تعداد افراد مسن مبتلا به HIV در حال افزایش است. یکی از دلایل این موضوع، پیشرفت درمانهاست که باعث شده افراد مبتلا به HIV بتوانند سالهای بیشتری زندگی کنند.
با این حال، هر سال هزاران فرد مسن نیز برای نخستین بار به HIV مبتلا تشخیص داده میشوند. در سال ۲۰۲۲، حدود ۲۶۰۰ مورد جدید HIV در افراد ۵۵ ساله و بالاتر شناسایی شد. همچنین ممکن است تعداد بیشتری از افراد مسن با HIV زندگی کنند، بدون اینکه از ابتلای خود آگاه باشند.
احساس شرم و ترس ممکن است باعث شود افراد مسن کمتر درباره HIV اطلاعات کسب کنند، برای آزمایش مراجعه کنند یا به دنبال درمان باشند.
عوامل خطر در افراد مسن
افراد مسن ممکن است با چالشهایی روبهرو باشند که به عوامل خطر معمول ابتلا به HIV اضافه میشوند.
ممکن است آگاهی کمتری درباره نحوه انتقال HIV داشته باشند و احتمال استفاده از روشهای محافظتی هنگام رابطه جنسی نیز در آنها کمتر باشد. برای مثال، برخی زنان مسن ممکن است تصور کنند که چون دیگر احتمال بارداری وجود ندارد، استفاده از کاندوم ضرورتی ندارد. از سوی دیگر، نازکتر شدن بافت واژن که با افزایش سن رخ میدهد، میتواند احتمال انتقال HIV در هنگام تماس جنسی را افزایش دهد.
با اینکه افراد مسن معمولاً بیشتر از افراد جوان به پزشک مراجعه میکنند، کمتر درباره روابط جنسی یا مصرف مواد با پزشک خود صحبت میکنند. همچنین پزشکان نیز معمولاً کمتر از بیماران مسن درباره این مسائل سؤال میکنند.
علائم
HIV در افراد مختلف میتواند به شکلهای متفاوتی بروز کند و یک علامت مشخص و منحصربهفرد برای تشخیص آن وجود ندارد. علائم HIV ممکن است با تغییرات طبیعی دوران سالمندی اشتباه گرفته شوند.
برخی افراد ممکن است در ابتدا هیچ علامتی نداشته باشند. برخی دیگر ممکن است چند هفته پس از آلوده شدن، علائمی شبیه آنفلوآنزا پیدا کنند، از جمله:
- تورم غدد لنفاوی
- گلودرد
- سرفه
- اسهال
- تب
- سردرد
- بثورات پوستی
اگر HIV تشخیص داده نشود یا درمان نشود، ممکن است تا حدود ۱۰ سال طول بکشد تا علائم دیگری ظاهر شوند. این علائم میتوانند شامل موارد زیر باشند:
- کاهش وزن
- تورم غدد لنفاوی
- کاهش انرژی و احساس خستگی
- کاهش اشتها
- بثورات پوستی، زخمهای دهانی یا تناسلی و عفونتهای قارچی مکرر
- گرفتگی یا دردهای شکمی
- اختلالات حافظه کوتاهمدت
انجام آزمایش
اگر فکر میکنید ممکن است در معرض HIV قرار گرفته باشید، با پزشک خود صحبت کنید. تشخیص زودهنگام این عفونت باعث میشود درمان هرچه سریعتر آغاز شود و از پیشرفت بیماری به مرحله ایدز جلوگیری شود. درمان همچنین میتواند خطر انتقال ویروس به دیگران را کاهش دهد.
آزمایش HIV را میتوان در مطب پزشک، درمانگاه، بیمارستان یا مراکز بهداشت جامعه انجام داد و در بسیاری از موارد هزینه آن رایگان یا کمهزینه است.
مطالب بیشتری برای شما داریم
موضوع موردنظر خود را انتخاب کنید و به مجموعهای از مطالب پزشکی و سلامت دسترسی داشته باشید.
درمان
HIV امروزه یک بیماری قابل کنترل است. با این حال، از آنجا که افراد مسن اغلب در مراحل دیرتر بیماری تشخیص داده میشوند، ممکن است ویروس فرصت بیشتری برای آسیب رساندن به سیستم ایمنی آنها داشته باشد.
در سال ۲۰۲۱، حدود ۳۴ درصد از افراد ۵۵ ساله و بالاتر در ایالات متحده، در زمان تشخیص HIV، در مرحله پیشرفته بیماری (ایدز) قرار داشتند.
پس از مثبت شدن آزمایش HIV، حتی اگر احساس بیماری نداشته باشید، مهم است که هرچه سریعتر تحت نظر پزشک متخصص HIV قرار بگیرید. با توجه به سن، ممکن است برنامه درمانی شما به همکاری چند متخصص مراقبتهای سلامت نیاز داشته باشد تا نیازهای مختلف جسمی و روانی شما بهطور همزمان مورد توجه قرار گیرد.
HIV میتواند احتمال بروز برخی مشکلات مرتبط با افزایش سن را افزایش دهد، از جمله:
- بیماریهای قلبی
- کاهش تراکم و استحکام استخوانها
- زوال عقل
- برخی انواع سرطان
برای حفظ سلامت، مراقبت از خود اهمیت زیادی دارد. بهطور منظم فعالیت بدنی داشته باشید، وزن خود را در محدوده سالم نگه دارید، تغذیه مناسب داشته باشید و سیگار را ترک کنید.
هرگونه علامت جدید یا تغییر در علائم قبلی را به پزشک اطلاع دهید. همچنین لازم است تمام پزشکان شما از داروهایی که مصرف میکنید اطلاع داشته باشند، زیرا بعضی داروها میتوانند اثربخشی داروهای ضد HIV را کاهش دهند یا با آنها تداخل داشته باشند.
افسردگی
افسردگی بخش طبیعی روند سالمندی نیست، اما افراد مسن بهطور کلی در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به افسردگی قرار دارند. با افزایش سن، ممکن است تعداد دوستان و اعضای خانوادهای که فرد با آنها در ارتباط است کاهش یابد و صحبت کردن درباره احساسات و مشکلات روحی برای او دشوارتر شود. در نتیجه، ممکن است فرد احساس تنهایی بیشتری کند.
افسردگی فقط به معنای احساس تنهایی، غمگینی یا ناامیدی نیست. در افراد مسن، افسردگی ممکن است به شکل مشکلات حافظه، شکایتهای مکرر از دردهای جسمی یا حتی دیدن و شنیدن چیزهایی که وجود خارجی ندارند نیز ظاهر شود.
افراد مبتلا به HIV نیز بیشتر در معرض افسردگی قرار دارند. تشخیص HIV ممکن است صحبت کردن با دوستان و اعضای خانواده را دشوارتر کند، بهخصوص اگر فرد نگران قضاوت یا واکنش آنها باشد. در چنین شرایطی، ممکن است فرد حتی زمانی که خدمات پزشکی و حمایتی در دسترس است، کمتر برای دریافت مراقبت پزشکی یا کمک درخواست کند.
افسردگی را نادیده نگیرید. افسردگی یک بیماری واقعی است و میتواند بر توانایی فرد برای مراقبت از سلامت خود تأثیر بگذارد. افسردگی ممکن است با کاهش پاسخ سیستم ایمنی و افزایش سطح التهاب در بدن همراه باشد و در نتیجه، زندگی با HIV را دشوارتر کند. همچنین فرد مبتلا به افسردگی ممکن است انگیزه کمتری برای مصرف منظم داروهای خود داشته باشد.
اگر بیش از چند هفته است که با احساسات یا علائم افسردگی دستوپنجه نرم میکنید، پزشک خود را در جریان بگذارید. درمان افسردگی میتواند به بهبود وضعیت روحی و جسمی شما کمک کند.
