آنچه در این مطلب خواهید خواند
پزشکان زمانی تصور میکردند که اختلال بیشفعالی کمبود توجه (ADHD) فقط کودکان را تحت تأثیر قرار میدهد. اما اکثر افراد با بزرگ شدن از این اختلال رهایی نمییابند. در عوض، معمولاً در طول زندگی ادامه مییابد. در برخی از کشورها، حدود ۵٪ از بزرگسالان با این بیماری زندگی میکنند که بر نحوه مدیریت افکار و اعمال توسط مغز تأثیر میگذارد.
اگر به تازگی به ADHD بزرگسالان مبتلا شدهاید، ممکن است:
- در مسئولیتهای روزانه، مدیریت زمان، سازماندهی، خودکنترلی، تمرکز و حافظه مشکل دارند.
- به راحتی حواستان پرت شود
- اغلب چیزها را گم میکنند
- احساس نیاز به حرکت مداوم، بیقراری یا تقلا برای نشستن دارید
- وقفه
- صبر کردن براش سخته
علائم ADHD میتواند باعث ایجاد مشکلاتی در روابط و شغل شما شود. این میتواند احساسات طولانیمدت زیر را در شما ایجاد کند:
- ناامیدی
- احساس گناه – از اعمال خود پشیمان هستید
- شرم – شما نسبت به خودتان احساس بدی دارید
چه احساسی ممکن است در شما ایجاد شود که تشخیص بیماری داشته باشید
اگر شما یک فرد بالغ هستید که اخیراً به ADHD مبتلا شدهاید، ممکن است احساس تعجب یا ناباوری کنید. ممکن است انکار کنید که ADHD دارید. یا ممکن است احساس آرامش یا تأیید کنید زیرا اکنون میدانید که علائم ADHD باعث بسیاری از مشکلات شما در زندگی شده است.
تشخیص جدید همچنین ممکن است باعث عصبانیت یا ناراحتی شما شود. شاید پزشک شما در کودکی این اختلال را تشخیص نداده باشد، چیزی که غیرمعمول نیست. ممکن است احساس پشیمانی کنید و از خود بپرسید که ADHD چقدر به زندگی شخصی و حرفهای شما آسیب رسانده است.
اما تشخیص به این معنی است که شما فرصتی برای یادگیری نحوه مدیریت ADHD خود دارید. پزشکان نمیتوانند آن را درمان کنند، اما دارو، رواندرمانی و مهارتهایی که به شما در مدیریت رفتارتان کمک میکنند، میتوانند کنار آمدن با علائم را آسانتر کنند.
برای زندگی بهتر با ADHD در بزرگسالان ، این مراحل را دنبال کنید:
از سرزنش خود و شرمساری دست بردارید
با ADHD، ممکن است احساس شرم کنید زیرا انجام وظایف و روابط بزرگسالان برای شما دشوار است. خانواده، دوستان و کارفرمایان نیز ممکن است شما را قضاوت کنند و شما را تنبل، بیادب یا غیرقابل اعتماد بدانند.
برای گذر از این احساسات، درک و پذیرش این نکته کلیدی است که ADHD یک اختلال مغزی است و نه یک نقص شخصیتی. یک راه آسان برای انجام این کار، یادگیری در مورد این اختلال و چگونگی تأثیر آن بر زندگی شماست. از آنجا، میتوانید گامهایی را برای پرداختن به حوزههایی که نیاز به بهبود دارند، بردارید.
درمان و پشتیبانی دریافت کنید
بهترین راه برای درمان ADHD بزرگسالان، ترکیبی از دارو و روان درمانی است. همچنین میتوانید از یک مربی ADHD و سایر افراد مبتلا به این اختلال، حمایت دریافت کنید.
درمان
یک درمانگر یا مشاور میتواند شما را در مورد این اختلال و چگونگی تأثیر آن بر زندگیتان آموزش دهد. آنها اغلب از درمان شناختی رفتاری (CBT) برای کمک به شما در شناسایی و مدیریت افکار و رفتارهایتان در حین وقوع، به جای مرور تجربیات گذشته، استفاده میکنند.
وقتی شما ADHD دارید، این بیماری بر اعضای خانواده شما نیز تأثیر میگذارد. درمان خانوادگی یا فردی میتواند به آنها در درک و کنار آمدن با این اختلال کمک کند.
همه متخصصان سلامت روان برای درمان ADHD آموزش ندیدهاند، بنابراین پیدا کردن کسی که این آموزش را دیده باشد مهم است. آنها میتوانند از CBT و سایر ابزارها برای کمک به شما در بهبود خودمدیریتی، کنترل عاطفی و توانایی برنامهریزی استفاده کنند. CBT همچنین میتواند افسردگی و اضطراب را که در بزرگسالان مبتلا به ADHD شایع است، کاهش دهد.
دارو
برای کاهش برخی علائم ADHD، روانپزشک یا پزشک دیگری ممکن است داروهایی تجویز کند که بر عملکرد مغز شما تأثیر میگذارند. آنها احتمالاً ابتدا یک داروی محرک را امتحان میکنند. ممکن است مدتی طول بکشد تا نوع، دوز و زمان مصرف آن را که برای شما مناسبتر است، پیدا کنند.
این داروها برای همه به خوبی عمل نمیکنند. اما اگر محرکها به اندازه کافی کمک نکنند، پزشک ممکن است یکی از چندین داروی غیرمحرک را که میتوانند علائم ADHD را کاهش دهند، تجویز کند. اگر افسردگی یا اضطراب دارید، ممکن است یک داروی ضد افسردگی نیز تجویز کند.
داروهای ADHD میتوانند توجه و کنترل تکانه شما را بهبود بخشند. اما نمیتوانند تمام مشکلات رفتاری ناشی از این بیماری را حل کنند. اینجاست که کوچینگ (مربیگری) میتواند کمک کند.
مربیگری ADHD
اگر میخواهید منظمتر و پربارتر باشید، ممکن است بخواهید با یک مربی ADHD همکاری کنید. آنها میتوانند به شما کمک کنند تا تمرکز و انگیزه خود را تقویت کنید تا بتوانید اهداف خود را تعیین کرده و به آنها برسید.
افراد برای مربی ADHD بودن نیازی به مدرک یا مجوز خاصی ندارند. برخی از آنها متخصص سلامت روان هستند. برخی دیگر در این زمینه آموزش دیدهاند اما مشاور یا درمانگر دارای مجوز نیستند.
به دنبال مربیای باشید که با شخصیت و نیازهای شما مطابقت داشته باشد. ممکن است لازم باشد با دو یا سه نفر مصاحبه کنید تا بهترین گزینه را پیدا کنید. همچنین باید در مورد مربیان بالقوه تحقیق کنید تا از آموزش و تجربه آنها مطلع شوید.
