آیا ابتلا به HIV خطر ابتلا به بیماری شدید ناشی از کروناویروس را افزایش می‌دهد؟

اگر به HIV مبتلا هستید، ممکن است این نگرانی برایتان وجود داشته باشد که آیا این بیماری خطر ابتلا به نوع شدید COVID-19، یعنی بیماری ناشی از ویروس کرونا، را افزایش می‌دهد یا خیر. اگرچه رعایت برخی اقدامات احتیاطی بیشتر می‌تواند مفید باشد، اما اینکه آیا فرد مبتلا به HIV واقعاً نسبت به سایر افراد در معرض خطر بیشتری قرار دارد یا نه، تا حد زیادی به وضعیت فعلی سلامت و میزان کنترل HIV بستگی دارد.

اگر عفونت HIV به‌خوبی کنترل شده باشد، یعنی فرد تحت درمان با داروهای ضدرتروویروسی (ART) قرار داشته باشد، درمان توانسته باشد تکثیر HIV را به‌طور مؤثر مهار کند و تعداد سلول‌های CD4 در محدوده طبیعی باشد، لزوماً احتمال ابتلا به نوع شدید COVID-19 در این افراد بیشتر از افراد بدون HIV نیست.

ویروس‌های کرونا‌ی دیگری که در گذشته باعث بیماری‌هایی مانند SARS و MERS شده‌اند نیز تأثیر عمده‌ای بر افراد مبتلا به HIV نداشته‌اند. بااین‌حال، اگر عفونت HIV پیشرفته باشد یا با درمان ضدرتروویروسی به‌خوبی کنترل نشده باشد، سیستم ایمنی توان کمتری برای مقابله با عفونت‌ها خواهد داشت و این موضوع می‌تواند شامل COVID-19 نیز بشود. در چنین شرایطی، اگر فرد به COVID-19 مبتلا شود، احتمال بروز عوارض شدید بیماری بیشتر خواهد بود.

یک مطالعه در مقیاس جهانی که افراد مبتلا به HIV را بررسی کرده است، نشان داد که خطر ابتلا به بیماری شدید یا مرگ ناشی از COVID-19 در این افراد حدود ۳۸ درصد بیشتر بوده است. بااین‌حال، عوامل دیگری نیز در افزایش این خطر نقش دارند؛ از جمله بیماری‌های قلبی، فشار خون بالا، بیماری‌های ریوی و دیابت.

اگر درمان HIV را دریافت نمی‌کنید، یا در آزمایش‌های خونی اخیر تعداد CD4 پایین و/یا بار ویروسی (Viral Load) بالا داشته‌اید، بهتر است خود را در گروه افراد با خطر بالای ابتلا به COVID-19 شدید در نظر بگیرید.

سایر عوامل افزایش‌دهنده خطر

علاوه بر ضعف سیستم ایمنی، که ممکن است در صورت کنترل‌نشدن HIV یا در اثر مصرف برخی داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی ایجاد شود، عوامل دیگری نیز می‌توانند خطر بروز علائم شدید COVID-19 را افزایش دهند. از جمله:

• سن بالا: با افزایش سن، احتمال ابتلا به نوع شدید بیماری بیشتر می‌شود. بیشترین خطر در افراد ۸۵ ساله و بالاتر دیده می‌شود.
• برخی بیماری‌های زمینه‌ای: از جمله سرطان، بیماری کلیوی، بیماری قلبی، آسم، بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD)، چاقی، دیابت نوع ۲، بیماری سلول داسی‌شکل، یا تضعیف سیستم ایمنی در افرادی که پیوند عضو داشته‌اند.

بااین‌حال، باید توجه داشت که بیشتر افرادی که به COVID-19 مبتلا می‌شوند، دچار عوارض شدید نمی‌شوند.

چه اقداماتی می‌توانید انجام دهید؟

مهم‌ترین اقدام، دریافت واکسن COVID-19 و به‌روز نگه داشتن دوزهای یادآور (Booster) است. همچنین دریافت واکسن سالانه آنفلوانزا نیز توصیه می‌شود.

اگر قرار است در محیط‌های سرپوشیده و شلوغ حضور داشته باشید، می‌توانید استفاده از ماسک را مدنظر قرار دهید.

همچنین بهتر است حداقل ۳۰ روز ذخیره داروهای ضدرتروویروسی خود را در اختیار داشته باشید. بر اساس توصیه مؤسسه ملی سلامت آمریکا (NIH)، داشتن ذخیره ۹۰ روزه ایده‌آل است. در صورت امکان، می‌توانید از خدمات ارسال دارو به منزل استفاده کنید تا برای تهیه دارو مجبور به مراجعه حضوری نباشید.

اگر به COVID-19 مبتلا شدید، چه باید بکنید؟

مانند بیشتر افرادی که به COVID-19 مبتلا می‌شوند، افراد مبتلا به HIV که دارای علائم بیماری هستند، معمولاً باید در خانه بمانند و با پزشک خود تماس بگیرند.

بهتر است بدون اطلاع قبلی مستقیماً به مطب پزشک یا بخش اورژانس مراجعه نکنید؛ ابتدا تلفنی تماس بگیرید تا کادر درمان بتوانند شرایط لازم را برای پذیرش شما فراهم کنند.

بر اساس دستورالعمل CDC، زمانی که فرد دست‌کم ۲۴ ساعت بدون تب باشد و علائم بیماری نیز قابل‌توجه نباشند، و برای کنترل تب از داروهای تب‌بر استفاده نکرده باشد، احتمال سرایت بیماری به دیگران کاهش یافته و فرد دیگر در این شرایط معمولاً واگیردار محسوب نمی‌شود.

مصرف داروهای ضدرتروویروسی خود را طبق دستور پزشک ادامه دهید. اگر دچار تنگی نفس شدید یا تب شما بیش از دو روز ادامه پیدا کرد، با پزشک تماس بگیرید.

اگر به دلیل COVID-19 نیاز به بستری شدن در بیمارستان پیدا کردید، تیم درمان باید داروهای ضدرتروویروسی معمول شما را ادامه دهد؛ چه این داروها به‌صورت خوراکی مصرف شوند و چه به‌صورت تزریق وریدی (IV) تجویز شوند.