آنچه در این مطلب خواهید خواند
زایمان زودرس، زایمان زودرس نیز نامیده میشود. این زمانی است که بدن شما خیلی زود در دوران بارداری برای زایمان آماده میشود. اگر زایمان بیش از ۳ هفته قبل از تاریخ زایمان شما شروع شود، زایمان زودرس است .
زایمان زودرس میتواند منجر به زایمان زودرس شود. اما خبر خوب این است که پزشکان میتوانند کارهای زیادی برای به تأخیر انداختن زایمان زودرس انجام دهند. هر چه نوزاد شما بیشتر در رحم شما رشد کند – درست تا زمان زایمان – احتمال بروز مشکلات پس از تولد کمتر میشود.
چه چیزی خطر ابتلا را افزایش میدهد؟
وقتی متوجه این پنج علامت زایمان شوید، خواهید فهمید که واقعاً به ملاقات با فرزندتان نزدیک شدهاید.
عوامل زیادی میتوانند خطر زایمان زودرس را افزایش دهند. برخی از آنها عبارتند از:
- سیگار کشیدن
- داشتن اضافه وزن یا کمبود وزن زیاد قبل از بارداری
- در دوران نوجوانی یا ۴۰ سالگی یا بیشتر باشید
- عدم دریافت مراقبتهای دوران بارداری خوب
- نوشیدن الکل یا استفاده از مواد مخدر خیابانی در دوران بارداری
- داشتن بیماریهایی مانند فشار خون بالا، پره اکلامپسی، دیابت، اختلالات لخته شدن خون یا عفونتها
- بارداری با نوزادی که دارای نقایص مادرزادی خاصی است
- باردار شدن با نوزاد حاصل از لقاح آزمایشگاهی (IVF)
- بارداری دوقلو یا چندقلو
- سابقه خانوادگی یا شخصی زایمان زودرس
- باردار شدن خیلی زود پس از زایمان
علائم
برای جلوگیری از زایمان زودرس، باید علائم هشدار دهنده را بدانید. اقدام سریع میتواند تفاوت بزرگی ایجاد کند. در صورت مشاهده موارد زیر، فوراً با ماما یا پزشک خود تماس بگیرید:
- کمردرد، که معمولاً در قسمت پایین کمر شما خواهد بود. این درد ممکن است مداوم باشد یا گاهی اوقات اتفاق بیفتد، اما حتی اگر موقعیت خود را تغییر دهید یا کار دیگری برای راحتی انجام دهید، تسکین نمییابد.
- انقباضاتی که هر 10 دقیقه یا بیشتر رخ میدهند و سریعتر و شدیدتر میشوند
- گرفتگی عضلات در ناحیه پایین شکم یا گرفتگیهای شبیه به قاعدگی . این گرفتگیها میتوانند مانند دردهای ناشی از نفخ باشند که ممکن است با اسهال همراه باشند .
- نشت مایع از واژن شما
- علائم شبه آنفولانزا مانند حالت تهوع ، استفراغ یا اسهال. حتی در موارد خفیف نیز با پزشک خود تماس بگیرید. اگر بیش از ۸ ساعت نمیتوانید مایعات را تحمل کنید، باید به پزشک مراجعه کنید.
- افزایش فشار در لگن یا واژن
- افزایش ترشحات واژن
- خونریزی واژینال، از جمله خونریزی سبک
ممکن است تشخیص برخی از این علائم از علائم طبیعی بارداری، مانند کمردرد، دشوار باشد. اما نباید خیلی محتاط باشید. هرگونه علائم هشدار دهنده احتمالی را بررسی کنید.
چگونه انقباضات را بررسی کنیم
بررسی انقباضات، یک راه کلیدی برای تشخیص زایمان زودرس است.
- نوک انگشتان خود را روی شکم خود قرار دهید.
- اگر احساس میکنید رحم شما سفت و نرم میشود، این یک انقباض است.
- زمان انقباضات خود را یادداشت کنید. زمان شروع یک انقباض و زمان شروع انقباض بعدی را یادداشت کنید.
- سعی کنید انقباضات را متوقف کنید. از روی پاهایتان بلند شوید. وضعیت خود را تغییر دهید. استراحت کنید. دو یا سه لیوان آب بنوشید.
- اگر انقباضات شما هر 10 دقیقه یا بیشتر ادامه پیدا کرد، اگر هر یک از علائم شما بدتر شد، یا اگر درد شدیدی داشتید که از بین نمیرود، با پزشک یا مامای خود تماس بگیرید.
به خاطر داشته باشید که بسیاری از زنان دچار انقباضات کاذب بیضرری به نام انقباضات براکستون هیکس میشوند. این انقباضات معمولاً نامنظم هستند، به هم نزدیک نمیشوند و با حرکت یا استراحت متوقف میشوند. این انقباضات بخشی از زایمان نیستند. اگر در مورد نوع انقباضاتی که احساس میکنید مطمئن نیستید، به پزشک مراجعه کنید.
اگر نیاز به رفتن به بیمارستان دارید
اگر پزشک یا ماما فکر میکند که شما در حال زایمان زودرس هستید، احتمالاً باید به بیمارستان بروید. به محض رسیدن، پزشک، ماما یا پرستار:
- در مورد سابقه پزشکی شما، از جمله داروهایی که در دوران بارداری مصرف کردهاید، سوال کنید.
- نبض، فشار خون و دمای بدن خود را بررسی کنید.
- یک مانیتور روی شکم شما قرار میدهد تا ضربان قلب جنین و انقباضات شما را بررسی کند.
- سواب برای فیبرونکتین جنینی، که به پیشبینی خطر زایمان زودرس کمک میکند.
- ادرار یا دهانه رحم خود را از نظر عفونت آزمایش کنید.
- دهانه رحم خود را بررسی کنید تا ببینید آیا باز میشود یا خیر.
اگر زایمان زودرس در شما تشخیص داده شود، ممکن است به درمان نیاز داشته باشید که ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- مایعات داخل وریدی
- داروهایی برای شل کردن رحم و توقف زایمان
- دارویی برای تسریع رشد ریههای جنین
- آنتیبیوتیکها
- بستری شدن در بیمارستان
اگر زایمان شما ادامه پیدا کرده و قابل توقف نباشد، پزشک یا مامای شما برای زایمان آماده میشوند. آنها همچنین ممکن است این کار را در صورت ابتلا به عفونت مایع آمنیوتیک و رحم یا بیماری مانند پره اکلامپسی شدید یا اکلامپسی ( فشار خون بالا که در دوران بارداری اتفاق میافتد) انجام دهند.
همچنین اگر نوزاد خوب رشد نکند، اگر جفت سرراهی (جفتی که دهانه رحم را پوشانده است) خونریزی زیادی داشته باشد، اگر دچار جدا شدن جفت (جفت جدا شده) شوید، یا اگر نقایص یا ناهنجاریهای مادرزادی خاصی مشاهده شود، ممکن است زایمان زودرس انجام شود.
اگر پزشکان بگویند که زایمان زودرس ندارید، میتوانید به خانه بروید. برخلاف باور عمومی، به نظر نمیرسد استراحت مطلق به جلوگیری از زایمان زودرس کمک کند و خطرات خاص خود را دارد.
آیا میتوانم از زایمان زودرس جلوگیری کنم؟
مهمترین کارهایی که میتوانید برای داشتن یک نوزاد سالم انجام دهید، این است که قبل از بارداری در بهترین وضعیت سلامتی باشید و مراقبتهای دوران بارداری را دریافت کنید.
ممکن است اجتناب از زایمان زودرس و تولد نوزاد نارس امکانپذیر نباشد ، اما این مراحل ممکن است کمککننده باشند:
- سعی کنید استرس خود را کاهش دهید. هر روز زمانی را برای سکوت اختصاص دهید و در صورت نیاز از دیگران کمک بخواهید.
- محققان همچنین ارتباطی بین بیماری لثه و زایمان زودرس پیدا کردهاند، بنابراین روزانه دندانهای خود را مسواک بزنید و نخ دندان بکشید.
- اگر سیگار میکشید، آن را ترک کنید.
پزشک شما را از نظر عوامل خطر زایمان زودرس بررسی میکند و در مورد اقدامات احتیاطی که باید انجام دهید، صحبت خواهد کرد. اندازهگیری طول دهانه رحم با استفاده از یک پروب سونوگرافی ترانس واژینال مخصوص میتواند به پیشبینی خطر زایمان زودرس کمک کند. این کار معمولاً بین هفتههای 20 تا 28 بارداری، در صورت لزوم، انجام میشود .
مطالعات اخیر نشان داده است که درمان با هورمونی به نام پروژسترون میتواند از زایمان زودرس در برخی از زنان جلوگیری کند. پروژسترون واژینال به زنان بارداری که دهانه رحم کوتاهی دارند، داده میشود.
اگر نوزادم زودتر از موعد به دنیا بیاید چه اتفاقی میافتد؟
حدود ۱ از هر ۱۰ نوزادی که در ایالات متحده متولد میشوند، نارس هستند. اکثر نوزادان نارس با افزایش سن، حالشان خوب میشود و به موقع به همسالان کامل خود میرسند.
اما این کودکان در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به مشکلات هستند. نوزادان نارس کندتر از نوزادانی که در زمان مقرر به دنیا میآیند، رشد میکنند. ممکن است در غلتیدن به پشت، صحبت کردن یا گرفتن و نگه داشتن اشیاء با دست، کندتر باشند. آنها در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به برخی مشکلات سلامتی بلندمدت، از جمله اوتیسم، ناتوانیهای ذهنی، فلج مغزی، مشکلات ریوی و کاهش بینایی و شنوایی هستند. برخی دیگر از کودکان بعداً دچار مشکلات رفتاری میشوند. برخی طغیانهای عاطفی دارند یا بیشفعال هستند. آنها ممکن است در مدرسه مشکلات یادگیری یا خواندن داشته باشند.
هر چه نوزاد زودتر به دنیا بیاید، احتمال بروز مشکلات در او بیشتر است. نوزادانی که بعد از ۷ ماهگی به دنیا میآیند، معمولاً نیاز به بستری کوتاه مدت در بخش مراقبتهای ویژه نوزادان (NICU) بیمارستان دارند. نوزادانی که زودتر از این زمان به دنیا میآیند، با چالشهای بسیار بزرگتری روبرو هستند. آنها به مراقبتهای تخصصی در NICU نیاز خواهند داشت.
وقتی هر دو از بیمارستان به خانه برگشتید، مراقب علائمی باشید که ممکن است نیاز به تماس با مطب پزشک یا انتقال نوزاد به اورژانس داشته باشید.
شیردهی. ممکن است نوزاد شما به آرامی غذا بخورد و نتواند به اندازه یک نوزاد کامل شیر یا شیر خشک مصرف کند. شما باید بیشتر، تقریباً هر ۳ یا ۴ ساعت یکبار، به او شیر بدهید. اگر از خوردن غذا امتناع میکند، با پزشک یا پرستار خود تماس بگیرید. اگر نوزاد شما در یادگیری شیر خوردن مشکل دارد، از پرستار، پزشک یا مشاور شیردهی کمک بگیرید.
خوابیدن. نوزاد شما ممکن است خوابآلودتر از نوزادان کامل باشد. آنها حتی ممکن است در طول شیر خوردن هم بخوابند. وقتی زمان غذا خوردن فرا رسید، نوزاد خود را بیدار کنید. او را به پشت بخوابانید.
تنفس. اگر متوجه شدید که آنها به سختی نفس میکشند، با پزشک خود یا اورژانس تماس بگیرید.
دمای بدن. نوزادان نارس چربی بدنی کافی برای حفظ دمای طبیعی بدن خود ندارند. نوزاد خود را از جریان هوای سرد دور نگه دارید. اتاق او را گرم و دنج نگه دارید. در زمستان، برای گرم نگه داشتن او، لباسهای چندلایه بپوشید.
زردی. اگر پوست یا چشمان نوزاد شما زرد است یا در غذا خوردن مشکل دارد، ممکن است نشانه این بیماری باشد. این بدان معناست که کبد او نمیتواند خونش را از چیزی به نام بیلیروبین پاک کند. قبل از ترک بیمارستان، مطمئن شوید که زردی او بررسی شده است و در صورت مشاهده هرگونه علائمی با پزشک خود تماس بگیرید. اگر این مشکل به موقع درمان نشود، میتواند منجر به آسیب مغزی شود.
عفونتها. نوزادان نارس سیستم ایمنی کاملاً توسعهیافتهای ندارند. این امر آنها را در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به عفونت قرار میدهد. مراقب علائم بیماری مانند تب بالا یا مشکلات تنفسی باشید. اگر فکر میکنید فرزندتان به درمان عفونت نیاز دارد، با پزشک خود تماس بگیرید.
