اختلال رفتاری خواب REM

خواب طبیعی دو حالت متمایز دارد: خواب بدون حرکت سریع چشم (NREM) و خواب با حرکت سریع چشم (REM). خواب NREM به سه مرحله تقسیم می‌شود. در طول خواب REM، حرکات سریع چشم رخ می‌دهد، تنفس یکنواخت می‌شود، فشار خون بالا می‌رود و از بین رفتن تون عضلانی (فلج) رخ می‌دهد. اما مغز بسیار فعال است و فعالیت الکتریکی آن مشابه فعالیت آن در هنگام بیداری است. خواب REM معمولاً با رویا دیدن همراه است. خواب REM حدود 20 تا 25 درصد از دوره خواب را تشکیل می‌دهد.

در فردی که مبتلا به اختلال رفتار خواب REM یا اختصاراً (RBD) است، فلجی که معمولاً در طول خواب REM اتفاق می‌افتد ، ناقص است یا وجود ندارد و به فرد اجازه می‌دهد رویاهای خود را “به نمایش بگذارد” . RBD با نمایش رویاهایی که واضح، شدید و خشونت‌آمیز هستند، مشخص می‌شود. رفتارهای مربوط به نمایش رویا شامل صحبت کردن، فریاد زدن، مشت زدن، لگد زدن، نشستن، پریدن از رختخواب، تکان دادن بازو و گرفتن است. نوع حاد ممکن است در هنگام ترک الکل یا داروهای آرام‌بخش-خواب‌آور رخ دهد.

ممکن است فرد در طول حمله خود به خود بیدار شود یا از خواب بیدار شود و به وضوح خوابی را که مربوط به فعالیت بدنی است به یاد بیاورد.

RBD معمولاً در افراد میانسال تا مسن و بیشتر در مردان دیده می‌شود.

علل اختلال خواب REM

علت دقیق RBD ناشناخته است، اما ممکن است همراه با بیماری‌های عصبی دژنراتیو مانند بیماری پارکینسون، آتروفی چند سیستمی (که با نام سندرم Shy-Drager نیز شناخته می‌شود) و زوال عقل منتشر با اجسام لویی رخ دهد. در ۵۵٪ از افراد، علت ناشناخته است و در ۴۵٪ موارد با ترک الکل یا داروهای آرام‌بخش-خواب‌آور، داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای (مانند ایمیپرامین) یا استفاده از مهارکننده‌های بازجذب سروتونین (مانند فلوکستین، سرترالین یا پاروکستین) یا سایر انواع داروهای ضد افسردگی (میرتازاپین) مرتبط است.

RBD اغلب چند سال قبل از ابتلا به این بیماری‌های نورودژنراتیو اتفاق می‌افتد. در یک مطالعه، ۳۸٪ از افرادی که با RBD تشخیص داده شده‌اند، به طور متوسط ​​​​۱۲ تا ۱۳ سال پس از شروع علائم RBD به بیماری پارکینسون مبتلا شده‌اند. همچنین، RBD در ۶۹٪ از مبتلایان به بیماری پارکینسون و آتروفی چند سیستمی مشاهده می‌شود. رابطه بین RBD و بیماری پارکینسون پیچیده است؛ همه افراد مبتلا به RBD به بیماری پارکینسون مبتلا نمی‌شوند.