آنچه در این مطلب خواهید خواند
اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) اغلب به عنوان یک “اختلال پسرانه” در نظر گرفته می‌شود، زیرا تقریباً در پسران دو برابر دختران شایع است. اما توجه به این نکته مهم است که ADHD می‌تواند در دختران متفاوت به نظر برسد. این به دلیل روش‌های مختلف رشد مغز دختران و پسران و محل تمرکز آنهاست.
چگونه ADHD در دختران متفاوت است؟
بیش‌فعالی و تکانشگری دو مورد از شناخته‌شده‌ترین علائم ADHD هستند. اما این علائم در دختران به این اندازه رایج نیستند. از آنجایی که دختران مبتلا به ADHD کمتر از این دو مورد را دارند، ممکن است به اشتباه تشخیص داده شوند.
علائم ADHD در دختران شایع است. برای مثال، آنها ممکن است :
- در تمرکز و گوش دادن به دستورالعمل‌ها مشکل دارند
- اغلب خیال‌پردازی می‌کند
- سعی کنید از انجام کارهایی که نیاز به توجه زیادی دارند خودداری کنید
- فراموشکار به نظر می‌رسند
- اغلب چیزها را گم می‌کنند
- یک کیف یا اتاق کتاب نامرتب داشته باشید
- در مدرسه تمرکز کردن برایشان سخت است یا اشتباهات احمقانه‌ای مرتکب می‌شوند
آنها همچنین می‌توانند علائم زیر را بیشتر از پسران داشته باشند:
- استرس
- اضطراب
- عزت نفس پایین و تمایل به انتقاد بیشتر از خود
- افسردگی
- احتمال بیشتر خودآزاری
تشخیص
اگر فکر می‌کنید فرزندتان ممکن است ADHD داشته باشد، به پزشک خود اطلاع دهید. یا آنها یا یک متخصص سلامت روان با دختر شما صحبت خواهند کرد تا ببینند آیا ممکن است ADHD داشته باشد یا خیر.
معمولاً بچه‌ها بین ۶ تا ۱۲ سالگی متوجه می‌شوند که ADHD دارند. برای دختران ممکن است دیرتر بروز کند. معمولاً دختران به هر طریقی که می‌توانند ADHD خود را “جبران” می‌کنند. این یکی از دلایلی است که والدین ممکن است مشکل را تشخیص ندهند. در نتیجه، دختران به راحتی ممکن است به اشتباه تشخیص داده شوند. در برخی موارد، ممکن است اصلاً تشخیصی دریافت نکنند.
سه نوع ADHD وجود دارد :
بیش‌فعالی/تکانشگری: در اینجا، فرد به صورت تکانشی و با بیش‌فعالی رفتار می‌کند. اما در تمرکز مشکلی ندارد.
بی‌توجه: حواس فرد به راحتی پرت می‌شود، اما بیش‌فعالی ندارد.
ترکیب: فرد رفتار تکانشی و بیش‌فعالی دارد و در حفظ تمرکز مشکل دارد.
در دختران، ADHD ناشی از بی‌توجهی شایع‌ترین نوع است.
مطالب بیشتری برای شما داریم
موضوع موردنظر خود را انتخاب کنید و به مجموعه‌ای از مطالب پزشکی و سلامت دسترسی داشته باشید.
درمان
کودکان مبتلا به ADHD، چه پسر باشند و چه دختر، درمان مشابهی دریافت می‌کنند. پزشک آنها احتمالاً دارو و رفتاردرمانی را توصیه می‌کند. ADHD یک بیماری مادام‌العمر است، بنابراین ممکن است فرزند شما تا بزرگسالی به درمان نیاز داشته باشد.
برنامه درمانی خاصی که دریافت می‌کنند به مواردی مانند موارد زیر بستگی دارد:
- سن و سابقه پزشکی دخترتان (از جمله تحمل او در برابر داروها)
- علائم آنها
- نظرات شما در مورد درمان
اگر دخترتان ADHD دارد، چه کاری می‌توانید انجام دهید؟
برای هر کودکی که مبتلا به ADHD است ، مهمترین کاری که می‌توانید انجام دهید حمایت از اوست. راه‌های زیادی برای انجام این کار وجود دارد، از جمله:
پزشکی پیدا کنید که در درمان دختران مبتلا به ADHD تجربه داشته باشد. این می‌تواند خیلی کمک کند. متخصص اطفال دخترتان می‌تواند به شما در یافتن یک متخصص خوب کمک کند. وقتی یکی را پیدا کردید، سوالات زیادی بپرسید. مطمئن شوید که تا حد امکان توصیه‌های او را دنبال می‌کنید.
با معلمان فرزندتان صحبت کنید. در میان موارد دیگر، آنها می‌توانند تصمیم بگیرند که آیا یک برنامه آموزش فردی (IEP) به فرزند شما کمک خواهد کرد یا خیر. IEP اساساً مجموعه‌ای مکتوب از اهداف برای فرزند شما و همچنین نحوه کمک معلم فرزندتان به موفقیت اوست.
از موفقیت‌هایشان تعریف کنید. اغلب به آنها بگویید که به کاری که به خوبی انجام داده‌اند افتخار می‌کنید.
مطمئن شوید که آنها سالم غذا می‌خورند و به اندازه کافی ورزش می‌کنند. چاقی و اختلالات خوردن هر دو با ADHD مرتبط هستند. تغذیه سالم و انتخاب سبک زندگی سالم نیز می‌تواند به کاهش علائم کمک کند.
یک برنامه‌ی روتین داشته باشید. ساختار و یک برنامه‌ی روزانه‌ی مشخص می‌تواند پیگیری آنها را آسان‌تر کند. گذاشتن یادداشت‌هایی در خانه با یادآوری‌هایی مانند «مطالعه‌ی ریاضی را فراموش نکن» یا «یادت باشد قبل از تمرین فوتبال یک میان وعده‌ی سالم همراهت داشته باشی » می‌تواند مفید باشد. همچنین اگر خانه و اتاقشان تمیز و مرتب باشد، به آنها کمک خواهد کرد.
مطمئن شوید که سایر مراقبان فرزندتان نیز با شما هم‌نظر هستند. وقتی دخترتان متوجه شود که به ADHD مبتلاست، باید مطمئن شوید که سایر افراد مهم زندگی‌اش – مانند والدینش یا سایر اقوامی که به او کمک می‌کنند – با اهداف و برنامه‌ی روزانه‌ی او همراه هستند.
سعی کنید برای جلب توجه آنها فریاد نزنید. این کار معمولاً ضررش بیشتر از فایده‌اش است. اگر به آنها دستور می‌دهید، یکی‌یکی و با لحنی واضح به آنها بگویید. تماس چشمی زیادی برقرار کنید و آماده باشید که بدون اینکه کلافه شوید، حرفتان را تکرار کنید.
کودکان مبتلا به ADHD با این نوع حمایت عاطفی رشد می‌کنند.
