چه کسی به آرتریت روماتوئید مبتلا می‌شود و چرا؟

آرتریت روماتوئید (RA) یکی از شایع‌ترین بیماری‌های خودایمنی است. این بیماری زمانی اتفاق می‌افتد که بدن شما آنتی‌بادی‌هایی تولید می‌کند که به مایع مفصلی سینوویال حمله می‌کنند و باعث التهاب طولانی‌مدت و همچنین آسیب به مفاصل متعدد می‌شوند.

تغییرات در آرتریت روماتوئید

محققان همچنان در حال بررسی این موضوع هستند که چه کسی به آرتریت روماتوئید (RA) مبتلا است و دلایل آن چیست. در تنها مطالعه طولانی مدت آرتریت روماتوئید در ایالات متحده، آنها داده‌های پرونده‌های پزشکی را از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴ بررسی کرده و آن را با دهه‌های قبل مقایسه کردند.

محققان دریافتند که در طول سال‌ها، تعداد افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) در سن، نژاد و جنسیت ثابت مانده است. اما آنها تغییراتی را در انواع خاصی از آرتریت روماتوئید مشاهده کردند. کاهش شدیدی در آرتریت روماتوئید با فاکتور روماتوئید مثبت (RF-مثبت) و افزایشی در آرتریت روماتوئید با فاکتور روماتوئید منفی مشاهده شد.

پزشکان می‌گویند تشخیص آرتریت روماتوئید RF منفی دشوارتر است، که می‌تواند درمان را متوقف کند و بر سلامت کلی تأثیر بگذارد. اگر افراد بیشتری به آرتریت روماتوئید RF منفی مبتلا باشند، پزشکان برای تشخیص سریع‌تر باید بیماران خود را با دقت بیشتری تحت نظر داشته باشند.

محققان همچنین دریافتند که میزان سیگار کشیدن در بین افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید کاهش یافته است، در حالی که میزان چاقی به طور قابل توجهی افزایش یافته است. این موارد می‌تواند در تغییرات انواع آرتریت روماتوئید که اکنون افراد به آن مبتلا هستند، نقش داشته باشد، اما محققان برای کسب اطلاعات بیشتر باید مطالعات بیشتری انجام دهند.

لازم به ذکر است که محققان از داده‌های پروژه اپیدمیولوژی روچستر (REP) استفاده کردند. این پروژه سوابق پزشکی صدها هزار نفر را در ۲۷ شهرستان در سراسر مینه سوتا و ویسکانسین بررسی می‌کند. اگرچه این داده‌ها به محققان کمک می‌کند تا تأثیر بلندمدت برخی بیماری‌ها، مانند آرتریت روماتوئید (RA)، را درک کنند، اما محدود نیز هستند. افرادی که در این منطقه زندگی می‌کنند، معمولاً سفیدپوست هستند و سطح تحصیلات بالاتری نسبت به بقیه جمعیت ایالات متحده دارند.

آرتریت روماتوئید و جنسیت

اگر زن هستید، احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید در شما بیشتر از مردان است. کارشناسان تخمین می‌زنند که این بیماری در زنان دو برابر شایع‌تر است. احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید در طول زندگی زنان ۳.۶٪ است، در حالی که این رقم برای مردان ۱.۷٪ است.

برخی از متخصصان معتقدند که بین هورمون‌های زنانه و شروع علائم آرتریت روماتوئید رابطه‌ای وجود دارد. با افزایش سن زنان، سطح هورمون‌های استروژن و پروژسترون در آنها شروع به کاهش می‌کند. این احتمالاً باعث شروع آرتریت روماتوئید می‌شود.

آرتریت روماتوئید، نژاد و قومیت

مطالعات مربوط به آرتریت روماتوئید اغلب شامل افراد سفیدپوست است، یا محققان جزئیاتی در مورد نژاد ارائه نمی‌دهند. یک بررسی از صدها مطالعه در مورد آرتریت روماتوئید نشان داد که سفیدپوستان بین ۷۴.۶ تا ۹۷ درصد از افراد مورد مطالعه را تشکیل می‌دهند. در نتیجه، ما تصویر روشنی از تأثیر این بیماری بر سایر گروه‌های نژادی و قومی نداریم.

داده‌هایی که محققان جمع‌آوری کرده‌اند نشان نمی‌دهد که افراد از گروه‌های نژادی یا قومی خاص، میزان تهاجمی‌تر یا بالاتری از آرتریت روماتوئید (RA) داشته باشند. یک استثنا، گروه‌های خاصی از بومیان آمریکا هستند. محققان دریافته‌اند که برخی از قبایل بومی میزان بالاتری از آرتریت روماتوئید دارند. این بیماری اعضای قبایل پیما و پاپاگو را با میزان ۵.۳٪ و اعضای قبیله چیپوا را با میزان ۶.۸٪ تحت تأثیر قرار می‌دهد که حدود ۵ تا ۷ برابر بیشتر از میانگین است.

در حالی که دانشمندان هیچ تفاوت بیولوژیکی بین اکثر نژادها و قومیت‌ها پیدا نکرده‌اند، شواهد رو به رشدی از نابرابری در درمان آرتریت روماتوئید و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی وجود دارد.

آرتریت روماتوئید و سن

هر کسی می‌تواند به آرتریت روماتوئید مبتلا شود، اما اکثر افراد بین ۳۰ تا ۶۰ سالگی به آن مبتلا می‌شوند. به طور متوسط، علائم در دهه ۶۰ زندگی شروع می‌شود. زنان بیشتر از مردان در سنین پایین‌تری به این بیماری مبتلا می‌شوند. برخی از کودکان نیز به آن مبتلا می‌شوند، اما این شایع نیست.

چشم انداز آرتریت روماتوئید

هیچ درمانی برای آرتریت روماتوئید وجود ندارد. همچنین این یک بیماری پیشرونده است و با گذشت زمان بدتر می‌شود. دوره‌هایی وجود دارد که بیماری شعله‌ور می‌شود، سپس علائم دردناک فروکش می‌کنند.

حدود ۲۰٪ از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) به بهبودی بالینی می‌رسند و بدون علائم یا نشانه‌های قابل توجه بیماری زندگی می‌کنند. احساس گزارش شده آنها از فعالیت بیماری کم خواهد بود. اما حدود ۷۵٪ فعالیت بیماری کم (LDA) و بهبودی یا بهبودی به تنهایی را تجربه می‌کنند که در آن علائم آنها با استفاده از داروها تحت کنترل است.

مطالعات نشان می‌دهد اگر ظرف ۶ ماه از شروع علائم، درمان را شروع کنید، احتمالاً نتیجه بهتری خواهید داشت، از جمله تورم و حساسیت کمتر مفاصل. بدون درمان، احتمال ناتوانی و مرگ بیشتر می‌شود. ظرف ۱۰ سال از تشخیص، حدود ۴۰٪ از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید دچار ناتوانی می‌شوند که مانع از کار کردن و انجام کارهای روزمره آنها می‌شود.

به طور متوسط، افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید 10 تا 15 سال کمتر از افراد بدون این بیماری عمر می‌کنند. با وجود این، بسیاری از مبتلایان به این بیماری تا دهه 80 و 90 زندگی خود زنده می‌مانند.

آرتریت روماتوئید و ژن‌های شما

اگر والدین یا خواهر و برادری مبتلا به آرتریت روماتوئید دارید، احتمال ابتلای شما به این بیماری ۴ برابر بیشتر از افراد بدون این بیماری است. با این حال، بسیاری از افراد بدون اینکه یکی از اعضای نزدیک خانواده‌شان به آن مبتلا باشد، به این بیماری مبتلا می‌شوند. به همین دلیل، متخصصان در مورد اینکه آرتریت روماتوئید را یک بیماری ارثی بنامند، تردید دارند.

آرتریت روماتوئید و سبک زندگی

شما می‌توانید چیزهایی را در زندگی روزمره خود تغییر دهید تا احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید را افزایش یا کاهش دهید. این تغییرات عبارتند از:

رژیم غذایی

یک رژیم غذایی پرکالری و کم فیبر، احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید را افزایش می‌دهد، در حالی که خوردن غذاهای حاوی اسیدهای چرب امگا ۳ ممکن است آن را کاهش دهد.

وزن

حمل وزن اضافی همچنین احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید را افزایش می‌دهد. اگر شاخص توده بدنی (BMI) شما 30 یا بیشتر باشد، تحقیقات نشان می‌دهد که احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید 30٪ افزایش می‌یابد. و اگر بین 25 تا 29 باشد، این درصد 15٪ است.

سیگار کشیدن

سیگار کشیدن، عامل سبک زندگی است که متخصصان آن را بیشترین ارتباط را با شروع آرتریت روماتوئید می‌دانند. اگر سیگاری فعلی یا سابق هستید، احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید حدود ۲.۴ درصد افزایش می‌یابد. این افزایش اغلب در افرادی که آرتریت روماتوئید سروپوزیتیو دارند، اتفاق می‌افتد.