آنچه در این مطلب خواهید دید
وقتی نوزادتان را در حال خواب تماشا میکنید، ممکن است قلبتان از عشق لبریز شود. او بسیار شیرین و معصوم به نظر میرسد. با این حال، وقتی نمیتوانید او را تمام شب بخوابانید یا مواقعی که واقعاً میخواهید چرت بزند یا بخوابد، ممکن است قلبتان به تپش بیفتد.
شما میتوانید با درک اینکه کدام بخشهای برنامه خواب کودکتان در دست شماست و کدامها نه، استرس خود را کاهش داده و برای تنظیم برنامه خواب او بهتر آماده شوید.
نیازهای خواب کودک خود را درک کنید
در طول ۲ ماه اول، نیاز نوزاد شما به غذا خوردن بر نیاز او به خواب غلبه میکند. اگر از شیر مادر تغذیه میکنید، ممکن است تقریباً هر ۲ ساعت یکبار شیر بخورند و اگر با شیشه شیر و شیر خشک تغذیه میکنید، احتمالاً این زمان کمی کمتر میشود.
نوزاد شما ممکن است از ۱۰ تا ۱۸ ساعت در روز، گاهی اوقات ۳ تا ۴ ساعت در هر نوبت، بخوابد. اما نوزادان تفاوت بین روز و شب را نمیدانند. بنابراین بدون توجه به ساعت میخوابند. این بدان معناست که زمان بیداری کامل نوزاد شما ممکن است از ۱ بامداد تا ۵ صبح باشد.
تا ۳ تا ۶ ماهگی، بسیاری از نوزادان میتوانند ۶ ساعت بخوابند. اما درست زمانی که فکر میکنید کودکتان در حال عادت کردن به یک روال خوب است – معمولاً بین ۶ تا ۹ ماهگی – مراحل رشد طبیعی میتواند اوضاع را به هم بریزد. به عنوان مثال، وقتی کودک شما شروع به ارتباط دادن زمان خواب با تنها ماندن میکند، ممکن است فقط برای اینکه شما را در کنار خود نگه دارد، شروع به گریه کند.
یک برنامه خواب تنظیم کنید
مطالعهای روی ۴۰۵ مادر – با نوزادانی بین ۷ تا ۳۶ ماه – نشان داد نوزادانی که از یک برنامهی خواب شبانه پیروی میکردند، راحتتر به خواب میرفتند، بهتر میخوابیدند و کمتر در نیمهشب گریه میکردند.
بعضی از والدین برنامه خواب کودک خود را از ۶ تا ۸ هفتگی شروع میکنند. برنامه خواب کودک شما میتواند ترکیبی از فعالیتهای معمول قبل از خواب باشد. کلیدهای موفقیت:
- در طول روز بازیهای فعال و در عصر بازیهای آرام انجام دهید. این کار باعث میشود کودک شما درست قبل از خواب خیلی هیجانزده نشود، اما از فعالیتهای روزانه خسته شود.
- فعالیتها را شب به شب و به یک ترتیب انجام دهید.
- هر فعالیتی را آرام و مسالمتآمیز انجام دهید، به خصوص در اواخر برنامه.
- بسیاری از نوزادان از حمام کردن درست قبل از خواب لذت میبرند، که این کار آنها را آرام میکند.
- فعالیت مورد علاقه کودک خود را برای آخر بگذارید و آن را در اتاق خوابش انجام دهید. این به آنها کمک میکند تا مشتاقانه منتظر زمان خواب باشند و فضای خواب خود را با کارهایی که دوست دارند انجام دهند، مرتبط کنند.
- شرایط شب را در اتاق خواب کودک خود ثابت نگه دارید. اگر آنها نیمه شب از خواب بیدار شدند، صداها و نورهای اتاق باید مانند زمانی باشد که به خواب رفته بودند. اگر نیاز دارید که در طول شب به کودک خود غذا بدهید یا پوشک او را عوض کنید، نور چراغها را کم کنید و صحبت کردن را به حداقل برسانید. تحریک بیش از حد میتواند آرام شدن مجدد آنها را دشوار کند.
کودک خوابآلود خود را به رختخواب ببرید
از ۶ تا ۱۲ هفتگی نوزادتان، او را آرام کنید تا خوابآلود شود. وقتی در آستانه خواب است، او را زمین بگذارید و بگذارید خودش بخوابد. منتظر نمانید تا کاملاً در آغوشتان به خواب برود؛ این میتواند رفتاری باشد که خلاص شدن از آن در آینده برایش دشوار باشد.
این روال به کودک شما یاد میدهد که خودش را آرام کند تا به خواب برود و دیگر لازم نیست هر بار که در طول شب از خواب بیدار میشود، او را تکان دهید یا بغل کنید تا بخوابد.
اگر کودک شما در آرام گرفتن مشکل دارد، سعی کنید زمان خواب او را زودتر، نه دیرتر، تنظیم کنید. خستگی بیش از حد میتواند خوابیدن را برایش دشوار کند.
ایمنی در اولویت: کاهش خطر سندرم مرگ ناگهانی نوزاد (SIDS)
هر بار که کودک خود را برای خواباندن میگذارید، چه در شب و چه برای چرت زدن در طول روز، آکادمی اطفال توصیه میکند که موارد زیر را برای کاهش احتمال SIDS (سندرم مرگ ناگهانی نوزاد) انجام دهید:
- همیشه کودک خود را برای خواباندن به پشت بخوابانید.
- همیشه از یک سطح خواب سفت استفاده کنید. صندلی ماشین و سایر وسایل نشستن برای خواب روتین توصیه نمیشوند.
- اگر کودک شما در صندلی ماشین یا تاب کالسکه به خواب رفت، سعی کنید او را از روی صندلی جدا کرده و روی یک سطح صاف بخوابانید.
- نوزاد شما باید در همان اتاقی که شما میخوابید، بخوابد، اما نه در همان تختی که شما میخوابید.
- اشیاء نرم یا ملافههای شل را از گهواره دور نگه دارید. این شامل بالش، پتو، عروسکهای پولیشی و پدهای ضربهگیر میشود.
- به دستگاههایی مانند مانیتورهای خانگی یا سایر دستگاههای تجاری که برای کاهش خطر SIDS به بازار عرضه میشوند، اعتماد نکنید.
- از گوهها و موقعیتدهندهها استفاده نکنید.
- در زمان چرت زدن و خواب شبانه به کودک خود پستانک بدهید.
- از پوشاندن سر کودک یا گرم کردن بیش از حد او خودداری کنید.
- مطمئن شوید که نوزاد شما تمام واکسنهای توصیهشده را دریافت میکند.
- کمی با آنها تماس پوست به پوست داشته باشید.
- هر روز به کودک خود زمان بدهید تا روی شکمش قرار گیرد و تحت نظارت باشد.
- سیگار نکشید.
- به نوزاد خود شیر بدهید.
- اگر خسته هستید، در حالی که روی صندلی یا مبل هستید به نوزاد شیر ندهید، چون ممکن است خوابتان ببرد.
- اگر باردار هستید، مراقبتهای دوران بارداری را به طور منظم انجام دهید.
بگذارید نوزادتان گریه کند – آیا باید این کار را بکنید یا نه؟
یکی از انواع آموزش خواب با گریه، روش شناختهشدهی فربر است که با نامهای «تماشای تدریجی» یا «خاموشی تدریجی» نیز شناخته میشود. هدف این است که به کودک خود بیاموزید که چگونه خودش بخوابد و اگر در طول شب بیدار شد، خودش دوباره بخوابد. دکتر ریچارد فربر، مدیر مرکز اختلالات خواب کودکان در بیمارستان کودکان بوستون، این روش را ابداع کرده است. او به والدین توصیه میکند که این آموزش را تا زمانی که کودکشان حداقل ۵ یا ۶ ماهه نشده است، شروع نکنند. در اینجا مروری بر نحوهی انجام آن داریم:
- کودک خود را در گهوارهاش قرار دهید — خوابآلود، اما بیدار. وقتی برنامه خواب او را تمام کردید، اتاق را ترک کنید.
- اگر نوزادتان گریه میکند ، قبل از اینکه به او سر بزنید، چند دقیقه صبر کنید. مدت زمان انتظار به شما و نوزادتان بستگی دارد. ممکن است بین ۱ تا ۵ دقیقه طول بکشد.
- وقتی دوباره وارد اتاق کودک خود میشوید، سعی کنید او را آرام کنید. اما او را بلند نکنید و بیش از ۲ یا ۳ دقیقه در اتاقش نمانید، حتی اگر هنگام رفتن هنوز گریه کند. دیدن صورت شما کافی است تا به کودکتان اطمینان دهد که شما در نزدیکی او هستید و در نهایت میتواند خودش به خواب برود.
- اگر آنها به گریه کردن ادامه دادند، به تدریج مدت زمانی را که قبل از مراجعه مجدد به آنها منتظر میمانید، افزایش دهید. به عنوان مثال، اگر بار اول ۳ دقیقه صبر کردید، بار دوم ۵ دقیقه و پس از آن هر بار ۱۰ دقیقه صبر کنید.
- شب بعد، بار اول ۵ دقیقه، بار دوم ۱۰ دقیقه و پس از آن هر بار ۱۲ دقیقه صبر کنید.
اتخاذ این روش ممکن است در چند شب اول دشوار باشد. اما احتمالاً تا روز سوم یا چهارم شاهد بهبود الگوی خواب کودک خود خواهید بود. اکثر والدین ظرف یک هفته شاهد بهبود هستند.
نکته: اگر میخواهید روش فربر را امتحان کنید، مطمئن شوید که قبل از اولین شب آموزش خواب، به خوبی استراحت کردهاید. به خصوص در شبهای اول، زمان زیادی را صرف گوش دادن به گریههای کودک، بررسی ساعت مچی و ورود و خروج از اتاق او خواهید کرد.
اگر دور ماندن از نوزادتان هنگام گریه کردن برایش دشوار است، این روش ممکن است بهترین انتخاب نباشد. مطالعات نشان میدهد که حتی اگر والدین شب اول یا دوم را به سلامت پشت سر بگذارند، معمولاً متوجه میشوند که مجبور کردن نوزاد به خوابیدن به این روش بسیار استرسزا است. بسیاری از والدین نتوانستهاند نوزادان خود را به اندازه کافی طولانی یا مداوم نادیده بگیرند تا گریه آنها متوقف شود و در نهایت خودشان به خواب بروند.
