چیزهایی که افراد مبتلا به سرطان پستان دوست دارند شما بدانید

۱. اول از همه، فقط گوش بدهید

وقتی متوجه می‌شوید یکی از دوستان یا عزیزانتان به سرطان پستان مبتلا شده است، طبیعی است که بخواهید همه جزئیات را بدانید. اما پاسخ دادن به بسیاری از سؤال‌ها ممکن است برای فرد مبتلا دشوار باشد. شاید هنوز همه جواب‌ها را نداشته باشد. آنچه را که خودش مایل است با شما در میان بگذارد، بپذیرید.

او می‌داند که ممکن است ندانید چه باید بگویید. اما به‌جای اینکه بگویید: «تو خیلی قوی هستی؛ حتماً از پس این بیماری برمیای»، بهتر است بگویید: «نمی‌تونم تصور کنم چه احساسی داری. اگر دوست داشتی صحبت کنی، من اینجا هستم که بهت گوش بدم.»

۲. نگویید: «اگر چیزی لازم داشتی، با من تماس بگیر»

احتمالاً هیچ‌وقت آن تماس را دریافت نخواهید کرد. بهتر است دقیقاً بگویید چه کمکی از دستتان برمی‌آید.

مثلاً بگویید: «من سه‌شنبه یا پنج‌شنبه می‌تونم در کارهای خونه کمکت کنم» یا «دارم چند غذای آماده درست می‌کنم؛ غذای خاصی هست که ترجیح بدی یا ماده غذایی خاصی هست که نباید استفاده کنم؟»

اگر فرد در حال بهبودی پس از جراحی است، می‌توانید پیشنهاد دهید موهایش را بشویید؛ چون بالا بردن دست‌ها بالای سر ممکن است تقریباً غیرممکن باشد.

۳. بچه‌ها هم به محبت و توجه نیاز دارند

بچه‌ها همچنان بچه‌اند؛ چه والدشان درگیر سرطان باشد و چه نباشد. پیشنهاد دهید فرزندان دوستتان را به مدرسه برسانید یا برای رفتن به تمرین فوتبال و فعالیت‌هایشان جابه‌جا کنید.

کمک کنید زندگی آنها تا حد امکان «عادی» باقی بماند.

بسیاری از معلم‌ها و بزرگسالان دیگر نمی‌دانند وقتی والد یکی از بچه‌ها بیمار است چه باید به او بگویند؛ بنابراین ممکن است اصلاً چیزی نگویند. شما کسی باشید که بچه‌ها بتوانند به او مراجعه کنند. به آنها بگویید هر وقت خواستند صحبت کنند، شما آماده‌اید به حرف‌هایشان گوش دهید.

۴. آنها به یک همراه و پشتیبان نیاز دارند

برای فرد مبتلا به سرطان پستان، تصمیم‌های زیادی که باید بگیرد می‌تواند بسیار overwhelming و خسته‌کننده باشد. ممکن است برای درک و مدیریت همه این مسائل به کمک شما نیاز داشته باشد.

پیشنهاد دهید در ملاقات‌های مهم پزشکی همراهش باشید، یادداشت بردارید و سؤال‌هایی را که لازم است مطرح کنید، بپرسید. حضور یک نفر دیگر در اتاق و داشتن یک جفت گوش دیگر برای شنیدن صحبت‌های پزشک می‌تواند خیال او را راحت‌تر کند.

همچنین می‌توانید پیشنهاد دهید او را برای جلسات شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی ببرید و برگردانید.

۵. بازسازی پستان، «عمل زیبایی سینه» نیست

ماستکتومی، یعنی برداشتن یک یا هر دو پستان، تجربه‌ای بسیار دشوار است. بسیاری از زنان از دست دادن چنین بخش صمیمی و شخصی از بدنشان عمیقاً ناراحت و دل‌شکسته می‌شوند.

بازسازی پستان می‌تواند شکل و ظاهر قفسه سینه را تا حدی بازسازی کند، اما با جراحی زیبایی برای بزرگ کردن یا بهبود ظاهر پستان یکسان نیست. ممکن است برای رسیدن به نتیجه نهایی، انجام چندین عمل جراحی لازم باشد.

برخی زنان نیز تصمیم می‌گیرند اصلاً بازسازی انجام ندهند.

هر تصمیمی که عزیزتان می‌گیرد، آن را بپذیرید. سعی نکنید نظر او را تغییر دهید.

۶. سرطان سن و سال نمی‌شناسد

اگر فردی در دهه ۲۰ یا ۳۰ زندگی خود به سرطان پستان مبتلا شود، احتمالاً از شنیدن جمله‌هایی مثل «تو که خیلی جوان و فعالی، چطور ممکنه سرطان داشته باشی؟» خسته شده است.

ممکن است احساس تنهایی کند، چون بسیاری از افرادی که شرایط مشابهی دارند، سن بالاتری دارند.

وقتی احساس کرد آمادگی دارد، او را تشویق کنید گروه‌هایی را پیدا کند که مخصوص جوانان مبتلا به سرطان پستان هستند؛ افرادی که می‌توانند شرایط و تجربه‌ای را که او از سر می‌گذراند، بهتر درک کنند.

۷. مردان هم به سرطان پستان مبتلا می‌شوند

هر سال بیش از ۲۵۰۰ مرد در آمریکا به سرطان پستان مبتلا می‌شوند.

اگر فرد مبتلا مردی است که می‌شناسید، از او نپرسید چرا به «بیماری زنان» مبتلا شده است و اصرار نکنید که حتماً تشخیص پزشک اشتباه بوده است.

مردان مبتلا به سرطان پستان ممکن است حتی به حمایت بیشتری نیاز داشته باشند، زیرا ممکن است احساس کنند به این گروه تعلق ندارند یا شرایطشان برای دیگران عجیب و غیرمعمول است.

مهم‌تر از همه، مردان زندگی خود را تشویق کنید که هرگونه توده یا برجستگی در پستان را فوراً توسط پزشک بررسی کنند.

۸. درباره پیشگیری از سرطان برایشان سخنرانی نکنید

نظرات خود درباره راه‌های پیشگیری از سرطان را برای خودتان نگه دارید.

اینکه به دوستتان بگویید یوگا، استفاده از آبمیوه طبیعی یا روش دیگری می‌توانست از ابتلا به سرطان پستان او جلوگیری کند، کمکی به او نمی‌کند.

۹. سرطان برای همه یکسان نیست

سرطان پستان انواع مختلفی دارد. بعضی انواع آن سریع رشد می‌کنند و برخی آهسته‌تر. درمان بعضی از انواع نیز دشوارتر از انواع دیگر است.

احتمالاً دقیقاً نمی‌دانید دوستتان به چه نوعی از سرطان پستان مبتلا شده است؛ حتی ممکن است خود او نیز در ابتدای مسیر هنوز این موضوع را نداند.

بنابراین نگویید: «دوست من هم سرطان پستان داشت و خیلی وحشتناک بود» یا «خاله من هم سرطان داشت و اصلاً مسئله مهمی نبود.»

هر مورد سرطان منحصربه‌فرد است و افراد مختلف نیز پاسخ‌های متفاوتی به درمان می‌دهند.

۱۰. اگر گفت «نه»، درک کنید

افرادی که تحت درمان هستند یا از یک جراحی بهبود پیدا می‌کنند، انرژی محدودی دارند و باید آن را با دقت صرف کنند.

گاهی مجبورند دعوتی را رد کنند یا برنامه‌ای را لغو کنند. این به این معنا نیست که نمی‌خواهند شما را ببینند یا قصد دارند از شما دوری کنند؛ احتمالاً بدنشان به استراحت و فرصتی برای بازیابی انرژی نیاز دارد.

قرار ملاقات را به زمان دیگری موکول کنید؛ زمانی که حالشان بهتر شده و انرژی بیشتری دارند.

۱۱. افراد به فرصتی برای فاصله گرفتن از سرطان نیاز دارند

اگر دوستتان حال و حوصله دارد که برای ناهار بیرون بروید یا با هم قهوه بنوشید، احتمالاً آخرین چیزی که می‌خواهد درباره آن صحبت کند، سرطان است.

به هر حال، او چیزی فراتر از بیماری‌اش است.

سعی کنید گفت‌وگو را درباره موضوعات روزمره نگه دارید؛ مثلاً فرزندانشان، سفر اخیرشان یا برنامه تلویزیونی‌ای که هر دو دوست دارید.

اگر بخواهند درباره سرطان صحبت کنند، خودشان موضوع را مطرح خواهند کرد.

۱۲. درمان، مسیری طولانی است

بسیاری از افراد مبتلا به سرطان پستان لازم است برای کاهش احتمال بازگشت سرطان، داروهای خود را به مدت ۵ تا ۱۰ سال مصرف کنند.

این داروها ممکن است عوارض جانبی ناخوشایندی مانند درد استخوان و مفاصل، نوسانات خلقی و خستگی ایجاد کنند.

پزشکان اغلب برای مقابله با این عوارض، داروهای دیگری مانند داروهای ضدافسردگی و مسکن‌ها نیز تجویز می‌کنند.

بدانید که ممکن است عزیزتان برای مدتی نتواند به همان «خودِ قبلی» خود بازگردد.

۱۳. «ادامه دادن زندگی مثل گذشته» ممکن است دشوار باشد

درمان تمام شده و دیگر نشانه‌ای از سرطان وجود ندارد. این خبر فوق‌العاده‌ای است، اما برخی افراد همچنان ممکن است از نظر روانی به زمان بیشتری برای بهبود نیاز داشته باشند.

ممکن است عزیزتان علائمی شبیه اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) نشان دهد؛ مثلاً خواب خوبی نداشته باشد یا دچار دوره‌های گریه شود.

ممکن است مرتب بدن خود را بررسی کند تا مبادا توده یا برجستگی جدیدی پیدا شده باشد.

به‌جای اینکه به او بگویید «به زندگی عادی برگرد»، تشویقش کنید با پزشک خود صحبت کند. دارو، روان‌درمانی و سایر روش‌های درمانی می‌توانند کمک‌کننده باشند.

۱۴. کارهای کوچک، معنای بزرگی دارند

افراد مبتلا به سرطان پستان واقعاً دوست دارند بدانند که به یادشان هستید و برایشان آرزوی خیر و سلامتی می‌کنید؛ حتی اگر سال‌هاست با آنها در ارتباط نبوده‌اید.

با فرستادن یک یادداشت محبت‌آمیز یا کارت زیبا، به دوستتان نشان دهید که به او فکر می‌کنید.

حتی یک پیام کوتاه گاه‌به‌گاه می‌تواند روز او را بهتر کند.

ممکن است آن‌قدر خسته و بی‌انرژی باشد که نتواند بلافاصله پاسخ دهد، اما مطمئن باشید که محبت، توجه و آرزوهای خوب شما برایش ارزشمند است.