میگرن افتالموپلژیک چیست؟

میگرن افتالموپلژیک (که نوروپاتی افتالموپلژیک نیز نامیده می‌شود) یک مشکل سیستم عصبی است که چشم‌ها و سر را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

افراد مبتلا به این بیماری نادر دچار سردرد و درد در اطراف کره چشم خود می‌شوند. عضلات اطراف چشم آنها ضعیف و حرکت آنها دشوار می‌شود. همچنین ممکن است دچار دوبینی شوند.

این بیماری از نظر فنی میگرن نیست، اگرچه می‌تواند نوع مشابهی از سردرد را ایجاد کند. این مشکل مربوط به اعصاب خاصی در مغز است که چشم‌ها را کنترل می‌کنند – اغلب، عصب سوم جمجمه‌ای یا عصب حرکتی چشم، که به ما کمک می‌کند چشمان خود را حرکت دهیم و پلک‌های خود را بالا ببریم. در برخی موارد، بر عصب ششم جمجمه‌ای که نگاه ما را به بیرون معطوف می‌کند و عصب چهارم جمجمه‌ای که چشمان ما را به بالا و پایین حرکت می‌دهد نیز تأثیر می‌گذارد.

این بیماری اغلب در دوران کودکی شروع می‌شود، اما می‌تواند در اوایل بزرگسالی نیز شروع شود. اکثر افرادی که به آن مبتلا می‌شوند، زن هستند.

علائم

افراد مبتلا به این بیماری اغلب دوره‌هایی دارند که می‌آیند و می‌روند. علائم می‌توانند از ساعت‌ها تا هفته‌ها ادامه داشته باشند. در موارد نادر، ممکن است دائمی باشند. شایع‌ترین آنها عبارتند از:

• عضلات ضعیف یا فلج در داخل یا اطراف یک یا هر دو چشم
• درد در اطراف کره چشم
• چشم‌هایی که منحرف می‌شوند یا از هم‌ترازی خارج می‌شوند
• دوبینی
• مردمک‌هایی با اندازه‌های متفاوت
• حساسیت به نور
• سردردی که:
  • ممکن است ضربان‌دار باشد یا نباشد و مانند میگرن احساس شود
  • معمولاً در همان طرف سر یا صورت اتفاق می‌افتد
  • چند روز یا حتی چند هفته قبل از ضعیف شدن عضلات چشم رخ می‌دهد.
• پلک‌های بالایی که افتاده یا افتاده‌اند
• حالت تهوع یا استفراغ

علل

پزشکان نمی‌دانند چرا برخی افراد به میگرن افتالموپلژیک مبتلا می‌شوند. اما اغلب یک عامل محرک وجود دارد. این عامل می‌تواند استرس، الکل یا حتی برخی غذاها باشد.

یک نظریه این است که پوشش اطراف اعصاب ما، به نام میلین، به دلایلی تجزیه می‌شود و عصب ملتهب می‌شود. سپس میلین خود را ترمیم می‌کند و پس از آن، علائم در عرض چند روز یا چند هفته کاهش می‌یابد. اما سپس، روزها، هفته‌ها یا ماه‌ها بعد دوباره برمی‌گردند.

یکی دیگر از دلایل احتمالی این است که خون کافی به عضلات چشم نمی‌رسد، شاید به این دلیل که رگ‌های خونی در آنجا به درستی توسعه نیافته‌اند.

پزشکان زمانی تصور می‌کردند که این بیماری نوعی میگرن غیرمعمول است. اما اکنون، بیشتر و بیشتر آن را یک درد مرتبط با عصب می‌دانند که نورالژی نامیده می‌شود. این روزها، بسیاری آن را نوروپاتی جمجمه‌ای افتالموپلژیک می‌نامند .

تشخیص

هیچ آزمایشی برای این بیماری وجود ندارد، بنابراین پزشکان معمولاً پس از رد سایر اختلالات، میگرن افتالموپلژیک را تشخیص می‌دهند.

پزشک ابتدا در مورد علائم و سابقه سلامتی شما یا فرزندتان سؤال می‌کند و معاینه فیزیکی انجام می‌دهد که شامل معاینه چشم نیز می‌شود. آنها ممکن است چشم‌ها را گشاد کنند یا قطره‌هایی در آنها بریزند تا مردمک‌ها بزرگتر شوند. این به آنها کمک می‌کند تا داخل چشم‌ها را بهتر ببینند.

لنفوم، عفونت‌هایی مانند مننژیت، یک بیماری التهابی به نام سارکوئیدوز یا لخته شدن خون نیز می‌توانند باعث ضعف یا فلج عضلات چشم شوند، بنابراین پزشک شما باید مطمئن شود که این بیماری‌ها باعث ایجاد علائم شما نمی‌شوند. برای انجام این کار، ممکن است موارد زیر را پیشنهاد کند:

• آزمایش خون برای بررسی لخته یا عفونت
• تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، آزمایشی که تصاویر دقیقی از اندام‌های شما تهیه می‌کند. این آزمایش به آنها کمک می‌کند تا وجود تومور را رد کنند و اعصاب جمجمه‌ای شما را بررسی کنند.
• نمونه‌برداری از نخاع برای بررسی مننژیت، لنفوم، لوسمی یا اختلالات عفونی
• عکس‌برداری از قفسه سینه و آزمایش خون برای بررسی سارکوئیدوز
• آنژیوگرافی، که از رگ‌های خونی شما عکس می‌گیرد. این به آنها کمک می‌کند تا وجود یک رگ خونی ضعیف یا برآمده، به نام آنوریسم ، را رد کنند .

اگر پزشک این شرایط را رد کند، در صورتی که حداقل دو دوره سردرد میگرنی و به دنبال آن ضعف یا فلج عضلات چشم داشته باشید، ممکن است شما یا فرزندتان را مبتلا به میگرن افتالموپلژیک تشخیص دهد .

درمان

هیچ درمانی برای میگرن چشمی وجود ندارد، اما داروهایی وجود دارند که ممکن است کمک کنند. ممکن است شما یا فرزندتان مجبور شوید چند مورد را امتحان کنید تا ببینید آیا هر یک از آنها برای شما خوب عمل می‌کند یا خیر. برای یافتن بهترین درمان، باید با پزشک خود همکاری نزدیکی داشته باشید.

استروئیدهایی مانند متیل پردنیزولون (مدرول) یا پردنیزون (دلتازون، پردنیزون اینتنسو ال، رایوس) که می‌توانید از طریق لوله به داخل ورید یا IV دریافت کنید، برای برخی افراد مفید بوده‌اند، اما نه برای همه. داروی پرگابالین (لیریکا) در مواردی که درمان استروئیدی مؤثر نبوده، تا حدودی موفقیت‌آمیز بوده است. همچنین، در برخی موارد، تزریق بوتاکس مفید بوده است.

پزشکان همچنین انواع مختلفی از داروهای فشار خون، به نام بتا بلاکرها و مسدودکننده‌های کانال کلسیم، را امتحان کرده‌اند و تا حدودی موفق بوده‌اند. اما هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد داروهایی که میگرن را درمان یا از آن پیشگیری می‌کنند، به بهبود آن کمک می‌کنند.

مانند سایر انواع میگرن، تلاش برای فهمیدن اینکه چه چیزی میگرن‌های فلج چشمی شما را تحریک می‌کند و اجتناب از آن مفید است. برای برخی، این ممکن است به معنای عدم نوشیدن الکل یا خوردن غذاهای خاص باشد. برای برخی دیگر، کاهش استرس مهم است.

چه چیز دیگری باید بدانم؟

در حالی که بسیاری از پزشکان اکنون معتقدند میگرن افتالموپلژیک یک اختلال عصبی است، برخی هنوز معتقدند که می‌تواند با میگرن مرتبط باشد.

محققان در یک مطالعه اخیر اظهار داشتند که میگرن باعث تنگ شدن ناگهانی شریان‌هایی می‌شود که خون را به اعصاب جمجمه‌ای سوم، چهارم و ششم می‌رسانند و این امر مانع از دریافت خون کافی توسط آنها می‌شود.

اما پزشکان برای درک کامل علت بروز میگرن افتالموپلژیک به تحقیقات بیشتری نیاز دارند.