آنچه در این مطلب خواهید خواند
اگر با علائم خشکی چشم مواجه هستید، یک چشم پزشک میتواند به شما کمک کند تا علت آن را پیدا کنید و نحوه درمان آن را بیاموزید.
آنها معاینه کاملی از چشمان شما انجام میدهند، در مورد علائم شما سؤال میکنند و آزمایشهایی برای کمک به تشخیص علت خشکی چشم شما انجام میدهند.
قبل از بازدید شما
شما میتوانید با پزشک خانواده خود شروع کنید. بسته به علائم شما، آنها ممکن است بتوانند شما را درمان کنند. با این حال، در بسیاری از موارد، یک چشم پزشک واقعی بهترین گزینه است. اغلب، آنها تجهیزات مناسب را دارند و میتوانند آزمایشهای مناسبی را برای تشخیص سریع انجام دهند.
علائم خود را چند روز قبل از قرار ملاقات یادداشت کنید. این به شما کمک میکند تا تصویر خوبی از آنچه در حال وقوع است به پزشک خود ارائه دهید. حتماً هرگونه علائم عجیب و غریب را ذکر کنید، حتی اگر مستقیماً چشمان شما را درگیر نکنند.
قبل از رفتن، هر سوالی که دارید را بنویسید. شاید بخواهید چیزهایی مانند موارد زیر را بدانید:
- چه چیزی باعث خشکی چشم من میشود؟
- برای تشخیص از چه آزمایشهایی استفاده میکنید؟
- آیا این قابل درمان است؟
- به چه نوع درمانی نیاز دارم؟
- آیا درمان من عوارض جانبی خواهد داشت؟
- آیا تغییر سبک زندگی میتواند مفید باشد؟
- بهترین مکان برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد خشکی چشم من کجاست؟
- آیا به ویزیت بعدی نیاز خواهم داشت؟
در قرار ملاقات شما
پزشک شما احتمالاً با چند سوال در مورد علائم شما شروع خواهد کرد. آنها میخواهند بدانند:
- چه علائمی دارید؟
- از کی شروع کردند؟
- چند وقت یکبار آنها را دارید؟
- آیا سابقه خانوادگی خشکی چشم دارید ؟
- کدام درمانها را امتحان کردهاید؟
همچنین از شما در مورد سابقه پزشکیتان سوال خواهد شد. همچنین، حتماً در مورد هرگونه دارو و مکملی که مصرف میکنید به پزشک خود اطلاع دهید. گاهی اوقات، پرتودرمانی سر یا گردن میتواند بر رطوبت چشم تأثیر بگذارد، بنابراین پزشک ممکن است به طور خاص بپرسد که آیا چنین چیزی داشتهاید یا خیر.
در مرحله بعد، پزشک به چشمان شما نگاه میکند. آنها از نور روشن و ابزارهای ویژه برای معاینه سطح چشم شما استفاده میکنند. آنها همچنین از نزدیک به پلکهای شما نگاه میکنند و از شما میخواهند که پلک بزنید.
آزمایشهای مربوط به خشکی چشم
پس از معاینه فیزیکی، پزشک میتواند آزمایشهای خاصی را برای کمک به تشخیص علت خشکی چشم شما تجویز کند. این آزمایشها میتوانند موارد زیر را اندازهگیری کنند:
- حجم اشکهایت را
- کیفیت آنها
- چقدر سریع آنها را درست می کنید
- چقدر طول میکشد تا خشک شوند
آزمایشهایی که ممکن است انجام دهید شامل موارد زیر است:
آزمایش شیرمر: پزشک میتواند برای بیحس کردن ناحیه اطراف چشم، به شما داروی بیحسی بدهد. سپس نوارهای نازکی از کاغذ را در گوشههای چشم شما قرار میدهد و از شما میخواهد که آنها را ببندید. کاغذ هرگونه رطوبتی را که بیرون میآید، جذب میکند و آن را اندازهگیری میکند. اگر خیس شدن کاغذ خیلی طول بکشد، شما در تولید اشک مشکل دارید.
رنگآمیزی اپیتلیال: قطرههای چشمی مخصوصی حاوی رنگ به شما داده میشود. رنگ موجود در قطرهها به پزشک کمک میکند تا سرعت خشک شدن اشک شما را بررسی کند. همچنین اگر به سطح چشم شما آسیبی وارد شده باشد، آن را نشان میدهد. رنگ به هر سلول آسیبدیدهای روی سطح چشم شما میچسبد. همچنین میتواند هر سلولی را که لایه روغنی محافظ ندارد، برجسته کند. رنگ در چشمان شما موقتی است و از بین میرود.
ارزیابی غدد میبومین: پلکهای شما غدد چربی کوچکی به نام غدد میبومین دارند که لبههای پلکهای شما را میپوشانند و وقتی چشمانتان بسته است، با هم تماس پیدا میکنند. چربیای که این غدد تولید میکنند به جلوگیری از خشک شدن اشک شما کمک میکند. در این آزمایش، چشم پزشک شما آنها را فشار میدهد تا ببیند آیا چربی از آنها خارج میشود یا خیر و تشخیص دهد که آیا این علت خشکی چشم شماست یا خیر.
پزشک شما همچنین ممکن است نمونهای از اشک شما را برای بررسی زیر میکروسکوپ در آزمایشگاه بگیرد. آنها میتوانند تشخیص دهند که آیا یکی از اجزای اشک از بین رفته یا کم است.
