آنچه در این مطلب خواهید خواند
چه فرزند مبتلا به ADHD شما خردسال باشد و چه نوجوان، میتوانید با انجام دو کار کلیدی به او نشان دهید که قاطع اما منصف (و شوخ طبع) هستید.
- رفتار خوب را با تحسین یا پاداش فوراً تشویق کنید.
- عواقب رفتار بد را واضح، قابل فهم و ثابت بیان کنید.
رویکرد شما به سن فرزندتان بستگی دارد.
کودکان پیشدبستانی (۵ سال و کمتر)
روز را سازماندهی کنید. یک روال داشته باشید. اگر قرار است چیزی تغییر کند یا اتفاق غیرمعمولی بیفتد، مانند دیدار یکی از اقوام یا تعطیلات، به فرزندتان اطلاع دهید.
قوانین و انتظارات را تعیین کنید. بهتر است این کار را درست قبل از یک فعالیت یا موقعیت انجام دهید.
از پاداش استفاده کنید. اگر فرزندتان کاری انجام میدهد که شما به آن افتخار میکنید، به او یک ستاره طلایی بدهید، یا برای سرگرمی مورد علاقهاش به او وقت بدهید. سعی کنید از پول، غذا یا شیرینی برای پاداش استفاده نکنید.
فرزندتان را با فعالیتهای پرورش ذهن، مانند مطالعه، بازیها و پازلها، سرگرم کنید. به او بپیوندید!
از تایمر استفاده کنید. برخی والدین معتقدند که این کار به ایجاد ساختار کمک میکند. برای مثال، یک محدودیت زمانی معقول برای حمام یا زمان بازی تعیین کنید. این کار به فرزندتان کمک میکند تا انتظار محدودیتهایی را داشته باشد، حتی در مورد چیزهای سرگرمکننده. برای انجام کارهای خانه نیز به فرزندتان محدودیت زمانی بدهید، به خصوص اگر به او برای تمام کردن به موقع کار پاداش میدهید.
کودکان ۶ تا ۱۲ سال
توضیح دهید و راهنمایی کنید. برای انجام وظایف، دستورالعملهای واضحی ارائه دهید. اگر کاری سخت یا طولانی است، آن را به مراحلی تقسیم کنید که بتوان آنها را یکی یکی انجام داد.
به فرزندتان برای رفتار خوب و انجام وظایفش پاداش دهید. یک سیستم مشخص برای تشویقها (مانند سیستم امتیازدهی یا ستارههای طلایی) داشته باشید تا فرزندتان بداند وقتی کاری را تمام میکند یا رفتار بهتری دارد، چه انتظاری از او داشته باشید. در انتظارات خود ثابت قدم باشید و همیشه پاداشها را دنبال کنید.
برای تنبیه کودک برنامهای بریزید. برای یک رفتار نادرست خاص، پیامد خاصی تعیین کنید. در اجرای آن ثابت قدم و منصف باشید. سعی کنید فرزندتان را جلوی دیگران تنبیه نکنید.
مطالب بیشتری برای شما داریم
موضوع موردنظر خود را انتخاب کنید و به مجموعهای از مطالب پزشکی و سلامت دسترسی داشته باشید.
مرتباً با معلمان فرزندتان صحبت کنید تا بتوانید قبل از اینکه هرگونه نگرانی رفتاری به یک مشکل بزرگ تبدیل شود، آن را برطرف کنید.
به حرفتان عمل کنید. برای فرزندتان الگوی خوبی باشید. کودکان مبتلا به ADHD برای رفتار خوب به الگوهای رفتاری نیاز دارند.
نوجوانان
آنها را درگیر کنید. با بزرگ شدن فرزندتان، به او اجازه دهید در تعیین انتظارات، پاداشها و عواقب کمک کند. این کار به آنها قدرت میدهد، که میتواند عزت نفس آنها را بهبود بخشد و این ایده را تقویت کند که مسئول رفتار خودشان هستند. این همچنین به آنها کمک میکند تا با ورود به بزرگسالی مسئولیتپذیرتر شوند.
تنبیه در خلوت. نوجوانان اغلب نسبت به ظاهر خود در نظر دیگران حساس هستند. بنابراین اگر آنها را در ملاء عام تنبیه کنید، ممکن است واکنش بیش از حد نشان دهند یا احساس شرمندگی کنند. سالهای نوجوانی میتواند برای هر کودکی سخت باشد، بنابراین با آنها مهربان و دلسوز باشید. در مورد هر مشکلی که دارند با آنها صحبت کنید.
وقتی مشکلی در کلاس درس پیش میآید ، با معلمان نوجوانتان صحبت کنید . با فرزندتان نیز صحبت کنید. برای حل آن با هم برنامهای بریزید.
قابل پیشبینی باشید. در نحوه رفتار خود ثابت قدم و منصف باشید. به این ترتیب، نوجوان شما میداند که از شما چه انتظاری داشته باشد.
یک الگوی خوب باشید . نوجوانان همیشه این را نشان نمیدهند، اما بزرگسالان در زندگی آنها بسیار تأثیرگذار و برایشان مهم هستند.
کمک بگیرید
همه والدین گاهی اوقات خود را ناامید میبینند و بزرگ کردن کودکی که مبتلا به ADHD است، چالشهای خاص خود را دارد. طبیعی است که نیازها و سوالاتی داشته باشید.
وقتی احساس میکنید که تحت فشار هستید، با کسی در مورد آن صحبت کنید. به دنبال یک گروه حمایتی باشید، یا به یک متخصص سلامت روان مراجعه کنید تا به شما در مقابله با احساسات و واکنشهایتان کمک کند تا بتوانید والدین مؤثرتری باشید. مشاوره خانواده نیز میتواند مفید باشد.
