ویوانس یا آدرال: کدام بهتر است؟

آدرال و وایوانس چیستند؟

آدرال و ویوانس داروهایی هستند که توسط بسیاری از کودکان و بزرگسالان برای درمان اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) استفاده می‌شوند. هر دو محرک‌هایی به نام آمفتامین هستند.

آنها با افزایش سطح مواد شیمیایی در مغز شما به نام دوپامین و نوراپی نفرین عمل می‌کنند که به شما کمک می‌کنند تمرکز کنید، تکانه‌های خود را کنترل کنید و در مدرسه یا محل کار توجه داشته باشید. حدود ۸۰٪ از افراد متوجه می‌شوند که علائم آنها هنگام مصرف محرک‌ها بهتر شده است.

با این حال، ویوانس و آدرال دقیقاً یکسان نیستند. آن‌ها کارهای متفاوتی در بدن شما انجام می‌دهند و می‌توانند عوارض جانبی متفاوتی ایجاد کنند.

شما با پزشک خود همکاری خواهید کرد تا بهترین درمان ADHD را برای خود پیدا کنید. ممکن است مدتی طول بکشد تا داروی مناسب و دوز آن را پیدا کنید. اگر اولین دارویی که پزشک تجویز می‌کند مؤثر نباشد، می‌توانید داروی دیگری را امتحان کنید.

جایگزین‌هایی برای آدرال و ویوانس

علاوه بر ویوانس، آدرال و نسخه‌های ژنریک آنها، سایر داروهای محرک موجود در بازار شامل اشکالی از متیل فنیدات مانند کنسرتا و ریتالین هستند که آمفتامین نیستند اما به روش‌های مشابهی عمل می‌کنند. آمفتامین‌های دیگری که برای ADHD استفاده می‌شوند شامل اشکالی از دکستروآمفتامین مانند دکسدرین و همچنین داروهایی به نام سولفات‌های آمفتامین هستند. برخی از داروهای محرک برای درمان بیماری‌هایی مانند اختلال پرخوری، چاقی و نارکولپسی، یک اختلال خواب، و همچنین ADHD استفاده می‌شوند.

داروهای غیر محرک و درمان‌های غیر دارویی نیز می‌توانند بخشی از درمان ADHD باشند.

دوزهای آدرال در مقابل ویوانسه

آدرال نام تجاری ترکیبی از دو محرک به نام آمفتامین-دکستروآمفتامین است. این دارو در کپسول‌هایی پر از دانه‌هایی که این داروها را در خود جای داده‌اند، عرضه می‌شود. این دانه‌ها، نمک‌های آمفتامین مخلوط نیز نامیده می‌شوند.

یک کپسول آدرال می‌تواند حاوی ۵ تا ۳۰ میلی‌گرم دارو باشد. یک دوز از فرم اصلی آن حدود ۴ ساعت در بدن شما باقی می‌ماند. فرم طولانی‌تر الاثر آن که آدرال XR نام دارد، در همان اندازه‌ها موجود است اما می‌تواند ۸ تا ۱۲ ساعت دوام بیاورد. دلیل این امر این است که نیمی از دانه‌ها سریع الاثر و نیمی دیگر کند الاثر هستند.

ویوانس (Vyvanse) نام تجاری لیزدکس‌آمفتامین دی‌مسیلات است. این دارو به صورت کپسول، حاوی ۱۰ تا ۷۰ میلی‌گرم دارو، و قرص‌های جویدنی، حاوی ۱۰ تا ۶۰ میلی‌گرم دارو، عرضه می‌شود. این دارو همچنین حاوی محرک آمفتامین است، اما ترکیبی به نام لیزین به آن اضافه شده است. بدن شما برای رسیدن به محرک باید لیزین را جذب کند، بنابراین دوز مصرفی شما ممکن است تا ۱۴ ساعت ادامه داشته باشد.

در برخی موارد، پزشک ممکن است پیشنهاد کند که محرک‌های طولانی‌اثر و کوتاه‌اثر را با هم ترکیب کنید تا در طول روز به طور کامل اثر کنند – برای مثال، یک دوز طولانی‌اثر را صبح زود و یک دوز کوتاه‌اثر را بعد از ظهر مصرف کنید.

عوارض جانبی ویوانس در مقابل آدرال

از آنجا که آدرال و ویوانس هر دو محرک هستند، عوارض جانبی مشابهی دارند. هر محرکی می‌تواند عوارض جانبی مانند موارد زیر را ایجاد کند:

• سردرد
• سرگیجه
• خشکی دهان
• فشار خون بالاتر
• ناراحتی یا درد معده

هر کسی که مشکل قلبی دارد نباید داروهای محرک مصرف کند. و اگر روان‌پریشی، اختلال دوقطبی، پرخاشگری یا تشنج دارید، این داروها می‌توانند علائم شما را بدتر کنند. همچنین می‌توانند باعث تاری دید شوند.

سایر عوارض جانبی احتمالی آدرال و ویوانس عبارتند از:

• اضطراب یا وحشت
• بی‌خوابی
• درد معده
• از دست دادن اشتها
• کاهش وزن
• تحریک پذیری
• استفراغ
• نوسانات خلقی
• بثورات پوستی
• بی‌قراری
• لرزش
• تیک‌ها
• اسهال
• یبوست
• کاهش وزن
• بدخلقی
• کهیر
• بثورات پوستی

به ندرت، ممکن است ضربان قلب سریع‌تر ، تپش قلب یا لرزش داشته باشید.

عوارض جانبی جنسی آدرال و ویوانس

با مصرف آدرال، برخی از مردان ممکن است تغییراتی در نعوظ، از جمله مشکل در ایجاد یا حفظ آن، نعوظ مکرر یا نعوظی که طولانی‌تر از حد معمول طول می‌کشد، داشته باشند. عوارض جانبی جنسی، از جمله مشکلات نعوظ و کاهش علاقه به رابطه جنسی، توسط ۲ تا ۴ درصد از بزرگسالانی که آدرال XR را در یک کارآزمایی بالینی دریافت کردند، گزارش شده است.

حدود ۲٪ از مردان در مطالعات ویوانسه اختلال نعوظ را گزارش کردند. کمی بیش از ۱٪ از کل بزرگسالان کاهش علاقه به رابطه جنسی را گزارش کردند.

آیا آدرال و ویوانس اعتیادآور هستند؟

مواد محرک جزو مواد تحت کنترل محسوب می‌شوند، به این معنی که احتمال سوءمصرف و ابتلا به اختلالات مصرف مواد، از جمله اعتیاد، در آنها وجود دارد. به همین دلیل، برخی ایالت‌ها میزان عرضه‌ای را که می‌توانید در یک زمان خریداری کنید، محدود می‌کنند.

اگرچه ممکن است فرد به هر محرکی سوءمصرف کند یا به آن وابسته شود، اما این احتمال در مورد آدرال XR و وایوانس کمتر است زیرا این داروها طوری طراحی شده‌اند که مواد شیمیایی فعال خود را به آرامی آزاد کنند.

این امر به ویژه در مورد ویوانس صادق است زیرا بدن شما قبل از رسیدن به بخش محرک دارو، باید لیزین را پردازش کند.

اما شما و پزشکتان یا پزشک فرزندتان باید قبل از تصمیم‌گیری در مورد بهترین گزینه، خطرات و مزایای کامل گزینه‌های درمانی مختلف را مورد بحث قرار دهید.

آیا ویوانس از آدرال قوی‌تر است؟

مطالعاتی که داروها را مقایسه می‌کنند محدود است. یک تجزیه و تحلیل از 20 مطالعه نشان داد که در بزرگسالان، علائم ADHD با لیزدگزامفتامین (ویوانس) یا نمک‌های آمفتامین مخلوط (آدرال) به طور قابل توجهی بهبود یافته است، اما اثرات آن با ویوانس تا حدودی قوی‌تر بوده است.

بهتر است در مورد بهترین انتخاب دارو برای خود یا فرزندتان با پزشک خود صحبت کنید. به عنوان مثال، کودکان در سن مدرسه اغلب به داروهای کوتاه اثر نیاز دارند تا بتوانند به اندازه کافی بخوابند و ویوانس به شکل کوتاه اثر موجود نیست.

تداخلات دارویی ویوانس و آدرال

نکته دیگری که باید در انتخاب بین آدرال و ویوانس یا سایر جایگزین‌ها در نظر بگیرید، نحوه تداخل آنها با سایر داروهایی است که شما یا فرزندتان مصرف می‌کنید. می‌توانید هشدارهایی در مورد تداخلات احتمالی را در بروشور اطلاعات بیمار که همراه دارو ارائه می‌شود، بیابید.

از آنجا که آدرال، آدرال XR و ویوانس همگی آمفتامین هستند، با بسیاری از داروهای دیگر به روش‌های مشابه تداخل دارند. برخی از داروهایی که ممکن است با آدرال، آدرال XR و ویوانس تداخل داشته باشند و نیاز به نظارت بیشتر یا تغییر دارو داشته باشند، عبارتند از:

• مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز، محرک‌هایی که برای درمان افسردگی و سایر بیماری‌ها استفاده می‌شوند، و هرگز نباید با سایر محرک‌ها مخلوط شوند یا در فاصله ۱۴ روز از آنها مصرف شوند.
• داروهای سروتونرژیک، که معمولاً برای اضطراب و افسردگی استفاده می‌شوند
• داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای
• آنتی‌هیستامین‌ها
• برخی داروهای تشنج، از جمله فنوباربیتال و فنی‌توئین
• داروهای فشار خون

یک تفاوت: تحقیقات نشان می‌دهد که مهارکننده‌های پمپ پروتون، که برای درمان سوزش سر دل استفاده می‌شوند، با ویوانس تداخلی ندارند، اما زمان لازم برای افزایش سطح آدرال XR در خون را کاهش می‌دهند.

خلاصه مطلب

آدرال، آدرال ایکس آر و ویوانس، همگی آمفتامین‌هایی هستند که می‌توانند داروهای مؤثری برای درمان ADHD در کودکان و بزرگسالان باشند. تفاوت‌هایی در نحوه عملکرد و مدت زمان ماندگاری آنها در سیستم بدن شما وجود دارد، بنابراین مهم است که در مورد تمام گزینه‌های خود، از جمله سایر داروهای ADHD، با پزشک خود صحبت کنید.

سوالات متداول در مورد ویوانس و آدرال

داروی ویوانس برای کدام نوع ADHD مناسب است؟

ویوانس برای درمان ADHD در بزرگسالان و کودکان ۶ سال به بالا تأیید شده است. این دارو در افراد مبتلا به انواع ADHD، از جمله افرادی که فقط بیش‌فعالی و تکانشگری، فقط بی‌توجهی یا علائم ترکیبی دارند، آزمایش و مؤثر واقع شده است.

قوی‌ترین داروی ADHD چیست؟

داروهای آمفتامین مانند آدرال و ویوانس می‌توانند تأثیر نسبتاً قوی‌تری بر مواد شیمیایی مغز شما نسبت به محرک‌های غیر آمفتامینی مانند ریتالین و کنسرتا داشته باشند. اما این لزوماً آنها را به گزینه‌های بهتری تبدیل نمی‌کند. شما دارویی می‌خواهید که سطح ایده‌آلی از مواد شیمیایی مغز را که به شما در تمرکز کمک می‌کنند، فراهم کند. افزایش بیش از حد دوز می‌تواند علائم شما را بدتر کند. بنابراین انتخاب داروی مناسب با دوز مناسب می‌تواند موضوع آزمون و خطا باشد.

آیا با آدرال یا ویوانس وزن بیشتری کم می‌کنید؟

آمفتامین‌هایی مانند آدرال و ویوانس می‌توانند اشتها را کاهش داده و منجر به کاهش وزن شوند. در کودکان، ممکن است رشد را کند کنند. این داروها برای کاهش وزن تأیید نشده‌اند و استفاده از داروهای مشابه برای این منظور با خطرات جدی قلبی مرتبط بوده است.