آیا باید نگران داروهای کمردرد خود باشید؟

درد مداوم می‌تواند روال روزانه شما را مختل کند و کیفیت زندگی شما را پایین بیاورد.

بیشتر افرادی که کمردرد خفیف و عمومی دارند (یعنی کمردردی که به بیماری دیگری مانند سرطان مربوط نمی‌شود) آن را با مسکن‌های بدون نسخه یا داروهای خانگی مانند گرما و یخ درمان می‌کنند. اگر درد شدیدتری دارید، پزشک ممکن است یک مسکن اوپیوئیدی مانند هیدروکودون (هیسینگلا ای آر ؛ زوهیدرو ای آر) یا اکسی‌کدون (اکسی کانتین، پرکوست) تجویز کند. یا ممکن است هیدروکودون را با استامینوفن (لورست ، نورکو ، ویکودین) یا اکسی‌کدون را با استامینوفن ( اندوست ، پرکوست ) ترکیب کند. حدود ۱ نفر از هر ۵ نفری که برای درد مزمن به پزشک مراجعه می‌کنند، نسخه اوپیوئیدی دریافت می‌کنند.

این داروها کمردرد را برای مدت کوتاهی تسکین می‌دهند، اما قوی هستند — و خطرات جدی نیز به همراه دارند. مصرف طولانی مدت مواد افیونی می‌تواند منجر به عوارض جانبی ناخوشایندی شود. همچنین احتمال بروز این مشکلات بیشتر است:

• تحمل زمانی است که بدن شما آنقدر به دارو عادت می‌کند که برای رسیدن به همان اثر، باید مقدار بیشتری از آن را مصرف کنید.
• مصرف بیش از حد استامینوفن: مصرف بیش از حد یک ماده افیونی همراه با استامینوفن می‌تواند به کبد شما آسیب برساند و منجر به نارسایی اندام شود.
• وابستگی جسمی، نیاز مداوم بدن شما به دارو است، حتی زمانی که دردی ندارید. قطع مصرف دارو منجر به علائم ترک مانند لرز، مشکلات خواب، حالت تهوع، استفراغ و اسهال می‌شود.
• اعتیاد به این معنی است که شما هوس مصرف دارو را دارید، وسواس‌گونه به آن فکر می‌کنید و نمی‌توانید جلوی مصرف آن را بگیرید. برخی افراد آنقدر به مواد افیونی معتاد می‌شوند که تقریباً هر کاری می‌کنند – از جمله مراجعه به پزشکان متعدد و دروغ گفتن در مورد دردشان – تا آن را به دست آورند.

مصرف بیش از حد این داروها می‌تواند کشنده باشد. هر روز صدها نفر در سراسر جهان بر اثر مصرف بیش از حد مواد افیونی جان خود را از دست می‌دهند. 

این خطرات می‌توانند شما را با یک تصمیم چالش‌برانگیز مواجه کنند: آیا با توجه به عوارض جانبی و خطر اعتیاد، آیا برنامه درمان درد شما باید شامل مواد افیونی نیز باشد؟

مشکل مسکن‌ها

پزشکان داروهای مختلفی را برای درمان کمردرد توصیه می‌کنند. برخی از آنها – مانند داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی و مسکن‌های موضعی که روی پوست خود می‌مالید – اعتیادآور نیستند. برخی دیگر، به ویژه مواد افیونی، می‌توانند اعتیادآور باشند.

اعتیاد به مواد افیونی از دهه ۱۹۹۰، زمانی که شرکت‌های داروسازی به پزشکان اطمینان دادند که این مسکن‌ها اعتیادآور نیستند، به یک مشکل رو به رشد تبدیل شده است. در نتیجه، پزشکان شروع به تجویز فزاینده مواد افیونی برای بیماران مبتلا به درد مزمن خود کردند.

امروزه، اعتیاد به مواد افیونی چنان مشکل جدی است که مقامات بهداشتی آن را یک بیماری همه‌گیر می‌نامند. دریابید که وقتی اعتیاد به داروهای تجویزی درمان نشود، چه اتفاقی می‌افتد.

با این حال، پزشکان همچنان این داروها را تجویز می‌کنند. بیش از 10 میلیون آمریکایی، 12 سال یا بیشتر، در سال 2020 یا مورد سوءمصرف مواد افیونی تجویزی قرار گرفته‌اند یا به آنها وابسته بوده‌اند.

اعتیاد تنها خطر مرتبط با مصرف مواد افیونی نیست. افرادی که مرتباً این داروها را مصرف می‌کنند، بیشتر احتمال دارد که به این مشکلات سلامتی مبتلا شوند:

• حمله قلبی
• افسردگی
• اختلال نعوظ (در مردان)
• آسیب ناشی از تصادف وسایل نقلیه موتوری
• آپنه خواب
• آسیب ریه
• مصرف بیش از حد تصادفی

در کوتاه مدت، داروهای اپیوئیدی می‌توانند باعث موارد زیر شوند:

• خواب آلودگی
• یبوست
• حالت تهوع
• بالا بردن احتمال افتادن و شکستگی استخوان

چه کسی معتاد می‌شود؟

این اتفاق برای همه نمی‌افتد. اکثر مردم هرگز مشکلی نخواهند داشت. بین ۱۵ تا ۲۶ درصد از افرادی که برای درد مزمن داروی اوپیوئیدی تجویز می‌کنند، از آن سوء استفاده می‌کنند یا به آن اعتیاد پیدا می‌کنند. کمی کمتر از ۸ درصد از کسانی که اوپیوئید مصرف می‌کنند، معتاد می‌شوند.

هیچ راهی برای دانستن اینکه آیا به داروی مسکن خود معتاد خواهید شد یا خیر وجود ندارد. اما چند نکته احتمال آن را بیشتر می‌کند:

• سابقه خانوادگی شما. ژن‌ها به شدت با احتمال اعتیاد شما مرتبط هستند. داشتن یک خویشاوند نزدیک – مانند والدین یا خواهر – که به مواد افیونی اعتیاد دارد، احتمال ابتلای شما را افزایش می‌دهد.
• سن شما. احتمال اعتیاد افراد جوان‌تر بیشتر از افراد مسن است.
• سابقه سوء مصرف مواد مخدر: سابقه اعتیاد به مواد مخدر یا الکل می‌تواند شانس ابتلای شما را افزایش دهد.
• سلامت روان شما. افراد مبتلا به افسردگی اساسی بیشتر احتمال دارد که از این داروها سوء مصرف کنند.
• مصرف داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد روان پریشی. افرادی که این داروها را مصرف می‌کنند، بیشتر در معرض اعتیاد به مواد افیونی هستند.

هیچ یک از این موارد به این معنی نیست که شما باید از مصرف مسکن‌های تجویزی خودداری کنید. شما و پزشکتان ممکن است فقط نیاز داشته باشید که مراقب علائم اعتیاد باشید.

چگونه از اعتیاد اجتناب کنیم

بهترین راه این است که از همان ابتدا این داروها را مصرف نکنید. روش‌های تسکین درد غیر دارویی — مانند فیزیوتراپی، گرما یا یخ — و مسکن‌های غیر اپیوئیدی مانند NSAIDها (موترین، ادویل) را امتحان کنید.

اگر هنوز درد دارید، اشکالی ندارد که به سایر درمان‌های درد خود، داروهای اپیوئیدی را اضافه کنید، اما تنها در صورتی که شما و پزشکتان موافق باشید که تسکینی که از آنها به دست می‌آورید، از خطراتشان بیشتر است. می‌توانید به پزشکی مراجعه کنید که در مدیریت درد تخصص دارد. آنها می‌توانند به شما کمک کنند تا بهترین تسکین را داشته باشید و از عوارض جلوگیری کنید.

شما کمترین دوز ممکن را برای تسکین درد خود برای مدت کوتاهی مصرف خواهید کرد. قبل از شروع، پزشک شما با شما همکاری خواهد کرد تا اهداف درمانی را تعیین کند. شما هر چند ماه یکبار برای ویزیت‌های بعدی و بررسی پیشرفت خود به پزشک مراجعه خواهید کرد.

اگر به تسکین بیشتری نیاز دارید، پزشک می‌تواند به آرامی دوز را افزایش دهد. و اگر درد شما ظرف ۱ تا ۴ هفته بهبود نیافت، برنامه‌ای برای قطع مصرف این داروها و امتحان کردن چیز دیگری بریزید.