آنچه باید در مورد دستگاه‌های ارتباطی برای افراد ناشنوا-نابینا بدانید

افراد ناشنوا-نابینا هم دچار اختلالات شنوایی و هم بینایی هستند. برخی از افراد ناشنوا-نابینا نابینا و ناشنوای عمیقی دارند، در حالی که برخی دیگر می‌توانند از شنوایی و بینایی خود به درجات مختلف استفاده کنند. این وضعیت می‌تواند ارتباط برقرار کردن با دیگران را برای افراد مبتلا چالش برانگیز کند. خوشبختانه، پیشرفت‌های اخیر در فناوری ارتباطات، ارتباط برقرار کردن و درک دیگران را برای افراد ناشنوا-نابینا آسان‌تر می‌کند. 

افراد نابینا-ناشنوا می‌توانند از طیف گسترده‌ای از وسایل کمک شنوایی و بینایی برای برقراری ارتباط استفاده کنند. این دستگاه‌ها با فراهم کردن امکان انتقال نیازهای افراد جامعه نابینا-ناشنوا و تعامل با دیگران، کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشند. در ادامه، با دستگاه‌های ارتباطی محبوب برای افراد نابینا-ناشنوا آشنا شوید.

چگونه ناشنوایی-نابینایی بر ارتباط تأثیر می‌گذارد؟ 

بیشتر افراد ناشنوا-نابینا هنوز تا حدودی می‌توانند بشنوند و ببینند، اما شدت اختلال حسی از فردی به فرد دیگر متفاوت است. ناشنوا-نابینا می‌تواند از طرق مختلف بر ارتباطات و تعاملات اجتماعی تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، افراد مبتلا به این بیماری ممکن است با هر یک از موارد زیر روبرو شوند:

• اجتناب از فعالیت‌های اجتماعی 
• بیش از حد مورد حمایت مراقبان، اعضای خانواده و معلمان قرار گرفتن
• ناتوانی در درک یا فهم برخی از اشکال ارتباط 
• تجربه میزان بالای اضطراب، افسردگی یا استرس به دلیل چالش‌های ارتباطی 
• احساس انزوا یا طرد شدن
• برقراری ارتباط با گروه‌های بزرگ یا در محیط‌های پر سر و صدا دشوار است 
• نادیده گرفته شدن توسط افرادی که اختلال شنوایی و بینایی ندارند و نمی‌خواهند برای برقراری ارتباط تلاش کنند
• کاهش اعتماد به نفس 
• مشکل در دنبال کردن موضوعات در حال تغییر در مکالمه 
• کناره‌گیری از تعاملات اجتماعی به دلیل ترس از سوءتفاهم 

دستگاه‌های ارتباطی می‌توانند به افراد ناشنوا-نابینا کمک کنند تا بر این چالش‌ها غلبه کنند و راحت‌تر با دیگران تعامل داشته باشند.

وسایل ارتباطی برای افراد نابینا چیست؟ 

افراد ناشنوا-نابینا می‌توانند از فناوری‌های کمکی برای انجام فعالیت‌های روزانه شامل اطلاعات بصری، مانند خواندن کتاب و نوشتن پیام‌های متنی، استفاده کنند. این دستگاه‌ها دسترسی، استقلال و شمول اجتماعی را ارتقا می‌دهند. 

نمونه‌هایی از دستگاه‌های ارتباطی برای افراد دارای اختلالات بینایی عبارتند از: 

• نمایشگر بریل قابل بازخوانی. این دستگاه از مجموعه‌ای از پین‌ها برای ترجمه اطلاعات از نمایشگر بریل کامپیوتر یا تلفن هوشمند استفاده می‌کند. پین‌ها روی سلول‌های بریل بالا و پایین می‌روند تا اطلاعات را از صفحه نمایش منتقل کنند. 
• FaceToFace. این برنامه ارتباط رو در رو بین فردی که دچار اختلال بینایی است و یک کاربر بینا و یا ناشنوا-نابینا با خط بریل را تسهیل می‌کند. می‌توانید این نرم‌افزار را روی رایانه خود نصب کنید. فرد بینا می‌تواند از صفحه کلید برای تایپ کلمات به خط بریل استفاده کند و مکالمه به خط بریل روی صفحه رایانه برای فرد نابینا ظاهر می‌شود. 
• برنامه‌های صفحه‌خوان. این برنامه‌های نرم‌افزاری از یک صفحه نمایش بریل یا ترکیب‌کننده صفحه نمایش برای کمک به افراد دارای اختلال بینایی در تفسیر اطلاعات روی رایانه یا تلفن هوشمند استفاده می‌کنند. به عنوان مثال، فردی که ناشنوا-نابینا است می‌تواند از یک صفحه‌خوان برای درک ایمیل‌ها و پیام‌های متنی استفاده کند. 
• پخش‌کننده‌های کتاب گویا. مؤسسه سلطنتی ملی نابینایان این پخش‌کننده‌های کتاب صوتی را برای کمک به افراد نابینا و کم‌بینا که نمی‌توانند کتاب‌های چاپی را بخوانند، توسعه داده است. این پخش‌کننده‌های ویژه دارای دکمه‌های لمسی و ویژگی‌های ناوبری مانند بوک‌مارک‌ها هستند. 

با کمک فناوری ارتباطات، یک فرد نابینا-ناشنوا می‌تواند در رسانه‌های اجتماعی گشت و گذار کند، ایمیل بخواند، پیامک بنویسد و از سایر اشکال ارتباط استفاده کند.

وسایل ارتباطی برای افراد ناشنوا چیست؟

فناوری‌های کمکی به افراد ناشنوا-نابینا اجازه می‌دهند تا زبان صوتی و گفتاری را درک کنند. نمونه‌های رایج ابزارهای ارتباطی برای افراد ناشنوا عبارتند از: 

• سمعک. فرد مبتلا به اختلال شنوایی می‌تواند این دستگاه‌های کوچک را داخل یا پشت گوش خود قرار دهد. سمعک‌های سنتی حاوی میکروفون‌هایی هستند که صدا را تقویت کرده و آن را به داخل کانال گوش هدایت می‌کنند. همچنین می‌توان یک سیستم شنوایی را با جراحی در گوش بیماران کاشت. این دستگاه‌ها صدا را به یک سیگنال الکتریکی یا ارتعاش تبدیل می‌کنند که به گوش داخلی یا میانی منتقل می‌شود. 
• تقویت‌کننده‌های شخصی. این دستگاه‌های به اندازه گوشی‌های هوشمند، صدا را تقویت و نویز پس‌زمینه را کاهش می‌دهند و به افراد ناشنوا-نابینا اجازه می‌دهند تا راحت‌تر روی صداهای ضروری تمرکز کنند. به عنوان مثال، افراد می‌توانند هنگام رانندگی یا تماشای تلویزیون از یک تقویت‌کننده شخصی استفاده کنند. 
• سیگنال‌های هشدار بصری. این دستگاه‌ها صداهای مهم خانه مانند گریه کودک یا زنگ تلفن را تشخیص می‌دهند. وقتی سیگنال‌دهنده صدا را حس می‌کند، برای جلب توجه، چشمک می‌زند یا می‌لرزد. 

این دستگاه‌های ارتباطی نوآورانه، تفسیر کلمات گفتاری و سایر صداها را برای افرادی که ناشنوایی جزئی یا کامل دارند، آسان‌تر می‌کنند.

تلفن‌های همراه افراد کم‌شنوا چگونه کار می‌کنند؟ 

تلفن‌های کمکی به افراد کم شنوا این امکان را می‌دهند که از طریق تلفن ثابت یا تلفن هوشمند با افراد شنوا صحبت کنند. دو نوع اصلی از فناوری‌های تلفن کمکی وجود دارد: 

• تلفن‌های دارای زیرنویس. یک سرویس تلفن دارای زیرنویس دارای یک دستیار زنده است که به تماس تلفنی گوش می‌دهد و از فناوری تشخیص گفتار برای رونویسی کلمات گفتاری استفاده می‌کند. متن رونویسی شده در تلفن دارای زیرنویس، درست مانند زیرنویس‌ها در تلویزیون، ظاهر می‌شود. 
• تلفن‌های سازگار با سمعک. تلفن همراهی که با سمعک سازگار است، هنگام استفاده با سمعک، نویزهای مزاحم استاتیک ایجاد نمی‌کند. برخی از تلفن‌ها همچنین می‌توانند با تله‌کویل، دستگاهی که در برخی از سمعک‌ها کاشته می‌شود، جفت شوند. تله‌کویل می‌تواند میدان‌های مغناطیسی تلفن را تشخیص داده و این اطلاعات را به صدا تبدیل کند. 

تلفن‌های همراه مخصوص افراد کم‌شنوا، ارتباط با اپراتورهای 115، پزشکان، اعضای خانواده و دیگران را برای افراد کم‌شنوا آسان‌تر می‌کند. افرادی که هم کم‌شنوایی و هم اختلال بینایی دارند، می‌توانند از فناوری کمکی شامل نمایشگرهای بریل قابل به‌روزرسانی بهره‌مند شوند.