آنچه در این مطلب خواهید خواند
متوجه شدن اینکه به HIV مبتلا هستید میتواند زندگی شما را بهشدت تحت تأثیر قرار دهد و نگرانیهای زیادی ایجاد کند. بااینحال، امروزه HIV در بسیاری از موارد یک بیماری مزمن و قابلکنترل است؛ درست مانند دیابت یا بیماری قلبی. با دریافت درمان مناسب، بسیاری از افرادی که با HIV زندگی میکنند میتوانند تقریباً به اندازه افراد فاقد HIV عمر کنند.
پس از تشخیص، لازم است چند تصمیم مهم بگیرید و اقدامات مشخصی را برای حفظ سلامت خود و پیشگیری از انتقال ویروس به دیگران انجام دهید.
یک ارزیابی پزشکی اولیه انجام دهید
ممکن است با وجود مثبت بودن آزمایش HIV، هیچ احساس بیماری یا علامت متفاوتی نداشته باشید. بااینحال، انجام یک ارزیابی پزشکی کامل بسیار مهم است تا وضعیت سلامت شما در ابتدای درمان مشخص شود و پزشک بتواند تغییرات وضعیت جسمی شما را در طول زمان پیگیری کند.
پزشک همچنین با استفاده از نتایج این ارزیابیها میتواند مشخص کند که کدام داروها برای شما مناسبتر هستند و درمان را در چه زمانی آغاز کنید.
برای دریافت مراقبتهای پزشکی میتوانید به پزشک معالج همیشگی خود مراجعه کنید، به مراکز بهداشت و درمان مراجعه کنید یا از خدمات تخصصی مرتبط با HIV استفاده کنید.
درمان ضدرتروویروسی را آغاز کنید
درمان HIV با عنوان درمان ضدرتروویروسی (Antiretroviral Therapy یا ART) شناخته میشود و معمولاً توصیه میشود درمان هرچه سریعتر آغاز شود.
داروهای ضدرتروویروسی که معمولاً باید هر روز مصرف شوند، HIV را بهطور کامل از بدن ریشهکن نمیکنند؛ اما میتوانند از پیشرفت بیماری جلوگیری کرده و میزان ویروس موجود در خون را بهشدت کاهش دهند.
با مصرف منظم داروها، وضعیت سلامت شما حفظ میشود، طول عمر افزایش مییابد و احتمال انتقال HIV به دیگران نیز به میزان قابلتوجهی کاهش پیدا میکند.
افراد خاصی را در جریان قرار دهید
لازم نیست تشخیص HIV خود را با همه در میان بگذارید. بااینحال، بسته به قوانین محل زندگی، ممکن است برخی افراد حق قانونی داشته باشند از وضعیت HIV شما مطلع شوند. همچنین ممکن است خودتان تصمیم بگیرید که برخی افراد را در جریان بگذارید.
شریک یا شرکای جنسی
قوانین مربوط به اطلاعرسانی درباره HIV در روابط جنسی در کشورهای مختلف متفاوت است و در برخی مناطق، فرد مبتلا موظف است پیش از رابطه جنسی، وضعیت HIV خود را به شریک جنسی اطلاع دهد.
حتی در مواردی که از نظر قانونی الزامی وجود ندارد، بهتر است موضوع را با افرادی که سلامت و ایمنی آنها ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد در میان بگذارید.
افرادی که با شما از سرنگ مشترک استفاده میکنند
در برخی کشورها، قوانین افراد مبتلا به HIV را ملزم میکند وضعیت HIV خود را به افرادی که با آنها در تزریق مواد مخدر از سرنگ مشترک استفاده میکنند اطلاع دهند.
پزشکان و سایر کارکنان حوزه سلامت
بهجز پزشک یا تیم پزشکی که HIV شما را درمان میکند، معمولاً لازم نیست وضعیت HIV خود را به همه پزشکان، دندانپزشکان، پرستاران یا سایر متخصصان سلامت اطلاع دهید؛ بااینحال، آگاهی پزشکان از وضعیت کامل سلامت شما میتواند به آنها کمک کند مراقبت مناسبتری ارائه دهند.
خانواده و دوستان
تصمیمگیری درباره اطلاع دادن به خانواده و دوستان، در بیشتر موارد به خود شما بستگی دارد.
در میان گذاشتن موضوع با افراد مورد اعتماد میتواند حمایت عاطفی و اجتماعی ارزشمندی برای شما فراهم کند و در طول دوره درمان یا در شرایط اورژانسی نیز کمککننده باشد.
کارفرما
در حالت معمول، کارفرما یا محل کار شما حق ندارد صرفاً به دلیل ابتلای شما به HIV از وضعیت پزشکیتان مطلع شود؛ مگر اینکه موضوع، بهطور مشخص با خطر انتقال خون یا سایر مسائل ایمنی مرتبط باشد.
مطالب بیشتری برای شما داریم
موضوع موردنظر خود را انتخاب کنید و به مجموعهای از مطالب پزشکی و سلامت دسترسی داشته باشید.
اگر نگران تبعیض در محیط کار هستید، بهتر است پیش از افشای وضعیت HIV خود، درباره حقوق قانونی و شرایط محل کارتان اطلاعات کافی کسب کنید.
از دیگران و همچنین از خودتان محافظت کنید
- در روابط جنسی از کاندوم استفاده کنید. درمان ضدرتروویروسی میتواند میزان ویروس در خون را تا حد بسیار پایینی کاهش دهد و در نتیجه احتمال انتقال HIV به دیگران بسیار کم شود. بااینحال، نباید فقط به داروها متکی باشید. کاندوم علاوه بر کاهش خطر انتقال HIV، میتواند از شما و شریک جنسیتان در برابر سایر عفونتهای مقاربتی مانند کلامیدیا، سفلیس، سوزاک و تبخال تناسلی نیز محافظت کند.
- هرگز سرنگ و وسایل تزریق را با دیگران به اشتراک نگذارید.
- در مورد شیردهی با پزشک خود مشورت کنید. HIV میتواند از طریق شیر مادر به نوزاد منتقل شود؛ بنابراین در افراد مبتلا به HIV، تصمیمگیری درباره تغذیه نوزاد باید با توجه به شرایط فردی و توصیههای پزشک و دستورالعملهای محل زندگی انجام شود.
- شریک جنسیای که HIV ندارد میتواند برای محافظت بیشتر از دارویی به نام PrEP استفاده کند. PrEP یا «پیشگیری پیش از مواجهه»، دارویی است که افراد HIV منفی میتوانند برای کاهش خطر ابتلا به HIV مصرف کنند.
درباره HIV اطلاعات دقیق کسب کنید
درباره اینکه HIV چیست و چه چیزهایی نیست، اطلاعات معتبر کسب کنید. آگاهی از واقعیتهای مربوط به HIV به شما کمک میکند تصمیمهای آگاهانهتری درباره سلامت خود بگیرید.
شناخت بهتر بیماری همچنین میتواند به کاهش ترس، نگرانی و ابهام ناشی از تشخیص جدید کمک کند.
هنگام جستوجوی اطلاعات، از منابع معتبر پزشکی و سازمانهای بهداشتی استفاده کنید و به اطلاعات منتشرشده در منابع نامعتبر یا شبکههای اجتماعی بهتنهایی تکیه نکنید.
وضعیت سلامت خود را بهطور منظم پیگیری کنید
قرارهای پزشکی خود را بهطور منظم دنبال کنید. بهویژه در سال اول درمان، ممکن است لازم باشد هر چند ماه یکبار آزمایش خون انجام دهید.
این آزمایشها معمولاً شامل بررسی بار ویروسی HIV (Viral Load) است که نشان میدهد درمان تا چه اندازه در کنترل ویروس مؤثر بوده است. همچنین تعداد سلولهای CD4 بررسی میشود که اطلاعاتی درباره وضعیت سیستم ایمنی و پاسخ آن به درمان ارائه میدهد.
مراجعههای منظم به پزشک همچنین فرصت مناسبی برای مطرح کردن پرسشها، نگرانیها و عوارض احتمالی داروهاست.
مراقب عوارض و عفونتها باشید
اگر HIV درمان نشود، میتواند بهتدریج سیستم ایمنی را تضعیف کند. در نتیجه، فرد ممکن است بیشتر از افراد فاقد HIV بیمار شود یا عفونتها و بیماریها را شدیدتر تجربه کند.
برخی از عفونتهایی که در صورت ضعف سیستم ایمنی ممکن است ایجاد شوند، عفونتهای فرصتطلب نام دارند. از جمله این عفونتها میتوان به ذاتالریه، اسهال و سل اشاره کرد.
اگر هر یک از علائم زیر را مشاهده کردید، لازم است با پزشک خود مشورت کنید:
- ایجاد پوشش یا لکههای سفید در دهان، که میتواند نشانه برفک دهان باشد
- مشکلات تنفسی یا سرفه مداوم
- ایجاد لکههای بنفش، صورتی یا قهوهای روی پوست
- بروز بثورات پوستی، که ممکن است در اثر واکنش به داروها ایجاد شده باشد
- اختلالات بینایی، حساسیت به نور یا درد چشم
- بیحسی، احساس مورمور شدن یا درد در دستها و پاها
- خشکی یا سفتی گردن
- گرفتگی عضلات یا درد در قسمت پایین شکم
- اسهال شدید
- تورم غدد لنفاوی، بهویژه اگر تورم در یک سمت بدن بیشتر باشد
- اختلال یا سردرگمی در فکر کردن
- مشکلات مربوط به تعادل
از حمایت دیگران استفاده کنید
با افرادی ارتباط برقرار کنید که شرایط شما را درک میکنند و تجربه مشابهی دارند. میتوانید از پزشک یا مرکز درمانی خود، مراکز بهداشت، سازمانهای بهداشتی محلی یا گروههای حمایتی غیرانتفاعی کمک بگیرید.
گروههای حمایتی میتوانند علاوه بر حمایت عاطفی، به شما کمک کنند تجربههای دیگران را بشنوید و با احساس تنهایی یا نگرانی بهتر کنار بیایید.
اگر از گروههای گفتوگوی اینترنتی یا انجمنهای آنلاین استفاده میکنید، به خاطر داشته باشید که اطلاعات ارائهشده در این فضاها همیشه دقیق یا علمی نیست. برای تصمیمهای پزشکی، اطلاعات این گروهها را با نظر پزشک و منابع معتبر پزشکی تطبیق دهید.
شرایط جدید زندگی خود را بپذیرید
زندگی با HIV میتواند آغاز مرحلهای جدید در زندگی شما باشد؛ اما با مصرف منظم و صحیح داروهای HIV، میتوان زندگی سالم، فعال و رضایتبخشی داشت.
مراقبت از جسم و روان خود را در اولویت قرار دهید. اگر احساس افسردگی، اضطراب یا فشار روانی میکنید، از پزشک یا متخصص سلامت روان کمک بگیرید.
همچنین ارتباط خود را با افرادی که دوستشان دارید و از شما حمایت میکنند حفظ کنید. دریافت درمان مناسب، پیگیری منظم پزشکی و برخورداری از حمایت عاطفی و اجتماعی میتواند به شما کمک کند زندگی روزمره خود را با HIV ادامه دهید.
