چگونه ADHD می‌تواند بر خانواده شما تأثیر بگذارد؟

وقتی کودک یا یکی دیگر از اعضای خانواده مبتلا به ADHD باشد، می‌تواند روال‌ها و روابط را به گونه‌ای تغییر دهد که بر کل خانواده تأثیر بگذارد، نه فقط بر فرد مبتلا. کمک به فردی که ADHD دارد می‌تواند بسیار دشوار باشد و این می‌تواند استرس‌زا باشد.

مطالعات نشان می‌دهد که وقتی یکی از اعضای خانواده مبتلا به ADHD باشد، می‌تواند بر میزان رضایت والدین، خواهر و برادرها و سایر اعضای خانواده از زندگی روزمره‌شان تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، کودکان مبتلا به ADHD زمان و توجه بیشتری را از والدین طلب می‌کنند. این امر می‌تواند منجر به مشکلات ارتباطی، کاهش همبستگی خانوادگی و درگیری بیشتر شود. تحقیقات حتی نشان می‌دهد که میزان طلاق و افسردگی در بین والدین کودک مبتلا به ADHD در مقایسه با سایر خانواده‌ها بیشتر است.

اما می‌توانید اقداماتی انجام دهید تا همه چیز تا حد امکان روان پیش برود. این یک تنظیم است، اما منابعی وجود دارد که می‌توانند کمک کنند.

مدیریت شرایط

تشخیص زودهنگام بیماری فرزندتان مفید است. سایر بیماری‌ها می‌توانند شبیه ADHD باشند، بنابراین مطمئن شوید که واقعاً ADHD است.

بخشی از کمک به کودک مبتلا به ADHD شامل پیگیری موارد زیر است:

درمان. اگر فرزند شما برای درمان ADHD دارو مصرف می‌کند، باید مراقب عوارض جانبی باشید و مطمئن شوید که فرزندتان دوز مناسب را دریافت می‌کند. هر درمان دیگری را که پزشک توصیه می‌کند نیز ادامه دهید.

مدرسه. شما همچنین باید با مدرسه فرزندتان همکاری کنید و مطمئن شوید که معلمان و مشاوران از تشخیص و نیازهای خانواده آگاه هستند. کودکان مبتلا به ADHD می‌توانند بسیار باهوش باشند، اما در تمرکز مشکل دارند و بیش فعال هستند.

عزت نفس. تحسین کمک می‌کند. به فرزندتان بگویید که در چه چیزهایی خوب است و چه زمانی کار مثبتی انجام داده است.

فرزندپروری کودک مبتلا به ADHD

فرزندپروری کار بزرگی است و ADHD به چالش‌ها می‌افزاید. بنابراین ممکن است بخواهید در آموزش‌هایی در مورد نحوه مدیریت وضعیت فرزندتان و استرسی که می‌تواند به همراه داشته باشد، ثبت نام کنید. همچنین می‌توانید به یک گروه حمایتی برای خانواده‌های مبتلا به ADHD بپیوندید. متخصص اطفال شما می‌تواند به شما در یافتن گروه‌های آموزشی، مشاوره و حمایتی در منطقه‌تان کمک کند.

به عنوان والدین، شما همچنین ممکن است بخواهید موارد زیر را امتحان کنید:

مهارت‌های مدیریت رفتار. شما از سیستم‌های امتیازدهی و شناخت مثبت برای تشویق رفتار خوب استفاده می‌کنید. این تکنیک‌ها می‌توانند به بهبود رفتارهای هدفمند (تمیز کردن اتاق، تمام کردن تکالیف) کمک کنند، اما به طور کلی بی‌توجهی و بیش‌فعالی را بهبود نمی‌بخشند.

درمان. در طول دوازده جلسه یا بیشتر با یک مشاور، والدین یاد می‌گیرند که چگونه به فرزندشان که ADHD دارد کمک کنند و سپس در جلسه بعدی، به‌روزرسانی‌های پیشرفت را دریافت می‌کنند. درمان همچنین می‌تواند برای گروه‌هایی از اعضای خانواده باشد. در درمان، شما بیشتر بر مدیریت زندگی روزمره تمرکز خواهید کرد تا درمان علائم ADHD. متخصصان سلامت روان می‌توانند به شما کمک کنند تا ADHD یکی از اعضای خانواده را مدیریت کنید و به آن فرد و کل خانواده کمک کنید تا موفق شوند. هدف این است که به هر فرد و کل خانواده کمک شود تا قوی و مقاوم بمانند، تا همه شما بتوانید رشد کنید.

اگر فرد مبتلا به ADHD در خانواده شما نوجوان است، به یاد داشته باشید که او می‌خواهد تا حد امکان مانند سایر افراد و مانند یک بزرگسال با او رفتار شود. مطمئن شوید که آنها می‌دانند چگونه این کار را انجام دهند و روشن کنید که مصرف دارو و شرکت در جلسات درمانی مسئولیت خودشان است.

وقتی اختلافاتی پیش می‌آید، صادق و مثبت بمانید. روی رفتار، راه‌حل‌ها و انجام کاری که می‌گویید انجام خواهید داد تمرکز کنید و از خودتان به خوبی مراقبت کنید تا آماده باشید که در کنار فرزندتان باشید.

خواهر و برادر

اگر خواهر و برادری مبتلا به ADHD داشته باشند، برادران و خواهران اغلب استرس بیشتری را احساس می‌کنند. آنها ممکن است به دلیل سلامتی خود احساس گناه کنند یا از خود بپرسند که آیا کاری انجام داده‌اند که باعث ADHD فرزند دیگر شده است یا خیر. آنها همچنین ممکن است:

• خود را با اضطراب بیمار می‌کنند، یا نگرانند که مبادا بیمار شوند
• سعی می‌کنند توجه را به خودشان جلب کنند
• عصبانی می‌شوند چون مجبورند بیشتر در کارهای خانه کمک کنند.
• وقتی اعضای غیر خانواده آنها را با تمام اعضای خانواده می‌بینند، احساس خجالت می‌کنند.

آنها برای مدیریت رابطه‌شان با خواهر یا برادرشان به کمک شما نیاز دارند. برای مثال، ممکن است ندانند که «رفتار طبیعی» برای هر کودکی چیست و کدام اقدامات مربوط به ADHD است. همچنین وقتی خواهر یا برادری که ADHD دارد توجه بیشتری از والدین دریافت می‌کند، ممکن است رنجش و حسادت ایجاد شود. یا خواهر یا برادری که ADHD ندارد ممکن است احساس کند که والدین از او انتظار بیشتری دارند زیرا خودش این بیماری را ندارد. در برخی موارد، حتی می‌توانید از آنها بخواهید که از خواهر یا برادر مبتلا به ADHD مراقبت کنند. سعی کنید انتظارات واقع‌بینانه‌ای در مورد آنچه که باید انجام دهند، داشته باشید. 

به خاطر داشته باشید که ممکن است احساس کنند نادیده گرفته شده‌اند، و آنها را تحت فشار قرار ندهید تا بیش از آنچه آماده انجام آن هستند، انجام دهند. برای حفظ تعادل منصفانه:

• با تک تک فرزندانتان وقت بگذرانید، به صورت خصوصی و دو نفره.
• مطمئن شوید که با هر کودک رابطه‌ای منحصر به فرد دارید.
• در مورد ADHD با آنها صادق و روراست باشید.

اگر علائم نگران‌کننده‌ای مشاهده کردید – برای مثال، اگر فرزندانتان که ADHD ندارند، افسرده به نظر می‌رسند، علاقه خود را به دوستان از دست می‌دهند و برای جلب توجه پرخاشگری می‌کنند – با متخصص اطفال فرزندانتان صحبت کنید.

در تمام این مدت، سعی کنید در مواجهه با چالش‌های روزانه، دیدی کلی داشته باشید. داشتن فرزندی مبتلا به ADHD می‌تواند به تمام خانواده شما این فرصت را بدهد که درس‌های مثبتی در مورد همدلی، خلاقیت، مشارکت و موارد دیگر بیاموزند.