آنچه در این مطلب خواهید خواند
اختلال کمتوجهی-بیشفعالی (ADHD) یکی از شایعترین اختلالات روانی در کودکان و نوجوانان است، اما بسیاری از بزرگسالان نیز به آن مبتلا هستند. تخمین زده میشود که ADHD بزرگسالان بیش از ۱۵ میلیون بزرگسال (یا تا ۵٪ از آمریکاییها) را تحت تأثیر قرار میدهد.
بسیاری از آنها حتی از آن خبر ندارند. مطالعات متعدد نشان میدهد که کمتر از 20 درصد از بزرگسالان مبتلا به ADHD از ابتلای خود به آن آگاه هستند. و تنها حدود یک چهارم از کسانی که از آن مطلع هستند، برای آن درمان دریافت میکنند.
چه زمانی بیشتر افراد مبتلا به ADHD تشخیص داده میشوند؟
میانگین سنی کلی برای تشخیص ADHD 7 سال است. و هر بزرگسالی که ADHD دارد، در دوران کودکی نیز علائمی داشته است.
متخصصان قبلاً فکر میکردند که کودکان با بزرگ شدن از ADHD خلاص میشوند. اما مطالعات نشان میدهد که بیش از ۶۰٪ از کودکان مبتلا به ADHD هنوز در بزرگسالی نیز به آن مبتلا هستند.
اختلال کمتوجهی-بیشفعالی در بزرگسالان میتواند بر شغل، روابط و سایر جنبههای زندگی روزمره تأثیر بگذارد. در واقع، این بیماری سالانه تا ۱۳۸ میلیارد دلار به اقتصاد ایالات متحده به صورت از دست دادن درآمد و بهرهوری هزینه وارد میکند. پس چرا تعداد کمی از بزرگسالانی که در کودکی تشخیص داده نشدهاند، متوجه ابتلای خود به این بیماری میشوند؟
به عنوان یک بزرگسال، احتمالاً دیگر علائم بیش فعالی آشکاری ندارید ، اگرچه ممکن است هنوز مشکلاتی مانند تکانشگری و مشکلات عملکرد اجرایی داشته باشید. بنابراین اگر در کودکی تشخیص داده نشده باشید، ممکن است علائم شما نادیده گرفته شود.
همچنین، ADHD معمولاً همراه با سایر مشکلات سلامت روان رخ میدهد . به عنوان مثال، اضطراب حدود نیمی از بزرگسالان مبتلا به ADHD را تحت تأثیر قرار میدهد. علائم ADHD در بزرگسالان را میتوان با علائم بیماریهایی مانند افسردگی ، اضطراب یا اختلال دوقطبی اشتباه گرفت .
همزمان با افزایش اطلاعات ما در مورد ADHD در بزرگسالان، به نظر میرسد موارد تشخیص این بیماری رو به افزایش است. یک مطالعه در یک سیستم بیمارستانی در کالیفرنیا، افزایش ۴۳ درصدی در میزان موارد ADHD بزرگسالان را در طول تقریباً ۱۰ سال نشان داد.
تفاوتهای جنسیتی در ADHD بزرگسالان
در میان کودکان، پسران بیش از دو برابر دختران احتمال ابتلا به ADHD دارند (۱۳٪ از پسران در مقابل ۶٪ از دختران). این شکاف جنسیتی در بزرگسالی کمی کاهش مییابد، زمانی که ۵.۴٪ از مردان در مقابل ۳.۲٪ از زنان مبتلا به ADHD تشخیص داده میشوند.
زنان معمولاً در سنین بالاتر به این اختلال مبتلا میشوند. بسیاری از آنها تا دهه ۳۰ یا ۴۰ زندگی خود از ابتلا به ADHD مطمئن نیستند.
دانشمندان هنوز در حال بررسی این موضوع هستند که آیا مردان بیشتر مستعد ابتلا به ADHD هستند یا اینکه علائم در دختران و زنان بیشتر نادیده گرفته میشود. برخی مطالعات نشان دادهاند که زنان تمایل دارند علائم نامحسوسی مانند بیتوجهی داشته باشند تا علائم واضحتری مانند بیشفعالی.
تحقیقات نشان میدهد که تعداد زنانی که مبتلا به ADHD تشخیص داده میشوند، رو به افزایش است. این موضوع مهم است زیرا دخترانی که ADHD درمان نشده دارند، مستعد افسردگی ، اضطراب و عزت نفس پایین هستند – مشکلاتی که اغلب تا بزرگسالی ادامه مییابد. زنانی که ADHD درمان نشده دارند، احتمال بیشتری دارد که فرزندانی مبتلا به ADHD داشته باشند. در واقع، بسیاری از زنان تنها پس از اطلاع از ابتلای فرزندشان به این بیماری، تشخیص داده میشوند.
تحقیقات بسیار کمی در مورد چگونگی تأثیر ADHD بر افرادی که جنسیت آنها با جنسیتی که در بدو تولد به آنها نسبت داده شده است، مطابقت ندارد، انجام شده است.
آیا تفاوتهای نژادی یا قومی در ADHD بزرگسالان وجود دارد؟
ما به تحقیقات بیشتری در مورد اینکه آیا نژاد یا قومیت نقشی در شیوع، تشخیص یا درمان ADHD در بزرگسالان دارند، نیاز داریم.
برخی مطالعات، نابرابریهای نژادی را در تشخیص و درمان ADHD دوران کودکی شناسایی کردهاند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۶ نشان داد که ۱۱.۵٪ از کودکان سفیدپوست غیر اسپانیایی تبار ۴ تا ۱۷ ساله مبتلا به ADHD تشخیص داده شدهاند، در حالی که این رقم برای کودکان سیاهپوست غیر اسپانیایی تبار ۸.۹٪ و برای کودکان اسپانیایی تبار ۶.۳٪ بوده است. در یک مطالعه روی جوانان تحت پوشش بیمه درمانی مدیکید، کودکان سیاهپوست و اسپانیایی تبار نسبت به کودکان سفیدپوست، میزان مصرف دارو برای ADHD بسیار کمتری داشتند.
محققان این تفاوتها را به عواملی مانند موارد زیر مرتبط دانستهاند:
- سوگیری در میان ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و در مدارس
- تفاوتهای فرهنگی در تفسیر علائم
- بیاعتمادی برخی جوامع به نظام پزشکی
در میان بزرگسالان، یک مطالعه نشان داد که در حالی که موارد ابتلا در بین همه گروههای قومی بین سالهای ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۶ افزایش یافته است، احتمال تشخیص در افراد سفیدپوست بیشتر بوده است. این مطالعه بیش از ۵ میلیون بزرگسال را در یک سیستم بیمارستانی کالیفرنیا بررسی کرد. مشخص شد که در طول این دوره ۹ ساله، موارد تشخیص افزایش یافته است:
- از ۰.۶۷٪ بزرگسالان سفیدپوست در این مطالعه به ۱.۴۲٪
- از ۰.۵۶٪ تا ۱.۱۴٪ در بزرگسالان بومی آمریکا
- از ۰.۲۵٪ تا ۰.۶۵٪ در بزرگسالان اسپانیاییتبار
- از ۰.۲۲٪ تا ۰.۶۹٪ در بزرگسالان سیاهپوست
- از ۰.۱۱٪ تا ۰.۳۵٪ در بزرگسالان آسیایی
- از ۰.۱۱٪ تا ۰.۳۹٪ در بزرگسالان بومی هاوایی و جزایر اقیانوس آرام
- از ۰.۲۹٪ تا ۰.۷۱٪ در بزرگسالانی که گفتند از قومیتها یا نژادهای دیگر هستند
در کنار قومیت سفیدپوست، همین مطالعه احتمال بالاتر تشخیص ADHD را به موارد زیر نیز مرتبط دانست:
- جنسیت مرد
- سن کمتر
- شاغل بودن
- مطلقه بودن
- داشتن سطوح تحصیلی بالاتر
ژنها چقدر در ADHD تأثیر دارند؟
محققان دقیقاً نمیدانند چه چیزی باعث ADHD میشود، اما مشخص است که این بیماری در خانوادهها ارثی است. اگر خویشاوندان مبتلا به ADHD دارید، چهار تا شش برابر بیشتر احتمال دارد که خودتان هم به آن مبتلا شوید. حدود ۴۰٪ از کودکان مبتلا به ADHD حداقل یکی از والدینشان علائم ADHD را دارند.
مطالعات روی دوقلوها نشان داده است که ADHD بین ۶۰ تا ۹۰ درصد وراثتپذیری دارد، که معیاری از میزان تأثیر ژنها است. همین مطالعات نشان میدهد که ژنتیک نیز به شدت بر نحوهی ایجاد ADHD در طول زمان تأثیر میگذارد.
در کنار ژنها، تصور میشود عوامل دیگری نیز در ابتلای فرد به ADHD نقش دارند، از جمله:
- آسیبهای سر
- قرار گرفتن در معرض سموم محیطی مانند سرب
- زایمان زودرس
- وزن کم هنگام تولد
- اینکه آیا مادرشان در دوران
