آنچه در این مطلب خواهید خواند
داروهای زیادی وجود دارد که شما و پزشکتان میتوانید برای درمان درد آرتریت روماتوئید خود استفاده کنید.
نوع اصلی NSAID ها هستند که مخفف داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی است. آنها درد، تورم و سفتی را مدیریت می کنند.
داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) عبارتند از:
- سلکوکسیب (سلبرکس)
- دیکلوفناک (کاتافلام، ولتارن )
- اتودولاک (لودین)
- ایبوپروفن (ادویل، موترین)
- ایندومتاسین (ایندوسین)
- ملوکسیکام (موبیک)
- ناپروکسن (آلیو، ناپروسین)
داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) با افزایش خطر حمله قلبی و سکته مغزی، به ویژه در دوزهای بالاتر، مرتبط بودهاند. یکی دیگر از معایب این داروها این است که میتوانند معده شما را ناراحت کنند یا باعث زخم یا خونریزی در معده یا روده شوند. سلکوکسیب کمتر احتمال دارد باعث زخم و خونریزی معده یا روده شود.
اگر نارسایی کلیه یا نارسایی قلبی دارید، پزشک در صورت مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) وضعیت شما را به دقت زیر نظر خواهد داشت.
استامینوفن
این ماده در بسیاری از داروهای تجویزی و بدون نسخه، از جمله تایلنول، وجود دارد. در صورت مصرف طبق دستورالعمل، در اکثر افراد عوارض جانبی کمی دارد. یک استثنا در مورد افراد مبتلا به بیماری کبدی وجود دارد که فقط در صورت نظارت دقیق پزشک میتوانند استامینوفن مصرف کنند.
کورتیکواستروئیدها
اینها اغلب استروئید نامیده میشوند. آنها داروهای قدرتمندی هستند که التهاب را مهار میکنند. آنها با استروئیدهای “آنابولیک” که باعث عضله سازی میشوند، متفاوتند.
برای آرتریت روماتوئید، فایده آنها این است که سیستم ایمنی بیش فعال را سرکوب میکنند، که علائم را مهار میکند.
کورتیکواستروئیدها در سراسر بدن عمل میکنند، نه فقط بر سیستم ایمنی. بنابراین بهتر است برای مدت کوتاهی برای کنترل عود بیماری استفاده شوند. این به شما کمک میکند از عوارض جانبی آنها جلوگیری کنید.
اگر آرتریت روماتوئید شدید دارید ، ممکن است نیاز به مصرف استروئیدها برای مدت طولانی داشته باشید. پزشک شما مراقب عوارض جانبی احتمالی مانند احتمال ابتلا به عفونت، قند خون بالا یا نازک شدن استخوان خواهد بود.
کورتیکواستروئیدها گاهی اوقات میتوانند مستقیماً به مفاصل آسیبدیده از آرتریت روماتوئید تزریق شوند. این روش خوبی برای بهرهمندی از مزایای دارو با عوارض جانبی کمتر است.
