جراحی دست و مچ دست برای آرتریت روماتوئید

افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید یا RA در دست‌ها یا مچ دست خود اغلب در پوشش مفاصل یا تاندون‌ها که سینوویوم نامیده می‌شود، تورم دارند. گاهی اوقات، سلول‌های التهابی بافتی را تشکیل می‌دهند که مفاصل را از موقعیت خود خارج کرده و شکل آنها را تغییر می‌دهد.

داروها و سایر درمان‌ها می‌توانند به کنترل آرتریت روماتوئید کمک کنند. اما اگر حتی با وجود پایبندی به برنامه درمانی خود، متوجه درد، تورم، تغییرات یا اعوجاج شدید، وقت آن است که فوراً به یک جراح دست مراجعه کنید. جراحی می‌تواند درد را تسکین دهد و به عملکرد بهتر مچ دست یا دست شما کمک کند. همچنین می‌تواند اعتماد به نفس و آزادی شخصی شما را بازگرداند و همچنین ظاهر دست یا مچ دست شما را بهبود بخشد.

درمان‌های جراحی برای آرتریت روماتوئید دست و مچ دست شامل موارد زیر است:

• سینووکتومی
• آرتروز
• آرتروپلاستی
• تنوسینوکتومی
• انتقال تاندون
• آزادسازی تاندون

سینووکتومی

بیشتر التهاب ناشی از آرتریت روماتوئید (RA) در سینوویوم است. اگر در طول درمان هنوز تورم دارید، یک جراح ماهر می‌تواند با جراحی باز یا جراحی آرتروسکوپی، پوشش ملتهب مفصل را بردارد. اگر نیاز به برداشتن مقدار کمتری از بافت باشد، ممکن است سینووکتومی جزئی انجام شود. در سینووکتومی کامل، تمام سینوویوم بریده می‌شود.

سینووکتومی می‌تواند تفاوت چشمگیری در نحوه عملکرد دست یا مچ دست شما ایجاد کند و درد را از بین ببرد. یک یا دو روز پس از جراحی، توانبخشی برای خم کردن مفصل شروع می‌شود. برای کاهش تورم به مصرف دارو ادامه خواهید داد تا این وضعیت دوباره تکرار نشود.

میزان عوارض سینووکتومی کم است. ممکن است کمی سفتی داشته باشید، به خصوص اگر جراحی باز داشته باشید. فیزیوتراپی به شل شدن مفصل کمک می‌کند.

سینووکتومی آرتروسکوپی. این نوع جراحی از ابزارهای جراحی مینیاتوری و یک دوربین کوچک برای دیدن داخل مفصل شما استفاده می‌کند. جراح شما برشی به اندازه یک سوراخ دکمه ایجاد می‌کند. این عمل می‌تواند درد را تسکین داده و عملکرد مچ دست یا دست شما را احیا کند. این نوع جراحی نیاز به بستری کوتاه‌تری در بیمارستان نسبت به جراحی باز دارد. شما می‌توانید توانبخشی را زودتر شروع کنید و بهبودی شما نیز سریع‌تر خواهد بود.

آرتروسکوپی در مقایسه با جراحی باز استاندارد به زمان و مهارت بیشتری نیاز دارد. متخصصان همچنین در مورد میزان اثربخشی آن اختلاف نظر دارند و توصیه می‌کنند در صورت پیشنهاد پزشک، نظر پزشک دیگری را نیز جویا شوید. برخی دیگر آن را برای افراد فعال زیر ۴۰ سال مناسب‌تر می‌دانند.

آرتروز

آرترودز درد ناشی از آرتروز را در مفصل بین انگشتی انتهایی (DIP) – مفصل نزدیک انتهای انگشتان – درمان می‌کند. جراح شما غضروف بیمار را برش می‌دهد، انتهای استخوان‌های مفصل شما را می‌بُرد و از سخت‌افزارهایی – مانند صفحات، پین‌ها یا میله‌ها – برای جوش دادن استخوان‌های مفصل شما به یکدیگر استفاده می‌کند. مفصل “جدید” قوی‌تر و پایدارتر خواهد بود. شما انعطاف‌پذیری یا حرکت زیادی در آن نخواهید داشت، اما انگشت شما همچنان ممکن است با درد کمتری عملکرد بهتری داشته باشد.

با گذشت زمان، استخوان‌ها به هم نزدیک می‌شوند و مفصل را در جای خود قفل می‌کنند. با این حال، گاهی اوقات استخوان‌های جوش خورده به هم نزدیک نمی‌شوند یا به درستی در یک راستا قرار نمی‌گیرند. در این صورت ممکن است به جراحی بیشتری نیاز باشد.

آرترودز برای افرادی که آسیب شدید مفصلی دارند، بهترین نتیجه را می‌دهد.

آرتروپلاستی

آرتروپلاستی معمولاً برای ترمیم مفاصل متاکارپوفالانژیال (MCP) شما که انگشتانتان به دستتان متصل می‌شوند – یا همان بند انگشتان – استفاده می‌شود. جراح شما مفصل آسیب‌دیده شما را با یک مفصل مصنوعی ساخته شده از سیلیکون، پلاستیک یا فلز (یا ترکیبی از هر دو) جایگزین می‌کند. می‌توانید این عمل را همزمان روی چندین انگشت نیز انجام دهید. این کار درد را تسکین می‌دهد و عملکرد و شکل دست شما را بازیابی می‌کند. نکاتی که باید در مورد آرتروپلاستی در نظر داشته باشید :

• اینکه این روش چقدر خوب عمل می‌کند، به میزان بافت نرم و سالم شما بستگی دارد. افرادی که مدت زیادی است به آرتریت روماتوئید مبتلا هستند، معمولاً کمتر از مقدار ایده‌آل بافت نرم و سالم دارند.
• لاستیک سیلیکونی به راحتی خم می‌شود، اما به راحتی هم می‌لغزد و می‌شکند. مانند مفصل طبیعی شما عمل نخواهد کرد.
• تا 30 درصد از این نوع ایمپلنت مفصلی بیش از 10 سال دوام نمی‌آورند – که اگر جوان باشید، این موضوع حتی بیشتر هم یک عیب محسوب می‌شود.
• پزشک شما ممکن است بر اساس عواملی مانند سن شما، اینکه کدام مفصل نیاز به ترمیم دارد و میزان سفتی که می‌توانید با آن زندگی کنید، آرترودز یا آرتروپلاستی را انتخاب کند. هر دو عمل گاهی اوقات روی مفاصل مختلف در یک دست انجام می‌شوند.

تنوسینوکتومی

تنوسینوویت التهاب غلاف تاندون شما است، بافت سینوویال لغزنده‌ای که تاندون‌های شما را احاطه کرده و از آنها محافظت می‌کند. تجمع مایع و تورم می‌تواند بافت مچ دست یا انگشتان شما را ضخیم کند و نه تنها باعث تورم و درد شود، بلکه ضعف تاندون و حتی پارگی آن را نیز به دنبال دارد.

تنوسینوکتومی می‌تواند از وقوع این اتفاق جلوگیری کند. جراح شما تنوسینویوم – بافت پوششی متورم – را از تاندون‌های شما خارج می‌کند. این کار التهاب را کاهش می‌دهد، جریان خون شما را افزایش می‌دهد و به تاندون شما فضای حرکت آزادانه دوباره می‌دهد.

این عمل می‌تواند با جراحی باز یا آرتروسکوپی انجام شود. بهبودی آن چند هفته تا یک ماه طول می‌کشد. احتمالاً برای بی‌حرکت نگه داشتن مچ دست در طول بهبودی به آتل یا گچ نیاز خواهید داشت. فیزیوتراپی می‌تواند به شما کمک کند تا قدرت و حرکت مچ دست خود را بازیابید. برخی از مراکز جراحی نتایج بسیار خوبی را گزارش می‌دهند.

جراحی انتقال تاندون

اگر آسیب تاندونی دارید که قابل ترمیم نیست یا دچار پارگی شده‌اید، پزشک ممکن است جراحی انتقال تاندون را توصیه کند. این عمل می‌تواند عملکرد از دست رفته دست را بازیابی کند و مچ دست و انگشتان شما را متعادل سازد. یک تاندون سالم از یک محل برداشته شده و به بافت آسیب دیده دوخته می‌شود. جراح شما می‌تواند بیش از یک تاندون را در یک عمل جراحی منتقل کند.

تاندون تازه کاشته شده شما ۱ تا ۲ ماه طول می‌کشد تا بهبود یابد. در این مدت، ممکن است برای تثبیت مچ دست خود از آتل یا گچ استفاده کنید. فیزیوتراپی می‌تواند به بازیابی برخی از عملکردهای مچ دست کمک کند. پزشک شما احتمالاً تا زمان بهبودی کامل، تمرینات را به تعویق می‌اندازد تا تاندون پاره نشود.

عوارض می‌تواند شامل خونریزی یا عفونت در نزدیکی محل باشد. با گذشت زمان، ممکن است دچار سفتی دست، ضعف در تاندون منتقل شده یا پارگی احتمالی شوید. این امر به جراحی دیگری نیاز دارد.

جراحی آزادسازی تاندون

در این روش، جراح شما رباط‌ها را می‌شکند یا جدا می‌کند تا درد را کاهش دهد و به شما کمک کند تا حرکت و عملکرد خود را بازیابید.