آنچه در این مطلب خواهید خواند
اگر به HIV مبتلا باشید، احتمال ابتلا به عفونت ویروسی کبد، یعنی هپاتیت، در شما بیشتر از افرادی است که HIV ندارند. همچنین احتمال دارد در آینده نیز به هپاتیت مبتلا شوید. دلیل آن این است که HIV و دو نوع جدی‌تر هپاتیت، یعنی هپاتیت B و هپاتیت C، می‌توانند از راه‌های مشابهی منتقل شوند؛ از جمله از طریق رابطه جنسی بدون استفاده از کاندوم یا استفاده مشترک از سوزن‌های مورد استفاده برای تزریق مواد مخدر.
برآورد می‌شود حدود یک نفر از هر ۱۰ فرد مبتلا به HIV هم‌زمان به هپاتیت B (HBV) مبتلا باشد. همچنین حدود یک نفر از هر چهار فرد مبتلا به HIV به هپاتیت C (HCV) مبتلا هستند یا قبلاً به آن مبتلا بوده‌اند. اما در افرادی که HIV دارند و مواد مخدر را به صورت تزریقی مصرف می‌کنند، احتمال ابتلا به هپاتیت C به حدود ۷۵ درصد می‌رسد.
ابتلا هم‌زمان به دو یا چند ویروس را عفونت هم‌زمان (Coinfection) می‌نامند.
خبر خوب این است که بسیاری از موارد هپاتیت C، به کمک داروهای ضدویروسی جدید، قابل درمان و ریشه‌کن شدن هستند.
علائم عفونت هم‌زمان
هپاتیت به معنای التهاب کبد است. HIV ویروسی است که می‌تواند باعث ابتلا به ایدز شود. HIV و هپاتیت B از طریق خون، اسپرم، ترشحات مخاطی و سایر مایعات بدن منتقل می‌شوند. هپاتیت C نیز عمدتاً از طریق تماس با خون و همچنین تماس جنسی منتقل می‌شود.
ممکن است فردی به HIV مبتلا باشد، اما از ابتلای خود اطلاع نداشته باشد. هپاتیت B و هپاتیت C نیز ممکن است بدون علامت باشند.
علائم احتمالی هپاتیت عبارت‌اند از:
- ادرار تیره‌رنگ
- درد شکم
- زرد شدن پوست یا سفیدی چشم‌ها (یرقان یا زردی)
- مدفوع کم‌رنگ
- تب خفیف
- کاهش اشتها
- خستگی
- درد و کوفتگی مفاصل
درمان هپاتیت در اسرع وقت اهمیت زیادی دارد، حتی اگر هیچ علامتی نداشته باشید. وجود HIV می‌تواند خطر آسیب شدیدتر به کبد در اثر هپاتیت را افزایش دهد. هپاتیت یکی از علل مهم مرگ‌ومیر غیرمرتبط با ایدز در افراد مبتلا به HIV است.
هپاتیت درمان‌نشده می‌تواند به عوارض جدی مانند سیروز کبدی، نارسایی کبد و سرطان کبد منجر شود.
مطالب بیشتری برای شما داریم
موضوع موردنظر خود را انتخاب کنید و به مجموعه‌ای از مطالب پزشکی و سلامت دسترسی داشته باشید.
آزمایش‌های هپاتیت
آزمایش‌های هپاتیت B می‌توانند مشخص کنند که آیا در حال حاضر به این ویروس آلوده هستید یا خیر. این آزمایش‌ها همچنین وجود پروتئین‌هایی به نام پادتن (آنتی‌بادی) را در خون بررسی می‌کنند تا مشخص شود آیا فرد در گذشته به ویروس آلوده شده و اکنون در برابر آن ایمنی پیدا کرده است یا خیر.
آزمایش هپاتیت C کمی متفاوت است. مثبت شدن آزمایش اولیه به این معناست که فرد در مقطعی به ویروس HCV آلوده شده است؛ اما این آزمایش به‌تنهایی مشخص نمی‌کند که آیا فرد در حال حاضر هنوز به هپاتیت C مبتلاست یا خیر. برای تعیین عفونت فعال، به یک آزمایش تکمیلی نیاز است.
پزشک ممکن است گاهی برای بررسی وضعیت کبد، آزمایش‌های دیگری نیز درخواست کند؛ از جمله آزمایش عملکرد کبد، آزمایش‌های تصویربرداری یا در برخی موارد نمونه‌برداری از کبد (بیوپسی).
پیش‌آگهی و روند بیماری
مانند HIV، هپاتیت B یک عفونت طولانی‌مدت و مادام‌العمر است که می‌توان آن را به‌خوبی کنترل کرد. داروهای ضدویروسی می‌توانند تکثیر ویروس HBV را مهار کرده و روند آسیب کبدی را به تأخیر بیندازند یا میزان آن را کاهش دهند.
همانند داروهای ضدرتروویروسی مورد استفاده برای HIV، ممکن است لازم باشد داروی هپاتیت B نیز برای مدت طولانی و حتی تا پایان عمر مصرف شود. در واقع، برخی از داروهای مورد استفاده برای درمان HIV، بر HBV نیز اثر دارند.
خبر خوب این است که به نظر می‌رسد عفونت مزمن هپاتیت B، در صورت درمان هم‌زمان با HIV، وضعیت HIV را بدتر نمی‌کند.
هپاتیت B را می‌توان با یک واکسن ایمن و مؤثر پیشگیری کرد. برای ایجاد محافظت کامل، معمولاً لازم است سه نوبت واکسن طی ۶ ماه دریافت شود. یکی دیگر از گزینه‌های درمانی، استفاده از رژیم درمانی دو دارویی است.
هپاتیت C در بسیاری از موارد کاملاً قابل درمان است. داروهای خوراکی جدید هپاتیت C در مقایسه با داروهای تزریقی قدیمی، اثربخشی بیشتری دارند و عوارض جانبی کمتری ایجاد می‌کنند. درمان‌های جدید می‌توانند هپاتیت C را در حدود ۹۷ درصد موارد، طی ۸ تا ۱۲ هفته درمان کنند.
