آنچه در این مطلب خواهید خواند
آیا علائم HIV در زنان و مردان یکسان است؟
علائم HIV در زنان و مردان در بیشتر موارد مشابه است. با این حال، بهویژه در صورت درماننشدن عفونت، ممکن است تفاوتهایی وجود داشته باشد.
زنان بیشتر در معرض ابتلا به عفونتهای قارچی و تغییرات در چرخه قاعدگی قرار دارند. در مردان، ممکن است مشکلات نعوظ، کاهش میل جنسی و التهاب راستروده یا پروکتیت ایجاد شود.
علائم HIV در زنان
علائم HIV درماننشده و پیشرفته در زنان و مردان میتواند شامل موارد زیر باشد:
- تب
- سردرد
- درد عضلانی و مفصلی
- تورم غدد و گرههای لنفاوی
- تعریق شبانه
- کاهش وزن
- اسهال
- گلودرد و زخمهای دهانی
- بثورات پوستی
برخی علائم نیز در زنان بیشتر دیده میشوند و معمولاً در مراحل پیشرفتهتر عفونت بروز میکنند.
تغییرات در قاعدگی
ممکن است خونریزی قاعدگی کمتر یا بیشتر از حالت معمول شود، پریودها گاهی قطع شوند یا علائم شدیدتری از سندرم پیش از قاعدگی (PMS) ایجاد شود.
استرس یا سایر عفونتهای منتقله از راه جنسی که در افراد مبتلا به HIV شایعتر هستند، میتوانند باعث این تغییرات شوند. با این حال، خود عفونت HIV نیز ممکن است با تأثیر بر سیستم ایمنی بدن و ایجاد تغییرات هورمونی، چرخه قاعدگی را تحت تأثیر قرار دهد.
واژینوز باکتریایی
واژینوز باکتریایی نوعی عفونت واژن است که در افراد مبتلا به HIV احتمال بروز آن افزایش مییابد.
علائم آن میتواند شامل موارد زیر باشد:
- ترشح واژینال
- درد و خارش واژن
- سوزش هنگام ادرار کردن
- ترشح رقیق و آبکی
- بوی شدید و شبیه بوی ماهی از واژن
علائم مرتبط با عفونتهای منتقله از راه جنسی (STIs)
عفونتهایی مانند تبخال تناسلی، بیماری التهابی لگن (PID)، کلامیدیا، سوزاک و سفلیس ممکن است در افراد مبتلا به HIV بیشتر رخ دهند و علائم شدیدتری ایجاد کنند.
علائم احتمالی عبارتاند از:
- ترشح غیرطبیعی واژن
- تب
- تاول یا زخم در ناحیه تناسلی
- نامنظم شدن قاعدگی
- درد هنگام رابطه جنسی
- درد در قسمت پایین شکم
عفونت قارچی واژن
بسیاری از زنان مبتلا به HIV ممکن است بیش از حد معمول دچار عفونت قارچی واژن شوند و این عفونت گاهی چند بار در سال تکرار میشود.
علائم عفونت قارچی میتواند شامل موارد زیر باشد:
- ترشح سفید و غلیظ از واژن
- درد هنگام رابطه جنسی
- درد یا سوزش هنگام ادرار کردن
- سوزش یا حساسیت و درد در ناحیه واژن
علائم اولیه HIV
حدود ۲ تا ۴ هفته پس از آلوده شدن به HIV، ممکن است فرد علائمی شبیه آنفلوانزا پیدا کند. این علائم معمولاً نشاندهنده واکنش سیستم ایمنی بدن به ویروس هستند و ممکن است از چند روز تا چند هفته ادامه داشته باشند.
علائم عفونت تازه HIV میتواند شامل موارد زیر باشد:
- تب
- خستگی
- درد عضلانی
- تعریق شبانه
- بثورات پوستی
- گلودرد
- تورم غدد لنفاوی
برخی افراد در مراحل اولیه عفونت HIV هیچ علامتی ندارند. بنابراین اگر احتمال تماس با HIV وجود داشته باشد، انجام آزمایش اهمیت زیادی دارد.
اگر تصور میکنید در چند روز گذشته در معرض HIV قرار گرفتهاید، باید هرچه سریعتر به پزشک یا اورژانس مراجعه کنید. داروهایی به نام پیشگیری پس از تماس (PEP) میتوانند از ایجاد عفونت HIV جلوگیری کنند، اما باید حداکثر تا ۷۲ ساعت پس از تماس احتمالی مصرف آنها آغاز شود.
PEP معمولاً به مدت ۲۸ روز مصرف میشود و ممکن است یک یا دو بار در روز تجویز شود.
HIV و برفک دهان
زنان و مردان مبتلا به HIV بیشتر در معرض ابتلا به عفونت قارچی دهان، یعنی برفک دهان یا کاندیدیازیس دهانی، قرار دارند.
این عفونت میتواند باعث تورم و ایجاد یک پوشش یا لایه سفید و ضخیم روی دهان، زبان و گلو شود.
برفک دهان معمولاً خطرناک نیست و با داروهای ضدقارچ، مانند فلوکونازول، قابل درمان است.
درمان HIV با داروهای ضدرتروویروسی (ART) میتواند با کنترل عفونت و تقویت عملکرد سیستم ایمنی، از بروز برفک دهان جلوگیری کند.
تغییرات پوستی در HIV
حدود ۹۰ درصد افراد مبتلا به HIV ممکن است در مقطعی از بیماری دچار نوعی تغییر پوستی شوند. این تغییرات میتواند شامل ضایعات پوستی، زونا یا بثورات پوستی باشد.
پوست ممکن است قرمز شود و برجستگیهای کوچک روی آن ایجاد شود. زخمهای دهان یا واژن میتوانند نشانه عفونتهایی مانند تبخال باشند.
برخی عفونتهای دیگر نیز ممکن است باعث ایجاد لکههای سفید روی زبان یا داخل گونهها شوند. همچنین ممکن است لکههایی به رنگ قرمز، بنفش، قهوهای یا صورتی در پوست داخل دهان، بینی یا روی پلکها ایجاد شوند.
این علائم میتوانند به دلیل تضعیف سیستم ایمنی توسط HIV ایجاد شوند؛ زیرا در این شرایط بدن بیشتر در معرض عفونتهایی مانند تبخال قرار میگیرد.
البته تغییرات پوستی ممکن است در برخی موارد واکنش بدن به داروهای مورد استفاده برای درمان HIV نیز باشند.
علائم HIV در زنان باردار
علائم HIV در دوران بارداری تفاوت اساسی با افراد غیرباردار ندارد.
دریافت درمان مناسب در دوران بارداری میتواند خطر انتقال HIV از مادر به نوزاد را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.
مطالب بیشتری برای شما داریم
موضوع موردنظر خود را انتخاب کنید و به مجموعهای از مطالب پزشکی و سلامت دسترسی داشته باشید.
اگر علائم HIV دارید یا فکر میکنید ممکن است از طریق رابطه جنسی یا مصرف مواد تزریقی در معرض ویروس قرار گرفته باشید، باید پزشک خود را مطلع کنید.
هرچه تشخیص زودتر انجام شود، درمان نیز میتواند زودتر آغاز شود. حتی اگر در دوران بارداری آزمایش HIV انجام نشده باشد، امکان انجام آزمایش در زمان زایمان نیز وجود دارد.
در شرایط خاص، انجام سزارین میتواند خطر انتقال HIV به نوزاد هنگام زایمان را کاهش دهد. همچنین ممکن است برای نوزاد پس از تولد داروهایی تجویز شود تا خطر ابتلا به HIV کاهش پیدا کند.
زنان باردار مبتلا به HIV بیشتر از زنان باردار بدون HIV در معرض عفونت ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) قرار دارند.
HPV یک عفونت منتقله از راه جنسی است که میتواند باعث ایجاد زگیل تناسلی شود و خطر ابتلا به سرطانهای دهانه رحم، واژن، فرج، گلو و مقعد را افزایش دهد.
در بیشتر موارد، HPV برای جنین در حال رشد خطرناک نیست. با این حال، زگیلهای تناسلی ممکن است در دوران بارداری سریعتر رشد کنند. در موارد نادر، عفونت HPV ممکن است هنگام تولد از مادر به نوزاد منتقل شود.
همچنین عفونت HPV در دوران بارداری ممکن است خطر زایمان زودرس را افزایش دهد.
اگر احتمال تماس با HIV وجود داشته باشد، پزشک متخصص زنان و زایمان میتواند آزمایشهای لازم را برای بررسی عفونتهای مرتبط، از جمله HPV، انجام دهد.
علائم دیررس HIV در زنان
پس از بروز علائم شبیه آنفلوانزا در هفتههای ابتدایی، عفونت HIV وارد مرحلهای میشود که پزشکان آن را مرحله نهفتگی بالینی یا عفونت مزمن HIV مینامند.
در این مرحله، ویروس همچنان در بدن تکثیر میشود، اما سرعت تکثیر آن بسیار کمتر از مرحله اولیه است و فرد معمولاً احساس بهتری پیدا میکند.
بیشتر افراد در این مرحله علامت مشخصی ندارند. این دوره ممکن است در برخی افراد تا ۱۵ سال ادامه پیدا کند.
علائم ایدز در زنان
ایدز (AIDS) مرحله پیشرفته عفونت HIV است. در صورت درماننشدن، HIV میتواند به ایدز پیشرفت کند. در این مرحله، سیستم ایمنی بدن بهشدت آسیب دیده است.
تعداد سلولهای CD4، که از سلولهای مهم سیستم ایمنی هستند، به کمتر از ۲۰۰ سلول در هر میلیمتر مکعب خون (200 cells/mm³) کاهش مییابد.
در مقایسه، تعداد CD4 در فردی با سیستم ایمنی سالم معمولاً حدود ۵۰۰ تا ۱۶۰۰ سلول در هر میلیمتر مکعب خون است.
علائم ایدز در زنان میتواند شامل موارد زیر باشد:
- تب یا تعریق شبانه که بهطور مکرر تکرار میشود
- اسهال که بیش از یک هفته ادامه پیدا میکند
- کاهش وزن ناگهانی
- خستگی شدید و غیرقابل توضیح
- تورم غدد لنفاوی در زیر بغل، گردن یا کشاله ران
- زخم در دهان، واژن یا اطراف مقعد
- لکههای قرمز، قهوهای، بنفش یا صورتی در پوست داخل دهان، بینی یا روی پلکها
- افسردگی
- اختلال یا کاهش حافظه
البته این علائم میتوانند در بسیاری از بیماریها و شرایط دیگر نیز دیده شوند. بنابراین برای تشخیص HIV یا ایدز، انجام ارزیابی پزشکی و آزمایشهای تشخیصی ضروری است.
نکات مهم
علائم HIV در زنان و مردان در بیشتر موارد مشابه است. با این حال، زنان ممکن است بیشتر با مشکلاتی مانند تغییرات قاعدگی، عفونتهای قارچی مکرر و برخی عفونتهای دستگاه تناسلی مواجه شوند.
علائم عمومی HIV میتواند شامل تب، خستگی، بثورات پوستی و تعریق شبانه باشد.
اگر احتمال تماس با HIV وجود داشته باشد، انجام آزمایش اهمیت زیادی دارد. این موضوع در دوران بارداری یا زمانی که فرد قصد بارداری دارد اهمیت بیشتری پیدا میکند، زیرا HIV میتواند از مادر به نوزاد منتقل شود و تشخیص و درمان زودهنگام میتواند خطر انتقال را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.
پرسشهای متداول درباره علائم HIV در زنان
چگونه میتوان فهمید یک زن به HIV مبتلا شده است؟
علائم معمول HIV در زنان و مردان میتواند شامل خستگی، بثورات پوستی، تب و تعریق شبانه باشد.
در زنان علائمی مانند تغییر در شدت خونریزی قاعدگی، عفونتهای قارچی واژن و درد قسمت پایین شکم نیز ممکن است دیده شود.
با این حال، علائم بهتنهایی نمیتوانند HIV را تشخیص دهند و تنها راه مطمئن برای تشخیص، انجام آزمایش HIV است.
چه مدت ممکن است فرد HIV داشته باشد بدون اینکه متوجه شود؟
برخی افراد ممکن است یک یا دو ماه پس از ابتلا علائمی پیدا کنند، در حالی که برخی دیگر ممکن است ۱۰ سال یا حتی بیشتر هیچ علامت قابل توجهی نداشته باشند.
زمان بروز علائم در افراد مختلف متفاوت است و به عواملی مانند وضعیت سیستم ایمنی و روند پیشرفت عفونت بستگی دارد.
ناخنهای فرد مبتلا به HIV چه ظاهری دارند؟
تغییرات ناخن در افراد مبتلا به HIV نسبتاً شایع است. در بسیاری از موارد، یک عفونت قارچی یا سایر عفونتها عامل این تغییرات هستند.
ممکن است ناخنها:
- قهوهای یا سیاه شوند
- لکهها یا خطوط سفید پیدا کنند
- شکننده شوند و ترک بخورند یا دو نیم شوند
- پهنتر و گردتر شوند؛ حالتی که به آن چماقی شدن ناخن (Clubbing) گفته میشود.
