آنچه در این مطلب خواهید دید
طبیعی است که تجربیات گذشته بر نحوه رفتار یا احساس شما تأثیر بگذارند. آنچه انجام داده‌اید، دیده‌اید یا از سر گذرانده‌اید، حتی می‌تواند بر عادات غذایی شما تأثیر بگذارد – چه به صورت خوب و چه به صورت بد. به عنوان مثال، ممکن است با خوشحالی یک شام یکشنبه هفتگی را میزبانی کنید زیرا این کاری است که مادرتان انجام می‌داد. یا ممکن است اغلب پرخوری کنید زیرا با تماشای پرخوری سایر اعضای خانواده بزرگ شده‌اید.
گاهی اوقات، یک اتفاق بسیار بد (آسیب‌زا) در گذشته باعث می‌شود فرد به اختلال خوردن ، مانند پرخوری افراطی، مبتلا شود. سال‌هاست که دانشمندان از ارتباط بین پرخوری افراطی و اختلال استرس پس از سانحه ( PTSD ) خبر می‌دهند، که می‌تواند پس از دیدن یا گذراندن یک رویداد خشونت‌آمیز یا تهدیدکننده زندگی رخ دهد. نمونه‌هایی از این موارد عبارتند از:
- سوءاستفاده یا حمله فیزیکی یا جنسی
- حادثه تهدید کننده زندگی
- مرگ خشونت‌آمیز یا تصادفی یکی از عزیزان
- تروریسم یا جنگ
- دیدن یک جرم جدی مانند قتل یا تجاوز
حدود ۱ نفر از هر ۴ نفری که پرخوری عصبی دارند، دچار اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) هستند.
دکتر راشل یهودا، مدیر بخش مطالعات استرس پس از سانحه در دانشکده پزشکی ایکان در مونت سینای نیویورک، می‌گوید: «افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) به سختی می‌توانند بر حال و آینده تمرکز کنند، زیرا ذهنشان درگیر خاطرات آسیب‌زا است یا سعی می‌کنند از یادآوری‌های آسیب‌زا اجتناب کنند. گاهی اوقات این بدان معناست که آنها برای وعده‌های غذایی آینده برنامه‌ریزی خوبی ندارند و [در نتیجه] ممکن است بسیار گرسنه شوند و پرخوری کنند یا به طور وسواسی پرخوری کنند.»
چگونه اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) بر پرخوری تأثیر می‌گذارد؟
دانشمندان هنوز دقیقاً نمی‌دانند که اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و پرخوری افراطی چگونه در بدن با هم مرتبط هستند. با این حال، تحقیقات نشان می‌دهد که هر دو بیماری به مشکلات هورمون‌های استرس و مواد شیمیایی تقویت‌کننده خلق و خو در مغز مربوط می‌شوند . ژن‌های شما نیز ممکن است تعیین کنند که آیا به این دو اختلال مبتلا می‌شوید یا خیر.
اغلب اوقات، آسیب (که منجر به اختلال استرس پس از سانحه می‌شود) ابتدا رخ می‌دهد و پرخوری عصبی بعداً اتفاق می‌افتد. دانشمندان معتقدند که افراد برای “فرار” از خاطرات دردناک مربوط به رویداد آسیب‌زا، به پرخوری عصبی روی می‌آورند.
دکتر تیموتی برورتون، مدیر اجرایی پزشکی مرکز اختلالات خوردن هارت در کلمبیا، کارولینای جنوبی، می‌گوید: «افراد مبتلا به اختلال پرخوری افراطی اغلب نمی‌دانند چه احساسی دارند یا چرا.» «آنها بیش از حد مشغول تلاش وسواس‌گونه برای بی‌حس کردن درد با غذا خوردن هستند.»
بسیاری از افرادی که دچار پرخوری افراطی هستند، افکار منفی در مورد بدن خود دارند . تحقیقات نشان می‌دهد که این تصویر بدنی ضعیف اگر فرد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) نیز باشد، بدتر می‌شود. گاهی اوقات، این احساسات نتیجه یک ضربه روحی هستند و باعث اختلال خوردن می‌شوند.
برای مثال، زنانی که مورد آزار جنسی قرار گرفته‌اند ممکن است فکر کنند که اگر با پرخوری وزن اضافه کنند، مهاجمانشان در آینده به آنها آسیبی نخواهند رساند. (تحقیقات نشان می‌دهد که ۳۵٪ از زنان مبتلا به اختلال پرخوری مورد تجاوز یا آزار جنسی قرار گرفته‌اند.)
درمان‌ها
پرخوری و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) را می‌توان اغلب به طور همزمان درمان کرد. تمام علائم خود را به پزشک خود بگویید و اگر فکر می‌کنید ممکن است هر دو اختلال را داشته باشید، به آنها اطلاع دهید.
مطالب بیشتری برای شما داریم
موضوع موردنظر خود را انتخاب کنید و به مجموعه‌ای از مطالب پزشکی و سلامت دسترسی داشته باشید.
هدف اصلی درمان پرخوری عصبی، فهمیدن دلیل پرخوری شماست. اگر علائم پرخوری شما ناشی از یک آسیب روحی در گذشته باشد، پزشکان شما باید این موضوع را بدانند تا بتوانند به شما در بهبود کمک کنند.
درمان‌هایی که می‌توانند به فرد مبتلا به اختلال پرخوری و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) کمک کنند عبارتند از:
درمان شناختی رفتاری: تحقیقات نشان می‌دهد که این روش یکی از بهترین درمان‌ها برای اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و اختلال پرخوری افراطی است، زمانی که هر دو به طور جداگانه اتفاق می‌افتند. این روش می‌تواند گزینه خوبی برای کسی باشد که هر دو را دارد.
نوع خاصی از این درمان، که درمان مواجهه طولانی‌مدت نامیده می‌شود، شامل صحبت کردن در مورد خاطرات ترسناک و یادگیری مواجهه با ترس‌هایتان است. این روش برای اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) به خوبی عمل می‌کند، اما پرخوری‌های شما ممکن است قبل از بهتر شدن، بدتر شوند.
یهودا می‌گوید: «این امکان وجود دارد که مرور وقایع آسیب‌زا بتواند به طور موقت میل به پرخوری را افزایش دهد.» پزشکان شما می‌توانند به شما کمک کنند تا با این میل مبارزه کنید و در نهایت بر آن غلبه کنید – البته تا زمانی که به آنها گفته باشید که دچار پرخوری هستید.
حساسیت‌زدایی و پردازش مجدد حرکات چشم (EMDR ) : در طول این درمان، شما روی حرکات چشم یا ضربات دست تمرکز می‌کنید و در عین حال به خاطرات دردناک فکر می‌کنید یا در مورد آنها بحث می‌کنید.
دانشمندان مطمئن نیستند که چرا این روش مؤثر است، اما فکر می‌کنند که از نحوه عملکرد مغز در طول خواب تقلید می‌کند. موریس کوهن، LCSW، می‌گوید: «این می‌تواند به از بین بردن یک «انسداد ذهنی» که ممکن است مانع بهبودی شود، کمک کند.» او یک روان‌درمانگر ساکن نیویورک است.
EMDR درمان مستقیمی برای اختلال پرخوری نیست، اما اگر پرخوری شما ناشی از یک آسیب روحی باشد، ممکن است مفید باشد.
دارو : داروهای ضد افسردگی – به ویژه نوعی از آنها به نام مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) – به بسیاری از افراد مبتلا به PTSD کمک می‌کنند. آنها همچنین می‌توانند به کاهش اضطراب و افسردگی که اغلب با اختلال پرخوری همراه است، کمک کنند.
