مرور کلی درمان‌های میگرن

گاهی اوقات تنها چیزی که ممکن است برای تسکین درد میگرن شما لازم باشد، یک چرت کوتاه یا استراحت در یک مکان خنک و تاریک با یک پارچه سرد روی پیشانی است. اما اگر این کار کمکی نکرد، شما و پزشکتان طیف وسیعی از گزینه‌های درمانی را دارید، یا برای متوقف کردن حمله میگرن یا جلوگیری از شروع آن.

درمان دارویی حاد

این داروها حمله میگرن را متوقف می‌کنند. در بیشتر موارد، بهتر است به محض مشاهده علائم، آنها را مصرف کنید. داروهای حاد عبارتند از:

داروهای بدون نسخه (OTC). این مسکن‌ها شامل استامینوفن، آسپرین و ایبوپروفن هستند. این داروها برای علائم خفیف تا متوسط ​​بهترین عملکرد را دارند. برای تسکین قوی‌تر، داروهای ترکیبی (مانند استامینوفن و آسپرین) به علاوه کمی کافئین ممکن است بیشتر کمک کنند.

داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs). این داروها می‌توانند به توقف حمله میگرن یا درد میگرن کمک کنند. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی که پزشک ممکن است تجویز کند عبارتند از: 

• سلکوکسیب (سلبرکس، الیکسیب)
• دیکلوفناک پتاسیم (کامبیا، کاتافلام) 
• دیکلوفناک سدیم (ولتارن، زیپسور) 
• فنوپروفن (نالفون) 
• فلوربیپروفن (اوکوفن) 
• ایندومتاسین (ایندوسین)
• کتورولاک (تورادول) 
• مفنامیک اسید (پونستل) 
• نابومتون 

گاهی اوقات داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) در ترکیب با تریپتان‌های خوراکی مؤثرتر هستند. 

تریپتان‌ها. این داروهای تجویزی سطح یک ماده شیمیایی مغز به نام سروتونین را افزایش می‌دهند تا رگ‌های خونی شما را منقبض کنند . می‌توانید آنها را به صورت قرص، تزریق یا اسپری بینی مصرف کنید. این داروها شامل داروهای کوتاه‌اثر هستند که در عرض 30 تا 60 دقیقه اثر می‌کنند و عبارتند از:

• آلموتریپتان (آکسرت)
• التریپتان (Relpax)
• ریزاتریپتان (ماکسالت)
• سوماتریپتان (ایمیترکس)
• زولمیتریپتان (زومیگ)

تریپتان‌های کنداثرتر و طولانی‌اثرتر شامل فرواتریپتان (Frova) و ناراتریپتان (Amerge) هستند. برخی از تریپتان‌ها در ترکیب با داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی ( NSAIDs ) مانند ناپروکسن عرضه می‌شوند. عوارض جانبی شامل حالت تهوع، استفراغ، خستگی، سوزش پوست یا گرفتگی در فک، گردن یا قفسه سینه است.

آنتاگونیست‌های CGRP مانند rimegepant (Nurtec) و ubrogepant ( Ubrelzy ) مولکولی به نام CGRP را مسدود می‌کنند که باعث گشاد شدن رگ‌های خونی در طول میگرن می‌شود و می‌تواند درد را تحریک کند. آنها در عرض 60 دقیقه شروع به تسکین درد می‌کنند. Zavegepant (Zavzpret) یک آنتاگونیست CGRP است که اخیراً به شکل اسپری بینی تأیید شده است و ممکن است در عرض 15 دقیقه تسکین ایجاد کند. عوارض جانبی شامل حالت تهوع، خواب‌آلودگی و خشکی دهان است.

داروهای 5-HT1f مانند لاسمیدیتان (ریوو) روی مسیرهای درد اثر می‌گذارند و درد و سایر علائم آزاردهنده میگرن را متوقف می‌کنند . عوارض جانبی شامل سرگیجه، خستگی و سوزن سوزن شدن و بی‌حسی در پوست است.

آلکالوئیدهای ارگوت. آنها همچنین بر روی گیرنده‌های سروتونین در مغز شما کار می‌کنند و سیگنال‌های درد را مسدود می‌کنند. آنها در مراحل اولیه میگرن بهترین عملکرد را دارند . می‌توانید آنها را به صورت اسپری بینی، تزریق، قرص یا شیاف تهیه کنید. به دلیل عوارض جانبی، به طور مکرر استفاده نمی‌شوند، اما ممکن است زمانی که سایر داروها مؤثر نباشند، استفاده شوند. انواع رایج آنها شامل دی هیدروارگوتامین و ارگوتامین است. عوارض جانبی شامل گردش خون پایین، حالت تهوع، استفراغ، بی‌حسی و سوزن سوزن شدن در دست‌ها یا پاها و گرفتگی عضلات پا است.

دارودرمانی پیشگیرانه

این داروها، داروهای پیشگیری‌کننده نیز نامیده می‌شوند. آن‌ها ممکن است از حملات میگرن جلوگیری کنند یا تعداد میگرن‌های شما را کاهش دهند. برخی از داروهای پیشگیری‌کننده میگرن ابتدا برای سایر بیماری‌ها استفاده می‌شدند. این داروها عبارتند از:

داروهای ضد تشنج. آنها صرع را درمان می‌کنند . داروهای ضد تشنج مواد شیمیایی خاصی از سیگنال‌های مغزی (انتقال‌دهنده‌های عصبی) را افزایش داده و سیگنال‌های درد را کاهش می‌دهند.

مسدودکننده‌های بتا. این داروها ابتدا برای فشار خون بالا استفاده می‌شدند . همچنین در برخی افراد به جلوگیری از میگرن کمک می‌کنند.

مسدودکننده‌های کانال کلسیم. آنها اغلب برای درمان فشار خون بالا استفاده می‌شوند . به نظر می‌رسد این داروها رگ‌های خونی نزدیک مغز را نیز آرام می‌کنند تا میگرن را نیز تسکین دهند.

داروهای ضد افسردگی. این داروها ممکن است در برخی افراد به میگرن کمک کنند زیرا سطح سروتونین یا سایر مواد شیمیایی مغز مانند نوراپی نفرین و دوپامین را افزایش می‌دهند.

بوتاکس . این دارو برای درمان پیشگیرانه میگرن مزمن، که به صورت سردردهایی با بیش از ۱۵ روز در ماه و طول ۴ ساعت در روز یا بیشتر تعریف می‌شود، تأیید شده است.

آنتاگونیست‌های CGRP. سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) داروهای خوراکی  atogepant (Qulipta ) و rimegepant (Nurtec) ؛ داروهای تزریقی erenumab (Aimovig) ،fremanezumab (Ajovy) و galcanezumab (Emgality) و داروی تزریقی eptinezumab (Vyepti) را برای پیشگیری از میگرن تأیید کرده است.

همه به درمان پیشگیرانه نیاز ندارند. پزشک ممکن است در صورت وجود شرایط زیر، آن را توصیه کند:

• میگرن شما حتی با مصرف داروهای قوی، مانع از انجام فعالیت‌های روزانه‌تان می‌شود.
• بیش از دو بار در هفته یا چهار بار در ماه دچار میگرن می‌شوید.
• شما آنقدر از داروهای حاد استفاده می‌کنید که باعث سردردهای «مصرف بیش از حد» یا «عود» می‌شوند.
• داروی حاد شما عوارض جانبی جدی ایجاد می‌کند.
• شما یکی از انواع نادر میگرن را دارید که خطر ابتلا به سایر مشکلات سلامتی (اغلب سکته مغزی ) را افزایش می‌دهد.

ممکن است ۲ تا ۳ ماه طول بکشد تا بفهمید که آیا داروهای پیشگیرانه شما مؤثر هستند یا خیر. در مورد هرگونه عوارض جانبی با پزشک خود صحبت کنید.

سایر درمان‌ها

بوتاکس . اگر ۱۵ روز یا بیشتر در ماه سردرد دارید (میگرن مزمن)، پزشکان بوتاکس را در حدود ۳۱ نقطه در اطراف سر و گردن شما تزریق می‌کنند تا به تسکین آن کمک کنند. این کار فقط حدود ۲۰ دقیقه طول می‌کشد. بوتاکس از سفت شدن عضلات جلوگیری می‌کند، که می‌تواند به جلوگیری از شروع میگرن کمک کند. این روش حدود ۳ ماه اثر دارد.

تزریق در نقاط ماشه‌ای . پزشک داروی بی‌حس‌کننده را به عضله شما تزریق می‌کند که سیگنال‌های درد را کاهش می‌دهد. گاهی اوقات پزشکان استروئیدها را برای کاهش تورم در عضله و بافت تزریق می‌کنند. سوزن عضله را کشیده و از هم جدا می‌کند که می‌تواند به شل شدن آن نیز کمک کند.

نورومدولاسیون . در این روش از دستگاهی برای انتقال جریان الکتریکی جهت افزایش یا کاهش فعالیت سیستم عصبی شما استفاده می‌شود . برخی تحقیقات نشان می‌دهد که این دستگاه‌ها ممکن است در افراد مبتلا به سردردهای میگرنی مفید باشند. این دستگاه ممکن است شبیه یک هدبند یا بازوبند یا الکترود دستی باشد. آنها می‌توانند گران باشند و معمولاً نیاز به نسخه دارند. انواع مختلف شامل Cefaly، gammaCore و Nerivio (که با تلفن هوشمند خود کنترل می‌کنید) است.

این سه عادت مهم در سبک زندگی برای مدیریت سردردهای میگرنی شما هستند.

خواب، رژیم غذایی و ورزش

به اندازه کافی بخوابید. خوابیدن به طور منظم حدود ۸ ساعت در شب می‌تواند تعداد و شدت حملات میگرن شما را کاهش دهد. یک برنامه منظم برای خواب داشته باشید، از نگاه کردن به صفحه نمایش درست قبل از خواب خودداری کنید و هر روز صبح در یک ساعت مشخص از خواب بیدار شوید.

مراقب آنچه می‌خورید باشید. برخی غذاها ممکن است میگرن شما را تحریک کنند. یادداشت روزانه میگرن می‌تواند به شناسایی هرگونه غذای مشکل‌ساز کمک کند. از سوی دیگر، کمی کافئین در قهوه یا چای سیاه ممکن است علائم را در شروع حمله میگرن کاهش دهد. برخی افراد دریافته‌اند که خوردن وعده‌های غذایی کوچک‌تر و بیشتر، راه خوبی برای مدیریت علائم است.

فعال بمانید. ورزش منظم، به خصوص در فضای باز، می‌تواند به تنظیم ریتم خواب و غذا خوردن شما کمک کند و سردردهای میگرنی را تسکین دهد.

درمان‌های جایگزین

تکنیک‌های آرامش‌بخش به برخی از افراد مبتلا به میگرن کمک می‌کند. برخی از گزینه‌ها عبارتند از:

• یوگا
• مدیتیشن
• بیوفیدبک

برخی مکمل‌ها و درمان‌های طبیعی ممکن است به میگرن شما کمک کنند. این موارد عبارتند از:

• ریبوفلاوین (ویتامین B2)
• منیزیم
• کوآنزیم Q10
• باتربور، یک عصاره گیاهی

از پزشک خود بپرسید که آیا مکمل‌ها برای شما مناسب هستند یا خیر.