آنچه در این مطلب خواهید خواند
اگر ADHD دارید، ممکن است در قرار گذاشتن، دوست پیدا کردن یا فرزندپروری مشکل داشته باشید. این تا حدودی به این دلیل است که روابط خوب مستلزم آن است که از افکار و احساسات دیگران آگاه باشید. اما ADHD میتواند توجه کردن یا واکنش نشان دادن به شیوهی درست را برای شما دشوار کند.
این به آن معنا نیست که نمیتوانید یک شریک عاطفی یا دوستان خوب پیدا کنید یا والدین خوبی باشید. فقط به صبر، خودآگاهی و راهکارهای عملی نیاز است.
چگونه ADHD روابط را دشوار میکند؟
شایعترین علائم ADHD میتواند زندگی اجتماعی شما را پیچیده کند.
فراموشی. از دست دادن مهمانی تولد یک دوست؟ غیبت در قرار ملاقات خودتان؟ آیا احساس میکنید که همیشه به خاطر فراموش کردن چیزهایی سرزنش میشوید، در حالی که میدانید هیچ کس واقعاً در مورد آنها به شما چیزی نگفته است؟ اگر آنها را جایی یادداشت نکنید یا یادآوری تنظیم نکنید، ممکن است فراموش کنید.
این بیماری اغلب باعث میشود افراد چیزهایی را که به آنها گفته میشود فراموش کنند. این میتواند منجر به مشکلات عمدهای در روابط شود. اگر سالهاست که دیگران به شما میگویند که فراموشکار هستید، ممکن است حق با آنها باشد.
تکانشگری. دعوا بر سر مسائل مالی معمولاً مشکل دیگری است. یکی از علائم رایج ADHD انجام کارها از روی تکانه و شامل خرید کردن است. بزرگسالان مبتلا به این اختلال میتوانند عادات ولخرجی بیملاحظهای داشته باشند و در پسانداز پول مشکل داشته باشند.
حواسپرتی. وقتی گفتی ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر به بازی بسکتبال پسرت میرسی، واقعاً منظورت همین بود. اما بعد سر کار حواست پرت شد و تلفن همراهت زنگ خورد و بعد متوجه شدی که باید لباسها را از خشکشویی ببری. و قبل از اینکه متوجه شوی، بازی تمام شده بود — و تو در خانه سگ بودی.
بیتفاوتی. بسیاری از روابط عاشقانه با شور و هیجان شروع میشوند و به مرور زمان سرد میشوند. اما مغز افراد مبتلا به ADHD میتواند خیلی زود یک عشق را از بین ببرد. چرا؟ مغز طوری برنامهریزی شده است که توجه را از قدیمی به جدید سریعتر تغییر دهد. وقتی شور و اشتیاق شما کم میشود، میتواند معشوق شما را گیج یا ناراحت کند. اگر ADHD دارید، عزیزان و دوستانتان ممکن است در جلب توجه کامل شما مشکل داشته باشند و ممکن است از شما ناامید شوند. از طرف دیگر، ممکن است احساس کنید که آنها شما را اذیت میکنند.
اشتباهات اجتماعی. برای ارتباط با افراد، باید بتوانید سیگنالهای بدن و موقعیتهای اجتماعی را بخوانید. ADHD میتواند باعث شود که شما نظرات دیگران را اشتباه متوجه شوید یا متوجه نشوید که آنها چگونه به رفتار شما واکنش نشان میدهند.
سوءتفاهم. ممکن است معنای احساسی پشت کلمات را متوجه نشوید. ممکن است به راحتی طعنه، ترس یا سایر پیامهای ناگفته را نادیده بگیرید. این میتواند منجر به سوءتفاهم و جریحهدار شدن احساسات شود.
بینظمی. بهمریختگی خانه میتواند یک هماتاقی مرتب را عصبانی کند. اما اگر ADHD شما باعث شود که از فکر مقابله با این بینظمی کلافه یا مضطرب شوید، تنش میتواند بیشتر شود.
اگر افرادی که با آنها زندگی میکنید به شما بگویند که به اندازه کافی تلاش نمیکنید، یک قدم به عقب بردارید و ببینید که آیا حق با آنهاست. آخرین باری که زبالهها را بیرون بردید کی بود؟ آیا بینظمی خانه را فرا گرفته است؟
ممکن است اعضای خانواده شما بیش از سهم خود برای اداره روان خانه تلاش کنند.
رابطه جنسی و صمیمیت. اختلال بیش فعالی/کمبود توجه شما میتواند مانع روابط – پیوند عاطفی با شریک زندگیتان – شود. مطالعات نشان میدهد که هرچه علائم شما جدیتر باشد، ناراحتی و ترس از نزدیکی ممکن است قویتر باشد.
کاری که میتوانید انجام دهید
اگر فکر میکنید ADHD شما بین شما و دوستانتان یا رابطه عاشقانهتان قرار گرفته است، این نکات ممکن است به رضایتبخشتر شدن روابط شما کمک کند.
فراتر از کلمات گوش دهید. به زبان بدن و لحن صدا نیز توجه کنید. حرفش را قطع نکنید.
از قبل فکر کنید. وقتی میخواهید صحبت سختی داشته باشید یا احساس میکنید که ممکن است بحثی پیش بیاید، قبل از صحبت کردن به آنچه میخواهید انجام دهید فکر کنید. سعی کنید قبل از دیدن طرف مقابل، تصور کنید که میخواهید چگونه رفتار کنید. این میتواند به شما کمک کند تا در یک موقعیت بحرانی خونسردی خود را حفظ کنید.
از یک دوست مورد اعتماد کمک بگیرید تا مکالمات را برایتان تفسیر کند. آنها میتوانند به شما کمک کنند تا نشانههای اجتماعی ظریفی را که ممکن است از دست بدهید، تشخیص دهید.
به دیگران نگاه کنید تا بفهمید چه کاری باید انجام دهید، مثلاً کجا بنشینید یا چه بپوشید.
برای دریافت بازخورد و بهبود مهارتهای اجتماعی، با یک دوست یا معشوق خود نقش بازی کنید .
آنچه را که فکر میکنید در یک مکالمه شنیدهاید، تکرار کنید و بپرسید که آیا نیاز به دانستن چیز دیگری دارید یا خیر. با استفاده از عباراتی مانند «به نظر میرسد منظورتان را میفهمم» یا «به من بگویید که آیا درست میشنوم …» به طرف مقابل نشان دهید که منظور او را درک میکنید. وقتی چیزی را متوجه نمیشوید، سؤال بپرسید.
رو در رو صحبت کنید. پیامک، ایمیل و تماس تلفنی نمیتوانند نشانههای مهمی مانند لحن صدا و تماس چشمی را که در یک مکالمه مستقیم دریافت میکنید، به شما ارائه دهند.
تمرکز کنید. به چشمان فرد نگاه کنید و به خاطر داشته باشید که حرفش را قطع نکنید. اگر ذهنتان شروع به پرسه زدن کرد، آنچه را که میشنوید در ذهن خود تکرار کنید تا متمرکز بمانید.
به شریک زندگی خود بگویید. برخی از داروهای ADHD میتوانند باعث مشکلات جنسی شوند. در مورد این موضوع و سایر مسائلی که ممکن است بر رابطه شما تأثیر بگذارد، با شریک زندگی خود آشکارا صحبت کنید.
برایش برنامهریزی کنید. اگر دنبال کردنش برایتان سخت است و مرتباً باعث اختلاف میشود، با عزیزانتان همکاری کنید تا یک برنامهی «تمامش کن» تهیه کنید.
برای مثال، میتوانید از همسرتان بخواهید که یک روز قبل از تولدتان به شما اطلاع دهد. یا میتوانید تصمیم بگیرید که چه زمانی اشکالی ندارد کسی چیزی را به شما یادآوری کند. دانستن اینکه چه زمانی باید انتظار یادآوری داشته باشید، میتواند باعث شود که این یادآوری کمتر شبیه غر زدن و بیشتر شبیه کمک به نظر برسد. این میتواند از دعوا جلوگیری کند.
بازی سرزنش را انجام ندهید. وقتی والدینی مبتلا به ADHD هستید، ممکن است احساس کنید که در حق فرزندتان کوتاهی کردهاید. اگر فرزندتان نیز این بیماری را دارد، ممکن است دو برابر احساس گناه کنید – انگار که خودتان این بیماری را به فرزندتان «دادهاید». ADHD چیزی نیست که «اجازه دهید» برای شما اتفاق بیفتد. فرزندپروری بد یا هرج و مرج در خانه نیز باعث آن نمیشود. ADHD یک اختلال بیولوژیکی، عصبی و ژنتیکی است. به جای تمرکز بر احساس گناه و شرم، سعی کنید راه حلهایی برای سالمتر و شادتر کردن خانه خود پیدا کنید.
اختلافات را کوتاه و ساده بیان کنید. برای بحث کردن به دو نفر نیاز است. وقتی شما و فرزندتان با هم تفاهم ندارید، حفظ آرامش – به جای «پیروز شدن» در بحث – باید اولویت اصلی شما باشد. یک راه برای انجام این کار، پایبندی به حقایق است. به عنوان مثال، اگر فرزندتان اصرار به انجام کاری دارد که شما نمیخواهید او انجام دهد، میتوانید بگویید: «نه، و من دیگر در مورد آن با تو بحث نخواهم کرد. وقتی هر دو آرام شدیم دوباره صحبت خواهیم کرد.»
وقتی اشتباه میکنید یا آنطور که دوست دارید واکنش نشان نمیدهید، کمی آرام باشید — و قول دهید که دفعه بعد دوباره امتحان کنید. همین مهربانی را به فرزندتان نیز نشان دهید. تحقیقات نشان میدهد که وقتی والدینشان مهربان و فهمیده هستند، بچهها کمتر پرخاشگر میشوند.
درخواست کمک کنید. درمان ممکن است به شما بینش و ابزارهایی برای مدیریت روابط بدهد. به عنوان مثال، درمان میتواند به شما کمک کند تا بر ناامیدیها و سایر احساسات خود غلبه کنید. درمان شناختی رفتاری میتواند به شما بیاموزد که افکار و رفتارهایی را که ممکن است بر زندگی اجتماعی شما تأثیر بگذارند، تشخیص داده و تغییر دهید. همچنین با پزشک خود در مورد دارو صحبت کنید . بسیاری از افراد دریافتهاند که ترکیبی از درمان و دارو بهترین تأثیر را بر علائم ADHD آنها دارد.
اگر فکر میکنید شما یا یکی از عزیزانتان به ADHD بزرگسالان مبتلا هستید ، اولین کاری که باید انجام دهید این است که در مورد این اختلال و نحوه تشخیص آن اطلاعات کسب کنید.
میتوانید با جستجوی منابع آنلاین رایگان از سازمانهایی مانند کودکان و بزرگسالان مبتلا به اختلال کمتوجهی/بیشفعالی (CHADD) و مرکز ملی ADHD شروع کنید. این سایتها میتوانند به شما در یافتن پزشکان محلی و همچنین گروههای حمایتی که در آنها میتوانید با افرادی که با مشکلات مشابه مواجه هستند ملاقات کنید، کمک کنند. همچنین میتوانید نحوه آزمایش این بیماری را بیابید.
