بیماری قلبی و کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک

کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک چیست؟

کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک (HCM) وضعیتی است که با ضخیم شدن عضله قلب، بیشتر در دیواره بین بطن‌ها، زیر دریچه آئورت، مرتبط است. این ممکن است منجر به سفت شدن دیواره‌های قلب و عملکرد غیرطبیعی دریچه‌های آئورت و میترال قلب شود که هر دو ممکن است مانع جریان طبیعی خون از قلب شوند.

علائم کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک چیست؟

بسیاری از افراد مبتلا به HCM هیچ علامتی ندارند یا فقط علائم جزئی دارند و زندگی عادی خود را سپری می‌کنند. در برخی دیگر علائمی بروز می‌کند که با بدتر شدن عملکرد قلب، پیشرفت کرده و بدتر می‌شود.

علائم HCM می‌تواند در هر سنی بروز کند و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• درد قفسه سینه یا فشار (معمولاً با ورزش یا فعالیت بدنی رخ می‌دهد، اما می‌تواند با استراحت یا بعد از غذا نیز رخ دهد)
• تنگی نفس (دیس‌پنه)، به خصوص با فعالیت بدنی
• خستگی (احساس خستگی بیش از حد)
• غش کردن (ناشی از ریتم نامنظم قلب، پاسخ‌های غیرطبیعی رگ‌های خونی در حین ورزش، یا ممکن است هیچ دلیلی یافت نشود)
• تپش قلب (لرزش در قفسه سینه) به دلیل ریتم غیرطبیعی قلب (آریتمی)، مانند فیبریلاسیون دهلیزی یا تاکی کاردی بطنی
• مرگ ناگهانی (در تعداد کمی از بیماران مبتلا به HCM رخ می‌دهد)

چه چیزی باعث کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک می‌شود؟

HCM می‌تواند ارثی باشد، اما این بیماری ممکن است به عنوان بخشی از پیری یا فشار خون بالا نیز ایجاد شود. در موارد دیگر، علت ناشناخته است.

کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک چگونه تشخیص داده می‌شود؟

HCM بر اساس سابقه پزشکی (علائم و سابقه خانوادگی)، معاینه فیزیکی و نتایج اکوکاردیوگرام تشخیص داده می‌شود. آزمایش‌های اضافی ممکن است شامل آزمایش خون، الکتروکاردیوگرام، عکس‌برداری از قفسه سینه، تست ورزش، کاتتریزاسیون قلبی، سی‌تی‌اسکن و ام‌آر‌آی باشد.

کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک چگونه درمان می‌شود؟

درمان HCM به این بستگی دارد که آیا در مسیری که خون از قلب خارج می‌شود (به نام مجرای خروجی) تنگی وجود دارد یا خیر؛ عملکرد قلب چگونه است؛ و آیا آریتمی وجود دارد یا خیر. درمان با هدف پیشگیری از علائم و عوارض انجام می‌شود و شامل شناسایی عوامل خطر و پیگیری منظم، تغییر سبک زندگی، داروها و اقدامات لازم در صورت نیاز است.

چه تغییراتی در سبک زندگی برای درمان کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک توصیه می‌شود؟

• رژیم غذایی.  به میزان کافی آب بنوشید، مگر اینکه پزشک مصرف مایعات را محدود کرده باشد (در صورت وجود علائم نارسایی قلبی، ممکن است محدودیت مایعات و نمک برای برخی از بیماران ضروری باشد ). از پزشک خود در مورد دستورالعمل‌های خاص مایعات و رژیم غذایی، از جمله اطلاعات مربوط به نوشیدنی‌های الکلی و محصولات کافئین‌دار، سوال کنید.
• ورزش. پزشک به شما خواهد گفت که آیا می‌توانید ورزش کنید یا خیر. اکثر افراد مبتلا به کاردیومیوپاتی قادر به انجام ورزش‌های هوازی غیررقابتی هستند . با این حال، پزشک ممکن است بر اساس علائم و شدت بیماری شما، از شما بخواهد که ورزش نکنید. وزنه‌برداری سنگین توصیه نمی‌شود.
• ویزیت‌های منظم پیگیری. بیماران مبتلا به HCM باید سالانه برای پیگیری وضعیت خود به متخصص قلب مراجعه کنند. در صورت تشخیص اولیه HCM، ممکن است تعداد ویزیت‌های پیگیری بیشتر باشد.

چه داروهایی برای درمان کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک استفاده می‌شوند؟

داروها اغلب برای درمان علائم و جلوگیری از عوارض بیشتر HCM استفاده می‌شوند. داروها می‌توانند به شل شدن قلب و کاهش میزان انسداد کمک کنند تا قلب بتواند به طور مؤثرتری پمپاژ کند. مسدودکننده‌های بتا و مسدودکننده‌های کانال کلسیم دو دسته از داروهایی هستند که ممکن است تجویز شوند. اگر آریتمی دارید، پزشک ممکن است داروهایی برای کنترل ضربان قلب یا کاهش وقوع آریتمی تجویز کند.

ممکن است به شما گفته شود که از مصرف برخی داروها مانند نیترات‌ها، به دلیل کاهش فشار خون، یا دیگوکسین، به دلیل افزایش نیروی انقباض قلب، خودداری کنید.

علائم HCM انسدادی و غیرانسدادی هر دو ممکن است با دارو درمان شوند. در صورت بروز نارسایی قلبی، درمان با هدف کنترل آن از طریق داروهای نارسایی قلبی و تغییرات رژیم غذایی انجام می‌شود.

پزشک شما در مورد اینکه کدام داروها برای شما مناسب‌تر هستند، صحبت خواهد کرد.

چه روش‌هایی برای درمان کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک استفاده می‌شود؟

روش‌های مورد استفاده برای درمان HCM عبارتند از:

میکتومی سپتوم. در طول این عمل جراحی، جراح مقدار کمی از دیواره سپتوم ضخیم شده قلب را برمی‌دارد تا مسیر خروجی (مسیری که خون از آن عبور می‌کند) از بطن چپ به آئورت را گشادتر کند .

ابلیشن با اتانول. ابتدا، یک متخصص قلب (پزشک قلب) کاتتریزاسیون قلبی را انجام می‌دهد تا شریان کرونری کوچکی را که جریان خون را به سپتوم می‌رساند، پیدا کند. یک کاتتر بالون وارد شریان شده و باد می‌شود. یک ماده حاجب تزریق می‌شود تا دیواره سپتوم متورم که مسیر عبور از بطن چپ به آئورت را تنگ می‌کند، پیدا شود. هنگامی که ناحیه غیرطبیعی پیدا شد، مقدار کمی الکل خالص از طریق کاتتر تزریق می‌شود. الکل سلول‌های تماسی را از بین می‌برد و باعث یک حمله قلبی “کنترل‌شده” کوچک می‌شود . سپس سپتوم در ماه‌های بعد به اندازه طبیعی‌تری کوچک می‌شود و مسیر عبور جریان خون را گشادتر می‌کند.

دفیبریلاتورهای قلبی قابل کاشت (ICD). ICDها برای افرادی که در معرض خطر آریتمی‌های تهدیدکننده زندگی یا مرگ ناگهانی قلبی هستند، پیشنهاد می‌شوند. ICD به طور مداوم ریتم قلب را کنترل می‌کند. هنگامی که ریتم قلب بسیار سریع و غیرطبیعی را تشخیص می‌دهد، به عضله قلب انرژی می‌دهد تا باعث شود قلب دوباره با ریتم طبیعی بتپد.

کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک، مرگ ناگهانی و اندوکاردیت

تعداد کمی از افراد مبتلا به HCM در معرض خطر مرگ ناگهانی قلبی هستند. افراد در معرض خطر عبارتند از:

• کسانی که اعضای خانواده‌شان دچار مرگ ناگهانی قلبی شده‌اند
• جوانان مبتلا به HCM که چندین دوره غش کردن داشته‌اند
• کسانی که فشار خونشان با ورزش واکنش غیرطبیعی نشان می‌دهد
• بزرگسالانی که سابقه آریتمی با ضربان قلب سریع دارند
• کسانی که علائم شدید و عملکرد ضعیف قلب دارند

اگر دو یا چند عامل خطر برای مرگ ناگهانی قلبی دارید، پزشک ممکن است شما را با داروهایی برای جلوگیری از آریتمی یا با ICD درمان کند. اکثر افراد مبتلا به HCM در معرض خطر کم مرگ ناگهانی قلبی هستند. در مورد هرگونه نگرانی که دارید با پزشک خود صحبت کنید.

چگونه می‌توانم از اندوکاردیت جلوگیری کنم؟

افراد مبتلا به HCM انسدادی ممکن است در معرض خطر ابتلا به اندوکاردیت عفونی، یک بیماری بالقوه تهدیدکننده زندگی، باشند. در صورت نیاز به اقدامات احتیاطی اندوکاردیت، از پزشک خود سوال کنید، که شامل موارد زیر است:

• به تمام پزشکان و دندانپزشکان خود اطلاع دهید که به HCM مبتلا هستید. آنها ممکن است قبل از انجام هرگونه عملی که ممکن است باعث خونریزی شود (اعم از دندانپزشکی، تنفسی و دستگاه گوارش) برای جلوگیری از عفونت، آنتی‌بیوتیک تجویز کنند.
• اگر علائم عفونت دارید، با پزشک خود تماس بگیرید.
• مراقبت خوب از دندان‌ها و لثه‌ها.