آنچه در این مطلب خواهید خواند
اگر در کنترل مصرف الکل، مواد افیونی، کوکائین یا هر ماده اعتیادآور دیگری مشکل دارید، تنها نیستید. اختلال مصرف مواد (SUD) یا اعتیاد، یک بیماری روانی طولانی مدت است که بر شیمی مغز و رفتار شما تأثیر میگذارد.
اگرچه درمان قطعی وجود ندارد، اما میتوانید اعتیاد را کنترل و مدیریت کنید. اما همه کسانی که به کمک نیاز دارند، نمیتوانند به راحتی به آن دسترسی پیدا کنند. مثلا در برخی کشورها مانند ایالات متحده، تنها حدود ۱۰٪ از کسانی که به نوعی اعتیاد دارند، تحت درمان قرار میگیرند. بخشی از دلیل این امر، موانع فراوان برای دسترسی به درمان سوء مصرف مواد در ایالات متحده است.
موانع رایج برای درمان چیست؟
موانع یافتن و دریافت درمان مناسب برای سوءمصرف مواد از فردی به فرد دیگر متفاوت است. اما مسائل ساختاری مانند هزینه، حمل و نقل، دسترسی به مراقبتهای باکیفیت و همچنین مسائل سیستمی مانند تبعیض نژادی و قومی ممکن است چالشهایی را برای شما ایجاد کند.
موانع رایج در درمان عبارتند از:
هزینه توانبخشی و درمان. در برخی کشورها درمان اختلال مصرف مواد میتواند گران باشد. این یکی از دلایل اصلی است که چرا بسیاری از افراد مراقبتهای مناسب را دریافت نمیکنند. برای مثال بسته به نوع درمانی که نیاز دارید، در آمریکا میتواند از ۱۵۰۰۰ تا ۲۷۰۰۰ دلار هزینه داشته باشد. اگر بیمه درمانی با پوشش خوب دارید، ممکن است به پوشش برخی یا بیشتر هزینهها کمک کند. اگر ندارید، هزینه میتواند بسیار زیاد باشد.
هزینههای واقعی درمان شما به عوامل زیادی بستگی دارد، مانند:
- نوع پوشش بیمه
- مدت اقامت
- نوع برنامه درمانی، مانند اینکه آیا شامل مراجعه به کلینیک یا بستری در بیمارستان میشود یا خیر
- درمان مشکلات جسمی و روانی مرتبط
- محل برنامه
- امکانات رفاهی در مرکز توانبخشی که انتخاب میکنید
- هزینههای دارو
افرادی که بیخانمان هستند، مسکن نامناسبی دارند یا بیکارند، احتمالاً در جستجوی کمک یا تکمیل درمان بسیار دشوار خواهند بود، به خصوص زمانی که نمیتوانند نیازهای اولیه خود را برآورده کنند.
محدودیتهای جغرافیایی. در برخی کشورها مانند آمریکا، اکثر مراکز درمان و توانبخشی سوءمصرف مواد در مناطق شهری و ایالتهای پرجمعیت واقع شدهاند. به عنوان مثال، کالیفرنیا بیش از ۲۳۰۰ مرکز و ورمونت ۶۲ مرکز دارند. در واقع، ۹۲٪ از مراکز ترک اعتیاد در شهرهای بزرگ قرار دارند.
ایالتهای بزرگ و روستایی مانند مونتانا، ممکن است تنها در تعداد انگشتشماری از مناطق، مراکز درمانی داشته باشند. این امر، رفت و آمد برای مراقبتهای منظم را دشوارتر میکند، به خصوص اگر در مناطق دورافتاده زندگی کنید.
نه تنها مراکز درمانی کمی در مناطق روستایی وجود دارد، بلکه این جوامع فاقد متخصصان مجاز مصرف مواد هستند که بتوانند داروهای نجاتبخش تجویز کنند. حدود ۹۰٪ از پزشکانی که میتوانند بوپرنورفین – دارویی که معمولاً برای درمان اعتیاد به مواد افیونی استفاده میشود – تجویز کنند، در مناطق شهری طبابت میکنند. حدود ۵۳٪ از شهرستانهای روستایی هیچ پزشکی ندارند که بتواند این دارو را تجویز کند، حتی با وجود اینکه تقاضای زیادی برای آن وجود دارد.
برخی از مناطق روستایی همچنین فاقد متخصصان آموزشدیده سلامت روان هستند که بتوانند اختلالات مصرف مواد را درمان کنند. حدود ۶۵ درصد از مناطق روستایی آمریکا هیچ روانپزشک متخصصی ندارند و ۱۳ درصد فاقد هرگونه ارائهدهنده خدمات سلامت رفتاری هستند.
مطالب بیشتری برای شما داریم
موضوع موردنظر خود را انتخاب کنید و به مجموعهای از مطالب پزشکی و سلامت دسترسی داشته باشید.
از آنجا که بیمارستانهای روستایی و مراکز مراقبت از اعتیاد معمولاً تختهای کمتری دارند، ممکن است مجبور شوید مسافت طولانی را برای دریافت مراقبت طی کنید. اما جوامع روستایی همچنین فاقد حمل و نقل عمومی هستند و دسترسی به درمان را دشوارتر میکنند.
انگ اجتماعی. دیدگاهها و قضاوتهای منفی در مورد مصرف مواد ممکن است باعث احساس گناه و شرم شود و بر تصمیم شما برای دریافت کمک تأثیر بگذارد. یک مطالعه که به بررسی دلایل عدم درخواست کمک توسط افراد مبتلا به اختلال مصرف مواد (SUD) پرداخت، نشان داد که برخی از موارد زیر وجود دارد:
- نگران این هستم که اگر دوستان و خانوادهام به دنبال درمان بروند، چه فکری خواهند کرد.
- دوست ندارند در جمع صحبت کنند یا مشکلاتشان را با دیگران در میان بگذارند.
- باور نمیکردم که آنها مشکل مصرف مواد داشته باشند
- فکر نمیکردند درمان به آنها کمک کند
تبعیض جنسیتی. همچنین موانع جنسیتی برای درمان وجود دارد، به خصوص در مورد مسائل مربوط به بارداری و مراقبت از کودک. اکثر مراکز درمانی سوء مصرف مواد، مراقبت از کودک ارائه نمیدهند. علاوه بر این، یک مطالعه نشان داد که برخی از پزشکان ممکن است کمتر احتمال داشته باشند که درمانهای آگونیست مواد افیونی (OATs) را برای درمان اعتیاد به مواد افیونی در دوران بارداری تجویز کنند. این در حالی است که OATهایی مانند بوپرنورفین و متادون در دوران بارداری ایمن و مؤثر شناخته شدهاند.
مطالعه دیگری نشان داد که پرسنل خدمات اورژانس پزشکی کمتر احتمال دارد که نالوکسان – یک داروی اورژانسی که اثرات مصرف بیش از حد مواد افیونی را معکوس میکند – را به زنان نسبت به مردان تجویز کنند.
همچنین ممکن است زنان به دلایل زیر کمتر برای ترک اعتیاد کمک بگیرند:
- مسئولیتهای خانوادگی
- درآمد کمتر و نرخ اشتغال پایینتر
- عدم حمایت خانواده یا شریک زندگی
تبعیض نژادی و قومی. تحقیقات نشان داده است که سیاهپوستان، بومیان و رنگینپوستان ( BIPOC ) کمتر احتمال دارد که درمان اختلال مصرف مواد را دریافت و تکمیل کنند. از آنجا که این تفاوتها پس از تعدیل عوامل اجتماعی-اقتصادی همچنان ادامه دارد، برخی از محققان میگویند که این نشان میدهد که با آنها به طور متفاوتی رفتار میشود.
از جمله نابرابریهای مراقبتهای بهداشتی و قانونی پیرامون اختلال مصرف مواد میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- در حالی که میزان مصرف مواد مخدر در بین BIPOC و آمریکاییهای سفیدپوست مشابه است، BIPOC به دلیل آن بیشتر احتمال دارد با اتهامات جنایی روبرو شود.
- افراد رنگینپوست معمولاً وقتی آزمایش مصرف مواد مخدرشان مثبت میشود، با عواقب بسیار بدتری مواجه میشوند.
- افراد رنگینپوست به طور مساوی در مطالعات بالینی برای درمان اعتیاد حضور ندارند. این میتواند منجر به درمان پزشکی نامناسب از نظر فرهنگی شود.
- احتمال تجویز بوپرنورفین برای مصرف مواد افیونی برای آمریکاییهای سیاهپوست کمتر است، هرچند احتمال مرگ آنها در اثر مصرف بیش از حد مواد افیونی بیشتر است.
- جوامع BIPOC کمتر احتمال دارد داروهای پیشگیرانه و آموزش مصرف بیش از حد را دریافت کنند.
- به دلیل هنجارهای فرهنگی، اسپانیاییتبارها و آمریکاییهای آسیاییتبار ممکن است حمایت غیررسمی از خانواده یا اعضای جامعه را به درمان پزشکی ترجیح دهند.
سایر مشکلات سلامت روان . طبق نظرسنجی ملی سال ۲۰۲۳ در مورد مصرف مواد مخدر و سلامت ، ۳۵٪ از بزرگسالان (۱۸ سال و بالاتر) در ایالات متحده که اختلال روانی دیگری داشتند، دچار اختلال مصرف مواد نیز بودند. این اختلالات شامل اضطراب، افسردگی ، اختلال استرس پس از سانحه و موارد دیگر میشد. این گروه کمتر به دنبال کمک برای اختلال مصرف مواد خود هستند و در سال ۲۰۲۱، تنها ۶٪ از آنها برای هر دو بیماری تحت درمان قرار گرفتند. یکی از مشکلات این است که تنها ۱۸٪ از برنامههای ترک مواد برای کمک به شما در مدیریت سایر مشکلات سلامت مجهز هستند. بسیاری از افراد در زندانها علاوه بر اختلال مصرف مواد، اختلال مصرف مواد دیگری نیز دارند و دسترسی کمی به درمان دارند.
برای رفع موانع چه اقداماتی انجام شده است؟
برخی از سازمانهای دولتی و گروههای پزشکی در حال انجام اقداماتی برای مقابله با موانع درمان اختلال مصرف مواد هستند:
- اداره منابع و خدمات بهداشتی فدرال در تلاش است تا دسترسی به پزشکی از راه دور را برای درمان اعتیاد در مناطق روستایی یا محروم گسترش دهد. این نوع مراقبت به شما امکان میدهد بدون توجه به محل زندگی خود، به صورت مجازی با یک متخصص سلامت روان در ارتباط باشید.
- قانون حمایت از بیمار و مراقبتهای درمانی مقرونبهصرفه (ACA) به ایالتها اجازه میدهد پوشش مدیکید را برای اکثر بزرگسالان کمدرآمد گسترش دهند. این شامل همه افراد زیر ۶۵ سال میشود که سالانه کمتر از ۱۶۶۴۳ دلار درآمد دارند. در مجموع ۳۸ ایالت و ناحیه کلمبیا تصمیم به گسترش پوشش مدیکید گرفتهاند.
- انجمن پزشکی اعتیاد آمریکا بیانیهای در مورد سیاستگذاری منتشر کرده و از متخصصان پزشکی خواسته است تا انگیزهها و شیوههای خود را در طول مراقبت از BIPOC بررسی کنند. همچنین از این پزشکان میخواهد که از سیاستهایی حمایت کنند که دسترسی برابر به پیشگیری و درمان SUD را تضمین میکند. و خواستار عدالت بیشتر در تحقیقات است.
