آنچه باید در مورد آرتریت روماتوئید و آلرژی/حساسیت غذایی بدانید

اگر هنگام خوردن برگر یا خوردن بستنی متوجه درد و تورم بیشتر مفاصل خود می‌شوید، تنها نیستید. یک سوم افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) می‌گویند که برخی غذاها علائم آنها را بدتر می‌کنند. شواهد زیادی برای تأیید این موضوع وجود دارد. به عنوان مثال، گوشت قرمز و لبنیات به عنوان محرک التهاب شناخته می‌شوند.

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که آلرژی‌ها یا حساسیت‌های غذایی (که عدم تحمل نیز نامیده می‌شوند) نیز ممکن است در این امر نقش داشته باشند. یک رژیم غذایی حذفی برای شناسایی غذاهای مشکل‌ساز، نقطه شروع بسیار خوبی است. این زمانی است که شما خوردن یک غذای خاص را متوقف می‌کنید و سپس به آرامی آن را دوباره وارد رژیم غذایی خود می‌کنید تا ببینید آیا باعث ایجاد مشکل می‌شود یا خیر.

کدام غذاها التهاب را بدتر می‌کنند؟

التهاب نیروی محرکه در آرتریت روماتوئید است. این غذاها با التهاب مرتبط هستند:

• گوشت‌های قرمز و فرآوری‌شده
• شکر، به خصوص نوشیدنی‌های شیرین مانند نوشابه، نوشیدنی‌های انرژی‌زا و ورزشی و لاته
• چربی اشباع شده
• لبنیات مانند شیر، پنیر و بستنی
• گلوتن، حتی اگر بیماری سلیاک نداشته باشید
• چربی‌های ترانس
• روغن‌های گیاهی شامل روغن ذرت، آفتابگردان، کانولا و گلرنگ (همه حاوی اسیدهای چرب امگا ۶ التهابی هستند)
• کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده یا «سفید»، مانند محصولات آرد سفید، پاستای سفید و سیب‌زمینی سفید
• الکل

سبزیجات تاجریزی مانند سیب‌زمینی، بادمجان، گوجه‌فرنگی و فلفل گاهی اوقات باعث التهاب نیز می‌شوند.

مطالعه پس از مطالعه نشان می‌دهد که علائم زمانی بهبود می‌یابند که افراد غذاهای مرتبط با التهاب را محدود یا متوقف کنند. در یک نظرسنجی، تقریباً نیمی از بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) هنگام تغییر به رژیم غذایی گیاهی یا مدیترانه‌ای، درد و سفتی کمتری را گزارش کردند. هر دو رژیم غذایی سرشار از میوه، سبزیجات، آجیل و روغن زیتون هستند. در یک نظرسنجی دیگر، بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید گفتند که بلوبری و اسفناج علائم آنها را بهبود بخشیده در حالی که قند آنها را بدتر کرده است.

آلرژی غذایی چیست؟

آلرژی غذایی زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی بدن، پروتئین موجود در غذا را به عنوان ماده مضر اشتباه می‌گیرد. برای مبارزه با تهدید درک شده، آنتی‌بادی‌هایی به نام ایمونوگلوبولین E (IgE) آزاد می‌کند. دفعه بعد که آن غذا را می‌خورید، این آنتی‌بادی‌ها باعث آزاد شدن هیستامین می‌شوند، یک ماده شیمیایی قدرتمند که باعث علائم آلرژی می‌شود. این علائم می‌تواند از درد شکم، کهیر یا سوزش دهان تا یک واکنش تهدیدکننده زندگی به نام آنافیلاکسی متغیر باشد. علائم معمولاً بلافاصله پس از خوردن غذا ظاهر می‌شوند.

آلرژی غذایی در نوزادان و کودکان بسیار شایع‌تر از بزرگسالان است. حدود ۱ درصد از بزرگسالان در مقایسه با ۷ درصد از کودکان، آلرژی غذایی دارند، اگرچه تعداد کودکان مبتلا به آلرژی رو به افزایش است. و در حالی که آلرژی غذایی معمولاً در اوایل زندگی شروع می‌شود، می‌توانید در سنین بالاتر نیز به آن مبتلا شوید.

این نه غذا بیشترین آلرژی غذایی را ایجاد می‌کنند:

• تخم مرغ
• شیر
• ماهی
• صدف‌داران (میگو، گوش‌ماهی و خرچنگ)
• بادام زمینی
• آجیل درختی (گردو، پکان)
• گندم
• سویا
• کنجد

چه ارتباطی بین آلرژی غذایی و آرتریت روماتوئید وجود دارد؟

متخصصان مطمئن نیستند. ما می‌دانیم که هر دو نتیجه‌ی فعالیت بیش از حد سیستم ایمنی هستند. در آلرژی غذایی، سیستم ایمنی بدن شما به غذاهای خاصی حمله می‌کند. در آرتریت روماتوئید ، به مفاصل و سایر بافت‌های سالم شما حمله می‌کند.

یک مطالعه انجام شده روی حیوانات، سطوح بالایی از آنتی‌بادی‌های شیر و تخم‌مرغ را در جوندگان مبتلا به آرتریت روماتوئید نشان داد. در یک مطالعه کوچک انسانی، افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید، آنتی‌بادی‌های غذایی با واکنش متقاطع بسیار بیشتری نسبت به حالت عادی در روده خود داشتند. آنتی‌بادی‌های واکنش متقاطع به بیش از یک آلرژن واکنش می‌دهند. این ممکن است منجر به التهاب مفاصل و سایر علائم آرتریت روماتوئید شود.

روده نشت‌پذیر ممکن است در آلرژی‌های غذایی و آرتریت روماتوئید نقش داشته باشد. روده نشت‌پذیر زمانی است که التهاب به پوشش روده آسیب می‌رساند. این می‌تواند باعث شود آلرژن‌های غذایی به جریان خون “نشت” کنند. سلول‌های ایمنی، آلرژن‌های غذایی را به عنوان یک تهدید می‌بینند و به حالت دفاعی می‌روند. این می‌تواند منجر به التهاب بیشتر شود که ممکن است به مفاصل آسیب برساند.

به نظر می‌رسد آلرژی غذایی و آرتریت روماتوئید در افرادی که سطح ویتامین D پایینی دارند، بسیار شایع‌تر است. علائم ممکن است با بازگشت سطح ویتامین D به حالت عادی بهبود یابند. برای افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید، هدف، سطح خونی 25-هیدروکسی ویتامین D بین 35 تا 45 نانوگرم در میلی‌لیتر است.

حساسیت‌های غذایی چیستند؟

حساسیت‌های غذایی سیستم گوارش شما را درگیر می‌کنند. آنها معمولاً زمانی اتفاق می‌افتند که نمی‌توانید چیزی را که می‌خورید تجزیه یا جذب کنید.

آنها بسیار شایع‌تر از آلرژی‌های غذایی هستند. همچنین پیگیری آنها دشوارتر است، زیرا علائمی مانند گرفتگی عضلات، نفخ و اسهال ممکن است فوراً ظاهر نشوند.

شما می‌توانید تقریباً به هر غذایی واکنش نشان دهید. لاکتوز، قند موجود در شیر و سایر محصولات لبنی، یکی از رایج‌ترین آنهاست. میلیون‌ها نفر، به ویژه آسیایی تبارها، فاقد آنزیم (لاکتاز) مورد نیاز برای هضم آن هستند. همچنین ممکن است به موارد زیر حساس باشید:

• رنگ‌ها و طعم‌دهنده‌های مصنوعی
• مواد نگهدارنده
• سولفیت‌ها در شراب و آبجو
• الکل
• آسپرین

سپس گروه بزرگی از غذاها به نام FODMAP وجود دارند که مخفف الیگوساکاریدهای قابل تخمیر، دی‌ساکاریدها، مونوساکاریدها و پلی‌اول‌ها است. اینها کربوهیدرات‌هایی هستند که در بسیاری از غذاهای سالم یافت می‌شوند و برخی افراد نمی‌توانند آنها را هضم کنند.

تحقیقات نشان می‌دهد افرادی که به برخی از اقلام یک گروه غذایی حساس هستند، ممکن است با برخی دیگر مشکلی نداشته باشند. به عنوان مثال، ممکن است نتوانید شیر بنوشید، اما ماست و پنیر سفت ممکن است مشکلی نداشته باشند. همچنین بستگی به این دارد که چه مقدار از غذای مشکل‌ساز را می‌خورید. برخلاف آلرژی‌های غذایی، اکثر افراد می‌توانند مقادیر کمی از غذاهایی را که به آنها حساس هستند، تحمل کنند. رژیم‌های غذایی کم FODMAP دقیقاً میزان مصرف ایمن هر غذا را توصیف می‌کنند.

چگونه بفهمم که به مواد غذایی حساسیت یا آلرژی دارم؟

تشخیص آلرژی غذایی دشوار است. علائم ناگهانی و اغلب شدید هستند. پیگیری حساسیت‌ها دشوارتر است و ممکن است نیاز به آزمون و خطا داشته باشد. پزشک ممکن است از شما بخواهد که یک دفترچه یادداشت غذایی داشته باشید، جایی که آنچه می‌خورید و زمان بروز علائم را یادداشت می‌کنید. این می‌تواند به شما کمک کند غذاهایی را که ممکن است نیاز به اجتناب از آنها داشته باشید، تشخیص دهید. همچنین این اولین قدم در رویکرد دیگری به نام رژیم حذفی است.

با این رژیم غذایی، شما حداقل به مدت ۲ هفته از خوردن تمام غذاهای حساس خودداری می‌کنید. اگر علائم شما بهبود نیافت، این رژیم غذایی را به مدت ۲ هفته دیگر دنبال می‌کنید. وقتی ۵ روز بدون علائم بودید، شروع به اضافه کردن غذاهای مشکل‌ساز به رژیم غذایی خود، یکی یکی، می‌کنید. اگر علائم شما تشدید شد، آن غذا را محدود یا به طور کامل حذف می‌کنید. ممکن است به بیش از یک غذا حساس باشید. یک رژیم غذایی حذفی می‌تواند به شما نشان دهد که کدام غذاها را مصرف می‌کنید. سپس می‌توانید با پزشک خود همکاری کنید تا یک برنامه غذایی طولانی مدت که از آن لذت می‌برید و می‌توانید به آن پایبند باشید، تهیه کنید.

رژیم غذایی حذفی کامل نیست و برای همه مؤثر نیست. با این حال، این روش خوبی برای محدود کردن غذاهایی است که بر شما تأثیر می‌گذارند. سی تا چهل درصد از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) با حذف غذاهای حساس از رژیم غذایی خود، احساس بسیار بهتری دارند. برخی حتی توانسته‌اند داروهای خود را قطع کنند.