آنچه در این مطلب خواهید خواند
بدن شما برای عملکرد صحیح باید به تعادل دقیقی از اسیدیته و قلیا پایبند باشد. حتی یک تغییر جزئی در این تعادل میتواند بر بسیاری از اندامها تأثیر بگذارد.
تعادل اسید-باز چیست؟
میزان اسیدیته و قلیایی بودن خون شما با استفاده از مقیاس pH اندازهگیری میشود. مقیاس pH از 0 (بسیار اسیدی) تا 14 (بسیار قلیایی) متغیر است. خون معمولاً بین 7.35 تا 7.45 است.
کنترل تعادل اسید-باز
هر سیستمی در بدن شما به تعادل pH بستگی دارد. اما ریهها و کلیههای شما برای تنظیم آن تلاش میکنند.
اسیدها در طول واکنشهای شیمیایی زیادی که در هر سلول رخ میدهند (متابولیسم سلولی) تولید میشوند. دی اکسید کربن به طور مداوم توسط سلولهای شما تولید میشود زیرا آنها اکسیژن و مواد مغذی مورد نیاز خود را متابولیزه میکنند.
هر بار که تغییری در تعادل اسید-باز ایجاد میشود، بدن شما به طور خودکار سطح pH خون شما را به حالت عادی برمیگرداند. اما اگر سطح pH خون شما به طور قابل توجهی تغییر کند، این مکانیسمهای خودکار کار نمیکنند.
ریهها. مغز شما سرعت و عمق تنفس شما را کنترل میکند. مغز میزان دی اکسید کربنی را که بیرون میدهید تنظیم میکند. وقتی عمیقتر و سریعتر نفس میکشید، دی اکسید کربن بیشتری را بیرون میدهید و pH خون خود را افزایش میدهید. سیستم تنفسی شما میتواند سطح pH خون شما را تنها در عرض چند دقیقه تنظیم کند.
کلیهها. سیستم کلیوی شما همچنین میتواند سطح pH خون شما را تنظیم کند. کلیههای شما قادر به حذف اسیدها یا بازهای اضافی هستند. اما این اثر میتواند ساعتها یا روزها طول بکشد.
سیستمهای بافر شیمیایی. بدن شما همچنین دارای سیستمهای بافر شیمیایی – اسیدها و بازهای ضعیف داخلی – است که به راحتی قابل تجزیه هستند. آنها با تنظیم نسبت اسیدها و بازهای بدن شما کار میکنند.
سایر سیستمهای شیمیایی بدن شما شامل پروتئینها، هموگلوبین و فسفاتها میشوند. سیستم بافر فسفات به تنظیم سطح pH ادرار شما کمک میکند. پروتئینها به تنظیم pH درون سلولها کمک میکنند.
هموگلوبین، پروتئین اصلی درون گلبولهای قرمز خون، به تنظیم pH در آنجا کمک میکند.
اختلالات اسید-باز
خون شما ممکن است بیش از حد اسید داشته باشد. این منجر به اسیدوز میشود. وقتی خون شما بیش از حد باز (بیش از حد قلیایی) داشته باشد، به این حالت آلکالوز میگویند.
اسیدوز و آلکالوز بیماری نیستند، اما به متخصصان مراقبتهای بهداشتی سرنخی میدهند که ممکن است شما یک مشکل جدی برای سلامتی داشته باشید.
اسیدوز
اسیدوز تنفسی. این اتفاق زمانی میافتد که ریههای شما قادر به حذف دی اکسید کربن اضافی نیستند و در بدن شما تجمع مییابد.
علل اسیدوز تنفسی عبارتند از:
- اختلالاتی – دیستروفی عضلانی یا سندرم گیلن باره، و موارد دیگر – که باعث میشوند نتوانید از عضلات تنفسی خود استفاده کنید.
- بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD)
- مصرف داروهای آرامبخش یا اپیوئیدها
- بدشکلی یا آسیبدیدگی در ناحیه قفسه سینه
- چاقی
علائم اولیه اسیدوز تنفسی عبارتند از:
- سردرد
- خوابآلودگی
اسیدوز متابولیک. این اتفاق زمانی میافتد که بدن شما اسید زیادی تولید میکند یا قادر به حذف صحیح اسیدها نیست.
مطالب بیشتری برای شما داریم
موضوع موردنظر خود را انتخاب کنید و به مجموعهای از مطالب پزشکی و سلامت دسترسی داشته باشید.
علل اسیدوز متابولیک عبارتند از:
- خوردن سم یا مصرف بیش از حد دارو، مانند متانول، ضد یخ یا آسپرین
- داشتن متابولیسم غیرطبیعی به دلیل، به عنوان مثال، دیابت کنترل نشده، به ویژه دیابت نوع 1، یا مرحله پیشرفته شوک
- از دست دادن بیش از حد پایه، مثلاً از طریق اسهال
- به دلیل اینکه مثلاً کلیههای شما به طور عادی کار نمیکنند، اسید کافی از بدن دفع نمیشود
اگر اسیدوز متابولیک شما خفیف باشد، ممکن است هیچ علامتی نداشته باشید. در غیر این صورت، ممکن است موارد زیر را تجربه کنید:
- خستگی
- حالت تهوع
- استفراغ
نحوه واکنش بدن شما به اسیدوز ممکن است باعث احساس ضعف، خوابآلودگی و گیجی شود. در موارد شدید، ممکن است دچار مشکلات قلبی و افت فشار خون شوید. این میتواند منجر به کما و مرگ شود.
آلکالوز
این زمانی است که بدن شما:
- بی کربنات خونش زیاد است (آلکالوز متابولیک)
- اسید از دست میدهد
- سطح دی اکسید کربن پایینی دارد (آلکالوز تنفسی)
آلکالوز تنفسی. این ممکن است در اثر تنفس سریع یا هایپرونتیلاسیون ایجاد شود. چنین تنفسی باعث میشود دی اکسید کربن زیادی از بدن شما خارج شود.
هیپرونتیلاسیون ممکن است به دلایل زیر باشد:
- اضطراب
- درد
- سطح پایین اکسیژن خون
- تب
- مصرف بیش از حد آسپرین
آلکالوز متابولیک. این ممکن است ناشی از موارد زیر باشد:
- استفراغ شدید یا طولانی مدت، که باعث از دست رفتن اسید معده میشود
- از دست دادن بیش از حد مایعات یا الکترولیتها (مانند پتاسیم یا سدیم)، که بر کنترل کلیهها بر تعادل اسید و باز تأثیر میگذارد.
- غدد فوق کلیوی بیش فعال
- برخی داروهای ادرارآور
- خوردن بیش از حد جوش شیرین (بی کربنات سدیم)
علائم آلکالوز عبارتند از:
- سوزن سوزن شدن انگشتان دست و پا و اطراف لبها
- گرفتگی و اسپاسم در عضلات شما
- تحریک پذیری
- اسپاسم عضلانی (برای آلکالوز شدید)
گاهی اوقات آلکالوز ممکن است هیچ علامتی ایجاد نکند.
تشخیص اختلالات اسید و باز
پزشک شما ممکن است آزمایش خون برای اندازهگیری pH و سطح دی اکسید کربن در خون شما تجویز کند. نمونه خون معمولاً از شریان مچ دست شما گرفته میشود. خون وریدهای شما به اندازه خون شریانی برای اندازهگیری pH خون قابل اعتماد نیست.
برای اسیدوز، پزشک ممکن است میزان بیکربنات خون شما را نیز اندازهگیری کند. ممکن است آزمایشهای خون دیگری برای تشخیص علت اسیدوز شما لازم باشد.
برای آلکالوز، پزشک ممکن است سطح الکترولیتها را در خون و ادرار شما نیز اندازهگیری کند.
درمان اختلالات اسید-باز
پزشک شما روی رفع علت اسیدوز یا آلکالوز شما کار خواهد کرد.
برای اسیدوز متابولیک، درمان به علت آن بستگی دارد. به عنوان مثال، پزشک شما ممکن است دیابت نوع ۱ شما را درمان کند. اگر اسیدوز تنفسی دارید، پزشک شما روی بهبود عملکرد ریه شما کار خواهد کرد. ممکن است به داروهایی نیاز داشته باشید که مجاری هوایی شما را باز کنند. اگر تنفس شما به شدت مختل شده است، ممکن است برای کمک به تنفس به دستگاه تنفس مصنوعی نیاز داشته باشید .
برای آلکالوز متابولیک، ممکن است در حین درمان علت، آب و الکترولیت به شما داده شود. برای آلکالوز تنفسی، اولین قدم دادن اکسیژن است. سپس پزشک شما علت را بررسی کرده و آن را درمان خواهد کرد.
