اختلال بیش فعالی و نقص توجه (ADHD) در کودکان: علائم، علل، درمان

اختلال بیش فعالی/کمبود توجه (ADHD) در کودکان چیست؟ 

اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) در کودکان، تفاوتی در رشد مغز است که می‌تواند بر توانایی آنها در تمرکز و خودکنترلی تأثیر بگذارد.

اختلال نقص توجه / بيش‌فعالي (ADHD) به عنوان شايع ­ترين اختلالات روان‌­شناختي، رفتاري 3-7٪ از کودکان مدرسه را تحت­ تأثير قرار می­‌دهد و اغلب با اختلالات ديگر روان­‌شناختی همراه است (کمالی و همکاران، 2018).

علائم ADHD در کودکان

علائم ADHD از کودکی به کودک دیگر متفاوت است. اما بیشتر بچه‌ها ترکیبی از این علائم کلیدی را نشان می‌دهند:

• بی‌توجهی. فرزند شما ممکن است در توجه کردن مشکل داشته باشد یا به راحتی حواسش پرت شود.
• تکانشگری. فرزند شما بدون فکر عمل می‌کند، مانند قطع کردن حرف دیگران.
• بیش فعالی. فرزند شما دائماً در حال حرکت، بیش فعالی یا صحبت کردن بیش از حد است. 

علائم بیش فعالی و تکانشگری عبارتند از:

• بی‌قراری
• وول خوردن
• نشستن بی‌حرکت برای انجام کارهای آرام و بی‌صدا دشوار است
• دویدن یا بالا رفتن از پله‌ها در زمان‌های نامناسب
• زیاد صحبت کردن یا قطع کردن حرف دیگران
• مشکل در انتظار نوبت

نشانه‌های بی‌توجهی عبارتند از:

• مشکل در به پایان رساندن کارها
• گم کردن مکرر اشیا
• فراموشی
• بی‌نظمی
• به راحتی حواس پرت شدن
• انجام اشتباهات ناشی از بی‌دقتی
• انگار گوش نمیده

ممکن است قبل از مشاهده علائم بی‌توجهی یا تکانشگری، متوجه علائم بیش‌فعالی شوید.

انواع ADHD دوران کودکی

علائم فرزند شما تا حد زیادی مشخص می‌کند که به کدام یک از سه نوع اصلی ADHD مبتلا است:

• عمدتاً نوع بیش‌فعالی و تکانشی. کودکان هم رفتار بیش‌فعالی و هم رفتار تکانشی را نشان می‌دهند.
• عمدتاً نوع بی‌توجهی. این قبلاً اختلال کمبود توجه (ADD) نامیده می‌شد. کودکانی که این علائم را دارند، در توجه کردن مشکل دارند. ممکن است علائم آنها را به سرعت نوع اول متوجه نشوید.
• نوع ترکیبی (بی‌توجه و بیش‌فعال/تکانشی). کودکان مبتلا به این نوع ADHD علائم متعددی از دو نوع اول دارند. این شایع‌ترین نوع ADHD است.

علائم ADHD در کودکان نوپا

اگرچه اکثر پزشکان حداقل تا سن ۴ سالگی کودک مبتلا به ADHD را تشخیص نمی‌دهند، اما برخی از کودکان ممکن است قبل از آن علائمی را نشان دهند. اکثر علائم ADHD بسیار شبیه به رفتار معمول کودکان نوپا است. اما چند نشانه بالقوه وجود دارد که نشان می‌دهد فرزند خردسال شما ممکن است ADHD داشته باشد:

• آنها اغلب در مهدکودک یا پیش دبستانی دچار مشکل می شوند. 
• رفتار آنها با اکثر بچه‌های همسن و سالشان متفاوت است.

علل ADHD در کودکان

پزشکان دقیقاً نمی‌دانند چه چیزی باعث ADHD می‌شود. اما مشخص است که این بیماری در خانواده‌ها ارثی است. از هر ۴ کودک مبتلا به ADHD، یکی از آنها والدینی مبتلا به ADHD دارد.

تحقیقات نشان داده است که کودکان مبتلا به ADHD ممکن است در موارد زیر تفاوت‌هایی داشته باشند:

• مناطقی از مغز که مهارت‌های اجتماعی، توجه و حرکت را کنترل می‌کنند
• مواد شیمیایی که ارتباطات را در مغز کنترل می‌کنند

کارشناسان همچنین معتقدند که مغز کودکان مبتلا به ADHD دیرتر از کودکانی که این بیماری را ندارند، بالغ می‌شود. 

مطالعات هیچ مدرکی مبنی بر اینکه ADHD می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد، پیدا نکرده‌اند:

• شکر
• واکسن‌ها
• فرزندپروری ضعیف
• تلویزیون یا بازی‌های ویدیویی

عوامل خطر ADHD در کودکان

دانشمندان همچنین در حال بررسی این موضوع هستند که آیا این موارد با احتمال بیشتر ابتلا به ADHD در کودکان مرتبط هستند یا خیر:

• مصرف الکل یا دخانیات در دوران بارداری
• زایمان زودرس
• آسیب مغزی
• قرار گرفتن در معرض برخی خطرات محیطی (مانند سرب) در دوران بارداری
• وزن کم هنگام تولد

هر چند وقت یکبار ADHD در کودکان ظاهر می‌شود

• حدود 3 تا 7 نفر از هر 100 کودک در ایران مبتلا به ADHD تشخیص داده شده است.
• احتمال تشخیص اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی در پسران بیش از دو برابر دختران است. برخی محققان معتقدند که دختران ممکن است کمتر از حد تشخیص داده شوند، زیرا احتمال ابتلای آنها به نوع بی‌توجه ADHD بیشتر از نوع بیش‌فعال یا تکانشی آن است که بیشتر قابل مشاهده است.
• در برخی از کشورها آمار نشان داده است که از هر 10 کودک مبتلا به ADHD، شش نفر به یک اختلال روانی، عاطفی یا رفتاری دیگر نیز مبتلا هستند. 

تشخیص ADHD در کودکان

آزمایش ساده‌ای برای ADHD وجود ندارد. پزشک یا متخصص شما بر اساس معاینه فیزیکی ، سابقه پزشکی و علائم فرزندتان، تشخیص را انجام می‌دهد.

اگر فرزند شما همه این شرایط را داشته باشد، ممکن است تشخیص ADHD دریافت کند: 

• آنها حداقل شش علامت ADHD دارند، مانند بی‌قراری زیاد یا آشفتگی آسان.
• علائم به مدت ۶ ماه یا بیشتر ادامه دارند.
• این علائم باعث ایجاد مشکلاتی برای فرزند شما در بیش از یک محیط، مانند خانه، مدرسه و اجتماع می‌شود.
• علائم آنها قبل از ۱۲ سالگی شروع شده باشد.

درمان ADHD دوران کودکی

مطالعات نشان می‌دهد که درمان طولانی‌مدت با ترکیبی از رفتاردرمانی و داروها، بهتر از دارودرمانی به تنهایی عمل می‌کند.

برای کودکان زیر ۶ سال، رفتاردرمانی توصیه می‌شود. با بزرگتر شدن آنها، پزشک ممکن است دارو نیز تجویز کند.

درمان‌های رفتاری برای کودکان مبتلا به ADHD

یک درمانگر یا مشاور می‌تواند تکنیک‌هایی را به کودکان آموزش دهد تا به آنها در مدیریت بهتر رفتارهایشان کمک کند. آنها همچنین می‌توانند مهارت‌هایی را به والدین آموزش دهند تا به آنها در مدیریت رفتار فرزندانشان کمک کنند. این موارد عبارتند از: 

• ایجاد ساختار بیشتر و انتظارات روشن
• روال‌های تشویقی 
• پاداش دادن به رفتارهای خوب و جلوگیری از رفتارهای منفی

کودکان در سن مدرسه همچنین برای کمک به مواردی مانند موارد زیر تحت درمان قرار می‌گیرند:

• مدیریت زمان
• سازمان
• برنامه‌ریزی از قبل

آموزش مهارت‌های اجتماعی یکی دیگر از روش‌های درمان ADHD است که می‌تواند برای فرزند شما مفید باشد. این روش، رفتارهایی را به آنها آموزش می‌دهد که به آنها در ایجاد و حفظ روابط اجتماعی کمک می‌کند.

درمان‌های دارویی برای ADHD در کودکان

دسته‌ای از داروها به نام محرک‌های روانی (یا گاهی اوقات فقط محرک‌ها) درمان مؤثری برای بسیاری از کودکان مبتلا به ADHD هستند. این داروها به کودکان کمک می‌کنند تا افکار خود را متمرکز کنند و حواس‌پرتی‌ها را نادیده بگیرند. برخی از داروهای غیرمحرک نیز به روش‌های مشابهی برای درمان ADHD عمل می‌کنند. برخی از داروهای محرک عبارتند از:

• آمفتامین‌ها، مانند دکستروآمفتامین (دکسدرین)، دکستروآمفتامین-آمفتامین (آدرال ایکس آر، مایدایز) و لیزدگزامفتامین (ویوانس)
• متیل فنیدات‌ها، مانند دکس متیل فنیدات (فوکالین) و متیل فنیدات (کنسرتا، دیترانا، ریتالین )
• مهارکننده‌های بازجذب نوراپی نفرین-دوپامین-سروتونین (NDSRI) ، مانند سنتانافادین (سیمتریو) ، یک داروی با رهایش طولانی‌مدت یک بار در روز برای کودکان ۶ سال و بالاتر که حداقل ۴۴ پوند (۲۰ کیلوگرم) وزن دارند.

بسیاری از داروهای ADHD در اشکال کوتاه‌اثر (رهش فوری)، طولانی‌اثر و میان‌اثر (بین کوتاه‌اثر و طولانی‌اثر) موجود هستند.

ممکن است مدتی طول بکشد تا شما و پزشکتان بهترین دارو، دوز و برنامه را برای کودکی که مبتلا به این بیماری است پیدا کنید. و داروها برای همه کودکان مبتلا به ADHD مؤثر نیستند.

داروهای ADHD گاهی عوارض جانبی مانند سردرد یا کاهش اشتها دارند. اما معمولاً عوارض جانبی خفیف هستند و طولانی مدت نیستند.

درمان‌های جایگزین

هیچ درمان جایگزینی برای کمک به تسکین علائم ADHD اثبات نشده است. اما برخی افراد از موارد زیر فوایدی را گزارش کرده‌اند: 

• یوگا. این نوع ورزش ملایم می‌تواند به کودک شما کمک کند تا آرامش پیدا کند و نظم و انضباط را بیاموزد. برخی از استودیوهای یوگا کلاس‌هایی مخصوص کودکان ارائه می‌دهند.
• مدیتیشن. چه این کار را با مربی انجام دهند و چه از طریق دستگاه، این ممکن است به فرزند شما کمک کند تا احساس آرامش بیشتری داشته باشد.
• آموزش نوروفیدبک. در این نوع آموزش، کودک شما روی یک کار تمرکز می‌کند در حالی که پزشک فعالیت مغز او را با استفاده از دستگاه الکتروانسفالوگرافی ( EEG ) اسکن می‌کند. آنها از بازخورد دستگاه برای کمک به کودک در آگاهی از زمان از دست دادن تمرکز استفاده می‌کنند. 

کدام روش درمانی برای فرزند من مناسب‌تر است؟

هیچ درمان واحدی برای همه کودکان مبتلا به ADHD مناسب نیست. پزشک شما نیازها و سابقه فرزند شما را در نظر می‌گیرد و با شما همکاری می‌کند تا بهترین راه حل را پیدا کند.

برای مثال، درمانی که برای کودک شما عوارض جانبی ایجاد می‌کند، ممکن است انتخاب اشتباهی باشد. اگر کودک مبتلا به ADHD اضطراب یا افسردگی نیز داشته باشد ، درمانی که ترکیبی از دارو و رفتاردرمانی باشد، ممکن است بهترین گزینه باشد.

طی بررسی های انجام شده در مطالعات، حدود ۳ نفر از هر ۴ کودک مبتلا به ADHD در ایالات متحده، تحت درمان قرار می‌گیرند. محققان دریافته‌اند که:

• حدود 30٪ فقط از داروها برای درمان استفاده می‌کنند.
• حدود ۱۵٪ فقط تحت درمان رفتاری قرار می‌گیرند.
• حدود ۳۲٪ برای ADHD خود هم دارو و هم درمان رفتاری دریافت می‌کنند.

نقش فرزند شما در درمانش

وقتی کودکان مبتلا به ADHD به اندازه کافی بزرگ شدند، باید نقش فعالی در مدیریت علائم خود داشته باشند. این ممکن است به شکل زیر باشد:

• پرسیدن سوال و ارائه نظرات در ویزیت پزشک
• ایفای نقش در مصرف به موقع داروها
• کمک به تصمیم‌گیری در مورد هرگونه ترتیبات ویژه‌ای که در کلاس درس نیاز دارند

نابرابری‌های بهداشتی ADHD

تحقیقات همیشه در مورد اینکه کدام گروه‌های نژادی و قومی بیشتر احتمال دارد در دوران کودکی به ADHD مبتلا شوند، اتفاق نظر ندارند.  CDC می‌گوید تقریباً ۱۷٪ از کودکان سیاه‌پوست، ۱۵٪ از کودکان سفیدپوست و ۱۴٪ از کودکان اسپانیایی‌تبار مبتلا به ADHD یا اختلال یادگیری تشخیص داده شده‌اند. اما تحقیقات دیگر نشان داده است که کودکان سیاه‌پوست کمتر از کودکان سفیدپوست مبتلا به ADHD تشخیص داده می‌شوند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد کودکان سیاه‌پوست و اسپانیایی‌تبار مبتلا به ADHD نیز کمتر تحت درمان قرار می‌گیرند.

از آنجا که پزشکان برای تشخیص ADHD از نظرات والدین و معلمان استفاده می‌کنند، نظرات و تعصبات شخصی نقش دارند. دلایل دیگر این تفاوت‌ها می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• معلمان ممکن است علائم را در گروه‌های خاصی بهتر تشخیص دهند.
• والدین ممکن است نگران باشند که تشخیص ADHD منجر به انگ اجتماعی و افزایش نژادپرستی علیه فرزندانشان شود.
• خانواده‌ها ممکن است به سیستم مراقبت‌های بهداشتی بی‌اعتماد باشند یا به مراقبت‌های بهداشتی دسترسی نداشته باشند.

تحقیقات همچنین نشان داده است که هم پسران و هم دخترانی که در خانواده‌هایی با درآمد زیر خط فقر زندگی می‌کنند، بیشتر احتمال دارد که به ADHD مبتلا شوند.

عوارض ADHD در کودکان

ADHD که درمان نشود می‌تواند منجر به عوارض مادام‌العمر شود. این عوارض عبارتند از:

• اختلال مصرف مواد
• مشکل در پیدا کردن و حفظ شغل
• اختلالات خوردن
• سایر مشکلات سلامت روان مانند افسردگی یا اضطراب
• روابط ناپایدار 
• عملکرد تحصیلی ضعیف 
• رفتارهای پرخطری که می‌توانند منجر به تصادفات رانندگی یا مشکلات قانونی شوند
• مشکلات خواب 

انضباط و ADHD در کودکان

کودکان مبتلا به ADHD به ساختار نیاز دارند، تا حدودی به این دلیل که اغلب برای آنها تنظیم رفتار خودشان دشوار است. این به معنای مرزهای مشخص در مورد آنچه قابل قبول است و آنچه نیست، و همچنین ستایش یا پاداش برای رفتار خوب است. 

بازخورد مثبت مهم است، زیرا وقتی بیشتر تعاملات آنها با بزرگسالان منفی باشد، رفتارشان می‌تواند مخرب‌تر شود. از کوره در رفتن می‌تواند اوضاع را بدتر کند. و هرچه بیشتر به تنبیه متوسل شوید، تأثیر آن کمتر می‌شود. 

برخی از مواردی که می‌توانند کمک کنند:

• انتظارات خود را هم به صورت شفاهی و هم کتبی مشخص کنید. برای مثال، جدولی نصب کنید که مسئولیت‌های فرزندتان و قوانین خانه را فهرست کرده باشد.
• پاداش‌ها را فوری در نظر بگیرید، مانند زمان بازی یا ستاره‌های طلایی که می‌توانند برای جوایز استفاده شوند. از آنجایی که کودکان مبتلا به ADHD در برنامه‌ریزی برای آینده مشکل دارند، ممکن است پیشنهاد خرید یک دوچرخه جدید برای نمرات خوب یک سال، مثلاً، کارساز نباشد.
• در مورد عواقب کار، واضح و روشن باشید و آنها را فوراً اجرا کنید – اما این کار را با آرامش انجام دهید. تنبیه کودک در اوج ناامیدی یا عصبانیت، نتیجه خوبی ندارد و منجر به احساسات بد برای هر دوی شما می‌شود.
• حتی زمانی که نیاز به اصلاح رفتارشان دارید، همچنان حامی آنها باشید و آنها را تشویق کنید. بسیاری از کودکان مبتلا به ADHD نسبت به انتقاد بسیار حساس هستند.

آیا باید به کودک مبتلا به ADHD زمان استراحت بدهم؟

اگر تنبیه به صورت اصلاحی انجام شود، می‌تواند ابزار مفیدی برای اصلاح رفتار باشد. برای اطمینان از مؤثر بودن آن:

• آنها را مختصر و در مورد موضوع ثابت نگه دارید. برای بچه‌های کوچک، ۱-۲ دقیقه کافی است. (اگر آنها پیش‌دبستانی هستند، اگر در این مدت ساکت بمانند، یک وقفه ۳۰ ثانیه تا ۱ دقیقه‌ای می‌تواند مؤثر باشد. حداکثر یک دقیقه به ازای هر سال سن باید باشد.)
• یک راهنما، مانند یک تایمر برای اعلام شروع و پایان زمان محرومیت، می‌تواند مفید باشد. اگر فرزندتان همکاری نمی‌کند، به او یادآوری کنید که تا زمانی که ساکت نشده و در محل محرومیت خود قرار نگیرد، زمان محرومیت نمی‌تواند شروع شود.
• آرام باشید. اگر به آنها گفتید که به تایم اوت بروند و شما را نادیده گرفتند، یک دقیقه به تایم اوت اضافه کنید. اگر دوباره امتناع کردند، یک دقیقه دیگر اضافه کنید. اگر بار سوم شما را نادیده گرفتند، آنها را بلند نکنید و به تایم اوت نبرید. توجه، حتی توجه منفی، ممکن است رفتار را تقویت کند. در عوض، پیامدی برایشان تعیین کنید که برایشان معنادار باشد، مانند عدم انجام بازی‌های ویدیویی برای بقیه روز. این را با آرامش اجرا کنید و بیشتر در مورد آن صحبت نکنید. 
• تمرین فاصله‌گذاری. از فرزندتان بخواهید وانمود کند که بدرفتاری کرده و قرار است به فاصله‌گذاری فرستاده شود. او می‌تواند بدون دعوا کردن، تمرین کند که این کار را انجام دهد.
• مطمئن شوید که رفتارهای خوب را تقویت می‌کنید تا آنها تفاوت را درک کنند. برای مثال، اگر فرزندتان را به خاطر کتک زدن خواهرش در حالت تایم اوت قرار داده‌اید، باید زودتر او را به خاطر بازی خوب با خواهرش تحسین می‌کردید. و باید بعد از تایم اوت به خاطر داشتن نگرش خوب او را تحسین کنید.

زندگی با ADHD دوران کودکی

هزینه‌های ADHD دوران کودکی

اگر فرزند شما مبتلا به ADHD تشخیص داده شده است، احتمالاً هزینه‌هایی مانند موارد زیر را متحمل خواهید شد:

• ویزیت پزشکان و متخصصان سلامت روان
• داروها
• مربیگری
• تدریس خصوصی
• هزینه‌های ناشی از تصادفات یا آسیب‌های بدنی

طبق یک مطالعه، هزینه‌های مستقیم مراقبت‌های بهداشتی برای کودکان مبتلا به ADHD، در سراسر برنامه‌های مراقبت‌های بهداشتی، در سال ۲۰۱۸ تقریباً ۲۷۰۰ تا ۲۸۵۰ دلار بوده است. 

ADHD دوران کودکی و سلامت روان

ابتلا به ADHD به این معنی نیست که فرزند شما مشکلات سلامت روان دارد. اما کودکان مبتلا به ADHD در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سایر بیماری‌های روانی از جمله موارد زیر هستند:

• افسردگی
• اضطراب
• اختلالات شخصیتی مانند اختلال وسواس فکری-عملی (OCD)

برخی از اختلالات سلامت روان ممکن است با اثرات ADHD مرتبط باشند. به عنوان مثال، مشکلات در مدرسه می‌تواند باعث افسردگی شود. در این موارد، درمان ADHD ممکن است برای حل مشکل کافی باشد. اما اگر فرزند شما علاوه بر ADHD، اختلال سلامت روان نیز داشته باشد، به درمان هر دو بیماری نیاز خواهد داشت.

رژیم غذایی برای کودکان مبتلا به ADHD

شواهد علمی کمی وجود دارد که نشان دهد هر نوع غذا یا رژیم غذایی خاصی می‌تواند به ADHD کمک کند. اما ما می‌دانیم که یک رژیم غذایی سالم و متعادل به عملکرد خوب بدن و مغز کودک کمک می‌کند. و از آنجایی که داروهای ADHD می‌توانند اشتها را کاهش دهند ، کودکانی که این داروها را مصرف می‌کنند، ممکن است در خوب غذا خوردن مشکل داشته باشند. 

اگرچه مکمل‌های ویتامین یا مواد معدنی خاص ممکن است علائم را در کودکانی که فاقد این مواد مغذی هستند بهبود بخشند، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که بتواند به دیگران کمک کند. قبل از دادن مکمل غذایی به آنها با پزشک فرزند خود صحبت کنید.

مدیریت ADHD در کودکان

گروه‌های حمایتی و آموزش مهارت‌های فرزندپروری می‌توانند به شما کمک کنند تا در مورد ADHD و نحوه تربیت فرزندی با این بیماری اطلاعات بیشتری کسب کنید.

به طور کلی، در اینجا چند نکته برای کمک به کودک مبتلا به ADHD آورده شده است:

• سعی کنید مطمئن شوید که فرزندتان میزان خواب مناسب با سن خود را دریافت می‌کند.
• مراقب نشانه‌هایی باشید که نشان می‌دهد فرزندتان ممکن است استرس داشته باشد یا بیش از حد تحریک شده باشد و مداخله کنید.
• زمان بازی و سایر تعاملات اجتماعی را کوتاه نگه دارید تا به فرزندتان کمک کنید تا خودکنترلی خود را حفظ کند.
• با معلم و مدیر مدرسه فرزندتان در مورد ADHD صحبت کنید. آنها می‌توانند به شما در تصمیم‌گیری در مورد اینکه آیا امکانات رفاهی مفید هستند یا خیر کمک کنند و نحوه درخواست آنها را به شما بگویند.
• ورزش منظم (30 تا 60 دقیقه در روز) به بسیاری از کودکان مبتلا به ADHD کمک می‌کند تا برخی از علائم خود را مدیریت کنند.

زمینه را برای موفقیت بلندمدت فراهم کنید 

همزمان با رشد کودکان مبتلا به ADHD، آنها باید یاد بگیرند که چگونه به تنهایی موفق شوند. برای شروع مسیر استقلال:

روی نقاط قوت آنها تمرکز کنید. از آنجایی که کودکان مبتلا به ADHD اغلب روی کارهایی که در انجام آنها مشکل دارند تمرکز می‌کنند، آنها را تشویق کنید تا برای کارهایی که در آنها خوب عمل می‌کنند، چه هنر، ریاضی یا ورزش، وقت بگذارند. صرف وقت برای کارهایی که در آنها خوب هستند، عزت نفس آنها را افزایش می‌دهد و به آنها کمک می‌کند تا نقاط قوت خود را درک کنند. 

بر سازماندهی تأکید کنید. از سنین پایین، به فرزندتان کمک کنید تا ابزارها و عادت‌هایی را پیدا کند که بعداً بتواند از آنها استفاده کند، مانند:

• سازمان‌دهنده‌ها و چک‌لیست‌ها
• پیامک و یادآوری استفاده از کامپیوتر، زمانی که به سنی رسیدند که بتوانند از تلفن همراه و کامپیوتر استفاده کنند
• مدیتیشن برای کمک به آنها در نشستن آرام در محیط‌های آرام
• منتظر مکث در مکالمات ماندن به جای قطع کردن حرف دیگران

کمک بگیرید. مطمئن شوید که فرزندتان می‌داند کمک گرفتن یک حرکت هوشمندانه است، نه نشانه ضعف. این می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• کار با یک معلم خصوصی
• رفتن به مرکز نویسندگی مدرسه یا استفاده از منابع دیگر
• جلساتی با مربی ADHD داشته باشید

پیش آگهی ADHD دوران کودکی

از هر 10 کودک، حدود 7 نفر علائم ADHD را تا دوران نوجوانی و اوایل بزرگسالی تجربه می‌کنند. تا سن 25 سالگی، علائم در 16٪ از آنها کاهش می‌یابد، در حالی که 9٪ از کودکان دیگر هیچ علامتی ندارند. اما برای حدود 35 تا 65 درصد از کودکان، ADHD یک بیماری مادام العمر است. 

آیا اختلال بیش فعالی در کودکان قابل درمان است؟

هیچ درمانی برای ADHD وجود ندارد، اما با درمان مناسب، علائم می‌توانند قابل کنترل‌تر باشند. در حالی که همه داروها برای هر کودکی مؤثر نیستند، نشان داده شده است که برخی از داروهای محرک، علائم ADHD را در کودکان حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد کاهش می‌دهند.

چه انتظاری از کودکان مبتلا به ADHD باید داشت؟

با درمان مناسب، چشم‌انداز بلندمدت برای اکثر کودکان مبتلا به ADHD مثبت است. برخی آنقدر خوب یاد می‌گیرند که با علائم خود کنار بیایند که دیگر در بزرگسالی واجد شرایط تشخیص ADHD نیستند. 

برای برخی دیگر، ADHD تا آخر عمر ادامه دارد. اما با درمان و مدیریت علائم، بسیاری از آنها زندگی سالم و رضایت‌بخشی را سپری می‌کنند. 

ADHD همچنین می‌تواند جنبه‌های مثبتی داشته باشد، مانند:

• انرژی بالا
• خلاقیت
• توانایی تمرکز دقیق ( تمرکز بیش از حد ) روی چیزهایی که واقعاً به آنها علاقه دارید

شرایط مشابه ADHD در کودکان

چندین بیماری دیگر علائمی مشابه ADHD در کودکان دارند. و بسیاری از آنها به احتمال زیاد کودکانی را که ADHD نیز دارند، تحت تأثیر قرار می‌دهند. این موارد عبارتند از: 

• ناتوانی‌های یادگیری مانند نارساخوانی (مشکلات خواندن) یا دیسگرافیا (مشکلات نوشتن)
• اختلالات خلقی مانند افسردگی یا اختلال دوقطبی
• اختلالات اضطرابی
• اختلالات زبانی، که در آن کودکان در بیان منظور خود یا درک دیگران مشکل دارند.
• اختلالات رفتاری مانند اختلال سلوک یا اختلال نافرمانی مقابله‌ای (ODD)، که در آن کودک اغلب عصبانی، لجباز یا پرخاشگر است.

خلاصه مطلب

کودکان مبتلا به ADHD مشکلاتی در تمرکز و توجه دارند که ممکن است تا آخر عمرشان ادامه داشته باشد. اما درمان، سبک زندگی سالم و حمایت والدین می‌تواند به آنها در مدیریت علائمشان کمک کند. با ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی و معلمان فرزندتان همکاری کنید تا بهترین راه حل را برای آنها پیدا کنید.