نکاتی که افراد مبتلا به HIV باید هنگام سفر بدانند

چرا سفر به کشورهای دیگر می‌تواند خطر بیشتری برای من داشته باشد؟

تمام افرادی که به خارج از کشور سفر می‌کنند، باید از خطرات سلامتی در مقصد خود آگاه باشند. این موضوع برای افراد مبتلا به HIV اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا ضعف سیستم ایمنی می‌تواند خطر ابتلا به عفونت‌های فرصت‌طلب را افزایش دهد. این عفونت‌ها در افراد مبتلا به HIV شایع‌تر هستند و ممکن است شدت بیشتری داشته باشند.

خطر ابتلا به عفونت‌های فرصت‌طلب به‌ویژه زمانی بیشتر است که تعداد سلول‌های CD4 کمتر از ۲۰۰ سلول در هر میلی‌متر مکعب باشد یا فرد سابقه ابتلا به بیماری مرتبط با ایدز را داشته باشد. سلول‌های CD4 که با نام سلول‌های T نیز شناخته می‌شوند، از گلبول‌های سفید خون هستند و در مقابله با عفونت‌ها نقش دارند. تعداد سلول‌های CD4 شاخص مناسبی برای ارزیابی وضعیت سیستم ایمنی بدن است.

پیش از سفر چه اقداماتی باید انجام دهم؟

هنگام سفر به کشورهای دیگر، به‌ویژه کشورهای در حال توسعه، برنامه‌ریزی از پیش اهمیت زیادی دارد.

داروهایی که ممکن است به آن‌ها نیاز داشته باشید

مهم‌تر از همه، اطمینان حاصل کنید که داروهای HIV و سایر داروهای مصرفی‌تان به‌اندازه کافی برای تمام مدت سفر همراهتان باشد. داروها را در کیف دستی داخل کابین هواپیما قرار دهید تا در صورت گم‌شدن یا تأخیر در تحویل بار، دسترسی به آن‌ها را از دست ندهید.

اسهال مسافرتی ممکن است در هر مقصدی رخ دهد، اما خطر ابتلا به آن در آسیا (به‌جز ژاپن و کره جنوبی)، خاورمیانه، آفریقا، مکزیک و آمریکای مرکزی و جنوبی بیشتر است. پزشک ممکن است برای احتیاط، دارویی به‌اندازه ۳ تا ۷ روز برای درمان احتمالی اسهال مسافرتی تجویز کند.

مالاریا بیماری‌ای است که از طریق حشرات منتقل می‌شود و می‌تواند بیماری شدیدی ایجاد کند؛ این خطر به‌ویژه در افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند بیشتر است. اگر به منطقه‌ای سفر می‌کنید که مالاریا در آن شایع است، ممکن است لازم باشد چند روز پیش از سفر، در طول سفر و پس از بازگشت، داروی پیشگیری از مالاریا مصرف کنید. مالاریا عمدتاً در مناطق گرمسیری و نیمه‌گرمسیری، از جمله آفریقا، دیده می‌شود.

به پزشک مراجعه کنید

۲ تا ۳ ماه پیش از سفر به پزشک مراجعه کنید. اگر پزشک شما نتواند راهنمایی لازم را ارائه دهد، می‌توانید به یک مرکز تخصصی طب مسافرتی مراجعه کنید. کادر درمانی این مراکز در زمینه نیازهای سلامت مسافران تخصص دارند.

مطمئن شوید واکسن‌های معمول خود، از جمله واکسن‌های کووید ۱۹، آنفلوانزا و هپاتیت A و B را مطابق توصیه‌های مربوط دریافت کرده‌اید. همچنین درباره اقدامات احتیاطی ویژه متناسب با خطرات سلامتی در مقصد سفرتان سؤال کنید.

برای اطلاع از اقدامات بهداشتی و پیشگیرانه موردنیاز در هر کشور، می‌توانید به وب‌سایت مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های آمریکا (CDC) مراجعه کنید.

بیمه درمانی خود را بررسی کنید

شرایط بیمه‌نامه خود را بررسی کنید تا مشخص شود هنگام سفر به خارج از کشور چه خدماتی تحت پوشش قرار می‌گیرند. اگر بیمه شما هزینه‌های مراقبت پزشکی در کشورهای دیگر یا انتقال اضطراری پزشکی را پوشش نمی‌دهد، ممکن است بخواهید بیمه مسافرتی تکمیلی تهیه کنید.

مدارک بیمه خود را در طول سفر همراه داشته باشید. بهتر است نسخه‌ای دیجیتال از بیمه‌نامه را اسکن کنید و به ایمیل خود بفرستید تا هنگام سفر به آن دسترسی داشته باشید. همچنین یک نسخه از بیمه‌نامه را در محل امنی در خانه نگه دارید و یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود را از محل نگهداری آن مطلع کنید.

محدودیت‌های سفر را بررسی کنید

برخی کشورها ورود افراد مبتلا به HIV را ممنوع می‌کنند یا مدت اقامت آن‌ها را محدود می‌سازند. برای بررسی قوانین، سیاست‌ها و رویه‌های کشورهای موجود در برنامه سفر خود، به وب‌سایت وزارت امور خارجه مراجعه کنید.

هنگام ملاقات با پزشک یا متخصص سلامت سفر، حتماً درباره اقدامات احتیاطی زیر گفت‌وگو کنید.

واکسن‌های موردنیاز سفر

بسته به مقصد سفر، ممکن است لازم باشد علیه بیماری‌هایی که در کشورهای دیگر شایع هستند واکسینه شوید. اگر به یک کشور در حال توسعه سفر می‌کنید، ممکن است واکسن تب تیفوئید (حصبه) لازم باشد. افراد مبتلا به HIV معمولاً باید واکسن غیرفعال (تزریقی) را دریافت کنند، نه واکسن زنده خوراکی.

بسته به مقصد، ممکن است واکسن تب زرد الزامی باشد؛ اما این واکسن حاوی ویروس زنده است و افراد مبتلا به HIV یا افرادی که تعداد CD4 آن‌ها کمتر از ۲۰۰ است، نباید آن را دریافت کنند. در عوض، باید گواهی معافیت از واکسیناسیون دریافت شود تا در صورت نیاز به مسئولان مهاجرت کشور مقصد ارائه شود.

در صورت امکان، حداقل یک ماه پیش از سفر برای دریافت واکسن‌های موردنیاز اقدام کنید. این کار فرصت کافی برای ایجاد محافظت ایمنی فراهم می‌کند. اگر زمان کافی در اختیار ندارید، از پزشک خود بپرسید که آیا امکان دریافت سریع‌تر واکسن‌های لازم وجود دارد یا خیر.

در طول سفر چه اقدامات احتیاطی باید انجام دهم؟

پس از رسیدن به مقصد، اقدامات زیر را برای حفظ سلامت خود رعایت کنید.

در انتخاب غذا و نوشیدنی دقت کنید

در سفر، خطر ابتلا به بیماری‌های ناشی از غذا و آب آلوده بیشتر از زمانی است که در خانه هستید. برای کاهش این خطر، از موارد زیر پرهیز کنید:

• خوردن میوه‌ها و سبزیجاتی که خودتان پوست آن‌ها را نگرفته‌اید.
• مصرف محصولات لبنی غیرپاستوریزه.
• خوردن گوشت یا غذاهای دریایی خام یا نپخته.
• مصرف غذا از دست‌فروشان خیابانی.
• نوشیدن آب لوله‌کشی یا مصرف نوشیدنی‌ها و یخی که با آب لوله‌کشی تهیه شده‌اند.

هنگام انتخاب غذا و نوشیدنی، موارد زیر را ترجیح دهید:

• غذاهای کاملاً پخته و داغ.
• میوه‌هایی که خودتان پوست می‌گیرید.
• قهوه یا چای داغ.
• آب و نوشیدنی‌های بطری‌شده‌ای که پلمب آن‌ها سالم است.
• آبی که به مدت یک دقیقه جوشانده شده و سپس در ظرفی تمیز و دربسته خنک شده است.
• شراب، آبجو و سایر نوشیدنی‌های الکلی که در متن به‌عنوان گزینه‌های ایمن ذکر شده‌اند.

از آب آلوده و فضولات حیوانات دوری کنید

در آب‌هایی که احتمال آلودگی به باکتری‌های خطرناک دارند، شنا نکنید و وارد آن‌ها نشوید. اگر شنا می‌کنید، مراقب باشید آب را نبلعید.

همچنین از فضولات حیوانات دوری کنید؛ زیرا این مواد می‌توانند برای افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند خطرناک باشند. هنگام استراحت روی زمین، کفش بپوشید و از حوله استفاده کنید تا بدن شما با خاکی که ممکن است به فضولات حیوانی آلوده باشد تماس مستقیم نداشته باشد. اگر حیوانی را لمس کردید، پس از آن دست‌های خود را با آب و صابون بشویید.

از خود در برابر حشرات محافظت کنید

اگر به مناطقی سفر می‌کنید که مالاریا، تب دِنگی یا سایر بیماری‌های منتقل‌شونده از طریق حشرات در آن‌ها وجود دارند، از مواد دافع حشرات حاوی DEET استفاده کنید.

اگر در چنین مناطقی شب را سپری می‌کنید، از پشه‌بند آغشته به پرمترین استفاده کنید. هنگام حضور در فضای باز، لباس آستین‌بلند و شلوار بلند بپوشید. ممکن است به شما توصیه شود از مناطقی که پشه‌های ناقل تب زرد در آن‌ها وجود دارند، دوری کنید.

از افراد مبتلا به سل فاصله بگیرید

سل یک عفونت باکتریایی جدی است که عمدتاً ریه‌ها را درگیر می‌کند. این بیماری در بسیاری از مناطق جهان وجود دارد و از طریق هوا، هنگام سرفه یا عطسه فرد مبتلا، منتقل می‌شود.

برخی افراد به سل آلوده می‌شوند، اما علائمی ندارند. بااین‌حال، افراد مبتلا به HIV بیشتر در معرض ابتلا به بیماری فعال هستند. از بیمارستان‌ها و مراکز درمانی‌ای که بیماران مبتلا به سل در آن‌ها درمان می‌شوند، دوری کنید. پس از بازگشت به خانه، از پزشک خود بپرسید که آیا لازم است آزمایش سل انجام دهید یا خیر.

به برنامه روزمره خود پایبند باشید و از دیگران محافظت کنید

برنامه معمول مصرف داروهای خود و هرگونه توصیه غذایی ویژه را رعایت کنید. همچنین همان اقدامات احتیاطی معمول را برای جلوگیری از انتقال HIV به دیگران ادامه دهید.

با رعایت اقدامات احتیاطی مناسب، شانس بیشتری خواهید داشت که در طول سفر به خارج از کشور سالم بمانید.