اگر پزشک شما نیاز به تشخیص علت مشکل تنفسی شما یا بررسی سایر مشکلات ریوی داشته باشد، ممکن است آزمایش انتشار ریه را پیشنهاد کند. این آزمایش میزان عملکرد ریه‌های شما را اندازه‌گیری می‌کند.

انتشار ریوی توانایی شما در انتقال اکسیژن به خون از کیسه‌های هوایی ریه‌ها و انتقال دی‌اکسید کربن (CO2) از خون به ریه‌ها است.

آزمایش انتشار ریه، میزان عملکرد ریه‌های شما در این تبادل رفت و برگشتی را اندازه‌گیری می‌کند. ممکن است از پزشک خود بشنوید که این آزمایش را با نام‌های دیگری مانند موارد زیر نیز می‌نامد:

• مطالعه انتشار گاز
• آزمایش ظرفیت انتشار
• ظرفیت انتشاری ریه برای مونوکسید کربن (DLCO)

قبل از آزمایش چه انتظاری باید داشت؟

پزشک ممکن است از شما بخواهد که در ساعات قبل از آزمایش، موارد زیر را انجام ندهید:

• یک وعده غذایی سنگین بخورید
• محصولات تنباکو دودی
• استفاده از گشادکننده‌های برونش یا سایر داروهای استنشاقی

در طول تست چه انتظاری باید داشت؟

شما معمولاً برای آزمایش انتشار ریه به کلینیک ریه مراجعه می‌کنید. یک پرستار یک قطعه دهانی را که محکم دور دهان شما بسته می‌شود، وصل می‌کند.

آنها همچنین گیره‌هایی را روی بینی شما قرار می‌دهند تا از ورود یا خروج هرگونه هوا جلوگیری شود. قطعه دهانی از طریق یک لوله به دستگاهی به نام اسپیرومتر متصل می‌شود که میزان هوای دم و بازدم شما را اندازه‌گیری می‌کند.

شما یک مخلوط گازی مخصوص را استنشاق می‌کنید و قبل از اینکه آن را به داخل اسپیرومتر فوت کنید، آن را به مدت ۱۰ ثانیه نگه می‌دارید. مخلوطی که شما استنشاق می‌کنید حاوی مقدار کمی مونوکسید کربن به همراه “ردیاب‌های” گازی مانند متان یا هلیوم است که دستگاهی پس از بازدم، میزان جذب آن توسط ریه‌های شما را اندازه‌گیری می‌کند.

مقدار باقی مانده، اطلاعات مهمی در مورد اینکه ریه‌های شما چقدر خوب اکسیژن را وارد خون می‌کنند و CO2 را دفع می‌کنند، به پزشک شما می‌دهد.

چرا ممکن است به این آزمایش نیاز داشته باشید؟

دلایل زیادی وجود دارد که ممکن است آزمایش انتشار ریه برای شما انجام شود. پزشک شما ممکن است موارد زیر را لازم بداند:

• به دنبال علائم مشکوک به آسیب ریه باشید
• کمک به تشخیص علت مشکلات تنفسی
• پیگیری پیشرفت بیماری فعلی
• آزمایش اینکه یک درمان چقدر خوب کار می‌کند
• قبل از عمل جراحی، سلامت ریه خود را بررسی کنید
• اگر به دلیل سیگار کشیدن، مشکلات قلبی و غیره در معرض خطر بیماری ریوی هستید، شما را غربالگری می‌کند.

نتایج شما چه معنایی دارد؟

پزشک شما بسته به موارد زیر، نتایج متفاوتی را «طبیعی» در نظر خواهد گرفت:

• جنسیت
• ارتفاع
• سن
• سطح هموگلوبین (پروتئین موجود در گلبول‌های قرمز خون)
• سایر مشکلات سلامتی که ممکن است داشته باشید

نتیجه «غیرطبیعی» به این معنی است که گازها به راحتی که باید در بافت ریه شما حرکت نکنند. این ممکن است نشانه مشکلات ریوی مانند موارد زیر باشد:

• آزبستوز
• آمفیزم
• آسم
• فیبروز سیستیک
• سارکوئیدوز
• خونریزی در ریه
• مایع در ریه
• فیبروز بینابینی
• آمبولی ریوی
• فشار خون بالا

پزشک شما در مورد نتایج، معانی احتمالی آنها و اقدامات بعدی که باید در نظر بگیرید، با شما صحبت خواهد کرد.

نوشته آزمایش انتشار ریه چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

پارگی روتاتور کاف چیست؟

پارگی روتاتور کاف به پارگی مجموعه‌ای از چهار عضله و تاندون اطراف مفصل شانه گفته می‌شود که وظیفه تثبیت شانه و کمک به بلند کردن و چرخاندن بازو را بر عهده دارند. این آسیب در موارد شدید به نام پارگی کامل (Complete Tear) یا پارگی تمام‌ضخامت (Full-Thickness Tear) نیز شناخته می‌شود.

این آسیب یکی از شایع‌ترین مشکلات شانه است و به‌ویژه در ورزش‌هایی مانند بیسبال و تنیس یا مشاغلی که نیازمند حرکات مکرر دست بالای سر هستند (مانند نقاشی ساختمان یا شست‌وشوی پنجره‌ها) دیده می‌شود.

پارگی روتاتور کاف ممکن است به‌تدریج و در اثر فرسایش طبیعی بافت‌ها ایجاد شود یا به‌صورت ناگهانی در اثر زمین خوردن روی دست یا بلند کردن اجسام سنگین رخ دهد.

انواع پارگی روتاتور کاف

دو نوع پارگی روتاتور کاف وجود دارد. نوع پارگی شما بستگی به میزان جدی بودن آسیب شما دارد. این پارگی‌ها عبارتند از:

پارگی جزئی. پارگی جزئی یا ناقص زمانی رخ می‌دهد که عضلات تشکیل‌دهنده روتاتور کاف دچار ساییدگی یا آسیب شوند. اگرچه به تاندون شما، بافتی که عضله را به استخوان متصل می‌کند، نیز آسیب می‌رساند، اما تاندون شما به استخوان بازو متصل می‌ماند. با این نوع پارگی، ممکن است هنوز بتوانید از شانه و بازوی خود استفاده کنید. 

پارگی کامل. این نوع پارگی، پارگی تمام ضخامت نیز نامیده می‌شود. این پارگی زمانی اتفاق می‌افتد که آسیب به عضله روتاتور کاف باعث جدا شدن کامل تاندون از استخوان شود. در این نوع پارگی، ممکن است درد و ضعف شدیدی احساس کنید که مانع از استفاده از شانه و بازوی شما می‌شود. 

علائم پارگی روتاتور کاف

شما همیشه نمی‌توانید پارگی روتاتور کاف را حس کنید. اما در برخی موارد، ممکن است:

• در بالا بردن دست خود مشکل دارید
• وقتی دست خود را به جهات خاصی حرکت می‌دهید یا روی آن دراز می‌کشید، احساس درد می‌کنید
• در شانه خود ضعف دارید
• قادر به بلند کردن اشیا مانند حالت عادی نباشید
• شنیدن صدای کلیک یا تق تق هنگام حرکت دادن دست

اگر هر یک از این علائم را دارید، به پزشک مراجعه کنید. اگر برای پارگی روتاتور کاف کاری نکنید، ممکن است با گذشت زمان مشکلات جدی‌تری داشته باشید. در نهایت ممکن است دچار شانه یخ‌زده یا آرتروز شوید که درمان آن دشوارتر است.

علل پارگی روتاتور کاف

پارگی روتاتور کاف می‌تواند به دو صورت رخ دهد: پارگی حاد یا پارگی دژنراتیو. 

پارگی حاد. آسیب‌های شانه، مانند افتادن روی بازو، می‌تواند باعث پارگی حاد روتاتور کاف شود.   

پارگی دژنراتیو. این پارگی زمانی رخ می‌دهد که تاندون‌های شما به مرور زمان فرسوده می‌شوند. خطر ابتلا به فرسودگی روتاتور کاف با موارد زیر افزایش می‌یابد:

• شغل. مشاغلی مانند نقاشان ساختمان و کارگران ساختمانی شما را در معرض خطر بیشتری برای پارگی روتاتور کاف قرار می‌دهند.
• کمبود خون‌رسانی. با افزایش سن، خون کمتری به ناحیه روتاتور کاف می‌رسد که باعث می‌شود پارگی‌های کوچک به سختی ترمیم شوند و در نتیجه پارگی‌های بزرگتری ایجاد شود.
• خارهای استخوانی. رشد بیش از حد استخوان در شانه، که با افزایش سن بیشتر اتفاق می‌افتد، می‌تواند بافت‌های روتاتور کاف را از بین ببرد و باعث پارگی شود. 
• سن. پارگی روتاتور کاف بیشتر در افراد بالای ۶۰ سال شایع است.
• سابقه خانوادگی. پزشکان فکر می‌کنند که ممکن است یک عامل ژنتیکی در پارگی روتاتور کاف وجود داشته باشد. این پارگی‌ها در برخی خانواده‌ها بیشتر اتفاق می‌افتند.
• ورزش. بیسبال، تنیس، قایقرانی و وزنه‌برداری ورزش‌هایی هستند که روتاتور کاف شما را تحت فشار قرار می‌دهند و شما را در معرض خطر پارگی قرار می‌دهند. 

آسیب روتاتور کاف و ورزش

پارگی روتاتور کاف اغلب برای ورزشکاران و افرادی که تنیس، فوتبال، بسکتبال، والیبال و سایر ورزش‌های تماسی یا ورزش‌های بالای سر (شامل حرکت دادن بازوها و شانه‌ها بالای سر) بازی می‌کنند، اتفاق می‌افتد. همچنین می‌تواند در افرادی که وزنه‌برداری می‌کنند یا ورزش‌هایی که شامل پرتاب زیاد است، رخ دهد. به عنوان مثال، مطالعات نشان می‌دهد که این سومین آسیب شایع شانه در بازیکنان فوتبال است.

آسیب‌های روتاتور کاف می‌توانند در طول ورزش در اثر زمین خوردن، تصادف، ضربات مستقیم یا استفاده بیش از حد و فشار روی شانه رخ دهند. این آسیب‌ها اغلب باعث درد می‌شوند و می‌توانند توانایی شما را برای ادامه بازی محدود کنند. در نتیجه، بسیاری از ورزشکاران مبتلا به این آسیب نمی‌توانند پس از آسیب روتاتور کاف به اندازه سابق یا به خوبی قبل بازی کنند.

تشخیص پارگی روتاتور کاف

برای تشخیص پارگی روتاتور کاف، پزشک ابتدا سابقه آسیب‌دیدگی و معاینه فیزیکی شانه را بررسی می‌کند. در طول معاینه، دامنه حرکتی و قدرت عضلات شما را بررسی می‌کند. همچنین حرکاتی را که باعث درد شانه شما می‌شوند، بررسی می‌کند.

تست پارگی روتاتور کاف

پزشکان آزمایش‌های ویژه زیادی برای تشخیص پارگی روتاتور کاف استفاده می‌کنند. اگرچه این آزمایش‌ها همیشه قابل اعتماد نیستند، اما اگر هنگام انجام هر یک از این آزمایش‌ها احساس درد می‌کنید، احتمالاً پارگی روتاتور کاف دارید.

آزمایش قوطی خالی. پزشک ممکن است از شما بخواهد که بازوی خود را تا سطح شانه بالا بیاورید و انگشت شست خود را به سمت پایین قرار دهید، طوری که به نظر برسد دست شما یک قوطی خالی یا خیالی را وارونه نگه داشته است. سپس، پزشک در حالی که شما در برابر هل دادن مقاومت می‌کنید، بازوی شما را به پایین فشار می‌دهد.

آزمایش قوطی پر. این آزمایش درست مانند آزمایش قوطی خالی است، با این تفاوت که انگشت شست شما رو به بالا است، بنابراین به نظر می‌رسد که یک قوطی پر را در دست دارید. 

چرخش خارجی مقاومتی. برای انجام این آزمایش، بازوی خود را در کنار بدن نگه دارید و ساعد خود را با زاویه ۹۰ درجه خم کنید و کف دست‌هایتان رو به بالا باشد. سپس، پزشک از شما می‌خواهد که با حرکت دادن ساعد خود به پهلو، شانه خود را بچرخانید، در حالی که به آن فشار وارد می‌کند. 

تست فشار شکم. شما دست خود را روی شکم خود قرار می‌دهید و پزشک در حالی که شما مقاومت می‌کنید، آرنج شما را از روی شکمتان به جلو هل می‌دهد. اگر نمی‌توانید دست خود را روی شکم خود نگه دارید، می‌تواند به این معنی باشد که عضلات شانه شما پاره شده است. 

آزمایش بلند شدن گربر. پزشک از شما می‌خواهد که شانه خود را به سمت داخل بچرخانید و با پشت دست خود به پشت کمرتان برسید و آن را به ستون فقرات خود بچسبانید. سپس، پزشک به شما می‌گوید که سعی کنید دست خود را از پشت خود دور کنید در حالی که آنها مانع شما می‌شوند. اگر احساس درد یا ضعف می‌کنید، می‌تواند به این معنی باشد که در عضلات شانه خود پارگی دارید.

ام آر آی برای روتاتور کاف

ام آر آی از امواج رادیویی و یک آهنربای قوی برای تهیه تصاویر دقیق از شانه شما استفاده می‌کند. پزشک شما قادر خواهد بود ناهنجاری‌های خاصی را در عضلات شانه شما جستجو کند و از نتایج ام آر آی میزان جدی بودن پارگی روتاتور کاف، نوع آن و مدت زمان ابتلا به آن را تعیین کند.

عکس‌برداری با اشعه ایکس برای روتاتور کاف

پزشک شما از عکس‌برداری با اشعه ایکس استفاده خواهد کرد تا ببیند آیا بالای استخوان بازوی شما (سر استخوان بازو) به فضای روتاتور کاف فشار می‌آورد یا خیر. پزشک همچنین بررسی خواهد کرد که آیا مشکلات استخوانی دیگری در شانه خود دارید یا خیر، مانند آرتروز، شکستگی یا دررفتگی.

سونوگرافی برای روتاتور کاف

سونوگرافی از امواج صوتی برای تهیه تصاویری از شانه‌های شما استفاده می‌کند. پزشک می‌تواند از آن برای دیدن بافت‌های نرم (تاندون‌ها، عضلات و بورس‌ها) در شانه شما استفاده کند. اگر عکس‌برداری با اشعه ایکس شانه شما هیچ مشکل استخوانی مانند شکستگی را نشان ندهد، پزشک ممکن است سونوگرافی انجام دهد. همچنین می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا به سرعت پارگی روتاتور کاف را تشخیص دهد زیرا آنها می‌توانند با این آزمایش نحوه حرکت شانه‌های شما را در زمان واقعی ببینند. با این حال، پزشکان از این روش به اندازه MRI استفاده نمی‌کنند.

عوارض پارگی روتاتور کاف

اگر پارگی روتاتور کاف خود را درمان نکنید، شانه شما ممکن است ضعیف شود یا توانایی حرکت شانه خود را برای همیشه از دست بدهید. مفصل شانه شما نیز ممکن است رو به زوال برود. 

در طول دوره نقاهت، باید به شانه خود استراحت دهید، اما اگر آن را برای مدت طولانی بی‌حرکت نگه دارید، بافت همبند آن می‌تواند ضخیم و سفت شود. به این حالت، شانه یخ‌زده می‌گویند.

درمان پارگی روتاتور کاف

پزشک شما احتمالاً با ترکیبی از چندین درمان شروع می‌کند، از جمله:

• فیزیوتراپی برای تقویت عضلات شانه
• داروهایی مانند استامینوفن و داروهای ضدالتهاب برای کمک به درد و تورم
• تمریناتی برای انجام در خانه و پیشنهاداتی که به شما کمک می‌کند از شانه خود به روش‌های ایمن‌تر و راحت‌تری در زندگی روزمره استفاده کنید
• استراحت کنید تا عضلات گرداننده شانه‌تان بهبود یابند
• تزریق استروئید به مفصل شانه، که می‌تواند باعث تسکین موقت درد شود

فیزیوتراپی روتاتور کاف

پزشک شما فیزیوتراپی را به عنوان بخشی از درمان شما توصیه خواهد کرد تا به تقویت عضلات شما کمک کند و به آنها اجازه دهد مانند گذشته حرکت کنند. برنامه فیزیوتراپی شما شامل تمرینات کششی و تقویتی خواهد بود. 

تمرینات کششی به بهبود انعطاف پذیری عضلات کمک می کند و به شما امکان می دهد عضلات خود را به طور کامل حرکت دهید. تمرینات تقویتی می تواند به تقویت عضلات، کاهش درد و جلوگیری از آسیب های بیشتر به عضلات آسیب دیده کمک کند. 

تمرینات پارگی روتاتور کاف

فیزیوتراپیست شما ممکن است یک برنامه ورزشی ۴ تا ۶ هفته‌ای را به عنوان بخشی از برنامه درمانی و بهبودی شما تهیه کند. بسته به مورد شما، برنامه شما ممکن است طولانی‌تر باشد. 

برنامه ورزشی شما شامل تمرینات کششی و تقویتی خواهد بود که عضلات مختلف بالاتنه، از جمله عضلات شانه، بالای کمر و بالای بازو را هدف قرار می‌دهد. شما باید با انجام تمرینات سبک مانند پیاده‌روی، به مدت ۵ تا ۱۰ دقیقه بدن خود را گرم کنید. سپس، قبل از رفتن به سراغ تمرینات تقویتی، تمرینات کششی را شروع خواهید کرد. 

این تمرینات که به بهبود انعطاف‌پذیری عضلات و دامنه حرکتی شما کمک می‌کنند عبارتند از:

پاندول 

برای انجام تمرین پاندول:

• بالاتنه خود را کمی خم کنید. یک دست را برای حمایت روی میز قرار دهید و بگذارید دست دیگرتان آویزان باشد.
• به آرامی بازوی خود را به جلو و عقب، از یک طرف به طرف دیگر تاب دهید و سپس حرکات دایره‌ای انجام دهید.
• این حرکات را با بازوی دیگر خود تکرار کنید.

دو ست از این حرکت کششی را ۵ تا ۶ روز در هفته انجام دهید. 

کشش متقاطع بازو

برای انجام کشش متقاطع بازو:

• شانه‌هایتان را شل کنید و به آرامی یک دست را تا جایی که می‌توانید و می‌توانید از روی سینه‌تان عبور دهید. 
• با دست دیگرتان این کشش را به مدت ۳۰ ثانیه نگه دارید، سپس بازویتان را به مدت ۳۰ ثانیه دیگر رها کنید. 
• این کشش را با بازوی دیگر تکرار کنید.

این حرکت کششی را چهار ست و ۵ تا ۶ روز در هفته انجام دهید.

چرخش داخلی غیرفعال

برای انجام چرخش داخلی غیرفعال:

• یک خط‌کش چوبی یا هر چوب سبک دیگری را با یک دست پشت خود نگه دارید و با دست دیگر، انتهای مخالف خط‌کش را بگیرید.
• به آرامی خط‌کش را به پهلو بکشید تا شانه‌تان کشیده شود و کشش ملایمی را بدون هیچ دردی احساس کنید.
• به مدت 30 ثانیه در این حالت بمانید و 30 ثانیه دیگر استراحت کنید.
• در طرف دیگر تکرار کنید.

چهار ست از این تمرین را ۵ تا ۶ روز در هفته انجام دهید.

چرخش خارجی غیرفعال

برای انجام چرخش خارجی غیرفعال:

• یک خط‌کش چوبی یا هر چوب سبک دیگری را با یک دست نگه دارید و سر دیگر آن را با دست دیگرتان بگیرید.
• هنگام کشش، آرنج شانه خود را نزدیک بدن نگه دارید. خط‌کش را به پهلو فشار دهید تا زمانی که یک کشش ملایم و بدون درد احساس کنید.
• به مدت 30 ثانیه در این حالت بمانید و 30 ثانیه استراحت کنید.
• این حرکت کششی را با سمت دیگر خود انجام دهید. 

چهار ست از این تمرین را ۵ تا ۶ روز در هفته انجام دهید.

تمرینات تقویتی 

این تمرینات می‌توانند به قوی نگه داشتن و عملکرد خوب عضلات شما، کاهش درد، جلوگیری از آسیب‌های بعدی و بهبود انعطاف‌پذیری و دامنه حرکتی عضلات شما کمک کنند. این تمرینات عبارتند از:

خم کردن آرنج

برای این تمرین به دمبل نیاز دارید. با وزنه ای شروع کنید که بتوانید برای سه ست هشت تکراری از آن استفاده کنید. سپس، به تدریج به سه ست دوازده تکراری برسید. وقتی احساس کردید که انجام این حرکت برایتان آسان تر شده است، دمبل ها را با دمبل هایی که حدود یک پوند سنگین تر هستند، عوض کنید تا به وزن ۱۰ تا ۱۵ پوند برسید. هر زمان که وزنه بیشتری اضافه کردید ، به انجام سه ست هشت تکراری برگردید و سپس دوباره وزنه ها را افزایش دهید.

برای انجام خم کردن آرنج:

• صاف بایستید و وزن خود را به طور مساوی روی هر دو پا تقسیم کنید و دمبل‌ها را در دست بگیرید.
• آرنج خود را در کنار بدن نگه دارید و به آرامی وزنه را به سمت شانه خود بالا ببرید.
• به مدت ۲ ثانیه نگه دارید.
• به مرحله اول برگردید.

سه ست هشت تکراری را ۳ روز در هفته انجام دهید.

جراحی روتاتور کاف

اگر سایر درمان‌ها مؤثر نباشند یا پارگی کامل داشته باشید، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند. احتمالاً پزشک باید ناحیه پاره شده را بخیه بزند یا تاندون را دوباره به استخوان وصل کند.

در برخی موارد، ممکن است لازم باشد قطعات کوچکی از تاندون یا استخوان گیر کرده در مفصل شانه شما را خارج کنند، یا نواحی کوچکی از استخوان یا بافت را بردارند تا تاندون شما فضای بیشتری برای حرکت داشته باشد.

انواع جراحی روتاتور کاف:

• آرتروسکوپی. پزشک شما یک برش کوچک در شانه شما ایجاد می‌کند و سپس از آرتروسکوپ – لوله‌ای با دوربین کوچک و ابزارهای ریز – برای رفع پارگی استفاده می‌کند. این بدان معناست که زمان بهبودی شما احتمالاً کوتاه‌تر از سایر انواع جراحی خواهد بود.
• جراحی باز. پزشک از ابزارهای بزرگتری برای ورود به عضلات شانه و رفع پارگی استفاده می‌کند.
• جراحی مینی اوپن. در این روش از هر دو روش آرتروسکوپی و باز استفاده می‌شود. پزشک شما با آرتروسکوپ شروع می‌کند و با ابزارهای بزرگتر کار را تمام می‌کند.
• انتقال تاندون. اگر تاندون شما بیش از حد پاره شده باشد که دوباره وصل شود، پزشکان می‌توانند از تاندون مجاور دیگری استفاده کنند.
• تعویض مفصل شانه. اگر پارگی روتاتور کاف به اندازه کافی بزرگ باشد، ممکن است نیاز به تعویض مفصل شانه داشته باشید.

چشم انداز پارگی روتاتور کاف

بعد از عمل جراحی، به مدت ۴ تا ۶ هفته از اسلینگ (آویز شانه) استفاده خواهید کرد. پزشک احتمالاً برای تسریع بهبودی، موارد زیر را به شما توصیه خواهد کرد:

• چندین بار در روز آویز را از دست خود خارج کنید و آرنج ، مچ دست و دست خود را حرکت دهید تا جریان خون در آن نواحی بهتر شود.
• اگر در شانه خود درد و تورم دارید، هر بار حدود ۲۰ دقیقه از کیسه یخ استفاده کنید.
• مهم‌تر از همه: تا زمانی که پزشک اجازه نداده، دست خود را از شانه بلند نکنید.

روند بهبودی شما تا حد زیادی به اندازه پارگی و مدت زمان پارگی روتاتور کاف شما بستگی دارد. هرچه پارگی کوچکتر و جدیدتر باشد، شانس شما برای رهایی از درد و داشتن دامنه حرکتی کامل بیشتر است.

صبور باشید. بهبودی یک فرآیند تدریجی است. ممکن است تا یک سال طول بکشد تا بتوانید دوباره به طور کامل از شانه خود استفاده کنید.

پیشگیری از پارگی روتاتور کاف

برای کاهش خطر پارگی روتاتور کاف، به خصوص اگر در گروه پرخطر قرار دارید، می‌توانید تمریناتی را برای تقویت شانه‌های خود انجام دهید. 

شما باید هم روی عضلات جلوی سینه، شانه و بالای بازو و هم روی پشت شانه خود تمرکز کنید. این کار عضلات شما را متعادل می‌کند. از پزشک خود بخواهید ایده‌های ورزشی برای کمک به تقویت ناحیه شانه شما ارائه دهد.

خلاصه مطلب

پارگی روتاتور کاف یکی از شایع‌ترین آسیب‌های شانه است که می‌تواند باعث درد، ضعف و محدودیت حرکتی شود. تشخیص زودهنگام و درمان مناسب، شامل فیزیوتراپی، دارودرمانی یا در موارد شدید جراحی، نقش مهمی در پیشگیری از آسیب دائمی شانه و بازگشت عملکرد طبیعی آن دارد.

سوالات متداول در مورد پارگی روتاتور کاف

آیا پارگی روتاتور کاف خود به خود بهبود می‌یابد؟

خیر، بعید است که پارگی روتاتور کاف بدون درمانی مانند فیزیوتراپی یا جراحی به خودی خود بهبود یابد. در صورت احساس درد یا ضعف در شانه به پزشک مراجعه کنید. آنها می‌توانند درمان مناسب را برای شما توصیه کنند. 

چگونه می‌توانم تشخیص دهم که روتاتور کاف من پاره شده است؟

اگر در شانه خود احساس درد یا ضعف می‌کنید، به خصوص هنگام حرکت دادن دست یا استراحت دادن به آن، ممکن است دچار پارگی روتاتور کاف شده باشید. اگر نمی‌توانید دست خود را به خوبی بالا ببرید، مانند گذشته اشیاء را بلند کنید، یا هنگام حرکت دادن دست خود صدای تق‌تق می‌شنوید، می‌تواند به این معنی باشد که روتاتور کاف شما نیز پاره شده است. 

چه مدت طول می‌کشد تا پارگی روتاتور کاف بدون جراحی بهبود یابد؟

ممکن است تا یک سال طول بکشد تا پارگی روتاتور کاف بدون جراحی بهبود یابد.

پارگی روتاتور کاف چه احساسی دارد؟

پارگی روتاتور کاف می‌تواند به صورت درد و ضعف شانه، ناتوانی در حرکت دادن بازو یا بلند کردن اجسام با آن به خوبی قبل، یا شنیدن صداهای تق تق هنگام حرکت دادن بازو احساس شود.

نوشته پارگی روتاتور کاف اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

چه برای پیاده‌روی‌های کوتاه در محله‌تان بروید، چه 16 کیلومتر دوچرخه‌سواری کنید، یا در باشگاه حسابی عرق بریزید، بالاخره به این فکر خواهید کرد که «این کار دیگر به سختی سابق نیست!»

این پیشرفت خوبی است. اما شاید وقت آن رسیده باشد که به سراغ چیزهای دیگر برویم.

ممکن است آنقدر به روال خود عادت کرده باشید که اکنون برایتان خیلی آسان شده باشد. برای اینکه سریع‌تر یا قوی‌تر شوید، یا فقط بر کسالت غلبه کنید، وقت آن رسیده که اوضاع را تغییر دهید.

این یک واقعیت است: بهترین راه برای ادامه‌ی عضله‌سازی یا سوزاندن کالری، تغییر برنامه‌ی ورزشی‌تان به یک عادت تبدیل شده است — به خصوص وقتی متوجه می‌شوید که برنامه‌ی فعلی‌تان برایتان راحت شده است. این کار شما را هوشیار نگه می‌دارد. شما آماده‌اید تا پیاده‌روی‌هایتان را به دویدن آرام تبدیل کنید، وزنه‌های سنگین‌تری بلند کنید یا سریع‌تر از آنچه فکر می‌کردید شنا کنید.

«فیت» شوید

اول، به این فکر کنید که چه کار متفاوتی می‌توانید انجام دهید. از اصل «FITT» در ورزش – تعداد دفعات، شدت، زمان و نوع – برای راهنمایی خود استفاده کنید.

فراوانی: چند روز در هفته ورزش می‌کنید؟

اگر دو بار در هفته است، سعی کنید روز سوم را اضافه کنید و ببینید چطور پیش می‌رود.

شدت: چقدر سخت ورزش می‌کنید؟

آیا به ضربان قلب هدف خود می‌رسید ؟ این به شما کمک می‌کند تا تناسب اندام خود را افزایش دهید. حداکثر ضربان قلب شما حدود ۲۲۰ منهای سن شماست. محدوده ضربان قلب هدف شما ۵۰٪ تا ۸۵٪ از این مقدار است.

اگر نمی‌خواهید محاسبه کنید، از خودتان بپرسید که آیا احساس می‌کنید واقعاً خودتان را تحت فشار قرار می‌دهید یا اینکه فعالیت برایتان بسیار آسان است. آیا می‌توانید کمی سخت‌تر تمرین کنید، چه به معنای افزایش سرعت یا اضافه کردن وزنه یا مقاومت بیشتر باشد؟

زمان: تمرینات شما چقدر طول می‌کشد؟

اگر ۲۰ دقیقه می‌دوید، سعی کنید آن را به مدت ۳۰ دقیقه ادامه دهید. آیا می‌خواهید ۴۵ دقیقه در محله قدم بزنید؟ چند بلوک دورتر بروید و آن را به ۶۰ دقیقه برسانید.

نوع: چه تمرینات خاصی انجام می‌دهید؟

در نظر بگیرید که از پیاده‌روی به آهسته دویدن، از آهسته دویدن به دویدن آهسته، یا یک فعالیت کاملاً جدید اضافه کنید – دوچرخه‌سواری، شنا، پیلاتس، تمرین با وزنه و غیره.

به یک حرفه‌ای یا یک رفیق مراجعه کنید

یک یا دو جلسه یا بیشتر را با یک مربی شخصی معتبر یا فیزیولوژیست ورزشی در نظر بگیرید. آنها می‌توانند برنامه شما را تغییر دهند، چه برای یک ماراتن تلاش کنید و چه بخواهید آن 10 پوند آخر را از دست بدهید. و می‌توانند مطمئن شوند که تغییرات زیادی و خیلی سریع ایجاد نمی‌کنید.

اگر علاقه‌ای به استخدام کسی ندارید — شاید گرفتن کمک حرفه‌ای خیلی گران یا وقت‌گیر به نظر برسد — می‌توانید با یک همراه ورزشی همکاری کنید. این کار باعث می‌شود احتمال پایبندی شما به برنامه و حضور در برنامه بیشتر شود.

برای بهترین نتیجه، شریکی را انتخاب کنید که کمی از شما متناسب‌تر باشد. تحقیقات نشان می‌دهد که ورزش کردن با فردی که اندام بهتری دارد می‌تواند شما را ترغیب کند تا سخت‌تر تلاش کنید.

از مزایا بهره‌مند شوید

آیا برای خروج از منطقه امن فعلی خود به انگیزه بیشتری نیاز دارید؟ می‌توانید برای رسیدن به اهداف کوچک در طول مسیر، به خودتان «پاداش» بدهید.

روی خوراکی‌های کوچکی که غذا نیستند تمرکز کنید. برای مثال، می‌توانید بعد از اینکه به اهداف ورزشی خود در این ماه رسیدید، برای رفتن به کنسرت، رفتن به آرایشگاه یا خرید یک جفت کفش که دوست دارید برنامه‌ریزی کنید.

حتی بهتر است، خودتان را از چیزهای ملموس دور کنید و روی این تمرکز کنید که چگونه تناسب اندام بیشتر به نفع زندگی شما خواهد بود. آیا می‌خواهید انرژی بیشتری برای بازی با بچه‌ها یا نوه‌هایتان داشته باشید؟ خواب بهتری داشته باشید؟ برای یک تعطیلات فعال در آن سوی دنیا، اندامی متناسب داشته باشید؟ در یک مسابقه از خط پایان عبور کنید یا حتی مدالی به خانه ببرید؟ 

همه چیز ممکن است اگر بارها و بارها خودتان را کمی بیشتر به جلو هل دهید. 

نوشته از خوب به عالی: تمرینات خود را به سطح بالاتری ببرید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

داروهایی که سطح هورمون تیروئید شما را افزایش می‌دهند، راهی آسان برای درمان کم‌کاری تیروئید شما هستند. این یک درمان قطعی نیست، اما می‌تواند وضعیت شما را تا آخر عمر تحت کنترل نگه دارد.

رایج‌ترین درمان، لووتیروکسین ( لووکسیل، سینتروئید، تیروسینت، یونیتروئید، یونیتروئید دایرکت) است که یک نسخه مصنوعی از هورمون تیروئید تیروکسین (T4) است. این دارو درست مانند هورمونی که غده تیروئید شما به طور معمول تولید می‌کند، عمل می‌کند. دوز مناسب آن می‌تواند حال شما را بسیار بهتر کند.

شروع درمان هورمون تیروئید

پزشک شما بر اساس موارد زیر تصمیم می‌گیرد که چه مقدار دارو به شما بدهد:

• سن
• سلامت
• سطح هورمون تیروئید
• وزن

اگر سن شما بالا است یا بیماری قلبی دارید، احتمالاً با دوز کم شروع خواهید کرد. پزشک شما به تدریج دوز را افزایش می‌دهد تا زمانی که تأثیر آن را مشاهده کنید.

حدود ۶ هفته پس از شروع مصرف دارو، برای بررسی سطح هورمون تیروئید خود، دوباره به پزشک مراجعه خواهید کرد. بسته به نتایج، ممکن است دوز مصرفی شما تغییر کند.

وقتی سطح هورمون‌هایتان پایدار شد، هر ۶ ماه تا یک سال برای آزمایش خون به پزشک مراجعه خواهید کرد.

چگونه داروی خود را مصرف کنید

برای اطمینان از اینکه کم‌کاری تیروئید شما تحت کنترل است:

از یک برند استفاده کنید. انواع مختلف داروهای هورمون تیروئید ممکن است دوزهای کمی متفاوتی داشته باشند. این می‌تواند سطح هورمون شما را مختل کند.

یک برنامه زمانی را دنبال کنید. هر روز داروی خود را در یک زمان مشخص مصرف کنید. حدود یک ساعت قبل از غذا یا قبل از خواب دارو را مصرف کنید. هنگام غذا خوردن آن را مصرف نکنید. غذا و همچنین برخی مکمل‌ها مانند کلسیم می‌توانند بر نحوه استفاده بدن از آن تأثیر بگذارند.

دوزها را فراموش نکنید. اگر یک دوز را فراموش کردید، به محض یادآوری آن را مصرف کنید. در صورت نیاز می‌توانید دو قرص در یک روز مصرف کنید.

دستورالعمل‌ها را با دقت دنبال کنید. بدون مشورت با پزشک، مصرف دارو را قطع نکنید.

وقتی علائم شما از بین نمی‌روند

چند روز پس از شروع مصرف دارو، باید احساس بهتری داشته باشید. اما ممکن است چند ماه طول بکشد تا سطح هورمون تیروئید شما به حالت عادی برگردد.

اگر سطح شما بهتر شد، اما هنوز علائمی مانند خستگی و افزایش وزن دارید ، ممکن است پزشک نیاز به تنظیم درمان شما داشته باشد.

عوارض جانبی

خطر اصلی داروهای تیروئید این است که اگر بیش از حد از آنها مصرف کنید، ممکن است علائم پرکاری تیروئید مانند موارد زیر را تجربه کنید:

• ضربان قلب سریع
• حساسیت به گرما
• گرسنگی
• عصبی بودن و اضطراب
• لرزش
• عرق کردن
• پوست نازک و موهای شکننده
• خستگی
• مشکل در خوابیدن
• کاهش وزن

اگر هر یک از این موارد را دارید، برای آزمایش خون به پزشک مراجعه کنید. ممکن است لازم باشد دوز مصرفی شما را کاهش دهند.

داروهایی که با داروهای تیروئید تداخل دارند

برخی داروها می‌توانند بر نحوه عملکرد داروی تیروئید شما تأثیر بگذارند، از جمله:

• داروهای ضد تشنج مانند کاربامازپین (تگرتول) و فنی‌توئین سدیم ( دیلانتین )
• قرص‌های ضدبارداری و استروژن
• داروهای سرطانی به نام مهارکننده‌های تیروزین کیناز
• داروهای ضد افسردگی، مانند سرترالین ( زولوفت )
• تستوسترون

اگر یکی از این داروها را مصرف می‌کنید، با پزشک خود در مورد زمان مصرف سایر داروهایتان بر اساس زمان مصرف داروی تیروئید صحبت کنید.

به درمان پایبند باشید

برای کنترل سطح هورمون‌های تیروئید، باید در طول زندگی خود به مصرف داروهای تیروئید ادامه دهید. درمان خود را ادامه دهید و نتایج را خواهید دید. 

نوشته درمان کم‌کاری تیروئید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

کیست تخمدان چیست؟

کیست‌های تخمدان، کیسه‌های پر از مایع یا نیمه جامدی هستند که در داخل یا روی یکی از تخمدان‌های شما قرار دارند. این کیست‌ها رایج هستند، به خصوص زمانی که باردار هستید یا هنوز یائسگی را تجربه نکرده‌اید. اغلب اوقات، آنها درد یا مشکلی ایجاد نمی‌کنند. ممکن است هر ماه به عنوان بخشی از چرخه قاعدگی خود یکی از آنها را داشته باشید و هرگز متوجه آن نشوید. 

هر کسی که تخمدان دارد می‌تواند به کیست تخمدان مبتلا شود. کیست‌ها معمولاً بدون درمان و خود به خود از بین می‌روند. کیست زمانی می‌تواند مشکل‌ساز باشد که از بین نرود، بزرگتر شود، باعث خونریزی شود یا درد ایجاد کند. همچنین این احتمال وجود دارد که کیست تخمدان سرطانی باشد، اما این نادر است.

انواع کیست تخمدان

بیشتر کیست‌ها «عملکردی» هستند. آن‌ها نتیجه چرخه قاعدگی طبیعی شما هستند. این کیست‌ها اغلب ظرف ۲ تا ۳ ماه خود به خود از بین می‌روند. انواع کیست‌های عملکردی عبارتند از:

• کیست فولیکولی. تخمدان‌های شما معمولاً در هر چرخه قاعدگی یک تخمک آزاد می‌کنند. این تخمک درون کیسه کوچکی به نام فولیکول رشد می‌کند. وقتی تخمک آماده شد، فولیکول پاره می‌شود و در طول تخمک‌گذاری آن را آزاد می‌کند. اگر کیسه باز نشود و به رشد خود ادامه دهد، باعث ایجاد کیست فولیکولی می‌شود. 
• کیست جسم زرد. پس از آزاد شدن تخمک، فولیکول خالی معمولاً کوچک می‌شود. فولیکول همچنین شروع به تولید هورمون می‌کند. در این مرحله، فولیکول جسم زرد نامیده می‌شود. اگر دهانه‌ای که تخمک از آن آزاد شده مسدود شود، مایع می‌تواند در داخل آن جمع شود و کیست ایجاد کند.  

سایر کیست‌های تخمدان عملکردی نیستند. این بدان معناست که آنها به عنوان بخشی از چرخه قاعدگی شما تشکیل نمی‌شوند. این کیست‌ها همیشه به این معنی نیستند که شما بیماری دارید که باید نگران آن باشید. اما پزشک شما ممکن است آنها را تحت نظر داشته باشد تا مطمئن شود که مشکلی برای شما ایجاد نمی‌کنند. این کیست‌ها عبارتند از:  

• کیست درموئید. این کیست‌ها از سلول‌هایی تشکیل می‌شوند که تخمک می‌سازند. آن‌ها زمانی شروع می‌شوند که بافت‌های مو، پوست یا دندان شما در داخل تخمدان جمع می‌شوند. این کیست‌ها که تراتوم نیز نامیده می‌شوند، تقریباً هرگز سرطانی نیستند. 
• سیستادنوما.  سلول‌هایی که تخمدان شما را می‌پوشانند می‌توانند این نوع کیست را تشکیل دهند. این کیست معمولاً حاوی مایع آبکی یا مخاط است و می‌تواند بزرگتر از سایر انواع کیست تخمدان شود. 
• آندومتریوما.  این کیست‌های پیچیده تخمدان که گاهی کیست‌های شکلاتی نامیده می‌شوند، پر از مایع قهوه‌ای تیره هستند. این کیست‌ها می‌توانند در اثر ابتلا به آندومتریوز ایجاد شوند. این بیماری شرایطی است که در آن بافتی مشابه پوشش رحم در خارج از آن، از جمله در تخمدان‌ها، رشد می‌کند. 
• سرطان تخمدان.  به ندرت، کیست تخمدان ممکن است ناشی از سرطان باشد. برخلاف سایر انواع کیست تخمدان، اینها توده‌های جامد هستند. 

همچنین ممکن است به بیماری به نام سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) مبتلا شوید که در آن تخمدان‌های شما کیست‌های کوچک زیادی با تخمک‌های نابالغ در آنها ایجاد می‌کنند. وقتی PCOS دارید، ممکن است دوره‌های ماهانه نداشته باشید و تخمدان‌های شما به طور منظم تخمک آزاد نکنند. 

علائم کیست تخمدان

بیشتر کیست‌های تخمدان کوچک هستند و هیچ مشکلی ایجاد نمی‌کنند. کیست‌ها اغلب وقتی بزرگتر می‌شوند، مشکل‌ساز می‌شوند.

کیست تخمدان چه احساسی دارد؟ اغلب اوقات، هیچ احساسی ندارند. اگر علائمی دارید، علائم کیست تخمدان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• درد یا فشار لگن
• درد مبهم در کمر
• نفخ یا احساس سیری
• حالت تهوع
• تورم در ناحیه شکم شما 
• درد در هنگام رابطه جنسی
• درد در طول دوره قاعدگی
• میل مکرر به دفع ادرار یا مدفوع

محل درد کیست تخمدان ممکن است در یک طرف پایین شکم یا در پشت شما باشد. درد کیست تخمدان ممکن است تیز یا کسل کننده باشد و می تواند بیاید و برود. اکثر کیست ها خود به خود از بین می روند، اما اگر کیست شما بزرگ شود، علائمی ایجاد کند یا بترکد، ممکن است لازم باشد به پزشک مراجعه کنید.

علائم کیست تخمدان پاره شده

کیست می‌تواند باز شود یا پاره شود. احتمالاً وقتی این اتفاق می‌افتد کمی درد احساس خواهید کرد، اما ممکن است اینطور نباشد. ممکن است چند روز پس از ترکیدن کیست، کمی ناراحتی نیز احساس کنید. گاهی اوقات، وقتی کیست‌های تخمدان پاره می‌شوند، ترشحاتی خواهید داشت که شبیه لکه بینی یا خونریزی  واژینال است.

علائم کیست تخمدان پاره شده ممکن است شامل موارد زیر باشد: 

• درد شدید و ناگهانی در پایین شکم یا کمر 
• نفخی که از بین نمی‌رود
• لکه بینی یا خونریزی غیرطبیعی

گاهی اوقات وقتی کیست تخمدان پاره می‌شود، وضعیت اورژانسی می‌شود. در صورت مشاهده موارد زیر، فوراً به پزشک مراجعه کنید:

• درد ناگهانی و شدید شکم
• درد همراه با  تب  و استفراغ
• سرگیجه، ضعف یا احساس  غش
• تنفس سریع

اگر علائم خونریزی داخلی ناشی از ترکیدن کیست تخمدان، از جمله درد شکم که بدتر می‌شود یا علائمی مانند سرگیجه یا ضعف که نشان می‌دهد خون زیادی از دست داده‌اید، دارید، با ۱۱۵ تماس بگیرید یا به بیمارستان مراجعه کنید. ممکن است برای کنترل خونریزی به جراحی نیاز داشته باشید. 

تفاوت کیست تخمدان و سرطان تخمدان

کمتر از ۱٪ کیست‌های تخمدان ناشی از سرطان هستند. اگر یائسگی را پشت سر گذاشته باشید، احتمال ابتلا کمی بیشتر است. اما صرف نظر از سن شما یا اینکه آیا می‌توانید باردار شوید یا خیر، تشخیص تفاوت بین کیست تخمدان و سرطان تخمدان صرفاً از روی علائم می‌تواند دشوار باشد. 

سرطان تخمدان و کیست هر دو می‌توانند علائمی مانند موارد زیر ایجاد کنند:

• نفخ و فشار در شکم شما
• اغلب نیاز به ادرار کردن دارد
• درد در ناحیه پایین شکم یا لگن
• درد در پایین کمر
• خستگی
• تغییر در تعداد دفعات اجابت مزاج، از جمله یبوست
• کاهش وزن بدون دلیل مشخص

اما در مورد کیست تخمدان، گاهی اوقات موهای بدن و صورت به شکل غیرمعمولی رشد می‌کنند. سرطان تخمدان معمولاً این علامت را ایجاد نمی‌کند. پزشک شما می‌تواند با سونوگرافی یا سایر روش‌های تصویربرداری، کیست تخمدان شما را از نزدیک بررسی کند. همچنین ممکن است آزمایش‌های دیگری را نیز تجویز کند. اگر فکر کند که ممکن است سرطان داشته باشید، ممکن است شما را برای کسب اطلاعات بیشتر به یک متخصص ارجاع دهد. 

علل کیست تخمدان

محتمل‌ترین علت کیست شما به چندین عامل بستگی دارد، از جمله اینکه آیا هنوز چرخه قاعدگی منظمی دارید یا خیر. 

اگر هنوز پریود می‌شوید، برخی از علل شایع کیست تخمدان عبارتند از: 

• تخمک‌گذاری.  اکثر کیست‌های عملکردی زمانی اتفاق می‌افتند که فولیکول آنطور که باید رشد می‌کند اما برای آزاد کردن تخمک باز نمی‌شود.    
• آندومتریوز.  افرادی که به آندومتریوز مبتلا هستند، به خصوص در مراحل پیشرفته بیماری، می‌توانند کیست‌های آندومتریوما ایجاد کنند. 
• بیماری التهابی لگن (PID). در صورت ابتلا به عفونت لگن، ممکن است کیست‌های پر از چرک روی تخمدان‌ها یا نزدیک آنها ایجاد شود. 
• رشد غیرطبیعی سلول.  اگر سلول‌های تخمدان شما به شکلی غیرطبیعی رشد کنند، ممکن است به کیست‌های درموئید یا سیستادنوما مبتلا شوید. 

سایر علل کیست تخمدان زمانی که هنوز چرخه قاعدگی دارید عبارتند از: 

• سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS)
• بارداری
• رشد غیرسرطانی
• سرطان

اگر یائسگی را پشت سر گذاشته‌اید، کیست‌های تخمدان شما ممکن است ناشی از موارد زیر باشند: 

• رشد غیرسرطانی
• مایع در تخمدان
• سرطان 

عوامل خطر کیست تخمدان

 مواردی که ممکن است احتمال ابتلا به کیست تخمدان را افزایش دهند عبارتند از:

• سن. احتمال ابتلا به کیست تخمدان در دوران قاعدگی بیشتر است. کیست‌ها در افراد خیلی جوان که پریود نمی‌شوند و بعد از یائسگی کمتر دیده می‌شوند.
• مشکلات هورمونی. اگر بیماری دارید که بر هورمون‌های شما تأثیر می‌گذارد، مانند سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS)، احتمال ابتلا به کیست تخمدان در شما بیشتر است. 
• مصرف داروهای باروری. به عنوان مثال، استفاده از کلومیفن (کلومید) برای کمک به تخمک گذاری می تواند خطر ابتلا به کیست را افزایش دهد.
• بارداری. کیستی که در طول تخمک‌گذاری تشکیل می‌شود، ممکن است پس از بارداری و در طول دوران بارداری در تخمدان شما باقی بماند.
• اندومتریوز. هر کسی که مبتلا به اندومتریوز باشد می‌تواند کیست تخمدان بگیرد، اما اگر مورد جدی باشد، احتمال آن بیشتر است. 
• عفونت شدید لگن. اگر این عفونت به تخمدان‌های شما سرایت کند، می‌تواند باعث ایجاد کیست در آنجا شود.
• کیست تخمدان قبلی. اگر قبلاً کیست تخمدان داشته‌اید، احتمال ابتلای مجدد به آن بیشتر است.

آیا کیست تخمدان خطرناک است؟

معمولاً پاسخ منفی است. اما برخی افراد دچار عوارض کیست تخمدان می‌شوند. اگر کیست تخمدان شما از ۵ تا ۱۰ سانتی‌متر (از اندازه یک لیموترش تا یک گریپ فروت) بزرگتر شود، احتمال بیشتری دارد که منجر به عوارض شود یا نیاز به جراحی داشته باشد. 

• پیچ خوردگی تخمدان. اگر کیست‌ها بزرگ شوند، می‌توانند باعث حرکت و پیچ خوردگی تخمدان شوند. این پیچ خوردگی که پیچ خوردگی تخمدان نامیده می‌شود، بسیار دردناک است. همچنین می‌تواند باعث حالت تهوع یا استفراغ شود.
• پارگی. کیست‌ها می‌توانند پاره شوند و باعث درد و خونریزی شدید شوند، به خصوص اگر بزرگ باشند. رابطه جنسی و سایر فعالیت‌های شدید می‌تواند احتمال پارگی را افزایش دهد. پارگی کیست گاهی اوقات خود به خود بهبود می‌یابد، اما می‌تواند یک اورژانس پزشکی باشد.
• کیست تخمدان عفونی. کیست تخمدان می‌تواند از عفونت لگنی ایجاد شود و آبسه تشکیل دهد. اگر آبسه بترکد، باکتری‌های خطرناک می‌توانند در بدن شما پخش شوند. این می‌تواند منجر به سپسیس شود که یک بیماری تهدیدکننده زندگی است.

تشخیص کیست تخمدان

گاهی اوقات، پزشک شما در طول معاینه لگن کیست پیدا می‌کند. او در مورد درد و سایر علائم شما سؤالاتی می‌پرسد.

کیست می‌تواند پر از مایع، جامد یا ترکیبی از هر دو باشد. برای تشخیص نوع کیست، پزشک ممکن است یک یا چند مورد از این آزمایش‌ها را توصیه کند:

• آزمایش بارداری. مثبت بودن آزمایش بارداری ممکن است به معنای ابتلا به کیست جسم زرد باشد.
• سونوگرافی لگن. این روش از امواج صوتی برای ایجاد تصویری از رحم و تخمدان‌های شما استفاده می‌کند. پزشک می‌تواند وجود کیست را تأیید کند، محل آن را مشخص کند و نوع آن را تشخیص دهد.
• لاپاراسکوپی. پزشک شما از طریق یک برش کوچک، وسیله‌ای باریک مجهز به چراغ و دوربین را وارد شکم شما می‌کند. آنها می‌توانند تخمدان‌های شما را ببینند و هرگونه کیست تخمدان را بردارند.
• آزمایش خون. اگر کیست تخمدانی تا حدی جامد دارید، پزشک ممکن است بخواهد خون شما را برای بررسی سطح پروتئینی به نام CA 125 (آنتی‌ژن سرطان ۱۲۵) آزمایش کند. این پروتئین اغلب در زنانی که سرطان تخمدان دارند و در افرادی که بیماری‌هایی مانند فیبروم رحمی، اندومتریوز و بیماری التهابی لگن (PID) دارند، بالاتر است.

درمان کیست تخمدان

بیشتر کیست‌ها خود به خود از بین می‌روند. پزشک ممکن است موارد زیر را پیشنهاد کند:

• تحت نظر بودن و انتظار. پزشک شما به مرور زمان شما را تحت نظر خواهد داشت تا ببیند آیا کیست شما از بین می‌رود یا تغییر می‌کند.
• دارو. هیچ داروی خاصی برای کیست تخمدان وجود ندارد. اما اگر درد دارید، پزشک می‌تواند به شما دارو بدهد. آنها همچنین ممکن است قرص‌های ضدبارداری یا سایر درمان‌های هورمونی را تجویز کنند. درمان‌های هورمونی باعث از بین رفتن کیست‌ها نمی‌شوند، اما می‌توانند به جلوگیری از تشکیل کیست‌های جدید کمک کنند.
• جراحی. برخی از کیست‌های تخمدان نیاز به جراحی دارند. این شامل کیست‌هایی می‌شود که بزرگ هستند، از بین نمی‌روند یا علائم جدی ایجاد می‌کنند. اگر نزدیک به یائسگی هستید یا از آن گذشته‌اید، ممکن است به جراحی نیاز داشته باشید زیرا کیست‌های شما احتمال سرطانی بودن بیشتری دارند. جراح شما ممکن است تصمیم بگیرد فقط کیست یا کل تخمدان را بردارد.

جراحان از دو نوع جراحی برای برداشتن کیست تخمدان استفاده می‌کنند:

• لاپاراسکوپی. به احتمال زیاد این نوع جراحی برای برداشتن کیست تخمدان انجام می‌شود. پزشک برش‌های کوچکی در بالا یا پایین ناف شما ایجاد می‌کند. یک ابزار کوچک مجهز به دوربین به پزشک شما اجازه می‌دهد تا داخل شکم را ببیند و با ابزاری متفاوت کیست را خارج می‌کند. احتمالاً می‌توانید همان روز به خانه بروید.
• لاپاراتومی. جراح شما یک برش بزرگتر در شکم شما ایجاد می‌کند تا بتواند بهتر به تخمدان و کیست شما دسترسی پیدا کند. اگر کیست بزرگی دارید یا پزشکان فکر می‌کنند که ممکن است سرطانی باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که به این نوع جراحی نیاز داشته باشید.

خلاصه مطلب

بسیاری از افراد مبتلا به تخمدان، کیست‌های پر از مایعی دارند که می‌آیند و می‌روند. معمولاً جای نگرانی نیست، اما اگر علائم جدیدی مانند درد لگن، نفخ، خونریزی شدید یا خونریزی خارج از دوره قاعدگی دارید، به پزشک خود اطلاع دهید. ممکن است برای کیست‌های تخمدانی که بزرگتر می‌شوند، علائم ایجاد می‌کنند یا خود به خود از بین نمی‌روند، به جراحی یا سایر درمان‌های پزشکی نیاز داشته باشید. اگر درد ناگهانی و شدید شکم همراه با حالت تهوع، استفراغ، تب، سرگیجه یا سایر علائم ترکیدن کیست تخمدان دارید، فوراً کمک بگیرید. 

سوالات متداول در مورد کیست تخمدان

اولین علائم کیست تخمدان چیست؟

ممکن است چیزی احساس نکنید، اما افراد اغلب درد شدیدی دارند یا در یک طرف بدن احساس فشار می‌کنند. 

کیست تخمدان چقدر جدی است؟

کیست‌های تخمدان معمولاً مشکلات بزرگی ایجاد نمی‌کنند. اما اگر فکر می‌کنید کیست دارید، به پزشک خود اطلاع دهید. گاهی اوقات، آنها می‌توانند بزرگ شوند و باعث درد یا پارگی شوند. و برخی از کیست‌های تخمدان، باردار شدن را دشوارتر می‌کنند. به ندرت، کیست‌های تخمدان سرطانی هستند. 

علائم جدی کیست تخمدان چیست؟

اگر کیست تخمدان شما را از جای خود خارج کند (پیچ خوردگی تخمدان) یا باز شود، ممکن است احساس تهوع یا استفراغ کنید. کیست تخمدانی که بترکد ممکن است باعث درد ناگهانی، شدید و یک طرفه شکم یا کمر شود. اگر کیست تخمدان پاره شده باعث خونریزی داخلی شود، ممکن است احساس سرگیجه یا ضعف کنید. 

چقدر باید نگران کیست تخمدان باشم؟ 

کیست‌های تخمدان در افرادی که دوره‌های ماهانه دارند، شایع هستند. اکثر آنها خود به خود از بین می‌روند و خطر جدی برای سلامتی ندارند. اما در مورد هرگونه علائم جدید یا مداوم کیست تخمدان، به خصوص اگر نفخ مداوم دارید، بدون هیچ تلاشی وزن کم می‌کنید یا درد ناگهانی شکم دارید که بدتر می‌شود یا باعث می‌شود احساس بیماری، سرگیجه یا ضعف کنید، به پزشک خود اطلاع دهید. 

نوشته کیست تخمدان اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

آرتریت روماتوئید ( RA ) زمانی اتفاق می‌افتد که سیستم دفاعی بدن شما – سیستم ایمنی بدن شما – سینوویوم، یک لایه نازک از بافت که مفصل شما را می‌پوشاند، هدف قرار می‌دهد. مفاصل شما معمولاً بیشترین آسیب را می‌بینند، اما التهاب می‌تواند به سایر اندام‌ها و سیستم‌ها گسترش یابد.

آرتریت روماتوئید باعث درد مداوم، خستگی و سایر مشکلات می‌شود. این بیماری با آرتروز که در اثر تخریب غضروف، بافت نرمی که انتهای مفاصل شما را می‌پوشاند، ایجاد می‌شود، متفاوت است.

اگر به آرتریت روماتوئید مبتلا هستید، تقصیر شما نیست. اگرچه درمانی قطعی برای آن وجود ندارد، اما کارهایی وجود دارد که می‌توانید برای مدیریت آن انجام دهید.

علل و عوامل خطر

پزشکان دقیقاً نمی‌دانند چه چیزی باعث این بیماری می‌شود. اما می‌دانند که این موارد می‌توانند از عوامل خطر ابتلا به آرتریت روماتوئید باشند:

سن. آرتریت روماتوئید می‌تواند در هر سنی شما را تحت تأثیر قرار دهد، اما بیشتر بین ۴۰ تا ۶۰ سالگی شایع است. این یک بخش طبیعی از پیری نیست.

سابقه خانوادگی. اگر کسی در خانواده شما به آن مبتلا باشد، احتمال ابتلای شما بیشتر است.

محیط زیست. یک ماده شیمیایی سمی یا عفونت در محیط شما می‌تواند شانس ابتلا را افزایش دهد.

جنسیت. آرتریت روماتوئید در زنان شایع‌تر از مردان است. این بیماری در زنانی که هرگز باردار نشده‌اند و زنانی که اخیراً زایمان کرده‌اند، بیشتر احتمال دارد.

چاقی. وزن اضافی، به خصوص اگر زیر ۵۵ سال سن داشته باشید.

سیگار کشیدن. اگر ژن‌های شما از قبل احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید را در شما افزایش می‌دهند، سیگار کشیدن می‌تواند این احتمال را حتی بیشتر کند. و اگر به این بیماری مبتلا شوید، سیگار کشیدن می‌تواند آن را بدتر کند.

آیا می‌توانم برای جلوگیری از RA کاری انجام دهم؟

هیچ راهی برای پیشگیری از آرتریت روماتوئید وجود ندارد، اما اگر موارد زیر را رعایت کنید، می‌توانید احتمال ابتلا را کاهش دهید:

سیگار را ترک کنید. این تنها عامل قطعی در کنار ژن‌هایتان است که احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید را افزایش می‌دهد. برخی مطالعات نشان می‌دهند که سیگار کشیدن همچنین می‌تواند باعث بدتر شدن سریع‌تر بیماری و آسیب بیشتر به مفاصل شود، به خصوص اگر ۵۵ سال یا کمتر سن داشته باشید. اگر اضافه وزن دارید و سیگاری هستید، احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید در شما افزایش می‌یابد.

از لثه‌هایتان مراقبت کنید: تحقیقات جدید ارتباطی بین آرتریت روماتوئید و بیماری پریودنتال (لثه) نشان می‌دهد. مسواک بزنید، نخ دندان بکشید و برای معاینات منظم به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگرچه هیچ کاری نمی‌توانید انجام دهید تا مطمئن شوید که به آن مبتلا نخواهید شد، اما به خاطر داشته باشید که درمان زودهنگام می‌تواند علائم شما را کمتر دردناک کند و مفاصل شما را از آسیب نجات دهد. در حالت ایده‌آل، باید درمان را ظرف ۳ تا ۶ ماه از اولین علائم خود شروع کنید.

نوشته علل و عوامل خطر آرتریت روماتوئید (RA) اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

آلرژی به بادام‌زمینی چیست؟

آلرژی به بادام‌زمینی زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی بدن شما نسبت به بادام‌زمینی واکنشی بیش‌ازحد نشان دهد. به طور طبیعی، سیستم ایمنی از بدن در برابر میکروب‌ها و مواد مضر محافظت می‌کند. اما در افراد مبتلا به آلرژی بادام‌زمینی، بدن پروتئین‌های موجود در بادام‌زمینی را به‌اشتباه خطرناک تلقی می‌کند. در نتیجه، سیستم ایمنی برای مقابله با آن‌ها فعال شده و این فرایند باعث بروز واکنش آلرژیک می‌شود.

بادام‌زمینی در واقع «آجیل» نیست، بلکه یک حبوبات است و به خانواده نخود و عدس تعلق دارد. آلرژی به بادام‌زمینی با آلرژی به آجیل‌های درختی متفاوت است؛ با این حال، تا حدود ۴۰٪ از افرادی که به بادام‌زمینی حساسیت دارند، به آجیل‌های درختی مانند بادام، بادام‌هندی و گردو نیز آلرژی دارند.

اجتناب از بادام‌زمینی اغلب دشوار است، زیرا ممکن است در دستورهای غذایی یا محصولات بسته‌بندی‌شده به‌طور پنهان وجود داشته باشد. حتی مقدار بسیار ناچیزی از بادام‌زمینی نیز می‌تواند خطرناک باشد. به همین دلیل، افراد مبتلا به آلرژی بادام‌زمینی باید نسبت به آنچه می‌خورند بسیار محتاط باشند.

حدود ۱ نفر از هر ۵۰ کودک به این آلرژی مبتلاست و به همین دلیل، آلرژی به بادام‌زمینی شایع‌ترین نوع آلرژی غذایی در کودکان محسوب می‌شود. برخی کودکان با افزایش سن این آلرژی را از دست می‌دهند، اما در بسیاری از افراد این حساسیت مادام‌العمر باقی می‌ماند. این آلرژی سومین آلرژی غذایی شایع در بزرگسالان است.

علت افزایش موارد آلرژی به بادام‌زمینی به‌طور کامل مشخص نیست، اما گزارش‌ها نشان می‌دهند که شیوع آن در سال‌های اخیر افزایش یافته است. یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ نشان داد که تعداد کودکان مبتلا به آلرژی بادام‌زمینی از سال ۲۰۱۰ تا آن زمان حدود ۲۱٪ افزایش داشته است.

علل آلرژی به بادام‌زمینی

زمانی که بادام‌زمینی را می‌خورید یا استنشاق می‌کنید، سیستم ایمنی بدن شما پادتن‌هایی به نام ایمونوگلوبولین E (IgE) تولید می‌کند. این پادتن‌ها به سلول‌هایی متصل می‌شوند که مواد شیمیایی‌ای به نام هیستامین آزاد می‌کنند. هیستامین‌ها عامل بروز علائم آلرژی هستند.

پزشکان دقیقاً نمی‌دانند چرا برخی افراد نسبت به بادام‌زمینی واکنش ایمنی نشان می‌دهند و برخی دیگر نه. اما عوامل زیر می‌توانند خطر ابتلا به آلرژی بادام‌زمینی را افزایش دهند:

• سن: آلرژی به بادام‌زمینی در نوزادان و کودکان خردسال شایع‌تر است. با رشد دستگاه گوارش، احتمال واکنش‌های آلرژیک کاهش می‌یابد.
• سایر آلرژی‌ها: اگر به غذاهای دیگر آلرژی دارید، احتمال ابتلا به آلرژی بادام‌زمینی بیشتر است. افراد مبتلا به آلرژی‌هایی مانند تب یونجه نیز در معرض خطر بالاتری هستند.
• سابقه خانوادگی: اگر یکی از اعضای خانواده شما آلرژی به بادام‌زمینی داشته باشد، احتمال ابتلای شما نیز افزایش می‌یابد.
• اگزما: اگزما که با خشکی و خارش پوست همراه است، می‌تواند خطر ابتلا به آلرژی بادام‌زمینی را افزایش دهد.
• سابقه قبلی آلرژی به بادام‌زمینی: برخی افراد در کودکی آلرژی را پشت سر می‌گذارند، اما ممکن است این حساسیت در بزرگسالی دوباره بازگردد.

علائم آلرژی به بادام‌زمینی

در اغلب موارد، علائم واکنش آلرژیک ظرف ۲ ساعت پس از مصرف بادام‌زمینی ظاهر می‌شوند. شدت علائم می‌تواند از خفیف تا تهدیدکننده حیات متغیر باشد و حتی در یک فرد، در دفعات مختلف متفاوت باشد.

علائم شایع عبارت‌اند از:

• خس‌خس سینه یا مشکل در تنفس
• سرفه
• احساس گرفتگی در گلو
• خارش یا سوزن‌سوزن شدن دهان یا گلو
• خارش، اشک‌ریزش یا تورم چشم‌ها
• آبریزش بینی
• مشکلات گوارشی مانند دل‌درد، تهوع، استفراغ یا اسهال
• کهیر، لکه‌های قرمز یا تورم پوست
• اضطراب

آلرژی به بادام‌زمینی و آنافیلاکسی

گاهی آلرژی به بادام‌زمینی باعث واکنشی بسیار شدید به نام آنافیلاکسی می‌شود. این واکنش می‌تواند حتی در افرادی که قبلاً فقط علائم خفیف داشته‌اند نیز رخ دهد.

علائم آنافیلاکسی شامل موارد زیر است:

• بسته شدن راه‌های هوایی
• تورم لب‌ها، زبان یا گلو
• افت شدید و خطرناک فشار خون
• تند شدن شدید ضربان قلب
• سرگیجه یا بی‌هوشی

آنافیلاکسی یک اورژانس پزشکی است و نیاز به درمان فوری دارد. در صورت بروز این علائم، باید بلافاصله از قلم تزریق خودکار اپی‌نفرین استفاده کرده و با اورژانس تماس بگیرید.

تشخیص آلرژی به بادام‌زمینی

برای تشخیص، پزشک ابتدا درباره علائم و سابقه پزشکی شما سؤال می‌کند و سپس ممکن است اقدامات زیر را انجام دهد:

• دفترچه ثبت غذا و علائم: ثبت مواد غذایی مصرفی، علائم و داروها
• تست پوستی: قرار دادن مقدار کمی عصاره بادام‌زمینی روی پوست و ایجاد خراش سطحی؛ در صورت آلرژی، برجستگی یا بثورات ظاهر می‌شود
• آزمایش خون: اندازه‌گیری سطح آنتی‌بادی IgE
• آزمون خوراکی کنترل‌شده: مصرف تدریجی مقادیر بسیار کم بادام‌زمینی تحت نظر پزشک

درمان آلرژی به بادام‌زمینی

مهم‌ترین اقدام، پرهیز کامل از بادام‌زمینی است. در صورت تماس اتفاقی، درمان‌های زیر ممکن است لازم باشند:

• قلم تزریق خودکار اپی‌نفرین (مانند EpiPen): دارویی حیاتی که می‌تواند جان بیمار را نجات دهد. باید همیشه دو عدد از آن همراه داشته باشید.
• آنتی‌هیستامین‌ها: برای علائم خفیف؛ در واکنش‌های شدید پس از اپی‌نفرین استفاده می‌شوند.
• کورتیکواستروئیدها: برای کاهش تورم

ایمنوتراپی خوراکی

در این روش، متخصص آلرژی مقادیر بسیار کم بادام‌زمینی را به‌تدریج افزایش می‌دهد تا سیستم ایمنی تحمل بیشتری پیدا کند. این روش درمان قطعی نیست، اما می‌تواند شدت واکنش‌ها را کاهش دهد.
داروی Palforzia برای کودکان ۴ تا ۱۷ سال توسط FDA تأیید شده است.

درمان با آنتی‌بادی

داروی اومالیزوماب (Xolair) به‌صورت تزریقی تجویز می‌شود و با اتصال به IgE، واکنش سیستم ایمنی را کاهش می‌دهد. این درمان جایگزین اپی‌نفرین نیست.

زندگی با آلرژی به بادام‌زمینی

زندگی با این آلرژی نیازمند دقت بالا است:

• همیشه برچسب مواد غذایی را با دقت بخوانید
• درباره ترکیبات غذا در رستوران‌ها سؤال کنید
• همیشه دو قلم اپی‌نفرین همراه داشته باشید
• از زیورآلات هشدار پزشکی استفاده کنید
• مراقب آلودگی متقاطع در آشپزخانه و بوفه‌ها باشید

توصیه‌هایی برای والدین

• آموزش خواندن برچسب مواد غذایی به کودک
• اطلاع‌رسانی به مدرسه و اطرافیان
• همراه داشتن همیشگی دو قلم اپی‌نفرین
• تهیه برنامه مکتوب اقدام در شرایط آلرژیک
• آموزش عدم اشتراک خوراکی‌ها
• استفاده از دستبند یا گردنبند هشدار پزشکی

مواد غذایی حاوی بادام‌زمینی

برخی مواد غذایی که ممکن است حاوی بادام‌زمینی باشند عبارت‌اند از:

• آجیل مخلوط
• شیرینی‌ها و محصولات پخته‌شده
• بستنی و ماست یخ‌زده
• غلات صبحانه و گرانولا
• کراکرها و نان‌های غله‌ای
• غذاهای ملل مختلف (آفریقایی، مکزیکی، چینی، تایلندی، ویتنامی و …)
• سس‌ها، سالاد درِسینگ‌ها
• مارزیپان و نوگا
• کره‌های آجیلی

بسیاری از افراد مبتلا می‌توانند روغن تصفیه‌شده بادام‌زمینی را مصرف کنند، اما باید از نوع تصفیه‌نشده اجتناب کنند.

عوارض آلرژی به بادام‌زمینی

مهم‌ترین عارضه، آنافیلاکسی است که می‌تواند در عرض چند ثانیه یا دقیقه رخ دهد و بدون درمان مناسب کشنده باشد.

پیشگیری از آلرژی به بادام‌زمینی

مطالعات نشان داده‌اند که معرفی زودهنگام بادام‌زمینی به رژیم غذایی نوزادان (۴ تا ۶ ماهگی) می‌تواند خطر آلرژی را کاهش دهد.
نوزادان پرخطر (دارای اگزمای شدید یا آلرژی به تخم‌مرغ) باید پیش از مصرف، آزمایش شوند.

خلاصه مطلب

در آلرژی به بادام‌زمینی، سیستم ایمنی بدن بادام‌زمینی را خطرناک تلقی می‌کند و واکنش‌هایی از خفیف تا تهدیدکننده حیات ایجاد می‌شود. پرهیز کامل، همراه داشتن اپی‌نفرین و درمان‌های جدید می‌توانند خطر واکنش‌های شدید را کاهش دهند، اما درمان قطعی وجود ندارد.

نوشته آلرژی به بادام‌زمینی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

برنامه غذایی کودک چیست؟

ساده است: شما باید در چند ماه اول تولد، هر زمان که کوچولویتان گرسنه است، به او شیر بدهید یا شیشه شیر به او بدهید. و نوزادتان این را با صدای بلند و واضح به شما اطلاع خواهد داد! اما گریه کردن تنها نشانه نیست.

پیروی از رهبری فرزندتان، به جای تلاش برای پایبندی به یک برنامه زمانی دقیق، اغلب «تغذیه بر اساس تقاضا» نامیده می‌شود. از آنجایی که نوزاد شما واقعاً نمی‌تواند بگوید «من گرسنه‌ام»، باید یاد بگیرید که به دنبال نشانه‌هایی باشید که زمان غذا خوردن را نشان می‌دهد. این نشانه‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• خم شدن به سمت سینه یا شیشه شیر
• مکیدن دست یا انگشتان
• باز کردن دهان، بیرون آوردن زبان یا جمع کردن لب‌ها
• نق نق کردن

گریه کردن نیز نشانه گرسنگی است. اما اگر صبر کنید تا کودکتان خیلی ناراحت شود و بعد به او غذا بدهید، آرام کردنش می‌تواند دشوار باشد.

چند وقت یکبار باید به نوزادم غذا بدهم؟

هر کودکی متفاوت است. همچنین بستگی به این دارد که کودک شما شیر مادر یا شیر خشک می‌خورد، زیرا آنها شیر مادر را سریع‌تر هضم می‌کنند.

اگر به نوزادتان شیر می‌دهید، احتمالاً نوزادتان هر ۱.۵ تا ۳ ساعت یکبار شیر می‌خورد. با بزرگتر شدن، کم‌کم تعداد دفعات شیر ​​خوردنش کمتر می‌شود و الگوی شیردهی‌اش قابل پیش‌بینی‌تر می‌شود.

نوزادان باید در ماه اول، هشت تا دوازده بار در روز شیر بخورند؛ وقتی فرزند شما ۴ تا ۸ هفته‌ای شد، احتمالاً هفت تا نه بار در روز شیر خواهد خورد.

اگر کودک شما شیر خشک می‌خورد، احتمالاً در ابتدا هر ۲ تا ۳ ساعت یک بار به شیشه شیر نیاز خواهد داشت. با رشد کودک، او باید بتواند ۳ تا ۴ ساعت بدون غذا خوردن سر کند.

جهش رشد نوزاد و گرسنگی

ممکن است متوجه شوید که کودک شما گاهی اوقات می‌خواهد بیشتر از حد معمول غذا بخورد یا مقدار بیشتری غذا بخورد. این معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که کودک به سرعت در حال رشد است. فرزند شما ممکن است در این سنین جهش رشدی را تجربه کند:

• ۷-۱۴ روز
• ۳-۶ هفته
• ۴ ماه
• ۶ ماه

چقدر باید به نوزادم غذا بدهم؟

دستورالعمل‌های کلی وجود دارد، اما هیچ قانون سفت و سختی برای میزان شیر مورد نیاز کودک در هر وعده وجود ندارد. این بستگی به عادات و سرعت رشد او، به علاوه چند مورد دیگر، مانند سن و تعداد دفعات شیر ​​خوردنش دارد.

نوزادان معمولاً هر بار بیشتر می‌نوشند (و کمتر شیر می‌خورند) زیرا رشد می‌کنند و معده‌شان می‌تواند شیر بیشتری را در خود جای دهد. اگر به نوزاد شیر می‌دهید ، ممکن است هر بار کمی کمتر شیر بخورد اما نسبت به نوزادانی که شیر خشک می‌خورند، بیشتر شیر می‌خورد.

بیشتر نوزادان با هر ماه سن، حدود ۱ اونس به میزان شیری که در هر وعده می‌نوشند، اضافه می‌کنند. این میزان در حدود ۶ ماهگی ثابت می‌شود و معمولاً در هر وعده ۷ تا ۸ اونس شیر می‌نوشند. در اینجا میزان مایعاتی که نوزاد شما باید در هر وعده بنوشد، آورده شده است:

• نوزاد تا ۲ ماهگی. در روزهای اول پس از تولد، ممکن است در هر وعده فقط نیم اونس شیر یا شیر خشک بخواهد. این مقدار به سرعت به ۱ یا ۲ اونس افزایش می‌یابد. تا زمانی که ۲ هفته‌ای شوند، باید در هر وعده حدود ۲ یا ۳ اونس شیر بنوشند.
• ۲ تا ۴ ماهگی. در این سن، کودک شما باید در هر وعده حدود ۴ تا ۵ اونس شیر بنوشد.
• ۴ تا ۶ ماهگی. در ۴ ماهگی، کودک شما باید در هر وعده حدود ۴ تا ۶ اونس شیر بنوشد. تا زمانی که کودک شما ۶ ماهه شود، احتمالاً هر بار که به او شیر می‌دهید تا ۸ اونس شیر خواهد خورد.

مطمئن نیستید که کودک شما به اندازه کافی غذا می‌خورد یا نه؟ احتمالاً می‌توانید آرام باشید. اگر کودک شما روزانه چهار تا شش پوشک خیس می‌کند، حرکات روده منظمی دارد و وزنش در حال افزایش است، احتمالاً حالش خوب است. اگر نگرانی دارید، با پزشک متخصص اطفال خود تماس بگیرید.

چه زمانی غذاهای جامد را شروع کنیم؟

قبل از اینکه غذای جامد را به رژیم غذایی کودک خود اضافه کنید، او باید به مراحل خاصی از رشد برسد. اگر به او شیر می‌دهید، تا حدود ۶ ماهگی، فقط شیر مادر به او بدهید. بسیاری از نوزادان تقریباً در این سن برای خوردن غذاهای جامد آماده هستند.

در اینجا نحوه تشخیص اینکه آیا کودک شما برای غذای جامد آماده است یا خیر، آورده شده است:

• آنها می‌توانند سر خود را بالا نگه دارند و در حالی که روی صندلی کودک یا سایر صندلی‌های مخصوص نوزادان نشسته‌اند، آن را ثابت نگه دارند.
• آنها دهان خود را برای غذا باز می‌کنند یا دست خود را برای گرفتن آن دراز می‌کنند.
• دست یا اسباب‌بازی‌هایشان را در دهانشان می‌گذارند.
• آنها می‌توانند غذا را از قاشق بردارند و به جای اینکه تمام آن را بیرون بریزند، آن را ببلعند.
• وزن آنها هنگام تولد دو برابر شده و حداقل ۱۳ پوند وزن دارند.

چه زمانی باید از شیر گرفت؟

بیشتر نوزادان در ۱۲ تا ۱۸ ماهگی آماده از شیر گرفتن از شیشه شیر هستند، اما اینکه دقیقاً چه زمانی این اتفاق می‌افتد به شما و کودکتان بستگی دارد. کودک شما ممکن است زمانی آماده از شیر گرفتن باشد که:

• از غذای جامد بیشتر لذت ببرید
• طبق برنامه منظم غذا بخورید

این فرآیند زمان می‌برد و شما می‌توانید با دادن یک لیوان به کودک خود در حدود ۶ ماهگی، به او کمک کنید تا این تغییر را ایجاد کند. به طور کلی، باید استفاده از شیشه شیر را تا ۲ سالگی کودک متوقف کنید.

اگر به نوزاد شیر می‌دهید، پیشنهاد می‌کنند که تا حداقل ۱ سالگی به همراه غذای جامد، به او شیر مادر نیز بدهید. ممکن است فرزندتان نشانه‌هایی از آمادگی برای از شیر گرفتن به شما نشان دهد. آنها ممکن است:

• علاقه بیشتری به غذاهای جامد یا نوشیدن از فنجان نشان دهید
• نمی‌خواهید هنگام شیر دادن آرام بنشینید

ممکن است به دلایل خودتان بخواهید کودک خود را از شیر بگیرید. این فرآیند زمانی بهترین نتیجه را می‌دهد که تدریجی باشد. AAP خاطرنشان می‌کند که اگر این چیزی است که شما و فرزندتان می‌خواهید، می‌توانید پس از رسیدن کودک به اولین سالگرد تولدش، به شیردهی ادامه دهید. مطمئن شوید که کودک شما کالری کافی دریافت می‌کند، زیرا شیر مادر یا شیر خشک پس از ۱ سالگی کافی نیستند.

نوشته برنامه تغذیه کودک اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

میزان کالری دریافتی روزانه

چه بخواهید وزن کم کنید، چه بخواهید وزن اضافه کنید یا به وزن فعلی‌تان پایبند باشید، مهم است که بدانید روزانه به چه مقدار کالری نیاز دارید.

میزان کالری دریافتی روزانه برای هر فرد متفاوت است. این میزان به چند عامل مانند سن، جنس و سطح فعالیت شما بستگی دارد. به طور کلی، آقایان به کالری بیشتری نیاز دارند زیرا بدن آنها بزرگتر است. و افرادی که فعال‌تر هستند به کالری بیشتری نسبت به افراد کم‌تحرک‌تر نیاز دارند. در دوران سالمندی، به دلیل تغییرات در متابولیسم، به کالری کمتری نیاز دارید.

نمودار کالری دریافتی

این نمودار میزان کالری مورد نیاز تخمینی را نشان می‌دهد. این نمودار فقط باید به عنوان یک نقطه مرجع استفاده شود زیرا متابولیسم هر فرد متفاوت است، حتی اگر اندازه، جنسیت و سن یکسانی داشته باشند. 

شما می‌توانید با استفاده از این راهنما، سطح فعالیت خود را تشخیص دهید:

• کم‌تحرکی به این معنی است که شما فقط فعالیت‌های بدنی سبکی را که مربوط به زندگی روزمره است، انجام می‌دهید. 
• فعالیت متوسط ​​به این معنی است که شما علاوه بر فعالیت‌های سبک روزمره، فعالیت‌های بدنی معادل پیاده‌روی حدود ۱.۵ تا ۳ مایل در روز با سرعت ۳ تا ۴ مایل در ساعت انجام می‌دهید.
• فعال بودن به این معنی است که شما علاوه بر فعالیت‌های سبک روزمره، فعالیت‌های بدنی معادل پیاده‌روی بیش از ۳ مایل در روز با سرعت ۳ تا ۴ مایل در ساعت انجام می‌دهید.

روزانه چقدر کالری باید مصرف کنم؟

نیاز روزانه شما به کالری بر اساس میزان کالری دریافتی و تعداد کالری‌هایی که هر روز می‌سوزانید تعیین می‌شود. می‌توانید تخمین بهتری از کالری دریافتی خود داشته باشید زیرا هر غذا دارای تعداد کالری تخمینی است. تخمین کالری سوزانده شده دشوارتر است. این فقط کالری‌هایی نیست که از طریق ورزش و فعالیت‌های روزانه زندگی می‌سوزانید، بلکه تعداد کالری‌هایی که بدن شما برای تأمین انرژی عملکردهای بدن مانند هضم و متابولیسم می‌سوزاند نیز اهمیت دارد. 

برای تخمین دقیق‌تر، باید در آزمایشگاه آزمایش‌هایی انجام دهید تا میزان متابولیسم پایه (BMR) شما مشخص شود، یعنی میزان کالری که بدن شما در حالت استراحت می‌سوزاند. سپس می‌توانید کالری‌هایی را که هر روز از طریق فعالیت‌هایتان می‌سوزانید، اضافه کنید تا تصویر بهتری داشته باشید. 

اما اکثر مردم به آزمایشگاه دسترسی ندارند. بنابراین می‌توانید از این دستورالعمل‌ها به عنوان پایه‌ای برای برنامه‌ریزی رژیم غذایی خود استفاده کنید:

برای حفظ وزن، روزانه چند کالری باید مصرف کنم؟

برای حفظ وزن فعلی خود، باید میزان کالری دریافتی و مصرفی خود را با تعداد کالری مورد نیاز بدن در روز متعادل کنید. به طور متوسط، زنان روزانه به حدود ۱۶۰۰ تا ۲۴۰۰ کالری و مردان به ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ کالری در روز نیاز دارند – بسته به سن و سطح فعالیت. اگر متوجه شدید که روزانه به ۲۰۰۰ کالری نیاز دارید، باید میزان کالری دریافتی خود را تقریباً با این عدد برابر نگه دارید.

برای کاهش وزن روزانه چند کالری باید مصرف کنم؟

وقتی کالری بیشتری نسبت به آنچه می‌سوزانید دریافت می‌کنید، بدن شما انرژی اضافی مورد نیاز خود را به صورت چربی ذخیره می‌کند. برای کاهش وزن، باید کسری کالری ایجاد کنید. این بدان معناست که باید کالری کمتری نسبت به آنچه روزانه می‌سوزانید دریافت کنید. به این ترتیب، بدن شما برای تأمین نیازهای انرژی خود به ذخایر چربی شما روی می‌آورد و وزن کم می‌کنید. 

برای افزایش وزن روزانه چند کالری باید مصرف کنم؟

اگر هدف شما افزایش وزن است، باید این روند را معکوس کنید و کالری بیشتری نسبت به آنچه بدن شما هر روز می‌سوزاند، مصرف کنید. 

در واقعیت، افزایش و کاهش وزن پیچیده‌تر از این توضیحات است.  از آنجایی که میزان کالری سوزی بسیار متفاوت است، بهترین راه برای فهمیدن میزان کالری مورد نیاز، مشاهده نتایج است. اگر سعی دارید وزن خود را حفظ کنید اما در حال افزایش وزن هستید، باید میزان کالری دریافتی خود را کاهش دهید یا با فعالیت بیشتر، کالری سوزی خود را افزایش دهید. 

همچنین لازم به ذکر است که متابولیسم شما می‌تواند تحت تأثیر ژنتیک، شرایط سلامتی، داروهایی که مصرف می‌کنید و موارد دیگر قرار گیرد. اگر در رسیدن به اهداف خود مشکل دارید، مراجعه به پزشک یا متخصص تغذیه برای فهمیدن اینکه چه چیزی مانع موفقیت شما می‌شود، مفید است. 

بدون انجام هیچ کاری، روزانه چند کالری می‌سوزانید؟

میزان متابولیسم پایه (BMR) شما تعداد کالری‌هایی است که هر روز بدون انجام هیچ کاری می‌سوزانید. این تعداد کالری است که بدن شما برای پشتیبانی از عملکردهای اساسی بدن مانند تنفس، هضم، گردش خون و تنظیم دمای بدن به آن نیاز دارد. BMR شما حدود ۶۰٪ از کالری مصرفی روزانه شما را تشکیل می‌دهد.

میزان متابولیسم پایه (BMR) برای هر فرد متفاوت است و به عواملی مانند سن، جنس، وزن و قد بستگی دارد. به طور متوسط:

• زنان بالغ روزانه ۱۴۰۰ تا ۱۵۰۰ کالری در روز BMR دارند.
• مردان بالغ روزانه 1600 تا 1800 کالری در روز BMR دارند.

اینها فقط تخمین هستند. توجه به این نکته مهم است که میزان توده عضلانی شما به شدت بر BMR شما تأثیر می‌گذارد. بدن شما برای حفظ و ساخت عضله انرژی بسیار بیشتری نسبت به چربی مصرف می‌کند. بنابراین هرچه عضله بیشتری داشته باشید، BMR شما بالاتر خواهد بود. 

چطور کالری سوزانده شده را محاسبه می‌کنید؟

چند روش برای محاسبه کالری سوزانده شده وجود دارد:

یک ردیاب تناسب اندام بپوشید. این دستگاه پوشیدنی تخمینی از کالری که در طول روز می‌سوزانید را به شما می‌دهد. 

از مانیتور ضربان قلب استفاده کنید. مانیتورهای ضربان قلب معمولاً در محاسبه کالری مصرفی دقیق‌تر از ردیاب‌های تناسب اندام هستند. اما پوشیدن آنها در تمام طول روز به راحتی پوشیدن آنها نیست. 

از یک محاسبه‌گر کالری استفاده کنید. برای اندازه‌گیری کالری سوزانده شده در طول یک فعالیت خاص، می‌توانید از یک ابزار آنلاین استفاده کنید که سن، جنس، وزن و قد شما و همچنین نوع فعالیتی که انجام داده‌اید و مدت زمان انجام آن را در نظر می‌گیرد. 

از یک معادله استفاده کنید. می‌توانید از مقدار MET (معادل متابولیکی کار) برای اندازه‌گیری کالری مصرفی از یک فعالیت خاص استفاده کنید. مقادیر MET با یک مقیاس اندازه‌گیری می‌شوند که ۱ کمترین تلاش و کالری سوزانده شده را نشان می‌دهد. برای یافتن مقدار MET برای فعالیت خود به یک نمودار مقدار MET نیاز دارید. همچنین باید وزن خود را به کیلوگرم بدانید که می‌توانید با تقسیم وزن خود به پوند بر ۲.۲ آن را محاسبه کنید.

سپس، اطلاعات خود را در این معادله قرار می‌دهید که تعداد کالری‌هایی را که در هر دقیقه می‌سوزانید به شما می‌دهد: ۰.۰۱۷۵ × مقدار MET × وزن (به کیلوگرم). 

برای مثال، اگر وزن شما ۶۰ کیلوگرم (حدود ۱۳۲ پوند) باشد و تمرینات هوازی کم‌فشار با مقدار MET برابر با ۵ انجام دهید، حدود ۵.۲۵ کالری در دقیقه خواهید سوزاند. اگر کلاس شما ۴۵ دقیقه طول بکشد، کمی بیش از ۲۳۶ کالری سوزانده‌اید. 

شمارش کالری

شمارش کالری روشی برای پیگیری کالری دریافتی با ثبت تمام غذاها و نوشیدنی‌هایی است که هر روز مصرف می‌کنید. متخصصان بیشتری به چند دلیل دیگر شمارش کالری را توصیه نمی‌کنند:

وقت‌گیر است. پیگیری هر کالری که مصرف می‌کنید زمان و تلاش زیادی می‌برد. بعد از مدتی، می‌تواند مانند یک بار سنگین احساس شود.

همیشه دقیق نیست. تعداد کالری روی برچسب‌های مواد غذایی و در پایگاه‌های داده می‌تواند اشتباه باشد. شما اغلب در مورد اندازه وعده‌های غذایی خود حدس می‌زنید، که این نیز می‌تواند باعث ایجاد خطا در پیگیری شود. 

ممکن است دچار وسواس و استرس شوید. تمرکز بیش از حد روی اعداد می‌تواند منجر به وسواس ناسالم در مورد غذا و کالری شود که می‌تواند باعث استرس و اضطراب شما شود. حتی می‌تواند منجر به اختلال در خوردن شود. 

کیفیت غذا را در نظر نمی‌گیرد. می‌توان با خوردن غذاهای بی‌کیفیت و فاقد مواد مغذی، در محدوده‌ی کالری مورد نیاز خود باقی ماند. 

این تصویری از سلامت کلی شما نیست. ممکن است آنقدر وقت خود را صرف شمارش کالری کنید که سایر بخش‌های مهم سالم ماندن و کاهش وزن – ورزش، خواب، کاهش استرس و سلامت روان – را فراموش کنید.

هنوز هم مزایایی برای پیگیری آنچه می‌خورید وجود دارد:

این کار شما را آگاه و مسئولیت‌پذیر نگه می‌دارد. ثبت هر چیزی که می‌خورید و می‌نوشید، و همچنین اندازه وعده‌های غذایی‌تان، می‌تواند شما را هوشیارتر کند. 

بینش تغذیه‌ای. شما یک گزارش از رژیم غذایی روزانه خود خواهید داشت که می‌توانید آن را بررسی کنید و ببینید که در کجا می‌توانید تغییرات سالم ایجاد کنید. 

این به پزشک یا متخصص تغذیه شما کمک می‌کند. اگر برای کاهش وزن از یک متخصص کمک می‌گیرید، ثبت اطلاعات غذایی می‌تواند به آنها اطلاعات بیشتری بدهد تا بتوانند راهنمایی بهتری به شما ارائه دهند. 

شاید بهتر باشد به جای اینکه سعی کنید تک تک کالری‌ها را بشمارید، آنچه را که در طول روز می‌خورید و تقریباً چه مقدار از آن را ثبت کنید. می‌توانید یادداشت‌های سریعی در مورد وعده‌های غذایی خود بنویسید، بنویسید که در مورد کیفیت آنها چه احساسی دارید — و بعد از خوردن چه احساسی دارید. همچنین می‌توانید چند عکس بگیرید و با پزشک یا متخصص تغذیه خود به اشتراک بگذارید. 

خلاصه مطلب

نیاز روزانه شما به کالری به عوامل مختلفی از جمله جنسیت، سن و سطح فعالیت شما بستگی دارد. می‌توانید با استفاده از نمودارها و ماشین حساب‌ها، ایده‌ای از میزان کالری که باید مصرف کنید، به دست آورید، اما تعیین مقدار دقیق آن دشوار است. به طور کلی، اگر می‌خواهید وزن خود را حفظ کنید، باید کالری دریافتی خود را با کالری مصرفی خود متعادل کنید. برای کاهش وزن، باید کالری کمتری نسبت به آنچه می‌سوزانید، مصرف کنید. و برای افزایش وزن، باید کالری بیشتری نسبت به آنچه می‌سوزانید، مصرف کنید. بهترین راه برای تعیین نیازهای کالری شما، صحبت با پزشک یا متخصص تغذیه است.

سوالات متداول در مورد کالری

کالری در غذا چیست؟

کالری واحد انرژی است. این واحد میزان انرژی‌ای را که غذا به بدن شما می‌دهد، اندازه‌گیری می‌کند. همه غذاها کالری دارند، اما برخی کالری بیشتری نسبت به بقیه دارند. کربوهیدرات‌ها و پروتئین‌ها در هر گرم ۴ کالری و چربی‌ها در هر گرم ۹ کالری دارند. 

کدام غذاها کالری بالایی دارند؟

از آنجا که چربی در هر گرم ۹ کالری دارد، غذاهای چرب بیشترین میزان کالری را دارند. این شامل غذاهای سرخ شده، فست فودها و غذاهای میان وعده می‌شود. کره آجیل، پنیر و گوشت‌های چرب نیز چربی بالایی دارند. غذاهایی که قند زیادی دارند، مانند شیرینی و محصولات پخته شده، نیز کالری بالایی دارند. 

آیا همه کالری‌ها به طور یکسان ایجاد می‌شوند؟

خیر. برخی غذاها در مقایسه با میزان کالری که ارائه می‌دهند، مواد مغذی بیشتری ارائه می‌دهند. این غذاهای سرشار از مواد مغذی شامل میوه‌ها و سبزیجات، غلات کامل، ماهی، گوشت بدون چربی، آجیل، دانه‌ها و لوبیا هستند. غذاهای فرآوری شده مانند میان وعده‌ها، غذاهای پخته شده، دسرها، شیرینی‌ها و فست فودها معمولاً مواد مغذی کم و کالری بالایی دارند. 

نوشته چقدر کالری باید مصرف کنید؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

وزن ایده‌آل بدن چیست؟

وزن ایده‌آل برای هر کسی متفاوت است. پزشکان از وزن به عنوان یک معیار برای سلامتی استفاده می‌کنند. «محدوده وزن سالم» بر اساس عوامل مختلفی که مختص هر فرد است تعیین می‌شود و به پزشکان چارچوبی ارائه می‌دهد که به آنها در ارزیابی سلامت کلی شما کمک می‌کند.

از نظر تاریخی، پزشکان «وزن ایده‌آل» را به عنوان وزنی تعریف کرده‌اند که در آن کمترین خطر مرگ را دارید. محققان ابتدا این اعداد را از شرکت‌های بیمه عمر در آغاز قرن بیستم دریافت کردند. این مقیاس‌ها در طول سال‌ها تکامل یافته‌اند.

هدف شما در کاهش وزن باید حفظ یک سبک زندگی متعادل باشد که بر جنبه‌های مختلف سلامتی شما تمرکز داشته باشد.

وزن من باید چقدر باشد؟

اگرچه وزن شما یک شاخص مهم سلامت است، اما تمام ماجرا نیست. و رسیدن به یک عدد روی ترازو به معنای «سلامت ایده‌آل» نیست. عواملی مانند سن، ساختار ژنتیکی و شرایط پزشکی شما، همگی در ارزیابی وزن مناسب برای شما نقش دارند.

عوامل مؤثر بر وزن ایده‌آل بدن شما

پزشکان محدوده وزن سالم شما را بر اساس عوامل متعددی تعیین می‌کنند. محدوده وزن شما منحصر به موارد زیر است:

سن. با افزایش سن، متابولیسم بدن کند می‌شود و هورمون‌ها تغییر می‌کنند. این تغییرات بر وزن شما تأثیر می‌گذارند.

جنسیت. به طور کلی، مردان، استخوان‌های سنگین‌تر و عضلات بیشتری نسبت به زنان، دارند. مردان، معمولاً وزن بیشتری نسبت به زنان دارند.

قد. هر چه توده بدنی بیشتری داشته باشید، وزن بیشتری دارید. بنابراین، هر چه قد بلندتر باشید، محدوده وزن سالم شما بالاتر خواهد بود.

شرایط پزشکی. برخی مشکلات سلامتی یا داروها می‌توانند باعث افزایش وزن شوند، مانند کورتیکواستروئیدها، داروهای ضد افسردگی، مسدودکننده‌های بتا، داروهای ضد روان‌پریشی و انسولین. در دوران بارداری وزن اضافه می‌کنید. استرس مزمن یا خواب نامناسب نیز می‌تواند منجر به افزایش وزن شود. سایر مشکلات یا داروها مانند سرطان، بیماری‌های دستگاه گوارش و اضطراب باعث کاهش وزن می‌شوند.

ترکیب بدن.  ترکیب بدن شما میزان چربی بدن و میزان چربی غیرچرب آن را اندازه‌گیری می‌کند. اگر میزان عضله بالا و چربی بدن پایینی داشته باشید، ممکن است وزن شما از فرد دیگری با جنسیت، سن و قد مشابه بیشتر باشد، اما همچنان در محدوده «ایده‌آل» قرار داشته باشید، زیرا وزن عضله بیشتر از چربی است.

ژنتیک. ژن‌های شما میزان احساس سیری هنگام غذا خوردن، میزان اشتها و نحوه استفاده بدن از انرژی و سوزاندن کالری را تعیین می‌کنند، که همه این موارد می‌توانند بر توانایی شما در افزایش یا کاهش وزن تأثیر بگذارند.

روش‌های مختلفی برای محاسبه وزن ایده‌آل وجود دارد. به عنوان مثال، برخی از روش‌ها یک محدوده ایجاد می‌کنند، در حالی که برخی دیگر به یک عدد منجر می‌شوند. برخی از محاسبات جنسیت شما را در نظر می‌گیرند، در حالی که برخی دیگر از نسبت‌های اندازه‌های خاص بدن به وزن شما استفاده می‌کنند.

شاخص توده بدنی (BMI)

یکی از ابزارهایی که پزشکان مدت‌هاست برای اندازه‌گیری وزن ایده‌آل بدن استفاده می‌کنند، شاخص توده بدنی (BMI) است. این شاخص، وزن بدن شما به کیلوگرم تقسیم بر مجذور قد شما به متر است. می‌توانید BMI خود را با یک محاسبه‌گر ساده آنلاین BMI اندازه‌گیری کنید.

محدوده‌های BMI به شرح زیر است:

• چاقی = 30.0 یا بالاتر
• اضافه وزن = ۲۵.۰ تا ۲۹.۹
• وزن سالم = ۱۸.۵ تا ۲۴.۹
• کمبود وزن = زیر ۱۸.۵

BMI می‌تواند به شما ایده‌ای از وضعیتتان بدهد، اما چربی بدن را اندازه‌گیری نمی‌کند. این شاخص برای تشخیص یا تأیید مشکل وزن شما در نظر گرفته نشده است.

شاخص توده بدنی (BMI) معایب خودش را دارد. برای مثال، نمی‌تواند تفاوت بین چربی و عضله را تشخیص دهد، بنابراین وقتی کسی خیلی عضلانی است یا توده عضلانی خود را از دست داده است، می‌تواند اشتباه باشد. افراد عضلانی ممکن است BMI بالایی داشته باشند بدون اینکه چاق باشند. و BMI می‌تواند چربی را در افراد مسن و افرادی که عضله از دست داده‌اند، کمتر از حد واقعی نشان دهد. همچنین نشان نمی‌دهد که چربی اضافی بدن در کجا توزیع شده است.

محاسبه BMI در قرن نوزدهم توسط یک ریاضیدان، نه یک پزشک، ابداع شد. بعدها در قرن بیست و یکم، یک فیزیولوژیست آن را برای تحقیقات آماری، نه برای استفاده پزشکی، اتخاذ کرد. همچنین، تحقیقات او در مورد BMI عمدتاً شامل مردان غیر اسپانیایی تبار بود و نژادها یا قومیت‌های دیگر را در نظر نمی‌گرفت. 

به همین دلیل، BMI ابزار مناسبی برای همه نیست. برای مثال، مطالعات نشان می‌دهد که بزرگسالان آسیایی ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری قلبی و دیابت نوع ۲ با BMI پایین‌تر نسبت به بزرگسالان سفیدپوست باشند.

شاخص توده بدنی (BMI) شما به تنهایی هرگز نباید معیاری برای سلامت شما باشد. اگر فکر می‌کنید چاق هستید یا در مورد وزن سالم سوالی دارید، با پزشک خود صحبت کنید.

دور کمر

راه دیگری هم برای فهمیدن اینکه وزن ناسالم چطور ممکن است بر سلامت شما تأثیر بگذارد وجود دارد – فقط کافی است دور کمر خود را اندازه بگیرید.

دور کمر مهم است زیرا چربی شکم می‌تواند جدی‌تر باشد و با خطرات متابولیک و قلبی عروقی مرتبط است. این شما را در معرض خطر بیشتری برای مواردی مانند دیابت نوع ۲ ، فشار خون بالا و بیماری قلبی قرار می‌دهد.

دور کمر شما به طور قطعی نشان نمی‌دهد که اضافه وزن دارید. هم BMI و هم اندازه‌گیری دور کمر ابزارهای غربالگری هستند. اما به طور کلی، در اینجا دستورالعمل‌هایی برای مردان و زنان آمده است:

• مردان: دور کمر نباید بیشتر از 40 اینچ باشد.
• زنان غیرباردار: دور کمر نباید بیشتر از 80 سانتی‌متر (88 سانتی‌متر) باشد.

نحوه اندازه‌گیری دور کمر به این صورت است:

• بایستید و یک متر نواری را دور کمر خود (درست بالای استخوان لگن) بپیچید.
• نوار باید محکم باشد اما به پوست شما فشار نیاورد.
• قبل از اندازه گیری نفس خود را بیرون دهید.

نسبت دور کمر به دور باسن (WHR)

شما می‌توانید WHR خود را با اندازه گیری دور کمر و تقسیم آن بر دور پهن‌ترین قسمت باسن خود بدست آورید.

نسبت دور کمر به باسن (WHR) شما به پزشک نشان می‌دهد که در چه محدوده‌ای از عالی تا در معرض خطر قرار دارید.

مطالعات نشان می‌دهد که WHR شما ممکن است در پیش‌بینی مشکلات مزمن سلامتی بهتر از BMI باشد. پزشکان فکر می‌کنند که این ممکن است به این دلیل باشد که این روش دقیق‌تری برای اندازه‌گیری چربی شکم، از جمله مضرترین نوع آن، یعنی چربی احشایی (چربی اطراف اندام‌های شما) است.

نسبت کمر به قد (WHtR)

مانند WHR، WHtR خود را با اندازه‌گیری دور کمر و تقسیم آن بر قد خود محاسبه می‌کنید.

در اینجا دسته‌بندی‌های کلی ریسک بر اساس نسبت دور کمر به قد (WHtR) شما آورده شده است:

• WHtR < 0.5: بدون افزایش خطر
• WHtR 0.5-0.59: افزایش خطر
• WHtR 0.6 یا بیشتر: خطر بسیار بالا

قاعده کلی این است که دور کمر خود را کمتر از نصف قدتان نگه دارید.

تجزیه و تحلیل ترکیب بدن

برای اطلاع از ترکیب بدن خود، می‌توانید آنالیز ترکیب بدن را با جذب سنجی دوگانه اشعه ایکس (DXA) انجام دهید. این اسکنی است که بافت چربی، توده بدون چربی و تراکم استخوان شما را تجزیه و تحلیل می‌کند.

DXA با استفاده از پرتوهای اشعه ایکس کم‌توان برای اسکن بدن شما کار می‌کند. شما نمی‌توانید اسکن را حس کنید. این پرتوها به شما نشان می‌دهند که چه مقدار از بدن شما استخوان، عضله و چربی دارد.

وقتی تجزیه و تحلیل ترکیب بدن را انجام می‌دهید، می‌تواند به شما بگوید:

• درصد چربی کل بدن
• شاخص توده چربی (چربی کل نسبت به قد شما)
• بافت چربی احشایی (چربی اطراف اندام‌های شما)
• نسبت اندروید به ژنوئید (جایی که چربی در بدن شما ذخیره می‌شود – به عنوان مثال، “سیب شکل” یا “گلابی شکل”)
• شاخص توده بدون چربی (توده بدون چربی نسبت به قد شما)
• توده عضلانی اسکلتی (کل عضلات اسکلتی)
• درصد توده عضلانی اسکلتی (درصد بدن شما از عضله اسکلتی تشکیل شده است)
• نسبت توده بدون چربی زائده‌ها به قد (میزان توده بدون چربی در بازوها و پاها نسبت به قد)
• نسبت توده بدون چربی زائده به BMI (میزان توده بدون چربی در بازوها و پاها نسبت به BMI شما)
• میزان متابولیسم در حالت استراحت (تعداد کالری که باید در حالت استراحت بسوزانید تا وزن فعلی خود را حفظ کنید)
• تراکم استخوان کل بدن (میانگین تراکم استخوان برای کل اسکلت شما)

تجزیه و تحلیل ترکیب بدن می‌تواند به نظارت بر تغییرات در عضلات، استخوان‌ها و چربی شما کمک کند.

چگونه به وزن ایده‌آل بدن برسم؟

بخش کلیدی تغییر وزن شامل تغییر رفتار شماست. ایجاد عادات سالم برای درازمدت مهم است، نه فقط برای رسیدن به وزن هدف. 

همچنین، شناسایی و کنترل محرک‌هایی که در زندگی روزمره شما باعث افزایش استرس می‌شوند، مهم است. هرچه استرس شما بیشتر باشد، تمرکز بر انتخاب غذاهای مغذی، ورزش و کنترل وعده‌های غذایی دشوارتر می‌شود.

وزن شما نتیجه‌ی شبکه‌ی پیچیده‌ای از عوامل است. شما نمی‌توانید برخی از عوامل مانند ژن‌ها و هورمون‌ها را کنترل کنید، اما برخی از عوامل وجود دارند که می‌توانید کنترل کنید. وقتی کالری بیشتری نسبت به میزان مصرف روزانه‌ی بدن خود دریافت می‌کنید، بدن شما آن کالری‌ها را نگه می‌دارد و آنها را به چربی تبدیل می‌کند.

دو جزء اصلی کاهش وزن سالم و پایدار عبارتند از:

غذاهای سرشار از مواد مغذی بخورید. فست فود، نوشابه و غذاهای فرآوری شده کالری بالایی دارند و در عین حال ویتامین، مواد معدنی، فیبر و سایر مواد مغذی مهم مورد نیاز بدن شما برای رشد را کم دارند. هر روز غذاهای بسته بندی شده کمتری مصرف کنید و تعداد غذاهای کامل – غذاهایی که تا حد امکان به حالت طبیعی خود نزدیک هستند – را در هر وعده غذایی در بشقاب خود افزایش دهید.

بیشتر حرکت کنید. سبک زندگی ما می‌تواند فاقد  فعالیت بدنی باشد ، از جمله ورزش، بازی یا فقط حرکت به اندازه‌ای که سوخت دریافتی را بسوزاند. افزایش تعداد قدم‌های روزانه می‌تواند کالری بسوزاند و به قلب، استخوان‌ها و عضلات شما نیز کمک کند.

نکات سالم برای کاهش وزن

دفتر پیشگیری از بیماری‌ها و ارتقای سلامت توصیه می‌کند:

• ۱۶۰۰ تا ۲۴۰۰ کالری در روز برای زنان و افرادی که وزنشان در محدوده سالم است
• ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ کالری در روز برای مردان و افرادی که وزن سالمی دارند

این محدوده‌ها به سطح فعالیت و سن بستگی دارند. هرچه جوان‌تر و فعال‌تر باشید، روزانه به کالری بیشتری نیاز دارید.

برای کاهش وزن، باید کالری کمتری نسبت به آنچه روزانه می‌سوزانید، دریافت کنید. معمولاً اگر این اختلاف ۵۰۰ کالری در روز باشد، حدود نیم کیلوگرم در هفته وزن کم خواهید کرد. با پزشک خود در مورد میزان کالری که باید روزانه برای کاهش وزن مصرف کنید، صحبت کنید.

به یاد داشته باشید که برای عملکرد خوب به تعداد مشخصی کالری نیاز دارید. کاهش بیش از حد کالری دریافتی می‌تواند مانع از دریافت تغذیه مناسب شود. به طور کلی، پزشکان توصیه نمی‌کنند که کمتر از ۱۲۰۰ کالری در روز مصرف کنید. 

کالری‌هایی که می‌خورید را بشمارید:

• میوه و سبزیجات بیشتری بخورید.
• پروتئین و فیبر کافی دریافت کنید.
• مصرف نمک، شکر و چربی را محدود کنید.
• مراقب سهم‌های غذایی خود باشید.

اگر وزن زیادی برای کم کردن دارید یا حتی پس از تغییر رژیم غذایی و ورزش، وزن کم نمی‌کنید، پزشک ممکن است بخواهد در مورد موارد زیر نیز با شما صحبت کند:

• داروها
• جراحی لاغری یا باریاتریک

روی تغییرات بلندمدت تمرکز کنید

اگر یک رژیم غذایی بیش از حد خوب به نظر می‌رسد که واقعی باشد، احتمالاً همینطور است. همین امر در مورد وعده‌هایی مبنی بر کاهش  سریع وزن بدون تغییر رژیم غذایی یا عادات ورزشی نیز صدق می‌کند.

کاهش وزن ۱ تا ۲ پوند در هفته تقریباً مناسب است. بنابراین برای حفظ وزن مناسب، «آهسته و پیوسته» فکر کنید.

برای حرکت:

• حداقل دو ساعت و نیم ورزش هوازی (مانند پیاده‌روی سریع) در هر هفته را هدف قرار دهید. برای کاهش وزن ممکن است حتی به بیشتر از این مقدار نیاز داشته باشید.
• حداقل دو بار در هفته تمرینات تقویت عضلات انجام دهید.
• برای سوزاندن کالری در طول روز، حرکت معمولی را نیز به آن اضافه کنید. (دور از ورودی‌ها پارک کنید. در محله پیاده‌روی کنید. مرتباً از پشت میز خود بلند شوید و حرکت کنید).

نکات سالم برای افزایش وزن

اگر کمبود وزن دارید، پزشک ممکن است به شما توصیه کند که مقداری وزن اضافه کنید. این فقط به معنای خوردن غذای بیشتر نیست. برای افزایش وزن به روشی آهسته و پیوسته که ماندگار باشد، می‌توانید:

• غذاهای پرکالری (مغذی) مانند گوشت، ماهی چرب، تخم مرغ، ماست پرچرب و کره بادام زمینی بخورید.
• بیشتر اوقات غذا بخورید.
• به غذاهایی که از قبل می‌خورید کالری اضافه کنید، مثلاً به ماست خود آجیل یا به بلغور جو دوسر خود کره بادام زمینی اضافه کنید. 
• کالری‌های مایع مانند اسموتی‌های سرشار از مواد مغذی را امتحان کنید که باعث نمی‌شوند احساس سیری بیش از حد کنید، بنابراین برای وعده غذایی بعدی خود گرسنه خواهید بود.
• با وزنه ورزش کنید. تمرینات قدرتی به ساخت عضله کمک می‌کند که به وزن بدن شما می‌افزاید.

این فرآیند را سرگرم‌کننده کنید

«رژیم گرفتن» مفهومی است که اکثر افراد آن را ناخوشایند و ناامیدکننده می‌دانند. اما ایجاد تغییرات سالم در درازمدت، رژیم گرفتن نیست. سلامتی طولانی‌مدت از تغییر طرز فکر و پرورش عادات سالم ناشی می‌شود.

تغذیه سالم و ورزش می‌تواند شما را با خانواده، دوستان و دیگران که اهداف مشابهی دارند، مرتبط کند. می‌توانید به یک گروه حمایتی یا مرکز تناسب اندام بپیوندید، در یک کلاس شرکت کنید یا با فرزندانتان بازی کنید.

زندگی سالم یک سبک زندگی است و مزایای آن ارزشش را دارد.

خلاصه مطلب

وزن ایده‌آل شما منحصر به فرد است و به عوامل زیادی از جمله سن، جنس، قد، شرایط پزشکی، ترکیب بدن و ژنتیک بستگی دارد. ابزارهایی مانند BMI، دور کمر و تجزیه و تحلیل ترکیب بدن، همگی وزن را برای کمک به سنجش سلامت کلی در نظر می‌گیرند، اما هر کدام تنها بخشی از کل تصویر هستند. برای رسیدن به وزن سالم، با پزشک خود در مورد اهداف خود صحبت کنید و روی عادات بلندمدت مانند تغذیه متعادل و فعالیت بدنی منظم تمرکز کنید.

سوالات متداول در مورد وزن ایده‌آل بدن

وزن طبیعی و سالم چقدر است؟

وزن سالم یا ایده‌آل به عوامل زیادی مانند سن، جنس، ژنتیک و شرایط پزشکی بستگی دارد و برای هر فرد منحصر به فرد است. پزشکان معمولاً از چندین معیار مختلف برای تعیین محدوده وزن سالم شما استفاده می‌کنند، مانند شاخص توده بدنی (BMI)، دور کمر، ترکیب بدن و نسبت دور کمر به باسن. 

محدوده BMI سالم چقدر است؟

شاخص توده بدنی (BMI) یک محاسبه ساده از تقسیم وزن بر مجذور قد است. محدوده BMI سالم برای بزرگسالان بالای 20 سال، 18.5 تا 25 است. BMI شما تنها یکی از معیارهای ترکیب بدن و بخش کوچکی از سلامت کلی شماست. BMI میزان چربی در مقابل میزان ماهیچه در بدن شما را در نظر نمی‌گیرد. برای ارزیابی دقیق سلامت خود، به اطلاعات بیشتری نسبت به BMI به تنهایی نیاز دارید.

وزن مناسب برای سن من چقدر است؟

با افزایش سن، هورمون‌های شما تغییر می‌کنند و متابولیسم شما کند می‌شود. این بدان معناست که معمولاً در میانسالی وزن بیشتری نسبت به سال‌های جوانی خود دارید. سالم‌ترین وزن برای سن شما به جنسیت، شرایط پزشکی، ژنتیک و سایر عوامل بستگی دارد. پزشک شما می‌تواند به شما کمک کند تا بدانید محدوده سالم برای وزن و سن شما چیست.

وزن سالم چیست؟

از نظر تاریخی، پزشکان «وزن ایده‌آل» را به عنوان وزنی تعریف کرده‌اند که در آن کمترین خطر مرگ را دارید. در حال حاضر، اهداف وزنی بیشتر بر عواملی تمرکز دارند که مختص هر فرد هستند، مانند وزن و قد. 

چگونه وزن ایده‌آل خود را محاسبه کنم؟

شما می‌توانید وزن ایده‌آل خود را با استفاده از چند ابزار مختلف از جمله BMI، نسبت دور کمر به باسن و نسبت وزن به قد اندازه‌گیری کنید.

چه عواملی بر وزن سالم تأثیر می‌گذارند؟

برخی از عواملی که می‌توانند بر رسیدن به وزن سالم تأثیر بگذارند عبارتند از: نداشتن رژیم غذایی سالم و مغذی و نداشتن فعالیت کافی.

چرا حفظ وزن سالم مهم است؟

حفظ وزن سالم می‌تواند انرژی مورد نیاز شما را در طول روز تأمین کند و خطر ابتلا به برخی بیماری‌ها مانند دیابت و بیماری‌های قلبی را کاهش دهد.

چگونه شاخص توده بدنی (BMI) به تعیین وزن سالم کمک می‌کند؟

یکی از ابزارهایی که پزشکان برای تعیین وزن سالم بدن استفاده می‌کنند، شاخص توده بدنی (BMI) است. این شاخص، وزن بدن شما را بر حسب کیلوگرم تقسیم بر مجذور قد شما بر حسب متر می‌کند.

نوشته وزن ایده‌آل بدن اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

چه چیزی باعث میگرن می‌شود؟

شما می‌دانید سردردهای میگرنی‌تان چگونه شروع می‌شوند، اما نمی‌دانید چرا به آنها دچار می‌شوید. چه چیزی باعث می‌شود که شما بیشتر از برخی افراد دیگر احتمال ابتلا به این سردردهای وحشتناک را داشته باشید؟

علل شایع میگرن

پزشکان کاملاً مطمئن نیستند که چه چیزی باعث سردردهای میگرنی می‌شود ، اما فکر می‌کنند عدم تعادل در برخی  مواد شیمیایی مغز ممکن است در این امر نقش داشته باشد.

عصب سه قلو در سر شما،  چشم‌ها  و  دهان شما را هدایت می‌کند . همچنین به شما کمک می‌کند تا احساسات را در صورت خود حس کنید و یک مسیر اصلی برای درد است. سطح ماده شیمیایی به نام سروتونین ممکن است در شروع میگرن کاهش یابد و این عصب می‌تواند مواد شیمیایی به نام انتقال‌دهنده‌های عصبی را آزاد کند که به  مغز شما می‌روند  و  باعث درد می‌شوند.

عوامل خطر میگرن

ممکن است به دلایل زیر احتمال ابتلا به میگرن در شما بیشتر باشد:

ژن‌های شما. اگر کسی در خانواده شما دچار سردردهای میگرنی شود، احتمال ابتلای شما به آن بیشتر است.

سن شما.  سردردهای میگرنی می‌توانند در هر مقطعی از زندگی شما بروز کنند، اما احتمال ابتلا به اولین مورد آن در  نوجوانی بیشتر است. این سردردها معمولاً در دهه ۳۰ زندگی به اوج خود می‌رسند و بعداً در زندگی شدت کمتری پیدا می‌کنند.

جنسیت شما.  زنان حدود سه برابر بیشتر از مردان احتمال ابتلا به آنها را دارند.

محرک‌های میگرن

مواردی که ممکن است میگرن را تحریک کنند عبارتند از:

تغییرات هورمونی.  تغییر در هورمون  استروژن  می‌تواند باعث میگرن در زنان شود.  داروهایی  مانند  قرص‌های ضدبارداری  یا  درمان جایگزینی هورمون  می‌توانند باعث سردرد شوند یا آنها را بدتر کنند. اما برخی دیگر از زنان هنگام مصرف این داروها میگرن کمتری دارند.

استرس عاطفی.  این یکی از شایع‌ترین  محرک‌های میگرن است . وقتی استرس دارید،  مغز شما  مواد شیمیایی آزاد می‌کند که واکنش “جنگ یا گریز” شما را فعال می‌کند.  اضطراب، نگرانی و ترس می‌توانند تنش بیشتری ایجاد کرده و میگرن را بدتر کنند.

غذاهای خاص.  غذاهای شور، فرآوری شده و پنیرهای کهنه مانند  پنیر آبی  از عوامل محرک شناخته شده هستند. شیرین کننده مصنوعی آسپارتام و مونوسدیم گلوتامات (MSG) که طعم دهنده است نیز ممکن است باعث ایجاد آنها شوند.

حذف وعده‌های غذایی.  اگر یک وعده غذایی را از دست بدهید، قند خون شما می‌تواند کاهش یابد و باعث سردرد شود.

الکل  و  کافئین.  آیا تا به حال بعد از نوشیدن یک لیوان شراب دچار سردرد شدید شده‌اید؟ نوشیدنی‌های الکلی و نوشیدنی‌های سرشار از  کافئین  می‌توانند  محرک میگرن باشند.

اضافه بار حسی.  نورهای شدید، صداهای بلند و بوهای تند می‌تواند در برخی افراد باعث این سردردها شود.

تغییرات در  الگوی خواب. اگر خواب  خیلی زیاد یا خیلی کم داشته باشید، ممکن است دچار میگرن شوید. سفر بین مناطق زمانی؟ جت لگ نیز می‌تواند یکی از دلایل آن باشد.

فشار فیزیکی. یک تمرین  شدید ، مانند  ورزش سنگین  یا حتی رابطه جنسی، می‌تواند باعث میگرن شود. شما هنوز هم باید فعال باشید، اما ممکن است با سرعت متوسط ​​تر بهتر عمل کنید.

تغییرات آب و هوا.  این یک عامل محرک بزرگ است. تغییر در فشار کلی هوا نیز همینطور.

مصرف بیش از حد دارو.  اگر میگرن دارید و بیش از 10 روز در ماه دارو مصرف می‌کنید، ممکن است خود را برای چیزی که  سردرد برگشتی نامیده می‌شود، آماده کنید . پزشک شما احتمالاً آن را سردرد ناشی از مصرف بیش از حد دارو خواهد نامید.

اگرچه ممکن است نتوانید به طور کامل از محرک‌های میگرن جلوگیری کنید، اما برخی موارد ساده – مانند  خواب منظم و با کیفیت، رژیم غذایی سالم ، ورزش و  مدیریت استرس  – ممکن است به شما کمک کند تا قبل از شروع، آنها را متوقف کنید.

نوشته علل میگرن اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

حمله قلبی چیست؟

حمله قلبی زمانی اتفاق می‌افتد که چیزی جریان خون به قلب شما را مسدود کند، به طوری که نتواند اکسیژن مورد نیاز خود را دریافت کند. این یک اورژانس پزشکی است. در صورت مشاهده اولین علامت هرگونه علائم، فوراً با 115 تماس بگیرید. منتظر نمانید تا علائم برطرف شوند.

حملات قلبی، انفارکتوس میوکارد (MI) نیز نامیده می‌شوند. «میو» به معنی عضله، «کاردیال» به معنی قلب و «انفارکتوس» به معنی مرگ بافت به دلیل کمبود خون‌رسانی است. این مرگ بافت می‌تواند باعث آسیب پایدار به عضله قلب شما شود.

علائم حمله قلبی

علائم حمله قلبی عبارتند از:

• ناراحتی، فشار، سنگینی، گرفتگی، فشردگی یا درد در قفسه سینه، بازو یا زیر استخوان جناغ سینه
• ناراحتی که به پشت، فک، گلو یا بازو سرایت می‌کند
• احساس پری، سوء هاضمه یا خفگی (ممکن است شبیه سوزش سر دل باشد)
• تعریق، ناراحتی معده، استفراغ یا سرگیجه
• ضعف شدید، اضطراب، خستگی یا  تنگی نفس
• ضربان قلب سریع یا نامنظم (تپش قلب)
• اضطراب

علائم حمله قلبی می‌تواند از فردی به فرد دیگر یا از یک حمله قلبی به حمله قلبی دیگر متفاوت باشد. زنان و افرادی که در بدو تولد زن نامیده می‌شوند، بیشتر احتمال دارد که این علائم حمله قلبی را داشته باشند:

• خستگی غیرمعمول
• تنگی نفس
• حالت تهوع یا استفراغ
• سرگیجه یا سبکی سر
• ناراحتی در روده (ممکن است شبیه سوء هاضمه باشد)
• ناراحتی در گردن، شانه یا قسمت بالای کمر
• مشکل در خوابیدن

در برخی از حملات قلبی، هیچ علامتی مشاهده نخواهید کرد (انفارکتوس میوکارد “خاموش”). این مورد در افرادی که دیابت دارند شایع‌تر است.

حمله قلبی چه احساسی دارد؟

حمله قلبی مانند درد شدید قفسه سینه احساس می‌شود، از آن نوع که کسی قفسه سینه شما را محکم فشار می‌دهد، یا وزن سنگینی روی آن حمل می‌کنید. ممکن است این درد را برای مدتی داشته باشید.

همچنین ممکن است احساس ضعف، سرگیجه یا احساس غش کردن داشته باشید و ممکن است زیاد عرق کنید. گاهی اوقات، درد خفیفی در فک، گردن، کمر یا بازوها نیز خواهید داشت. به علاوه، ممکن است در تنفس مشکل داشته باشید.

حمله قلبی خاموش چیست؟

همانطور که از نامش پیداست، حمله قلبی خاموش حمله‌ای است که بدون هیچ علامت واضحی که معمولاً مربوط به حملات قلبی است، مانند سرگیجه، ضربان قلب سریع‌تر یا نامنظم (تپش قلب)، مشکل در تنفس و اضطراب رخ می‌دهد. تشخیص اینکه آیا دچار حمله قلبی خاموش شده‌اید یا خیر، دشوار است زیرا بدون هشدار قبلی اتفاق می‌افتد.

حقایقی در مورد حملات قلبی

طبق گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC)، هر ۴۰ ثانیه یک نفر در ایالات متحده دچار حمله قلبی می‌شود.

حملات قلبی هم برای مردان و هم برای زنان و کسانی که در بدو تولد مذکر و مونث هستند، اتفاق می‌افتد. اگرچه احتمال بروز آنها با افزایش سن بیشتر می‌شود، اما عوامل خطر بسیاری – از جمله فشار خون بالا، سطح بالای کلسترول LDL (“بد”)،  دیابت و سیگار کشیدن -وجود دارد که می‌توانید آنها را تغییر دهید.

انواع حملات قلبی: وقتی کسی دچار حمله قلبی می‌شود، ممکن است برخی از این اصطلاحات را بشنوید:

• انفارکتوس میوکارد با بالا رفتن قطعه ST: حمله قلبی که در آن شریان کرونری به طور کامل مسدود می‌شود.
• انفارکتوس میوکارد بدون بالا رفتن قطعه ST: حمله قلبی که در آن شریان کرونری به اندازه‌ای تنگ می‌شود که جریان خون را تا حد زیادی کاهش می‌دهد اما کاملاً مسدود نمی‌شود.
• MINOCA (انفارکتوس میوکارد با عروق کرونر غیرانسدادی): حمله قلبی که در آن هیچ انسدادی در عروق کرونر اصلی مشاهده نمی‌شود.

حمله قلبی در مقابل ایست قلبی

ایست قلبی ناگهانی در واقع حمله قلبی نیست. می‌توانید حمله قلبی را به عنوان مشکلی در شریان‌های قلب در نظر بگیرید، در حالی که ایست قلبی ناگهانی به این معنی است که سیستم الکتریکی قلب ناگهان درست کار نمی‌کند و باعث می‌شود قلب از پمپاژ خون باز ایستد.

حمله قلبی در مقابل آنژین صدری

آنژین صدری همچنین حمله قلبی نیست. این یک علامت است و گاهی اوقات می‌تواند نشانه‌ای از حمله قلبی باشد. به معنای درد قفسه سینه است. و اگرچه می‌تواند با حمله قلبی اتفاق بیفتد، اما می‌تواند به دلایل دیگری نیز رخ دهد. این احساسات ممکن است با فعالیت‌های عادی یا فشار بدنی ایجاد شوند، اما با استراحت یا مصرف نیتروگلیسیرین از بین می‌روند.

با آنژین، ممکن است احساس کنید:

• فشار، درد، فشردگی یا احساس پری در مرکز قفسه سینه
• درد یا ناراحتی در شانه، بازو، کمر، گردن یا فک

اگر درد بدتر شد، بیش از ۵ دقیقه طول کشید یا پس از مصرف نیتروگلیسیرین بهبود نیافت، با ۱۱۵ تماس بگیرید. پزشکان به این حالت آنژین «ناپایدار» می‌گویند و این یک وضعیت اورژانسی است که می‌تواند مربوط به حمله قلبی قریب‌الوقوع باشد.

اگر آنژین «پایدار» دارید که شایع‌ترین نوع آن است، علائم شما معمولاً با محرک‌های قابل پیش‌بینی (مانند احساسات شدید،  ورزش، دمای بسیار بالا یا بسیار پایین یا حتی یک وعده غذایی سنگین) بروز می‌کنند. اگر استراحت کنید یا نیتروگلیسیرین تجویز شده توسط پزشک خود را مصرف کنید، علائم از بین می‌روند. در غیر این صورت، با ۱۱۵ تماس بگیرید.

علل حمله قلبی

عضله قلب شما به طور مداوم به خون غنی از اکسیژن نیاز دارد. شریان‌های کرونری شما این خون حیاتی را به قلب شما می‌رسانند. اگر بیماری شریان کرونری داشته باشید، این شریان‌ها تنگ می‌شوند و خون نمی‌تواند آنطور که باید جریان یابد. وقتی جریان خون شما مسدود می‌شود، دچار حمله قلبی می‌شوید.

چربی، کلسیم، پروتئین‌ها و سلول‌های التهابی در شریان‌های شما تجمع می‌یابند و پلاک‌هایی تشکیل می‌دهند. این رسوبات پلاک از بیرون سفت و از داخل نرم و خمیری هستند.

وقتی پلاک سفت می‌شود، پوسته بیرونی ترک می‌خورد. به این حالت پارگی می‌گویند. پلاکت‌ها (سلول‌های دیسکی شکل در خون شما که به لخته شدن آن کمک می‌کنند) به این ناحیه می‌آیند و لخته‌های خون در اطراف پلاک تشکیل می‌شوند. اگر یک لخته خون شریان شما را مسدود کند، عضله قلب شما دچار کمبود اکسیژن می‌شود. سلول‌های عضلانی به زودی می‌میرند و باعث آسیب دائمی می‌شوند.

به ندرت، اسپاسم در شریان کرونری شما می‌تواند باعث حمله قلبی نیز شود. در طول این اسپاسم کرونری، شریان‌های شما محدود یا منقبض می‌شوند و خون‌رسانی به عضله قلب شما را قطع می‌کنند (ایسکمی). این اتفاق می‌تواند در حالت استراحت و حتی اگر بیماری جدی شریان کرونری نداشته باشید، رخ دهد.

هر شریان کرونری خون را به بخش متفاوتی از عضله قلب شما می‌فرستد. میزان آسیب عضله به اندازه ناحیه‌ای که شریان مسدود شده خونرسانی می‌کند و مدت زمان بین حمله قلبی و درمان بستگی دارد.

عضله قلب شما بلافاصله پس از حمله قلبی شروع به بهبود می‌کند. این روند حدود ۸ هفته طول می‌کشد. درست مانند یک زخم پوستی، در ناحیه آسیب‌دیده جای زخم ایجاد می‌شود. اما بافت زخم جدید آنطور که باید حرکت نمی‌کند. بنابراین قلب شما پس از حمله قلبی نمی‌تواند به اندازه کافی پمپاژ کند. اینکه این توانایی پمپاژ چقدر تحت تأثیر قرار می‌گیرد، به اندازه و محل جای زخم بستگی دارد.

شریان‌های کرونری غیرطبیعی همچنین می‌توانند منجر به حمله قلبی شوند. این بیماری قلبی از بدو تولد وجود دارد، که در آن رگ‌های خونی که قلب شما را تغذیه می‌کنند در موقعیت‌های غیرمعمول قرار دارند. گاهی اوقات، این شریان‌های غیرطبیعی می‌توانند فشرده یا منقبض شوند که می‌تواند منجر به حمله قلبی شود.

بیماری‌های نادر پزشکی، به ویژه آن‌هایی که منجر به تنگ شدن رگ‌های خونی تغذیه‌کننده قلب می‌شوند، یکی دیگر از علل حمله قلبی هستند.

پارگی یا هرگونه آسیب جدی دیگر به عروق کرونر می‌تواند منجر به حمله قلبی شود.

گاهی اوقات، علاوه بر انسداد، سایر بیماری‌های قلبی و عروقی نیز می‌توانند باعث حمله قلبی شوند. وضعیتی که به عنوان پارگی خود به خودی عروق کرونر (SCAD) شناخته می‌شود نیز می‌تواند باعث حمله قلبی شود. این اتفاق زمانی می‌افتد که پارگی در یکی از رگ‌های خونی که به قلب شما خونرسانی می‌کنند، رخ می‌دهد. این پارگی می‌تواند منجر به لخته شدن خون یا بخش‌هایی از بافت پاره شده شود که شریان را مسدود کرده و باعث حمله قلبی می‌شود. پزشکان اغلب این بیماری را به دلایلی مانند استرس، ورزش شدید یا بارداری مرتبط می‌دانند و این بیماری در زنان جوان‌تر، افرادی که از بدو تولد زن بوده‌اند و افرادی که مبتلا به سندرم مارفان هستند، شایع است.

آمبولی عروق کرونر همچنین منجر به حملات قلبی می‌شود. در این حالت، یک لخته خون از طریق جریان خون حرکت می‌کند و در شریان کرونر، رگ خونی که خون را به قلب می‌رساند، گیر می‌افتد. در نتیجه، این لخته در جریان طبیعی خون از طریق شریان آسیب‌دیده اختلال ایجاد می‌کند و منجر به حمله قلبی می‌شود.

اسپاسم عروق کرونر همچنین می‌تواند منجر به حمله قلبی شود. این یک سفت شدن جدی شریان کرونر است که بدون هشدار اتفاق می‌افتد و جریان خون به قلب را مسدود می‌کند. این وضعیت می‌تواند حتی بدون وجود هیچ گونه تجمع پلاک آشکار در شریان‌های شما رخ دهد.

عوامل خطر حمله قلبی

عوامل زیادی می‌توانند احتمال حمله قلبی را افزایش دهند؛ از برخی می‌توان اجتناب کرد و از برخی دیگر نمی‌توان اجتناب کرد. این عوامل عبارتند از:

سبک زندگی. برخی از انتخاب‌های سبک زندگی، مانند سیگار کشیدن، نوشیدن الکل، مصرف مواد مخدر و ورزش نکردن، می‌توانند خطر حمله قلبی را افزایش دهند.

جنسیت و سن. احتمال حمله قلبی با افزایش سن افزایش می‌یابد. معمولاً احتمال حمله قلبی برای مردان و افرادی که در بدو تولد مرد تشخیص داده شده‌اند، در سن ۴۵ سالگی افزایش می‌یابد. برای زنان و افرادی که در بدو تولد زن تشخیص داده شده‌اند، این احتمال در ۵۰ سالگی یا با شروع یائسگی افزایش می‌یابد.

بیماری. برخی از بیماری‌ها نیز می‌توانند به قلب شما فشار وارد کنند و منجر به حمله قلبی شوند. از جمله این بیماری‌ها می‌توان به فشار خون بالا، عادات غذایی ناسالم، دیابت و چاقی اشاره کرد.

سلامت خانواده. اگر والدین یا خواهر و برادر شما، به خصوص در سنین پایین‌تر، دچار حمله قلبی شده‌اند، احتمال ابتلای شما نیز بیشتر است. اگر پدر یا برادر شما در سن ۵۵ سالگی یا کمتر و مادر یا خواهر شما در سن ۶۵ سالگی یا کمتر به بیماری قلبی مبتلا شده باشند، احتمال ابتلای شما حتی بیشتر هم می‌شود.

اضافه وزن یا چاقی. داشتن وزن اضافی یکی دیگر از عوامل خطر مرتبط با حملات قلبی است.

قومیت. پیشینه شما ممکن است در بروز حمله قلبی نقش داشته باشد. افرادی که ریشه آسیای جنوبی دارند، در مقایسه با سایر اقوام، بیشتر در معرض ابتلا به این بیماری هستند.

بارداری. حملات قلبی و بارداری نیز به هم مرتبط هستند، اگرچه احتمال آن کم است. اما می‌توانند هم در دوران بارداری و هم پس از زایمان اتفاق بیفتند. سن، چاقی و سایر شرایط سلامتی احتمال حمله قلبی را افزایش می‌دهند.

استرس. وقتی تحت استرس هستید، بدن شما هورمونی به نام کورتیزول آزاد می‌کند. با گذشت زمان، کورتیزول می‌تواند قند خون و فشار خون شما را افزایش دهد و در عین حال سطح HDL یا کلسترول “خوب” را کاهش دهد. استرس مداوم می‌تواند باعث تنگ شدن شریان‌های شما و تغییر نحوه لخته شدن خون شود و خطر سکته مغزی را افزایش دهد. به دلیل استرس، اغلب خواب خوبی ندارید. استرس مداوم همچنین باعث می‌شود که کمتر بتوانید به اندازه کافی ورزش کنید یا غذاهای سالم بخورید. همچنین ممکن است سیگار بکشید، ویپ کنید یا بیش از حد معمول الکل بنوشید. همه این موارد احتمال حمله قلبی را افزایش می‌دهد.

اگر دچار حمله قلبی شدم چه کار کنم؟

پس از حمله قلبی، برای باز کردن شریان مسدود شده و کاهش آسیب، به درمان سریع نیاز دارید. در اولین علائم حمله قلبی، با 115 تماس بگیرید. در طول حمله قلبی چقدر فرصت دارید؟ بهترین زمان برای درمان حمله قلبی ظرف 1 یا 2 ساعت پس از شروع علائم حمله قلبی است. انتظار بیشتر به معنای آسیب بیشتر به قلب و کاهش احتمال زندگی طولانی‌تر است.

اگر با اورژانس تماس گرفته‌اید و منتظر رسیدن آنها هستید، یک آسپرین (۳۲۵ میلی‌گرم) بجوید. آسپرین یک مهارکننده قوی لخته شدن خون است و می‌تواند احتمال مرگ ناشی از حمله قلبی را تا ۲۵٪ کاهش دهد.

وقتی شخص دیگری دچار حمله قلبی می‌شود، چه کار کنم؟

اگر کسی دچار ایست قلبی شد، با ۱۱۵ تماس بگیرید و احیای قلبی ریوی (CPR) را شروع کنید . CPR قلب را دوباره به کار نمی‌اندازد، اما فرد را تا رسیدن کمک پزشکی زنده نگه می‌دارد.

دستگاهی با کاربرد آسان به نام AED (دستگاه دفیبریلاتور خارجی خودکار) در بسیاری از اماکن عمومی موجود است و تقریباً هر کسی می‌تواند از آن برای درمان ایست قلبی استفاده کند. این دستگاه با شوک دادن به قلب و بازگرداندن ریتم طبیعی آن عمل می‌کند.

نحوه استفاده از دستگاه AED به شرح زیر است:

۱. بررسی میزان پاسخگویی

• برای یک بزرگسال یا کودک بزرگتر، برای تأیید بیهوش بودن فرد، فریاد بزنید و او را تکان دهید. از دستگاه شوک خودکار (AED) برای فرد هوشیار استفاده نکنید.
• برای نوزادان یا کودکان خردسال، پوست آنها را نیشگون بگیرید. هرگز کودک خردسال را تکان ندهید.
• تنفس و نبض را بررسی کنید. در صورت عدم وجود یا ناهموار بودن، در اسرع وقت برای استفاده از AED آماده شوید.

۲. برای استفاده از دستگاه شوک خودکار خارجی (AED) آماده شوید.

• مطمئن شوید که فرد در یک منطقه خشک و دور از گودال‌ها یا آب قرار دارد.
• وجود سوراخ‌های بدن یا خطوط بیرونی یک دستگاه پزشکی کاشته شده مانند ضربان‌ساز یا دفیبریلاتور قابل کاشت را بررسی کنید.
• پدهای AED باید حداقل ۱ اینچ (حدود ۲.۵ سانتی‌متر) از سوراخ‌ها یا دستگاه‌های کاشته‌شده در بدن فاصله داشته باشند.

۳. از دستگاه شوک خودکار خودکار (AED) استفاده کنید

برای نوزادان، شیرخواران و کودکان تا ۸ سال، در صورت امکان از دستگاه شوک خودکار (AED) مخصوص کودکان استفاده کنید. در غیر این صورت، از دستگاه شوک خودکار بزرگسالان استفاده کنید.

• دستگاه AED را روشن کنید.
• سینه را خشک کنید.
• پدها را وصل کنید.
• در صورت لزوم، کانکتور را وصل کنید.
• مطمئن شوید که هیچ کس به آن شخص دست نمی‌زند.
• دکمه «تجزیه و تحلیل» را فشار دهید.
• اگر شوک الکتریکی توصیه شد، دوباره بررسی کنید تا مطمئن شوید کسی به فرد دست نمی‌زند.
• دکمه‌ی «شوک» را فشار دهید.
• فشرده‌سازی را شروع یا از سر بگیرید.
• دستورالعمل‌های AED را دنبال کنید.

۴. احیای قلبی ریوی (CPR) را ادامه دهید

• بعد از ۲ دقیقه احیای قلبی ریوی (CPR)، ریتم قلب فرد را بررسی کنید. اگر هنوز ریتم قلب وجود ندارد یا نامنظم است، شوک دیگری به او بدهید.
• اگر نیازی به شوک نیست، احیای قلبی ریوی (CPR) را تا رسیدن اورژانس یا شروع حرکت فرد ادامه دهید.
• تا زمان رسیدن کمک، کنار فرد بمانید.

تشخیص حمله قلبی

کارکنان اورژانس پزشکی از شما در مورد علائم حمله قلبی سوال خواهند کرد و چند آزمایش انجام می‌دهند.

آزمایش‌هایی برای تشخیص حمله قلبی

پزشک شما ممکن است آزمایش‌هایی از جمله موارد زیر را درخواست کند:

نوار قلب (EKG): این آزمایش که با نام الکتروکاردیوگرام یا ECG نیز شناخته می‌شود، آزمایش ساده‌ای است که فعالیت الکتریکی قلب را ثبت می‌کند . این آزمایش می‌تواند میزان و محل آسیب‌دیدگی عضله قلب را مشخص کند. همچنین می‌تواند ضربان و ریتم قلب شما را ردیابی کند.

آزمایش خون: یک سری آزمایش خون که اغلب هر ۴ تا ۸ ساعت انجام می‌شود، می‌تواند به تشخیص حمله قلبی و تشخیص هرگونه آسیب قلبی مداوم کمک کند. سطوح مختلف آنزیم‌های قلبی در خون شما می‌تواند به معنای آسیب عضله قلب باشد. این آنزیم‌ها معمولاً درون سلول‌های قلب شما هستند. هنگامی که این سلول‌ها آسیب می‌بینند، محتویات آنها – از جمله آنزیم‌ها – به جریان خون شما می‌ریزد. با اندازه‌گیری سطح این آنزیم‌ها، پزشک شما می‌تواند اندازه حمله قلبی و زمان شروع آن را تشخیص دهد. آزمایش‌ها همچنین می‌توانند سطح تروپونین را اندازه‌گیری کنند . تروپونین‌ها پروتئین‌هایی درون سلول‌های قلب هستند که هنگام آسیب دیدن سلول‌ها به دلیل عدم خون‌رسانی به قلب شما آزاد می‌شوند.

اکوکاردیوگرافی: در این آزمایش سونوگرافی، امواج صوتی از قلب شما منعکس می‌شوند تا تصاویری ایجاد کنند. می‌توان از این روش در حین و بعد از حمله قلبی برای بررسی نحوه پمپاژ قلب و نواحی که آنطور که باید پمپاژ نمی‌کنند، استفاده کرد. «اکو» همچنین می‌تواند نشان دهد که آیا بخش‌هایی از قلب شما (دریچه‌ها، دیواره بین بطنی و غیره) در حمله قلبی آسیب دیده‌اند یا خیر.

کاتتریزاسیون قلبی: اگر داروها به بهبود ایسکمی یا علائم کمک نکنند، ممکن است در ساعات اولیه حمله قلبی به کاتتریزاسیون قلبی که کاتتریزاسیون قلبی نیز نامیده می‌شود، نیاز داشته باشید. کاتتریزاسیون قلبی می‌تواند تصویری از شریان مسدود شده ارائه دهد و به پزشک شما در تصمیم‌گیری در مورد درمان کمک کند.

در این روش، یک کاتتر (یک لوله نازک و توخالی) به داخل رگ خونی در کشاله ران یا مچ دست شما وارد شده و تا قلب شما هدایت می‌شود. از رنگ برای برجسته کردن شریان‌های قلب شما استفاده می‌شود. سپس پزشک شما می‌تواند انسدادها را شناسایی کند که اغلب با آنژیوپلاستی یا استنت برای باز کردن شریان و بازگرداندن جریان خون درمان می‌شوند. پزشک شما ممکن است چندین آزمایش مختلف برای ارزیابی قلب شما انجام دهد. در صورت عدم دسترسی به کاتتریزاسیون قلبی، رقیق‌کننده خون از طریق ورید تزریق می‌شود که راهی برای باز کردن شریان است.

تست استرس: پزشک شما می‌تواند تست تردمیل یا اسکن رادیونوکلئید انجام دهد تا بررسی کند که آیا سایر نواحی قلب هنوز در معرض خطر حمله قلبی دیگری هستند یا خیر.

آنژیوگرام: چیزی که جریان خون به قلب شما را مسدود می‌کند، باعث حمله قلبی می‌شود. آنژیوگرام آزمایشی است که این نواحی را که جریان خون در آنها محدود شده است، مشخص می‌کند.

سی‌تی‌اسکن: این آزمایش، اسکنی از قلب شما را با جزئیات کامل به پزشکان نشان می‌دهد.

ام آر آی: این آزمایش با استفاده از یک آهنربای قوی و یک کامپیوتر، تصاویر دقیقی از قلب شما می‌گیرد.

اسکن هسته‌ای قلب: در طول این آزمایش، پزشکان یک رنگ رادیواکتیو را به قلب شما تزریق می‌کنند. سپس از سی‌تی‌اسکن یا پت اسکن برای گرفتن تصاویر واضح‌تر از قلب شما استفاده می‌کنند.

درمان حمله قلبی

حمله قلبی یک فوریت پزشکی است که برای جلوگیری از آسیب دائمی قلب یا مرگ، نیاز به مراقبت فوری دارد. درمان اغلب در آمبولانس (اگر با 115 تماس بگیرید) یا در اورژانس (اگر شخص دیگری شما را به بیمارستان برساند) آغاز می‌شود.

چه داروهایی برای درمان حمله قلبی استفاده می‌شوند؟

در مرکز اورژانس یا بیمارستان، به سرعت داروهایی برای جلوگیری از لخته شدن بیشتر خون در قلب و کاهش فشار بر قلب دریافت خواهید کرد. هدف دارودرمانی، شکستن یا دفع لخته‌های خون، جلوگیری از تجمع پلاکت‌ها و چسبیدن آنها به پلاک، تثبیت پلاک و جلوگیری از ایسکمی بیشتر است .

شما باید این داروها را در اسرع وقت (در صورت امکان، ظرف ۱ یا ۲ ساعت از شروع حمله قلبی) دریافت کنید تا آسیب قلبی را محدود کنید.

داروهایی که در طول حمله قلبی استفاده می‌شوند ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• آسپرین برای جلوگیری از لخته شدن خون که ممکن است حمله قلبی را بدتر کند
• سایر داروهای ضد پلاکت، مانند کلوپیدوگرل (پلاویکس)، پراسوگرل (افینت) یا تیکاگرلور (بریلینتا) برای جلوگیری از لخته شدن خون
• درمان ترومبولیتیک (“از بین برنده لخته”) برای حل کردن لخته‌های خون در شریان‌های قلب شما
• هر ترکیبی از این‌ها

سایر داروهایی که در حین یا بعد از حمله قلبی تجویز می‌شوند، به قلب شما کمک می‌کنند تا بهتر کار کند، رگ‌های خونی شما را گشادتر می‌کنند، درد شما را کاهش می‌دهند و به شما در جلوگیری از ریتم‌های قلبی تهدیدکننده زندگی کمک می‌کنند.

آیا درمان‌های دیگری برای حمله قلبی وجود دارد؟

درمان همچنین ممکن است شامل روشی برای باز کردن شریان‌های مسدود شده باشد.

کاتتریزاسیون قلبی: کاتتریزاسیون قلبی علاوه بر تهیه تصویر از شریان‌های شما، می‌تواند برای روش‌هایی مانند آنژیوگرافی یا استنت‌گذاری برای باز کردن شریان‌های تنگ یا مسدود شده استفاده شود.

آنژیوپلاستی با بالون: این درمان در صورت نیاز، می‌تواند در طول کاتتریزاسیون قلبی انجام شود. یک کاتتر (لوله نازک و توخالی) که نوک آن با بالون است، وارد شریان مسدود شده در قلب می‌شود. بالون به آرامی باد می‌شود تا پلاک را به سمت بیرون و به دیواره‌های شریان فشار دهد، شریان را باز کند و جریان خون را بهبود بخشد. اغلب اوقات، این کار بدون قرار دادن استنت انجام نمی‌شود.

قرار دادن استنت: در این روش، یک لوله کوچک از طریق کاتتر به داخل شریان مسدود شده وارد می‌شود تا آن را باز نگه دارد. استنت معمولاً از فلز ساخته شده و دائمی است. همچنین می‌تواند از ماده‌ای ساخته شود که بدن شما به مرور زمان آن را جذب می‌کند. برخی از استنت‌ها حاوی دارویی هستند که به جلوگیری از انسداد مجدد شریان کمک می‌کند.

جراحی بای‌پس: ممکن است در روزهای پس از حمله قلبی، برای بازگرداندن خون‌رسانی به قلب، جراحی بای‌پس انجام دهید. جراح شما جریان خون را در اطراف شریان مسدود شده شما تغییر مسیر می‌دهد، معمولاً با استفاده از یک رگ خونی از پا یا قفسه سینه شما. آنها می‌توانند چندین شریان را بای‌پس کنند.

در بخش مراقبت‌های ویژه قلب (CCU) چه می‌گذرد؟

اگر دچار حمله قلبی شده‌اید، معمولاً حداقل ۲۴ تا ۳۶ ساعت در بخش مراقبت‌های ویژه قلب (CCU) بستری خواهید شد. پس از عبور از مرحله بحرانی، داروهای مختلفی از جمله موارد زیر به شما تجویز می‌شود:

• مسدودکننده‌های بتا برای کاهش سرعت ضربان قلب
• نیترات برای تقویت جریان خون قلب
• رقیق‌کننده‌های خون مانند آسپرین، بریلینتا، کلوپیدوگرل (پلاویکس)، افینت یا هپارین برای جلوگیری از لخته شدن بیشتر خون
• مهارکننده‌های ACE برای کمک به بهبود عضله قلب
• استاتین‌ها – داروهای کاهش‌دهنده کلسترول مانند آتورواستاتین و سیمواستاتین – برای کمک به بهبود عضله قلب و کاهش احتمال حمله قلبی دیگر

در مدتی که در بیمارستان هستید، کادر پزشکی دائماً قلب شما را با نوار قلب (EKG) تحت نظر دارند تا در صورت بروز ریتم‌های غیرمعمول قلبی، آن را بررسی کنند.

ممکن است برخی افراد نیاز به نصب ضربان‌ساز، دستگاهی که با باتری کار می‌کند تا به حفظ ریتم ثابت قلب کمک کند، داشته باشند. اگر شما یک آریتمی خطرناک به نام فیبریلاسیون بطنی دارید، ارائه دهندگان خدمات پزشکی شوک الکتریکی به قفسه سینه شما وارد می‌کنند.

درمان‌ها بیماری عروق کرونر قلب را درمان نمی‌کنند. شما هنوز هم می‌توانید دچار حمله قلبی دیگری شوید. اما می‌توانید اقداماتی انجام دهید تا احتمال آن را کاهش دهید.

نکاتی برای پیشگیری از حمله قلبی

پس از حمله قلبی، هدف شما این است که قلب خود را سالم نگه دارید و احتمال حمله قلبی مجدد را کاهش دهید. داروهای خود را طبق دستور مصرف کنید، تغییرات سالم در سبک زندگی ایجاد کنید، برای معاینات منظم قلب به پزشک مراجعه کنید و یک برنامه توانبخشی قلبی را در نظر بگیرید.

چرا بعد از حمله قلبی باید دارو مصرف کنم؟

ممکن است بعد از حمله قلبی داروهای خاصی مصرف کنید تا:

• جلوگیری از لخته شدن خون
• به قلب خود کمک کنید تا بهتر کار کند
• با کاهش کلسترول از تشکیل پلاک جلوگیری کنید

ممکن است داروهایی مصرف کنید که ضربان قلب نامنظم را درمان می‌کنند، فشار خون را کاهش می‌دهند، درد قفسه سینه را کنترل می‌کنند و نارسایی قلبی را درمان می‌کنند.

نام داروهای خود، موارد مصرف آنها و زمان مصرف آنها را بدانید. داروهای خود را با پزشک یا پرستار خود مرور کنید. فهرستی از تمام داروهای خود را نگه دارید و در هر ویزیت پزشک آن را همراه داشته باشید. اگر در مورد آنها سؤالی دارید، از پزشک یا داروساز خود بپرسید.

واضح به نظر می‌رسد، اما داروهایتان را فراموش نکنید. بسیاری از افراد داروهایشان را طبق دستور پزشک مصرف نمی‌کنند. بفهمید چه چیزی مانع از مصرف دارویتان می‌شود – می‌تواند عوارض جانبی، هزینه یا فراموشی باشد – و از پزشکتان کمک بخواهید.

چه تغییراتی در سبک زندگی پس از حمله قلبی لازم است؟

برای جلوگیری از بدتر شدن بیماری قلبی و جلوگیری از حمله قلبی دیگر، توصیه‌های پزشک خود را دنبال کنید. ممکن است لازم باشد سبک زندگی خود را تغییر دهید. در اینجا تغییراتی وجود دارد که می‌توانید ایجاد کنید تا احتمال ابتلا به این بیماری را کاهش داده و شما را در مسیر زندگی سالم‌تری قرار دهد:

ترک سیگار: سیگار کشیدن به طور چشمگیری احتمال ابتلا به حملات قلبی و سکته مغزی را افزایش می‌دهد. با پزشک خود در مورد نحوه ترک سیگار صحبت کنید. همچنین با این کار به دوستان و خانواده خود لطف می‌کنید زیرا دود سیگار می‌تواند منجر به بیماری قلبی شود.

وزن سالم بدن را حفظ کنید: اگر اضافه وزن دارید یا چاق هستید، لازم نیست برای کاهش احتمال حمله قلبی یا سکته مغزی لاغر شوید، اما پزشک ممکن است کاهش وزن را پیشنهاد کند. اگر 5 تا 10 درصد از وزن خود را کم کنید، سطح کلسترول شما بهبود یافته و فشار خون و قند خون شما کاهش می‌یابد.

یک برنامه ورزشی را دنبال کنید: فعالیت بدنی متوسط ​​احتمال حمله قلبی را کاهش می‌دهد. همچنین می‌تواند فشار خون و LDL شما را کاهش دهد. یا کلسترول “بد”، HDL یا کلسترول “خوب” شما را افزایش می‌دهد و به شما کمک می‌کند تا در وزن سالم بمانید.

حداقل ۵ روز در هفته، ۳۰ دقیقه ورزش کنید که قلبتان را به تپش بیندازد. پیاده‌روی سریع یا شنا انتخاب‌های خوبی هستند. در ۲ روز دیگر، تمرینات قدرتی مانند وزنه‌برداری انجام دهید. اگر برنامه فشرده‌ای دارید، برنامه ورزشی خود را به بخش‌های کوچک تقسیم کنید.

غذاهای سالم برای قلب بخورید: بشقاب خود را با انواع مختلف میوه‌ها، سبزیجات، لوبیا و گوشت بدون چربی مانند مرغ بدون پوست پر کنید. همچنین مصرف غلات کامل (مانند بلغور جو دوسر، کینوا و برنج قهوه‌ای) و ماهی، به ویژه ماهی‌های حاوی اسیدهای چرب امگا ۳ مانند ماهی سالمون، قزل‌آلا و شاه‌ماهی را افزایش دهید.

آووکادو، روغن زیتون و دانه‌های کتان نیز مانند برخی از آجیل‌ها و دانه‌ها دارای امگا ۳ هستند. محصولات لبنی بدون چربی یا کم‌چرب مانند شیر، ماست و پنیر نیز نسبت به انواع پرچرب آن، انتخاب‌های بهتری برای سلامت قلب شما هستند.

مصرف غذاهای ناسالم را کاهش دهید: از غذاهای فرآوری شده یا آماده که اغلب نمک و شکر اضافه زیادی دارند، دوری کنید. آنها همچنین پر از مواد نگهدارنده هستند. از گوشت گاو چرب، کره، غذاهای سرخ شده و روغن پالم خودداری کنید. همه آنها سرشار از چربی‌های اشباع هستند.

از نوشیدنی‌های شیرین (مانند نوشابه و پانچ میوه) و محصولات پخته شده بسته‌بندی شده (مانند کلوچه، کیک و پای) که می‌توانند منجر به افزایش وزن شوند، صرف نظر کنید. آنها سرشار از چربی‌های ترانس هستند و می‌توانند سطح کلسترول شما را افزایش دهند.

مصرف الکل را محدود کنید: اگر قبلاً الکل نمی‌نوشید، شروع نکنید. اگر الکل می‌نوشید، میزان مصرف خود را محدود کنید. توصیه می‌شود اگر زن هستید بیش از یک نوشیدنی در روز و اگر مرد هستید بیش از دو نوشیدنی در روز مصرف نکنید. نوشیدن الکل ضربان قلب و فشار خون را افزایش می‌دهد. همچنین سطح چربی خون را بالا می‌برد و می‌تواند باعث افزایش وزن شود.

به طور منظم سطح کلسترول، فشار خون و قند خون (گلوکز) خود را بررسی کنید: اگر دیابت دارید، مطمئن شوید که آن را کنترل می‌کنید. بررسی این اعداد می‌تواند به شما کمک کند تا از تغییراتی که باید برای حفظ این سطوح در محدوده طبیعی ایجاد کنید، آگاه‌تر باشید.

کنترل استرس: ممکن است گاهی اوقات احساس اضطراب یا ناامیدی کنید. در مورد آنچه اتفاق می‌افتد با خانواده و دوستان خود صحبت کنید. گروه‌های حمایتی می‌توانند به شما کمک کنند تا یاد بگیرید که دیگران چگونه پس از حمله قلبی یا سکته مغزی با زندگی سازگار می‌شوند .

شاید بخواهید با یک متخصص سلامت روان صحبت کنید یا از پزشک خود در مورد یک برنامه مدیریت استرس سوال کنید. همچنین می‌توانید با فعالیت‌های بدنی فراوان و تمرین‌های ذهنی-جسمی مانند مدیتیشن، استرس را کاهش دهید.

به علائم خود توجه کنید: فقط امیدوار نباشید که آنها از بین بروند. اگر احساس غیرمعمولی مانند تنگی نفس، تغییر در ریتم قلب یا خستگی شدید دارید، به پزشک خود مراجعه کنید. همچنین، مراقب درد در فک یا کمر، حالت تهوع یا استفراغ، تعریق یا علائم شبیه آنفولانزا باشید.

چرا باید در توانبخشی قلبی شرکت کنم؟

اگر دچار حمله قلبی شده‌اید یا بیماری قلبی در شما تشخیص داده شده است، پزشک ممکن است توانبخشی قلبی را پیشنهاد کند . شما با تیمی از متخصصان برای تقویت سلامت خود و جلوگیری از مشکلات آینده همکاری خواهید کرد.

تیم شما ممکن است شامل پزشکان و پرستاران و همچنین متخصصان ورزش، تغذیه، فیزیوتراپی، کاردرمانی و سلامت روان باشد. آنها برنامه‌ای متناسب با نیازهای شما تنظیم می‌کنند. آنها همچنین می‌توانند به شما در ایجاد تغییراتی در زندگی روزمره‌تان کمک کنند. اگر به آن پایبند باشید، می‌تواند تفاوت زیادی در بهبودی و رفاه عمومی شما ایجاد کند.

بعد از ترخیص از بیمارستان، چه زمانی دوباره به پزشک مراجعه خواهم کرد؟

۴ تا ۶ هفته پس از ترخیص از بیمارستان پس از حمله قلبی، به پزشک مراجعه کنید. پزشک شما می‌خواهد روند بهبودی شما را بررسی کند. ممکن است به طور منظم به تست ورزش نیاز داشته باشید. این تست‌ها می‌توانند به پزشک شما کمک کنند تا انسداد عروق کرونر شما را پیدا یا کند کرده و درمان شما را برنامه‌ریزی کند.

اگر علائمی مانند درد قفسه سینه که بیشتر اتفاق می‌افتد، قوی‌تر می‌شود، طولانی‌تر می‌شود یا به سایر نقاط بدن گسترش می‌یابد؛ تنگی نفس، به خصوص هنگام استراحت؛ سرگیجه ؛ یا ضربان قلب نامنظم دارید، با پزشک خود تماس بگیرید .

خلاصه مطلب

حمله قلبی یک فوریت پزشکی جدی است.

علائم حمله قلبی می‌تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و در حمله قلبی «خاموش»، ممکن است هیچ علامتی وجود نداشته باشد.

اگر فکر می‌کنید ممکن است دچار حمله قلبی شوید، هر ثانیه مهم است. با ۱۱۵ تماس بگیرید و فوراً کمک پزشکی دریافت کنید.

برای کاهش احتمال حمله قلبی:

• سیگار نکشید.
• در وزن سالم بمانید.
• به طور منظم تمرینات متوسطی انجام دهید که ضربان قلب شما را افزایش دهد.
• تا حد امکان غذاهای سالم برای قلب، از جمله میوه‌ها و سبزیجات، گوشت بدون چربی و غلات کامل مصرف کنید. مصرف غذاهای فرآوری شده، گوشت‌های چرب و غذاهای پرنمک یا شکر را محدود کنید.
• برای مدیریت استرس گام‌هایی بردارید.
• با غربالگری‌های منظم، سطح کلسترول، فشار خون و قند خون خود را در بالاترین سطح نگه دارید.

سوالات متداول

علائم هشدار دهنده اولیه حمله قلبی چیست؟

سرگیجه، احساس تهوع در معده، مشکل در نفس کشیدن، درد در یک یا هر دو بازو، معده، گردن یا فک، و ناراحتی طولانی مدت در وسط قفسه سینه که می‌آید و می‌رود.

برخی از علائم غیرمعمول حمله قلبی چیست؟

احساس تهوع در معده، عرق سرد، ناراحتی عمومی در قسمت‌هایی از بدن مانند فک، یک یا هر دو دست و گردن. همچنین ممکن است دچار مشکل در تنفس، سرگیجه، درد در قفسه سینه و همچنین احساس فشار، ناراحتی و پری شوید.

حمله قلبی خفیف چگونه است؟

یک حمله قلبی جزئی، که اغلب ناشی از انسداد جزئی در یک شریان کرونری کوچک است، معمولاً منجر به آسیب محدود به عضله قلب می‌شود. این وقایع از حملات قلبی گسترده جدی‌تر نیستند و اغلب چشم‌انداز بهتری برای بهبودی دارند.

چه مدت در طول حمله قلبی فرصت دارید؟

اگر دچار حمله قلبی شده‌اید، اگر به موقع تحت مراقبت‌های پزشکی قرار نگیرید، ممکن است فقط چند دقیقه برای زنده ماندن یا جلوگیری از آسیب طولانی مدت قلب فرصت داشته باشید. حمله قلبی یک بیماری جدی است که هر ثانیه آن مهم است، بنابراین فوراً با اورژانس تماس بگیرید.

نوشته حمله قلبی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اگر به بچه‌دار شدن فکر می‌کنید، احتمالاً به این فکر کرده‌اید که چقدر طول می‌کشد تا باردار شوید، چه زمانی باید رابطه جنسی داشته باشید و چند وقت یکبار این کار را انجام دهید. پاسخ سوالات خود را اینجا بیابید.

احتمال بارداری

این یک سوال رایج است: احتمال بارداری من در این ماه چقدر است؟ برای اکثر افرادی که در حال تلاش برای بارداری هستند، احتمال بارداری در هر ماه خاص ۱۵ تا ۲۵ درصد است.

اما برخی موارد می‌توانند بر شانس شما تأثیر بگذارند:

سن. بعد از 30 سالگی، احتمال بارداری شما در هر ماه کاهش می‌یابد. و این کاهش همچنان ادامه دارد و در دهه 40 زندگی به شدت کاهش می‌یابد.

پریودهای نامنظم. این می‌تواند تشخیص زمان تخمک‌گذاری و بهترین زمان برای رابطه جنسی را دشوار کند.

هر چند وقت یکبار رابطه جنسی دارید. هرچه کمتر، احتمال بارداری کمتر.

مدت زمانی که برای بارداری تلاش کرده‌اید. اگر پس از ۱ سال تلاش باردار نشده‌اید، احتمال بارداری شما ممکن است کمتر باشد. در مورد آزمایش‌های باروری برای خود و همسرتان با پزشک خود صحبت کنید.

بیماری‌ها یا شرایط پزشکی. برخی از این موارد می‌توانند بر بارداری تأثیر بگذارند.

باردار شدن

دانستن اطلاعات بیشتر در مورد چرخه قاعدگی شما ممکن است مفید باشد.

این فرآیندی است که بدن شما برای آماده شدن برای بارداری احتمالی طی می‌کند. همزمان با آماده شدن تخمدان‌های شما برای آزاد کردن تخمک، پوشش رحم شما ضخیم‌تر می‌شود. این امر باعث می‌شود که تخمک بارور شده راحت‌تر به دیواره رحم شما بچسبد. اگر تخمک بارور نشود، پوشش اضافی تجزیه شده و از طریق واژن شما ریخته می‌شود .

چرخه شما از اولین روزی که متوجه خون قرمز روشن می‌شوید – نه فقط لکه‌بینی – شروع می‌شود و یک روز قبل از شروع چرخه بعدی به پایان می‌رسد. یک چرخه می‌تواند ۲۱ تا ۳۵ روز یا بیشتر طول بکشد.

اگر چرخه شما از یک ماه تا ماه بعد چند روز متفاوت باشد، نامنظم محسوب می‌شود. این اتفاق رایج است و لزوماً به معنای وجود مشکل نیست.

جدول زمانی باردار شدن

با یک چرخه قاعدگی معمول ۲۸ روزه، تخمدان شما در روز ۱۴ یک تخمک آزاد می‌کند. این تخمک ۲۴ ساعت یا کمتر زنده می‌ماند. اگر بارور شود، ۵ تا ۶ روز دیگر طول می‌کشد تا از لوله فالوپ عبور کند و در رحم لانه‌گزینی کند. شما رسماً در حدود روز ۲۱ باردار هستید.

پیش‌بینی تخمک‌گذاری

با توجه به اینکه فقط یک روز تا بارور شدن تخمک باقی مانده است، دانستن زمان آزاد شدن آن بسیار مهم است. اما اگر چرخه قاعدگی هر فرد متفاوت است، چگونه می‌توانید از زمان تخمک‌گذاری خود مطمئن شوید؟

• ردیابی تقویم. می‌توانید شروع پریود خود را برای چند ماه علامت بزنید. معمولاً ۱۴ روز قبل از پریود، صرف نظر از اینکه چرخه شما چقدر طول می‌کشد، تخمک‌گذاری خواهید کرد. برنامه‌هایی وجود دارند که می‌توانند به شما در پیگیری کمک کنند و زمانی که بیشترین احتمال باروری را دارید، به شما هشدار دهند. اما اگر چرخه شما منظم نباشد، ردیابی تقویم کمک زیادی نمی‌کند.
• مخاط دهانه رحم. یکی از نشانه‌های تخمک‌گذاری، تغییر در ترشحات دهانه رحم، دهانه رحم، است. وقتی تخمدان‌های شما آماده آزاد کردن تخمک می‌شوند، مخاط ممکن است سفید، زرد، کدر یا چسبناک باشد. درست قبل از تخمک‌گذاری، مخاط شفاف و لغزنده می‌شود و شبیه سفیده تخم‌مرغ به نظر می‌رسد. وقتی تخمک از بین می‌رود، مخاط معمولاً خشک می‌شود.
• دمای پایه بدن. یکی دیگر از نشانه‌های تخمک‌گذاری، افزایش جزئی دمای بدن در صبح است. این دما در روز آزاد شدن تخمک افزایش می‌یابد و تا زمان پریود شما بالا می‌ماند. برای اندازه‌گیری این اختلاف به یک دماسنج مخصوص نیاز دارید که می‌توانید آن را از داروخانه یا فروشگاه مواد غذایی تهیه کنید.
• کیت‌های تست تخمک‌گذاری. این کیت‌ها مانند تست‌های بارداری عمل می‌کنند و ادرار شما را از نظر هورمون‌هایی که هنگام تخمک‌گذاری افزایش می‌یابند، بررسی می‌کنند. اگر هر روز به مدت ۵ تا ۱۰ روز در اواسط چرخه خود آزمایش کنید، بهترین عملکرد را دارند. می‌توانید آنها را بدون نسخه تهیه کنید.
• مانیتور باروری. همچنین می‌توانید انواع دستگاه‌های الکترونیکی را خریداری کنید که به ردیابی دما یا سطح هورمون شما کمک می‌کنند.

آیا می‌توان درست قبل از پریود باردار شد؟

الان بهترین زمان برای تلاش نیست، اما غیرممکن هم نیست. اگر تخمکی در اواسط چرخه شما آزاد شود، خیلی قبل از شروع پریود بعدی شما از بین رفته است. اما اگر تخمک‌گذاری دیرتر از زمانی که فکر می‌کنید اتفاق بیفتد، ممکن است تخمک هنوز در زمانی که انتظار پریود شدن دارید، وجود داشته باشد.

رابطه جنسی

این سوال رایج دیگری از زوج‌هایی است که سعی در بچه‌دار شدن دارند: چند وقت یکبار باید رابطه جنسی داشته باشیم؟ به طور خلاصه، پاسخ این است: اغلب.

فرصت اسپرم برای بارور کردن تخمک بسیار کم است. اسپرم‌ها وقتی داخل رحم هستند، می‌توانند حدود ۵ روز زنده بمانند. تخمک حدود یک روز پس از آزاد شدن زنده می‌ماند. اگر اسپرم در لوله فالوپ شما منتظر باشد، احتمال بارداری شما بیشتر است.

مشکل این است که حتی بهترین فناوری و ردیابی دقیق هم همیشه دقیق نیستند. اگر فقط در چند روز از ماه که فکر می‌کنید بارور هستید رابطه جنسی دارید و کمی اشتباه می‌کنید، ممکن است شانسی نداشته باشید.

چه زمانی رابطه جنسی داشته باشیم. پزشکان چه توصیه‌ای دارند؟ یک راهکار این است که یک روز در میان رابطه جنسی داشته باشید، چه درست بعد از پایان پریودتان و چه هفته قبل از زمان تخمک‌گذاری. اگر این خیلی حساب‌شده به نظر می‌رسد، می‌توانید مطمئن شوید که حداقل ۲ یا ۳ بار در هفته رابطه جنسی دارید.

آیا داشتن رابطه جنسی هر روز هنگام تلاش برای بارداری مضر است؟

شاید شنیده باشید که رابطه جنسی زیاد منجر به کاهش تعداد اسپرم و احتمال بارداری می‌شود. اما تحقیقات نشان داده است که اگر هر روز به جای یک روز در میان رابطه جنسی داشته باشید، احتمال بارداری کمی بیشتر است. با این حال، اگر رابطه جنسی به یک کار طاقت‌فرسا تبدیل شود و شما را مضطرب و استرس‌زده کند، می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد.

ترک قرص برای بارداری

چه مدت طول می‌کشد تا اثرات داروهای ضدبارداری از بین برود؟

در واقع، بلافاصله پس از قطع مصرف قرص – به محض اینکه هورمون‌های مصنوعی از سیستم بدن شما خارج شوند – می‌توانید باردار شوید، اگرچه ممکن است چند ماه طول بکشد تا تخمک‌گذاری به طور طبیعی انجام شود.

آیا بارداری فوری بی‌خطر است؟

بله. اگر چند ماه صبر کنید، احتمال داشتن یک نوزاد سالم به همان اندازه است. فقط اگر پریود نشده باشید، تعیین دقیق زمان لقاح و زایمان دشوارتر است.

چقدر طول می‌کشد تا باردار شوید؟

اگر همه چیز درست پیش برود، تخمک بارور شده تا روز ۲۱ چرخه شما کاشته می‌شود و شما رسماً باردار خواهید بود. اما ممکن است کمی طول بکشد تا متوجه شوید.

چه زمانی احساس بارداری به شما دست می‌دهد؟

ممکن است هنگام لانه‌گزینی تخمک در رحم، کمی درد یا لکه‌بینی داشته باشید. اما ممکن است تا چند هفته پس از مثبت شدن آزمایش بارداری، متوجه هیچ چیز متفاوتی نشوید . علائم اولیه بارداری عبارتند از:

• پریود نشدن
• احساس خستگی
• سینه‌های دردناک یا متورم
• نیاز به ادرار کردن بیشتر
• حالت تهوع
• گرفتگی یا لکه بینی
• دمدمی مزاج بودن

چه مدت بعد از اقدام به بارداری، تست بارداری مثبت می‌شود؟

هورمونی به نام گنادوتروپین جفتی انسان توسط جفت، اندامی که در داخل رحم شما رشد می‌کند تا اکسیژن و مواد مغذی را به کودک شما برساند، ساخته می‌شود. وقتی مقدار کافی از این هورمون در سیستم شما ایجاد شود، آزمایش بارداری مثبت خواهد شد. حدود ۱۱ تا ۱۴ روز پس از لقاح، آزمایش ادرار خانگی انجام می‌شود. آزمایش خون پزشک ممکن است کمی زودتر آن را نشان دهد.

بارداری برای افراد ترنس یا غیرباینری

انجام درمان تطبیق جنسیت به این معنی نیست که شما نمی‌توانید باردار شوید، البته تا زمانی که هنوز رحم و تخمدان دارید. تستوسترون مانع از تخمک‌گذاری شما می‌شود. اما تحقیقات نشان داده است که به محض قطع مصرف آن، بدن شما می‌تواند به تولید مقدار طبیعی تخمک‌های سالم بازگردد.

با این حال، تستوسترون برای جنین خطرناک است، بنابراین باید قبل از اقدام به بارداری مصرف آن را متوقف کنید. ممکن است بلافاصله پریود شوید یا ممکن است چند ماه طول بکشد.

اگر ترنسجندر یا غیرباینری هستید، نکات بیشتری در مورد بارداری وجود دارد که باید در نظر بگیرید.

مراقبت‌های بهداشتی

پیدا کردن یک تیم مراقبت بهداشتی که با آن راحت هستید، مهم است. مراقبت‌های دوران بارداری خوب برای سلامت شما و فرزندتان بسیار مهم است و تجربیات منفی نباید مانع از دریافت آنچه نیاز دارید شود. پیدا کردن یک متخصص باروری، متخصص زنان و زایمان یا متخصص اطفال که بتواند از شما حمایت کند، تلاش بیشتری از جانب شما می‌طلبد. مکان‌هایی که می‌توانید برای ارجاع به آنها مراجعه کنید عبارتند از:

• پزشک همیشگی شما
• دوستان یا آشنایان در شبکه‌های اجتماعی
• وب‌سایت‌های گروه‌های مدافع حقوق افراد ترنس مانند برابری خانواده و انجمن جهانی متخصصان سلامت ترنس‌ها
• شرکت بیمه شما

وقتی که سرنخی از یک ارائه‌دهنده بالقوه پیدا کردید، در اینجا چند نکته وجود دارد که می‌توانید انجام دهید تا بفهمید آیا آنها برای شما مناسب هستند یا خیر.

• وب‌سایت آنها را بررسی کنید تا ببینید آیا اطلاعاتی در مورد تشکیل خانواده فراگیر دارد یا خیر.
• در مورد اینکه از چه اسم و ضمایری برای خطاب کردن شما استفاده کنند، واضح باشید و توجه کنید که آیا به آن پایبند هستند یا خیر.
• بپرسید که آیا آنها افراد ترنس یا غیرباینری دیگری را درمان کرده‌اند یا آموزش خاصی دیده‌اند.
• در مورد اقداماتی که برای اطمینان از راحتی شما در طول معاینات و روند زایمان انجام می‌دهند، صحبت کنید.

تا زمانی که مورد مناسبی پیدا نکرده‌اید، از مراجعه به پزشک دریغ نکنید. و اگر کسی در مطب یا مرکز درمانی با شما بی‌احترامی کرد، موضوع را با او در میان بگذارید.

سلامت عاطفی

افزایش هورمون‌هایی که با بارداری همراه هستند می‌توانند بر احساسات شما تأثیر بگذارند. اگر تستوسترون مصرف می‌کردید و آن را متوقف کردید، ممکن است بدتر شود.

ممکن است احساس شما نسبت به خودتان و بدنتان تغییر کند. ممکن است دیگران در دوران بارداری شما را متفاوت ببینند و ممکن است در روابط یا تعاملات اجتماعی دچار مشکل شوید.

بدخلقی بخشی طبیعی از بارداری است. دانستن این موضوع و آمادگی برای آن می‌تواند به شما در مدیریت آن کمک کند. اما فراتر رفتن از آن به افسردگی و اضطراب غیرمعمول نیست. بنابراین، در صورت نیاز، جلب حمایت بیشتر از خانواده و دوستان یا یک درمانگر می‌تواند مفید باشد.

شیردهی

اگر جراحی بازسازی قفسه سینه انجام داده‌اید ، بسته به نوع عملی که انجام داده‌اید، ممکن است بتوانید به نوزاد خود شیر بدهید یا ندهید. این چیزی است که باید با پزشک خود در میان بگذارید.

اگر می‌خواهید پس از زایمان، تستوسترون درمانی را از سر بگیرید، باید در مورد مزایا و خطرات احتمالی با پزشک خود صحبت کنید. این درمان می‌تواند مانع از تولید شیر شود . همچنین از طریق شیر مادر به نوزاد منتقل می‌شود و تحقیقات بسیار کمی در مورد بی‌خطر بودن آن انجام شده است.

نکاتی برای باردار شدن

زمان‌بندی بخش بزرگی از آن است. اما کارهای دیگری هم وجود دارد که می‌توانید برای افزایش شانس بارداری خود انجام دهید.

• یک چکاپ انجام دهید تا مطمئن شوید هیچ مشکل سلامتی ندارید که بتواند مانع شما شود.
• داروهای خود را بررسی کنید تا ببینید آیا بر باروری تأثیر می‌گذارند یا خیر.
• به وزن سالم برسید و در آن بمانید.
• ورزش کنید اما مراقب شدت آن باشید. ورزش بسیار شدید می‌تواند مانع تخمک‌گذاری شما شود.
• سیگار کشیدن را متوقف کنید.
• از مصرف الکل خودداری کنید.
• مصرف کافئین را به کمتر از ۲ فنجان قهوه در روز محدود کنید.

اسید فولیک

بهتر است به محض اینکه برای بارداری آماده شدید، مصرف این مکمل را شروع کنید. اسید فولیک به جلوگیری از برخی نقص‌های مادرزادی بسیار جدی کمک می‌کند.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

طبق گفته کالج آمریکایی متخصصان زنان و زایمان، اکثر زوج‌هایی که به طور منظم رابطه جنسی دارند و مشکلات سلامتی ندارند، ظرف ۶ ماه پس از تلاش باردار می‌شوند. اگر یک سال گذشته و موفق نشده‌اید، با پزشک خود صحبت کنید. اگر بالای ۳۵ سال سن دارید، بیش از ۶ ماه صبر نکنید.

همچنین اگر بیماری دارید که می‌تواند بر بارداری شما تأثیر بگذارد، مانند دیابت، یا اگر شما یا همسرتان سابقه خانوادگی یک مشکل ژنتیکی دارید که می‌تواند به نوزادتان منتقل شود، باید به پزشک مراجعه کنید.

نوشته شروع بارداری اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

بیماری شریان محیطی زمانی رخ می‌دهد که یک پلاک چسبنده از کلسترول و چربی‌ها روی دیواره‌های شریان‌ها تجمع می‌یابد. «محیطی» به این معنی است که در رگ‌های خونی خارج از ناحیه قلب یا مغز شما – نزدیک‌تر به بازوها و پاهای شما – تشکیل می‌شود. اما می‌تواند در پاها، گردن، دست‌ها و شکم شما نیز باشد. وقتی این شریان‌ها تنگ می‌شوند، می‌توانند جریان خون به این قسمت‌های بدن شما را کند یا متوقف کنند. ممکن است اصلاً هیچ علامتی احساس نکنید، یا ممکن است در نواحی آسیب‌دیده درد داشته باشید. بیماری شریان محیطی (PAD) خطر حمله قلبی یا سکته مغزی را افزایش می‌دهد.

دیابت بیماری است که باعث ایجاد قند بیش از حد در خون شما می‌شود، که با گذشت زمان می‌تواند به قلب و رگ‌های خونی (بیماری قلبی عروقی)، اعصاب (نوروپاتی)، کلیه‌ها و سایر اندام‌های بدن آسیب برساند.

بیماری شریانی محیطی (PAD) و دیابت چگونه بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند؟

بیماری شریانی محیطی (PAD) خطر ابتلا به دیابت را افزایش می‌دهد و دیابت نیز خطر ابتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) را افزایش می‌دهد. حتی علائم خاصی از هر بیماری، خطر ابتلا به بیماری دیگر را نیز افزایش می‌دهد. برخی از این علائم عبارتند از:

• التهاب. سطح پروتئین‌های خاصی در بدن شما هنگام التهاب افزایش می‌یابد. این پروتئین‌ها هم در بیماری عروق محیطی (PAD) و هم در دیابت بالاتر هستند.
• تغییرات سلولی. دیابت بر روی پوشش اطراف سلول‌های رگ‌های خونی شما تأثیر می‌گذارد. این بدان معناست که رگ‌های خونی شما به اندازه‌ای که برای کمک به جریان روان خون لازم است، انعطاف‌پذیر نیستند. این امر باعث افزایش خطر ابتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) می‌شود.
• لخته شدن خون. وقتی دیابت دارید، پلاکت‌های خون شما (سلول‌های دیسکی شکل که به لخته شدن کمک می‌کنند) بیشتر به هم می‌چسبند. این روند می‌تواند باعث ایجاد بیماری شریانی محیطی (PAD) شود.
• مقاومت به انسولین. دیابت به این معنی است که بدن شما به انسولین به درستی پاسخ نمی‌دهد. این امر تعادل مواد شیمیایی و سایر موادی را که به سلول‌های پوشاننده رگ‌های خونی شما وارد و خارج می‌شوند، بر هم می‌زند. این سلول‌ها نمی‌توانند آنطور که باید کار کنند و این امر احتمال ابتلا به بیماری شریان محیطی (PAD) را افزایش می‌دهد.

حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد از افرادی که به بیماری شریانی محیطی (PAD) مبتلا هستند، دیابت نیز دارند. تعداد واقعی ممکن است حتی بیشتر باشد زیرا برخی از افراد علائمی ندارند. دیابت نه تنها خطر ابتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) را افزایش می‌دهد، بلکه می‌تواند علائم را بدتر کرده و آنها را سریع‌تر بروز دهد. 

برخی از عواملی که احتمال ابتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) را افزایش می‌دهند، از کنترل شما خارج هستند. این موارد عبارتند از:

• سن (خطر ابتلا از ۲۰٪ در ۴۰ سالگی به ۲۹٪ در ۵۰ سالگی افزایش می‌یابد)
• مدت زمانی که دیابت دارید
• آسیب عصبی
• نژاد (افراد اسپانیایی تبار و آمریکایی آفریقایی تبار مبتلا به دیابت در مقایسه با سفیدپوستان در معرض خطر بیشتری هستند)
• سابقه خانوادگی بیماری شریانی محیطی یا بیماری قلبی

اما شما بر روی موارد دیگری که می‌توانند احتمال ابتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) را افزایش دهند، تا حدودی کنترل دارید. این موارد عبارتند از:

• اضافه وزن داشتن
• ورزش نکردن
• سیگار کشیدن
• فشار خون بالا
• کلسترول LDL بالا

چگونه می‌توانید خطر ابتلا به بیماری شریان محیطی (PAD) را کاهش دهید؟

اقداماتی که برای محافظت از خود در برابر بیماری شریانی محیطی (PAD) انجام می‌دهید، مشابه اقداماتی است که به سلامت کلی قلب شما کمک می‌کند . این اقدامات عبارتند از:

• قند خون خود را تحت کنترل داشته باشید . هدف شما باید HbA1c زیر 7٪ باشد.
• سیگار کشیدن را ترک کنید . سیستمی پیدا کنید که برای ترک این عادت برای شما مناسب باشد.
• فشار خون و کلسترول خود را کاهش دهید. در صورت نیاز به دارو برای کنترل فشار خون و کلسترول، از پزشک خود سوال کنید. رژیم غذایی و ورزش نیز می‌توانند کمک کننده باشند.
• در مورد آسپرین سوال کنید. پزشک ممکن است برای کمک به جریان خون مناسب، مصرف آسپرین را به شما توصیه کند.
• ورزش منظم داشته باشید. فعالیت بدنی سلامت کلی قلب شما را تقویت می‌کند . ورزشی را پیدا کنید که برای شما مناسب باشد و حداقل ۳ روز در هفته تحرک داشته باشید. اگر قبلاً ورزش نکرده‌اید، ابتدا با پزشک خود صحبت کنید.

نوشته بیماری شریان محیطی و دیابت اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

سردردهای خوشه‌ای مجموعه‌ای از سردردهای نسبتاً کوتاه اما بسیار دردناک هستند که هر روز به مدت هفته‌ها یا ماه‌ها اتفاق می‌افتند. شما معمولاً هر سال در یک زمان مشخص، مانند بهار یا پاییز، به آنها دچار می‌شوید. به همین دلیل، افراد اغلب سردردهای خوشه‌ای را با علائم آلرژی یا استرس کاری اشتباه می‌گیرند.

متخصصان نمی‌دانند چه چیزی باعث آنها می‌شود، اما عصبی در صورت شما درگیر است و باعث درد شدید در اطراف یکی از چشمان شما می‌شود. این درد آنقدر شدید است که اکثر افراد نمی‌توانند آرام بنشینند و اغلب در طول حمله قدم می‌زنند. سردردهای خوشه‌ای می‌توانند شدیدتر از میگرن باشند، اما معمولاً به اندازه میگرن دوام نمی‌آورند.

این نوع سردردها، کمترین شیوع را دارند و کمتر از ۱ نفر از هر ۱۰۰۰ نفر را تحت تأثیر قرار می‌دهند. مردان بیشتر از زنان به آنها مبتلا می‌شوند. معمولاً قبل از ۳۰ سالگی به آنها مبتلا می‌شوید. سردردهای خوشه‌ای ممکن است ماه‌ها یا سال‌ها به طور کامل از بین بروند (به این حالت، بهبودی می‌گویند)، اما می‌توانند بدون هیچ هشداری دوباره برگردند.

انواع سردردهای خوشه‌ای

دو نوع سردرد خوشه‌ای وجود دارد. تفاوت آنها بر اساس مدت زمان حملات است.

سردردهای خوشه‌ای دوره‌ای.  این حملات در طول یک دوره چند هفته‌ای تا چند ماهه اتفاق می‌افتند که با دوره بهبودی یا یک دوره بدون درد که معمولاً ۳ ماه یا بیشتر طول می‌کشد، از هم جدا می‌شوند.

سردردهای خوشه‌ای مزمن. این حملات به طور منظم بیش از یک سال و بدون وقفه ادامه می‌یابند.

چه اتفاقی می‌افتد وقتی دچار سردرد خوشه‌ای می‌شوید؟

وقتی یک مسیر عصبی در پایه مغز شما تحریک می‌شود، دچار سردرد خوشه‌ای می‌شوید. به نظر می‌رسد این سیگنال از قسمت عمیق‌تری از مغز به نام هیپوتالاموس می‌آید، که محل “ساعت بیولوژیکی داخلی” است که چرخه خواب و بیداری شما را کنترل می‌کند.

عصبی که تحت تأثیر قرار می‌گیرد، عصب سه‌قلو، مسئول احساساتی مانند گرما یا درد در صورت شماست. این عصب نزدیک چشم شما قرار دارد و تا پیشانی، روی گونه، پایین فک و بالای گوش در همان طرف شاخه شاخه می‌شود.

ویژگی‌های سردرد خوشه‌ای

چند نکته وجود دارد که این نوع سردرد را متمایز می‌کند. این موارد عبارتند از:

سرعت. سردردهای خوشه‌ای به سرعت و اغلب بدون هیچ هشداری بروز می‌کنند.

درد. اغلب به صورت سوزش یا احساس تیر کشیدن توصیف می‌شود. ممکن است ضربان‌دار یا مداوم باشد. آن را پشت یا اطراف یک چشم احساس خواهید کرد. ممکن است به پیشانی، شقیقه، بینی، گونه یا لثه بالایی در آن طرف گسترش یابد. پوست سر شما ممکن است حساس باشد. اغلب می‌توانید ضربان خون خود را احساس کنید.

مدت زمان کوتاه. سردردهای خوشه‌ای می‌توانند به کوتاهی ۱۵ دقیقه یا به بلندی ۳ ساعت باشند، اما سپس ناپدید می‌شوند.

قابل پیش‌بینی. به نظر می‌رسد حملات با ریتم شبانه‌روزی، ساعت ۲۴ ساعته بدن شما، مرتبط هستند. آنها معمولاً هر روز در یک زمان مشخص اتفاق می‌افتند.

مکرر.  اکثر افراد روزانه سردرد می‌گیرند — گاهی اوقات چندین بار در روز. 

درد یک طرفه.  سردردهای خوشه‌ای معمولاً در یک طرف صورت و سر ایجاد می‌شوند. مناطقی که احتمالاً درد شدید در آنها احساس می‌شود، پشت یا بالای یک چشم یا کنار سر، پشت گوش است.

بی‌قراری و آشفتگی. احساس بی‌قراری و آشفتگی در طول حمله شایع است. شما قادر به آرام نشستن نیستید و ممکن است در اتاق قدم بزنید یا برای تسکین درد طاقت‌فرسا، خود را به جلو و عقب تکان دهید.

چه چیزی باعث سردردهای خوشه‌ای می‌شود؟

متخصصان مطمئن نیستند که چه چیزی باعث سردردهای خوشه‌ای می‌شود. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد این سردردها به هیپوتالاموس، ناحیه‌ای در اعماق مغز که مواردی مانند دمای بدن، ضربان قلب و چرخه خواب را کنترل می‌کند، مرتبط هستند.

محققان معتقدند که فعال شدن یک عصب کلیدی “مسیر” نحوه انتقال درد شدید به پشت چشم، پیشانی و فک – همه در یک طرف صورت – را تعیین می‌کند.

عوامل خطر سردردهای خوشه‌ای

علل سردردهای خوشه‌ای به خوبی شناخته نشده‌اند، اما متخصصان از برخی عواملی که می‌توانند خطر ابتلا به آنها را افزایش دهند، آگاه هستند:

جنسیت.  مردان سه تا چهار برابر بیشتر از زنان احتمال ابتلا به سردردهای خوشه‌ای را دارند. 

سن.  اگر بین ۲۰ تا ۴۰ سال سن دارید، ممکن است بیشتر در معرض خطر باشید.

سابقه خانوادگی.  سردردهای خوشه‌ای اغلب در خانواده‌ها ارثی هستند، بنابراین اگر والدین یا خواهر و برادر شما از آنها رنج می‌برند، ممکن است شما نیز در معرض خطر باشید.

مصرف دخانیات. سیگار کشیدن به شدت با افزایش خطر ابتلا به سردردهای خوشه‌ای مرتبط است.

الکل. نوشیدن الکل، به خصوص شراب قرمز و آبجو، از محرک‌های رایج سردردهای خوشه‌ای هستند.

قهوه.  برخی مطالعات نشان می‌دهند که بین میزان مصرف قهوه و سردردهای خوشه‌ای ارتباط وجود دارد.

آسیب سر.  بسیاری از افرادی که با سردردهای خوشه‌ای دست و پنجه نرم می‌کنند، سابقه آسیب مغزی تروماتیک دارند.

علائم سردرد خوشه‌ای

درد معمولاً به طور ناگهانی، اغلب در اطراف یا پشت چشم شروع می‌شود. ممکن است متوجه موارد زیر شوید:

• ناراحتی یا احساس سوزش خفیف 
• چشم متورم یا افتاده
• مردمک کوچک‌تر در چشم
• قرمزی یا آبریزش چشم
• آبریزش یا گرفتگی بینی
• صورت قرمز و گرم
• عرق کردن
• حساسیت به نور
• بی‌قراری یا آشفتگی، قدم زدن سریع

سردردهای خوشه‌ای چقدر دردناک هستند؟

سردردهای خوشه‌ای اغلب به عنوان “سردردهای خودکشی” شناخته می‌شوند، زیرا بسیار دردناک هستند. شدت درد با دفع سنگ کلیه یا حتی زایمان مقایسه شده است. یک حمله می‌تواند غیرقابل تحمل باشد و شما را از کار، مدرسه یا هر یک از فعالیت‌های منظم خود باز دارد.

چه چیزی باعث سردرد خوشه‌ای می‌شود؟

وقتی در دوره خوشه‌ای هستید، هر یک از این موارد می‌تواند باعث سردرد شود:

• دود سیگار
• الکل
• بوهای قوی
• تغییر به ارتفاع بالا
• نور روشن
• ورزش یا سایر فعالیت‌های شدید
• داغ بودن
• غذاهای حاوی نیترات، مانند بیکن یا گوشت چرخ‌کرده
• کوکائین

میگرن در مقابل سردرد خوشه‌ای

هر دو نوع سردرد باعث درد شدید می‌شوند. اما نحوه‌ی درد و محل احساس آنها متفاوت است.

مدت زمان.  هر حمله سردرد خوشه‌ای معمولاً 30 تا 45 دقیقه طول می‌کشد، در حالی که میگرن می‌تواند یک روز کامل ادامه داشته باشد.

فراوانی. ممکن است روزانه تا هشت حمله سردرد خوشه‌ای داشته باشید، در حالی که بیش از یک میگرن در عرض ۲۴ ساعت غیرمعمول است. سردردهای خوشه‌ای بسیار نادرتر از میگرن هستند.

محل درد.  سردردهای خوشه‌ای در یک طرف صورت، معمولاً اطراف چشم و شقیقه رخ می‌دهند. درد میگرن را می‌توان در هر جایی از سر احساس کرد.

واکنش به درد. سردرد خوشه‌ای معمولاً منجر به آشفتگی و بی‌قراری می‌شود. این در تضاد کامل با افراد مبتلا به میگرن است که ترجیح می‌دهند در یک اتاق ساکت و تاریک بی‌حرکت بنشینند.

علائم. افتادگی پلک، تعریق پیشانی و تغییر در مردمک چشم از علائم سردرد خوشه‌ای هستند. میگرن می‌تواند منجر به حالت تهوع، استفراغ و ضعف شود.

برخی از علائم مشترک بین سردردهای خوشه‌ای و میگرن عبارتند از:

• پاره شدن
• سوزش چشم
• گرفتگی بینی

تشخیص سردردهای خوشه‌ای

پزشک شما بر اساس چندین عامل تشخیص می‌دهد:

• سابقه پزشکی
• شدت درد
• هر حمله چقدر طول می‌کشد
• معاینات فیزیکی/عصبی

پزشک شما ممکن است آزمایش‌های تشخیصی را برای رد سایر علل درد پیشنهاد کند. این آزمایش‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

اسکن ام آر آی.  این آزمایش از امواج رادیویی برای تولید تصاویر واضح از مغز و رگ‌های خونی شما استفاده می‌کند.

سی تی اسکن.  سی تی اسکن تصاویر سه بعدی دقیقی از مغز شما می‌گیرد، در حالی که دستگاه اشعه ایکس دور سر شما می‌چرخد.

درمان

برای درمان سردردهای خوشه‌ای چندین گزینه دارید:

داروها

این داروها می‌توانند در هنگام بروز سردرد کمک کننده باشند:

تریپتان‌ها. این داروها به صورت تزریقی تجویز می‌شوند. همچنین می‌توانند استنشاقی باشند، اما به سرعت به این شکل عمل نمی‌کنند:

• سوماتریپتان (ایمیترکس)
• زولمیتریپتان (زومیگ)

دی هیدروارگوتامین (DHE 45).  این داروی تجویزی می‌تواند از طریق رگ یا استنشاقی تجویز شود. اثربخشی نوع استنشاقی آن برای سردردهای خوشه‌ای اثبات نشده است.

اکتروتاید. این یک فرم آزمایشگاهی از سوماتوستاتین، یک هورمون رشد، است. به صورت تزریقی تجویز می‌شود.

لیدوکائین. این یک مسکن درد است که به شکل اسپری بینی ارائه می‌شود.

اکسیژن. تنفس اکسیژن خالص از طریق ماسک به اکثر افراد در عرض ۱۵ دقیقه کمک می‌کند. 

داروهای پیشگیرانه اغلب می‌توانند سردرد را قبل از شروع متوقف کنند. پزشک شما می‌تواند داروهایی را تجویز کند تا سردرد خوشه‌ای کوتاه‌تر و خفیف‌تر شود، از جمله:

• مسدود کننده های کانال کلسیم (Calan SR، Verelan)
• کورتیکواستروئیدها مانند پردنیزون
• دی والپروئکس سدیم (دپاکوت)
• گالکانزوماب ( امگالیتی)
• کربنات لیتیوم

 بلوک عصب پس سری. پزشک ترکیبی از داروی بی‌حسی و  استروئید را به این اعصاب تزریق می‌کند. این اعصاب در پایه جمجمه شما قرار دارند و اغلب نقطه شروع سردردها هستند. این یک درمان موقت است تا زمانی که یک داروی پیشگیرانه بتواند شروع به کار کند.

تحریک عصبی.  اگر دارو مؤثر نباشد، برخی افراد با موارد زیر موفق می‌شوند:

• تحریک عصب اکسیپیتال.پزشک شما با عمل جراحی دستگاهی را در جمجمه شما قرار می‌دهد که تکانه‌های الکتریکی را به این گروه از اعصاب در پایه جمجمه شما ارسال می‌کند.
• نورومدولاسیون. این دستگاه‌های غیرتهاجمی مورد تأیید FDA عبارتند از:
  • سفالی. شما الکترودها را روی پیشانی خود قرار می‌دهید و آنها را به یک کنترل‌کننده هدبند مانند متصل می‌کنید که سیگنال‌هایی را به عصب سوپرااوربیتال شما می‌فرستد.
  • گاماکور. این گجت که به عنوان محرک غیرتهاجمی عصب واگ (nVNS) نیز شناخته می‌شود، از الکترودها برای ارسال سیگنال به این عصب استفاده می‌کند.

درمان در خانه. کارهایی که می‌توانید در خانه برای کاهش درد انجام دهید عبارتند از:

• یک کیسه یخ یا کمپرس سرد را در یک پارچه نازک بپیچید و آن را به مدت 10 تا 20 دقیقه روی ناحیه مورد نظر قرار دهید. 
• در صورت توصیه پزشک، از داروهای مسکن بدون نسخه مانند استامینوفن یا ایبوپروفن استفاده کنید.
• برای آرام کردن سیستم عصبی خود، تمرینات تنفسی انجام دهید.

عمل جراحی

اگر هیچ چیز دیگری مؤثر نباشد، جراحی ممکن است گزینه‌ای برای افرادی باشد که از سردردهای خوشه‌ای رهایی نمی‌یابند.

بیشتر عمل‌ها شامل مسدود کردن عصب سه‌قلو، مسیر اصلی درد، است. این عصب ناحیه اطراف چشم شما را کنترل می‌کند، اما یک قدم اشتباه می‌تواند منجر به ضعف در فک و از دست دادن حس در صورت و سر شما شود.

سردردهای خوشه‌ای: درمان‌های جایگزین

با پزشک خود در مورد موارد زیر صحبت کنید:

• کپسایسین. اسپری بینی این مسکن طبیعی از فلفل چیلی می‌تواند مفید باشد.
• ملاتونین. این دارو که به دلیل کاهش مشکلات خواب مانند پرواززدگی شناخته شده است ، ممکن است تعداد سردردها را کاهش دهد.

تمرینات تنفسی

تمرینات تنفسی تأثیرات واقعی بر بدن شما دارند که به شما کمک می‌کنند آرام باشید و استرس خود را کنترل کنید. آنها به خودی خود برای تسکین درد سردرد خوشه‌ای مؤثر نیستند، اما می‌توانند به شما کمک کنند در طول حمله آرام‌تر بمانید.

می‌توانید انواع مختلف تنفس را امتحان کنید. مهم نیست از کدام یک استفاده می‌کنید، در هر صورت به شما کمک می‌کند تا:

• یک فضای آرام پیدا کنید که در آن کسی مزاحم شما نشود.
• بنشینید و راحت باشید.
• برای چند دقیقه نگرانی‌ها را کنار بگذارید.

همچنین بهتر است هر روز زمانی را برای آن اختصاص دهید. این تمرین منظم، بدن شما را آموزش می‌دهد تا در مواقع نیاز، راحت‌تر نفس بکشد. اگر این کار را فقط زمانی که درد دارید انجام دهید، فرو رفتن در آن بسیار سخت‌تر خواهد بود.

تنفس عمیق.  وقتی استرس و اضطراب دارید، معمولاً نفس‌های کوتاه‌تری نسبت به حالت معمول می‌کشید. این تمرین به شما کمک می‌کند تا دوباره به حالت عادی برگردید. هدف این است که نفس‌های آهسته، عمیق و پیوسته بکشید:

• تمرکز خود را روی ناف خود قرار دهید. شاید بخواهید دستی برای کمک به آنجا بگذارید.
• همانطور که از طریق بینی نفس می‌کشید، هوا را به داخل شکم خود بکشید. با پر کردن  ریه‌هایتان، انبساط آن را احساس کنید .
• با یک نفس طولانی و آهسته از طریق بینی خود نفس بکشید. هنگام خالی کردن ریه‌ها، شکم خود را به داخل بکشید. حتی می‌توانید با خودتان فکر کنید، “آرام باش”.

با هر نفس کامل و عمیق،  سیستم عصبی شما آن را یک درجه پایین‌تر می‌آورد.

تنفس ریتمیک. اگر سبک تنفس شما معمولاً کوتاه و سریع است، این تمرین به شما کمک می‌کند تا کمی آن را آرام کنید:

• در حالی که تا پنج می‌شمارید، به آرامی از طریق بینی نفس بکشید.
• به آرامی از طریق بینی خود نفس بکشید و تا پنج بشمارید.
• تکرار کنید و ببینید آیا می‌توانید با هر نفس احساس آرامش کنید.

همانطور که متوجه می‌شوید آرام‌تر می‌شوید، به بدنتان بازخورد می‌دهید که به شما کمک می‌کند بیشتر آرام شوید.

تنفس تجسمی. برای این مورد، شما تنفس را با تصاویر ذهنی خود ترکیب می‌کنید:

• راحت باشید، چشمانتان را ببندید و به طور عادی نفس بکشید.
• همانطور که از طریق بینی نفس می‌کشید، هوای آرامش‌بخشی را تصور کنید که ریه‌هایتان را پر می‌کند و سینه و شکمتان را منبسط می‌کند. تصور کنید که آرامش بیشتری را با نفس کشیدن به درون می‌کشید.
• همانطور که نفس را بیرون می‌دهید، تصور کنید که تنش را همراه با نفس خود بیرون می‌دهید.
• تکرار کنید، نفس آرام بکشید و تنش را بیرون بدهید.

عوارض سردرد خوشه‌ای

اگر سردردهای خوشه‌ای دارید، ممکن است نگران باشید که می‌توانند منجر به عوارض جدی‌تری برای سلامتی شوند. اما، هر چقدر هم که دردناک باشند ، تهدید کننده زندگی نیستند و باعث آسیب مغزی نمی‌شوند.

سردردهای خوشه‌ای و سلامت روان

محققان شواهدی از ارتباط بین سردردهای خوشه‌ای، دوره‌های افسردگی و اضطراب یافته‌اند. حملات می‌توانند زندگی شما را مختل کنند، احساس ناامیدی و در برخی موارد، افکار خودکشی را به همراه داشته باشند.

یک مطالعه نشان داد که ۹۲٪ از بیماران مبتلا به سردرد خوشه‌ای از بیماری‌های مزمن دیگری از جمله افسردگی نیز رنج می‌برند.

اختلالات خواب

به نظر می‌رسد ارتباط قوی بین سردردهای خوشه‌ای و اختلالات خواب وجود دارد. حملات معمولاً در الگوهای مشابهی در طول خواب اتفاق می‌افتند و به ساعت داخلی بدن شما مرتبط هستند. کارشناسان می‌گویند سردردهای خوشه‌ای با چندین اختلال خواب مرتبط هستند. از جمله آنها عبارتند از:

• آپنه خواب
• بی‌خوابی
• نارکولپسی

مقابله با سردردهای خوشه‌ای

سردردهای خوشه‌ای بسیار مخرب هستند. آن‌ها می‌توانند بر شما، خانواده و شغلتان تأثیر بگذارند. اما راه‌هایی برای کمک به مقابله و محدود کردن حملات وجود دارد. می‌توانید:

• با یک مشاور یا درمانگر صحبت کنید.
• با یک گروه پشتیبانی سردرد تماس بگیرید.
• از چیزهایی که می‌توانند حملات شما را تحریک کنند، مانند الکل، سیگار کشیدن یا غذاهای خاص، اجتناب کنید.
• راه‌هایی برای کاهش استرس پیدا کنید، مانند مدیتیشن، یوگا یا تمرینات تنفسی.
• در مورد شرایط خود با رئیستان صحبت کنید. ممکن است بتوانید یک برنامه انعطاف‌پذیر تنظیم کنید که به شما کمک کند حجم کار و سطح استرس خود را بهتر مدیریت کنید.

خلاصه مطلب

اگرچه مقابله با سردردهای خوشه‌ای چالش‌برانگیز است، اما کارهایی وجود دارد که می‌توانید برای کاهش تعداد حملات و شدت آنها انجام دهید. ارتباط با پزشک کلیدی است. با داشتن یک دفترچه ثبت دقیق سردرد و داشتن بحث‌های باز و صادقانه، ارائه‌دهنده خدمات درمانی شما می‌تواند بهترین مسیر را برای شما تجویز کند.

نوشته سردردهای خوشه‌ای اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

علائم ریزش مو چیست؟

علائم ریزش مو و شرایط ریزش مو بین مردان، زنان و کودکان متفاوت است. با این حال، افراد در هر سن یا جنسیتی ممکن است متوجه جمع شدن موهای بیشتر در برس مو یا در چاه حمام شوند.

علائم ریزش مو و مشکلات مو در مردان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• نازک شدن مو روی پوست سر
• خط رویش موی عقب رفته
• الگویی به شکل نعل اسب که تاج سر را نمایان می‌گذارد

علائم ریزش مو و مشکلات مو در زنان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• ریزش عمومی مو، به خصوص در تاج سر

علائم ریزش مو و مشکلات مو در کودکان و بزرگسالان جوان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• ریزش ناگهانی تکه‌های مو
• ریزش کامل تمام موهای بدن
• تکه‌های موی شکسته و ریزش موی ناقص روی پوست سر و/یا ابروها
• ریزش بیش از حد مو، اما نه طاسی کامل، پس از بیماری‌ها و درمان‌های دارویی مختلف، کاهش وزن سریع ، کم‌خونی یا استرس

در صورت مشاهده موارد زیر با پزشک خود در مورد ریزش مو مشورت کنید:

• شما یا فرزندتان دچار ریزش ناگهانی تکه‌های مو شده‌اید.
• فرزند شما تکه‌هایی از موهای شکسته و ریزش موی ناقص روی پوست سر و/یا ابروها دارد.
• کودک موهای خود را می‌مالد یا می‌کشد
• شما یا فرزندتان دچار ریزش موی بی‌دلیل در هر قسمتی از بدن شده‌اید.

نوشته درک علائم و نشانه‌های ریزش مو اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

پزشک شما به شما گفته است که پیش‌دیابت دارید. این بدان معناست که احتمال زیادی وجود دارد که به دیابت نوع ۲ مبتلا شوید، اما ضرورتا این اتفاق نمی افتد؛ کارهای زیادی وجود دارد که می‌توانید برای جلوگیری از آن انجام دهید.

روی چیزهایی که می‌توانید تغییر دهید، مانند رژیم غذایی و میزان فعالیت بدنی‌تان تمرکز کنید. روی چیزهایی که نمی‌توانید در موردشان کاری انجام دهید، مانند سن یا سابقه پزشکی خانواده‌تان، تمرکز نکنید.

پزشک شما می‌تواند به شما بگوید که در چه وضعیتی هستید و چه کاری می‌توانید برای تغییر اوضاع انجام دهید.

خط اول دفاع: وزن، رژیم غذایی و ورزش

کاهش وزن اضافی، تغذیه بهتر و فعال‌تر شدن از مهم‌ترین اقداماتی هستند که می‌توانید انجام دهید.

افرادی هستند که اضافه وزن ندارند و به دیابت نوع ۲ مبتلا هستند. اما اضافه وزن شما را در معرض خطر قرار می‌دهد.

در یک مطالعه، اضافه وزن یا چاقی مهمترین عامل پیش‌بینی کننده ابتلا به دیابت بود. نتایج مطالعه نشان داد که طی ۱۶ سال، ورزش منظم – حداقل ۳۰ دقیقه در روز، ۵ روز در هفته – و رژیم غذایی کم چرب و پرفیبر به پیشگیری از آن کمک کرده است.

آیا به دارو نیاز دارید؟

اگر در معرض خطر بالای ابتلا به این بیماری هستید، پزشک ممکن است برای جلوگیری از آن دارو تجویز کند. مطالعات متعدد نشان می‌دهد که انواع مختلف داروهای دیابت، همراه با یک سبک زندگی سالم، می‌توانند احتمال ابتلا به آن را کاهش دهند.

یک مطالعه نشان داد افرادی که احتمال ابتلا به آن در آنها بیشتر است، می‌توانند شانس ابتلای خود را تا ۳۱ درصد کاهش دهند. آنها داروی تجویزی دیابت، متفورمین، را مصرف کردند. و تغییراتی در سبک زندگی و رژیم غذایی ایجاد کرد.

این خوب است. اما این مطالعه همچنین نشان داد که تغییرات اساسی در سبک زندگی بهترین راه برای جلوگیری از دیابت است. شما باید با یک متخصص تغذیه همکاری کنید تا یک برنامه غذایی تهیه کند و با یک مربی در مورد نحوه ورزش بیشتر صحبت کنید.

نوشته آیا می‌توان از دیابت نوع ۲ پیشگیری کرد؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

از هر ۱۰۰ زن باردار، ۹ نفر به بیماری دیابت بارداری (GDM) مبتلا می‌شوند. این بیماری می‌تواند شما را در معرض خطر مشکلاتی در دوران بارداری و زایمان قرار دهد.

وقتی باردار هستید، سلول‌های شما کمی بیشتر در برابر انسولین مقاوم می‌شوند این باعث می‌شود مقدار گلوکز یا قند خون شما افزایش یابد. قند اضافی به فراهم شدن مواد مغذی بیشتر برای کودک شما کمک می‌کند .

اما اگر سلول‌های شما بیش از حد مقاوم شوند و گلوکز نتواند وارد آنها شود، سطح قند خون شما بیش از حد بالا می‌رود. این می‌تواند برای شما و کودک در حال رشدتان مشکلاتی ایجاد کند.

اگرچه برخی موارد به این معنی است که احتمال ابتلا به آن بیشتر است، اما می‌توانید اقداماتی را برای کاهش خطر انجام دهید.

چه کسی به آن مبتلا می‌شود؟

هیچ کس نمی‌تواند با اطمینان بگوید چه کسی دیابت بارداری خواهد داشت، اما اگر موارد زیر را رعایت کنید، احتمال ابتلای شما افزایش می‌یابد:

• قبل از بارداری اضافه وزن داشته‌اید
• یکی از اعضای خانواده‌تان دیابت دارد
• سن ۲۵ سال یا بیشتر دارند
• در بارداری قبلی دیابت بارداری داشته‌اید
• نوزاد بسیار بزرگی (۹ پوند یا بیشتر) یا مرده‌زایی داشته‌اید
• قبلاً آزمایش قند خون غیرطبیعی داشته‌اید

با پزشک خود در مورد احتمال ابتلا به آن و علائمی که باید مراقب آنها باشید صحبت کنید.

رژیم غذایی

پزشک یا متخصص تغذیه می‌تواند به شما در انتخاب غذاهایی که ممکن است قند خون شما را در محدوده سالم نگه دارند، کمک کند. آنها همچنین می‌توانند در مورد وعده‌های غذایی ایده‌آل و زمان‌بندی وعده‌های غذایی به شما آموزش دهند.

به طور کلی، مصرف شیرینی‌ها را محدود کنید و تعداد غذاهای غنی از کربوهیدرات را که می‌خورید، پیگیری کنید.

فیبر را در وعده‌های غذایی خود بگنجانید. این فیبر می‌تواند از سبزیجات، میوه‌ها، نان‌های سبوس‌دار، کراکرهای سبوس‌دار و غلات تأمین شود. یک مطالعه بزرگ، رژیم غذایی زنان را قبل از بارداری بررسی کرد. هر افزایش روزانه ۱۰ گرم فیبر، خطر ابتلا به دیابت بارداری را ۲۶٪ کاهش می‌دهد. علاوه بر آنچه می‌خورید، مصرف مکمل‌های فیبر ممکن است در کمک به شما در تأمین نیازهای فیبر شما مفید باشد. قبل از مصرف هرگونه مکمل، با پزشک خود مشورت کنید.

فعالیت

ورزش منظم، در صورتی که شرایط شما اجازه دهد، می‌تواند به حفظ سطح گلوکز شما در محدوده سالم کمک کند. پیاده‌روی و شنا گزینه‌های خوبی هستند.

در یک مطالعه، محققان دریافتند زنانی که قبل و در طول بارداری خود از نظر جسمی فعال بودند – حدود ۴ ساعت در هفته – خطر ابتلا به دیابت بارداری را حدود ۷۰٪ یا حتی بیشتر کاهش دادند.

در مورد میزان و دفعات ورزش با پزشک خود مشورت کنید. این موضوع به سلامت کلی شما بستگی دارد.

پس از بارداری

برخی از همان عوامل خطری که شما را در معرض خطر ابتلا به دیابت بارداری قرار می‌دهند، احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲ را در مراحل بعدی زندگی نیز افزایش می‌دهند. و اگر دیابت بارداری دارید، خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ پس از بارداری در شما افزایش می‌یابد.

پس از تولد نوزادتان، همان رژیم غذایی سالم و برنامه ورزشی را دنبال کنید.

بازگشت به وزن سالم نیز خطر ابتلا را کاهش می‌دهد. اما لازم نیست نگران این باشید که دوباره بتوانید شلوار جین تنگ خود را بپوشید. وقتی اضافه وزن دارید، کاهش ۵ تا ۷ درصد از وزن بدن کمک می‌کند: اگر وزن شما حدود 80 کیلوگرم است، کاهش تنها 4 کیلوگرم تفاوت ایجاد می‌کند.

مزیت: کاهش وزن ناشی از بارداری، شما را برای تبدیل شدن به یک مادر فعال، در وضعیت بدنی بهتری قرار می‌دهد.

نوشته دیابت بارداری: آیا می‌توانم خطر ابتلا را کاهش دهم؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

کتواسیدوز دیابتی (DKA) چیست؟

کتواسیدوز دیابتی، که با نام DKA نیز شناخته می‌شود، یک عارضه جدی دیابت است که زمانی اتفاق می‌افتد که بدن شما به اندازه کافی هورمونی به نام انسولین ندارد، که معمولاً با ورود قند خون به سلول‌های شما، انرژی ایجاد می‌کند. در عوض، بدن شما شروع به تجزیه چربی برای تولید انرژی می‌کند و باعث ایجاد کتون در خون شما می‌شود. اگر بدن شما به طور همزمان کتون زیادی تولید کند، این تجمع به بدن شما آسیب می‌رساند و خون شما را بیش از حد اسیدی می‌کند که به آن کتواسیدوز می‌گویند.

اگر به موقع کمک پزشکی دریافت نکنید، کتواسیدوز دیابتی می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد. علائم کتواسیدوز دیابتی اغلب به آرامی ایجاد می‌شوند، بنابراین شناخت علائم هشدار دهنده مهم است، زیرا معمولاً در صورت تشخیص زودهنگام می‌توان از آن پیشگیری و درمان کرد.

سطح قند خون کتواسیدوز

وقتی انسولین کافی ندارید، قندهایی که می‌خورید نمی‌توانند از خون شما خارج شده و وارد سلول‌هایتان شوند. این باعث می‌شود قند در خون شما تجمع یابد و باعث قند خون بالا شود. در طول کتواسیدوز دیابتی، قند خون شما بسیار بالا و سطح انسولین شما پایین خواهد بود.

اگر قند خون شما بالای ۲۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر است، باید هر ۴ تا ۶ ساعت کتون‌های خود را با استفاده از آزمایش کتون ادرار یا گلوکومتر (آزمایش کتون خون) بررسی کنید. کتواسیدوز معمولاً از ۲۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر شروع می‌شود. اگر سطح قند خون شما خارج از محدوده هدف است، با پزشک خود مشورت کنید.

اگر قند خون شما ۳۰۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا بیشتر است و پایین نمی‌آید یا اگر علائم کتواسیدوز دیابتی، از جمله استفراغ مکرر، خستگی یا مشکل در تنفس را دارید، به اورژانس مراجعه کنید.

 کتواسیدوز در مقابل کتوز

کتواسیدوز و کتوزیس شبیه به هم به نظر می‌رسند اما فرآیندهای متفاوتی هستند. 

به طور معمول، بدن شما از قند (گلوکز) برای انرژی استفاده می‌کند. در کتوز، شما کربوهیدرات زیادی (غذاهایی مانند نان، ماکارونی یا سایر نشاسته‌ها) نمی‌خورید، که معمولاً به سرعت به قند تبدیل می‌شوند، بنابراین بدن شما برای ایجاد انرژی شروع به سوزاندن چربی می‌کند. با تجزیه چربی، کتون‌ها در خون شما آزاد می‌شوند.

بدن شما کتون تولید می‌کند، اما نه آنقدر که خون شما را بیش از حد اسیدی کند، بنابراین کتوز خطرناک نیست. با کتوز، بدن شما انسولین کافی دارد و به درستی کار می‌کند.  

در کتواسیدوز دیابتی، کتون‌ها خیلی سریع تجمع می‌یابند و خون شما اسیدی می‌شود. کتواسیدوز دیابتی تهدید کننده زندگی است.

علائم کتواسیدوز دیابتی

علائم کتواسیدوز دیابتی می‌توانند به سرعت ظاهر شوند و حتی ممکن است اولین علامت هشدار دهنده ابتلا به دیابت باشند. اولین علائم کتواسیدوز دیابتی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• نیاز به دفع ادرار خیلی بیشتر از حد معمول
• مقدار بالای کتون
• تشنگی شدید
• سردرد شدید
• کم آبی بدن
• قند خون بالا (بیش از ۲۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر)

اگر کمک پزشکی دریافت نکنید، ممکن است علائم بیشتری از جمله موارد زیر را تجربه کنید:

• حالت تهوع یا استفراغ
• ضعف، درد یا سفتی عضلات
• خشکی دهان و خشکی پوست
• خستگی/احساس خستگی شدید
• گیجی (احساس گیجی یا هوشیاری کمتر از حد معمول)
• صورت برافروخته (صورتتان قرمزتر شده یا عرق کرده یا داغ است)
• سردرد
• نفسی که بوی شیرین یا میوه‌ای دارد
• درد در معده شما
• مشکلات تنفسی از جمله تنفس سریع، مشکل در نفس کشیدن یا تنگی نفس

کتواسیدوز دیابتی می‌تواند بسیار خطرناک و حتی تهدیدکننده زندگی باشد. در صورت وجود موارد زیر، باید فوراً به اورژانس مراجعه کنید:

• کتون‌های شما متوسط ​​یا بالا هستند و علائم کتواسیدوز دیابتی (DKA) دارید.
• شما بیش از یک علامت DKA دارید، حتی اگر هنوز کتون‌های خود را آزمایش نکرده‌اید
• قند خون شما ۳۰۰ یا بیشتر است و پایین نمی‌آید
• استفراغ می‌کنید و نمی‌توانید غذا یا آب را در معده خود نگه دارید، یا بیش از ۲ ساعت است که استفراغ می‌کنید
• نفس شما بوی شیرین یا میوه‌ای می‌دهد
• قند خون شما حتی با انجام درمان‌های خانگی معمول، بالاتر از محدوده هدف باقی می‌ماند.
• خیلی خسته ، گیج یا منگ هستید (احساس گیجی)
• حالت تهوع دارید یا شکمتان درد می‌کند
• نفس کشیدن سخته

اگر علائمی که در بالا توضیح داده شد را دارید، باید به اورژانس مراجعه کنید یا با ۱۱۵ تماس بگیرید، حتی اگر به شما گفته نشده باشد که دیابت دارید.

HHS در مقابل DKA

یکی دیگر از شرایطی که گاهی اوقات می‌تواند شبیه کتواسیدوز دیابتی به نظر برسد، وضعیت هایپرگلیسمی هایپراسمولار است که به آن HHS نیز گفته می‌شود. HHS و DKA علائم مشابهی دارند، از جمله احساس تشنگی شدید، نیاز به ادرار کردن بیش از حد معمول، خشکی دهان و احساس گیجی یا کاهش هوشیاری، ضعف یا حالت تهوع. HHS و DKA هر دو می‌توانند زمانی اتفاق بیفتند که قند خون شما خیلی بالا باشد. 

در سندرم هیپرتانسیون وابسته به انسولین (HHS)، قند خون بسیار بالا در طولانی مدت باعث کم آبی بدن (از دست دادن آب بدن) می‌شود و در نتیجه خون بیش از حد غلیظ می‌شود. این می‌تواند به مغز ، کلیه‌ها، قلب و سایر قسمت‌های بدن آسیب برساند. سندرم هیپرتانسیون وابسته به انسولین (HHS) بیشتر در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ رخ می‌دهد. علائم HHS که معمولاً در کتواسیدوز دیابتی (DKA) رخ نمی‌دهد شامل تاری دید یا از دست دادن ناگهانی توانایی بینایی، مشکل در حرکت دادن بدن، به خصوص فقط در یک طرف بدن، و دیدن چیزهایی است که معمولاً وجود ندارند (توهم).

یک تفاوت بزرگ این است که در HHS، بدن شما کتون زیادی تولید نمی‌کند. HHS همچنین نسبت به DKA زمان بیشتری برای ایجاد شدن نیاز دارد و قند خون شما معمولاً بالاتر (600 یا بالاتر) از DKA است. افرادی که به HHS مبتلا می‌شوند، احتمال بیشتری دارد که بر اثر آن بمیرند (حدود 10 یا 20 نفر از هر 100 نفر). از طرف دیگر، فقط حدود 1 تا 8 نفر از هر 100 نفری که به DKA مبتلا می‌شوند، بر اثر آن می‌میرند.

علل کتواسیدوز دیابتی

کتواسیدوز دیابتی معمولاً به این دلیل اتفاق می‌افتد که بدن شما انسولین کافی ندارد. سلول‌های شما نمی‌توانند از قند خون برای انرژی استفاده کنند، بنابراین در عوض از چربی برای سوخت استفاده می‌کنند. سوزاندن چربی اسیدهایی به نام کتون تولید می‌کند. اگر این روند برای مدتی ادامه یابد، می‌توانند در خون شما تجمع پیدا کنند. وجود کتون‌های زیاد می‌تواند تعادل شیمیایی خون شما را تغییر داده و کل سیستم بدن شما را مختل کند.

عوامل خاصی می‌توانند باعث افزایش قند خون و کاهش انسولین شوند که این امر احتمال چربی‌سوزی و تولید کتون را در بدن افزایش می‌دهد. این عوامل عبارتند از:

• فراموش کردن دوزهای انسولین و مدیریت نادرست دیابت.  اگر دوزهای انسولین یا سایر داروها را زیاد فراموش کنید، یا اگر پزشک دوز اشتباهی تجویز کرده باشد و غیره، قند خون شما ممکن است از هدفتان دورتر باشد. وقتی دیابت شما به خوبی مدیریت نشود، در معرض خطر بیشتری برای کتواسیدوز دیابتی هستید.
• زمان تشخیص دیابت.  افرادی که نمی‌دانند دیابتی هستند و افرادی که تازه متوجه شده‌اند دیابت دارند، بیشتر در معرض ابتلا به کتواسیدوز دیابتی هستند. این احتمالاً به این دلیل است که آنها تجربه کافی در مدیریت دیابت خود ندارند.دیابت .
• نحوه مصرف انسولین.  افرادی که به خودشان انسولین تزریق می‌کنند، بیشتر از افرادی که از پمپ انسولین استفاده می‌کنند، در معرض ابتلا به کتواسیدوز دیابتی (DKA) هستند. با این حال، اگر از پمپ انسولین استفاده می‌کنید و دچار گرفتگی یا اختلال در عملکرد آن شوید، در معرض خطر کتواسیدوز دیابتی هستید زیرا بدن شما تا زمانی که پمپ شما تعمیر نشود، مقدار انسولین مورد نیاز خود را دریافت نخواهد کرد.
• استفاده از انسولین تاریخ گذشته. اگر انسولین شما خراب یا تاریخ گذشته باشد، ممکن است آنطور که باید عمل نکند.

موارد دیگری که می‌توانند منجر به DKA شوند عبارتند از:

• بیمار بودن یا استرس داشتن. وقتی بیمار هستید یا تحت استرس زیادی قرار دارید، بدن شما هورمون‌های استرس بیشتری از جمله آدرنالین و کورتیزول تولید می‌کند. این هورمون‌ها می‌توانند مانع انسولین شوند و از ورود قند به داخل سلول‌های شما جلوگیری کنند. در صورت بیماری، با پزشک خود در مورد اینکه آیا به دوزهای بالاتر انسولین نیاز دارید یا خیر، صحبت کنید.
• عفونت‌ها. بیماری‌های شایعی که گاهی منجر به کتواسیدوز دیابتی می‌شوند، عفونت‌های دستگاه ادراری (که به آن عفونت ادراری یا عفونت مثانه نیز می‌گویند) و  ذات‌الریه هستند .
• آسیب به بدن.  آسیب دیدن یا نیاز به جراحی همچنین باعث می‌شود بدن شما هورمون‌های استرس ترشح کند که مانع انسولین می‌شوند و می‌توانند منجر به کتواسیدوز دیابتی شوند.
• حملات قلبی، سکته مغزی و لخته شدن خون.  این مشکلات در قلب، ریه‌ها و جریان خون شما همگی می‌توانند باعث کتواسیدوز دیابتی شوند.
• پانکراتیت (التهاب لوزالمعده).  این می‌تواند منجر به کتواسیدوز دیابتی (DKA) شود و همچنین می‌تواند از علائم آن باشد. بسیاری از افراد مبتلا به پانکراتیت درد معده شدیدی دارند.
• بارداری. بارداری نحوه پردازش قندها و سایر مواد مغذی در بدن را تغییر می‌دهد. افراد بارداری که دیابت دارند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به کتواسیدوز دیابتی هستند.
• الکل، مواد مخدر و برخی داروها.  نوشیدن الکل و مصرف مواد مخدر مانند کوکائین می‌تواند شما را در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به کتواسیدوز دیابتی قرار دهد. برخی داروها مانند کورتیکواستروئیدها، قرص‌های آب (ادرارآورها) و داروهایی که برای درمان بیماری‌های جدی سلامت روان استفاده می‌شوند نیز می‌توانند منجر به کتواسیدوز دیابتی شوند. هر زمان که پزشک یا ارائه دهنده خدمات درمانی شما داروی جدیدی برای شما تجویز می‌کند، مطمئن شوید که دیابت دارید. اگر شما یا سایر افراد در زندگی‌تان نگران مصرف الکل یا مواد مخدر هستید، با پزشک یا متخصص سلامت روان خود صحبت کنید.

عوامل خطر کتواسیدوز دیابتی (DKA)

هر کسی که دیابت دارد می‌تواند به کتواسیدوز دیابتی مبتلا شود. برخی افراد تنها پس از ابتلا به کتواسیدوز دیابتی متوجه ابتلای خود به دیابت می‌شوند. با این حال، موارد خاصی احتمال ابتلای شما را نسبت به سایر افراد دیابتی به کتواسیدوز دیابتی بیشتر می‌کند. این عوامل خطر عبارتند از:

• نوع دیابت. افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ بیشتر در معرض ابتلا به کتواسیدوز دیابتی (DKA) هستند و این بیماری اغلب جدی‌تر از افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ است.  دیابت نوع ۱ به این معنی است که بدن شما انسولین تولید نمی‌کند یا مقدار بسیار کمی تولید می‌کند. افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ اگر انسولینی که تولید می‌کنند برای جلوگیری از تولید کتون در بدنشان کافی نباشد، همچنان می‌توانند به کتواسیدوز دیابتی مبتلا شوند.
• سن.  احتمال ابتلا به عوارض دیابت، از جمله کتواسیدوز دیابتی، در بزرگسالان مسن بیشتر است و این بیماری می‌تواند حتی جدی‌تر از افراد جوان‌تر باشد. در میان کودکان مبتلا به دیابت، کودکان زیر ۵ سال بیشتر در معرض ابتلا به آن هستند. کودکانی که در بدو تولد دختر هستند، بیشتر در حوالی سن بلوغ به آن مبتلا می‌شوند. 
• دسترسی به انسولین. در ایالات متحده، حدود ۱ نفر از هر ۵ نفر مبتلا به دیابت که به انسولین نیاز دارند، به دفعاتی که پزشکشان توصیه می‌کند انسولین مصرف نمی‌کنند، دوزهای کمتری از آنچه نیاز دارند مصرف می‌کنند، یا به دلیل هزینه بالای انسولین، آن را بدون انسولین مصرف نمی‌کنند. اگر توانایی مالی مصرف انسولین به اندازه مورد نیاز خود را ندارید، خطر ابتلا به کتواسیدوز دیابتی در شما بیشتر است. با پزشک خود در مورد برنامه‌هایی برای کمک به افراد در تأمین هزینه انسولین صحبت کنید.
• نخوردن وعده‌های غذایی. نخوردن منظم غذا می‌تواند باعث شود بدن شما شروع به تولید بیش از حد کتون کند.
• سابقه خانوادگی دیابت یا بیماری‌های خودایمنی. این می‌تواند شما را در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع ۱ قرار دهد. دیابت نوع ۱ تشخیص داده نشده می‌تواند منجر به کتواسیدوز دیابتی شود.

تشخیص کتواسیدوز دیابتی

پزشک شما با انجام معاینه فیزیکی و پرسیدن علائم، تجربیات و سابقه پزشکی شما،  تشخیص می‌دهد که آیا شما کتواسیدوز دیابتی دارید یا خیر . آنها قند خون، کتون‌های موجود در ادرار و/یا خون، و pH خون و سطح بی‌کربنات شما را بررسی می‌کنند.

پزشک شما همچنین ممکن است آزمایش‌هایی برای تشخیص کتواسیدوز دیابتی یا بررسی چگونگی تأثیر آن بر شما انجام دهد. این آزمایش‌ها عبارتند از:

• پنل متابولیک پایه. آزمایش خون، عملکرد کلیه‌ها، کبد و پانکراس شما را بررسی می‌کند. این آزمایش‌ها سطح مواد شیمیایی مختلف در خون شما مانند نمک، الکترولیت‌ها و پتاسیم را بررسی می‌کنند .
• pH خون.  pH معیاری برای سنجش میزان اسیدی بودن محیط است. از آنجا که کتون‌ها می‌توانند خون شما را بیش از حد اسیدی کنند، پزشکان برای بررسی سطح pH خون، از شما نمونه خون می‌گیرند. سطح pH خون زیر ۷.۳ بیش از حد اسیدی است.
• آزمایش قند خون (A1C) . این آزمایش خون، وضعیت قند خون شما را در چند ماه گذشته و میزان کنترل کلی دیابت شما را بررسی می‌کند. همچنین می‌توانید سطح قند خود را در خانه با نوار آزمایش ادرار بررسی کنید.
• آزمایش ادرار (آنالیز ادرار).  بررسی نمونه ادرار به پزشک کمک می‌کند تا کتون‌ها، قند و سایر مواد مغذی شما را اندازه‌گیری کند. آنها همچنین ممکن است میزان ادرار شما را اندازه‌گیری کنند (تا مطمئن شوند که دچار کم‌آبی بدن نشده‌اید) و عفونت‌ها را آزمایش کنند.

سایر آزمایش‌های تشخیصی برای DKA شامل موارد زیر است:

• آزمایش کتون
• گاز خون شریانی
• فشار خون
• اسمولالیته

پزشک شما ممکن است برای رد سایر مشکلات یا کسب اطلاعات بیشتر در مورد چگونگی تأثیر کتواسیدوز دیابتی بر شما، عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه، سی‌تی اسکن یا ام‌آر‌آی تجویز کند. همچنین ممکن است آزمایش‌هایی برای قلب شما (الکتروکاردیوگرام یا نوار قلب) توصیه کند تا نحوه عملکرد آن را بررسی کند.

آزمایش کتون‌ها

شما می‌توانید با نمونه ادرار، کتون‌های خود را در خانه بررسی کنید. می‌توانید کیت‌های آزمایش ادرار را بدون نسخه پزشک خریداری کنید. برخی از دستگاه‌های اندازه‌گیری قند خون همچنین می‌توانند با گرفتن نمونه خون از انگشت، کتون‌های موجود در نمونه خون را آزمایش کنند. در صورت داشتن هرگونه سوال، از پزشک خود بخواهید که نحوه انجام آزمایش کتون در خانه را به شما نشان دهد.

اگر دیابت دارید، پیروی از توصیه‌های پزشک در مورد زمان آزمایش کتون بسیار مهم است. به طور کلی، در این شرایط باید کتون‌ها را آزمایش کنید:

• اگر قند خون شما ۲۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا بیشتر است، باید ۳۰ دقیقه پس از اولین اندازه‌گیری قند خون و کتون، دوباره قند خون و کتون خود را آزمایش کنید.
• اگر بیمار هستید، هر ۴ تا ۶ ساعت کتون‌های خود را بررسی کنید.
• اگر علائم DKA دارید

درمان کتواسیدوز دیابتی

اگر علائم DKA را دارید، باید فوراً با پزشک خود تماس بگیرید یا به اورژانس مراجعه کنید. این امر به ویژه در صورت وجود عوامل خطر خاص بسیار مهم است.

اگر کتواسیدوز دیابتی درمان نشود، ممکن است از حال بروید، به کما بروید و احتمالاً بمیرید. برای درمان کتواسیدوز دیابتی باید به بیمارستان مراجعه کنید. در آنجا، درمان‌های اورژانسی مانند موارد زیر را دریافت خواهید کرد:

• انسولین از طریق تزریق داخل وریدی برای کاهش کتون‌ها
• مایعات برای هیدراته کردن بدن و بازگرداندن تعادل شیمیایی خون
• جایگزینی الکترولیت از طریق تزریق داخل وریدی برای جایگزینی مواد معدنی کلیدی مانند سدیم، پتاسیم و کلرید برای حفظ عملکرد صحیح قلب، عضلات و اعصاب
• آنتی‌بیوتیک‌ها، در صورت وجود هرگونه عفونت
• ارزیابی بیشتر قلب، اگر پزشک مشکوک باشد که شما در معرض خطر حمله قلبی هستید

عوارض کتواسیدوز دیابتی

اگر درمان‌های اورژانسی مانند جایگزینی الکترولیت و انسولین انجام نشود، عوارض کتواسیدوز دیابتی (DKA) محتمل است. این عوارض عبارتند از:

• قند خون پایین یا هیپوگلیسمی
• پتاسیم پایین یا هیپوکالمی
• تورم مغز (ادم مغزی) اگر سطح قند خون شما خیلی سریع تنظیم شود
• از دست دادن هوشیاری
• مرگ

پیشگیری از کتواسیدوز دیابتی

پزشک شما ممکن است دوز انسولین یا نوع انسولین مورد استفاده شما را تغییر دهد تا از بروز مجدد کتواسیدوز دیابتی (DKA) جلوگیری کند.

کنترل خوب قند خون به شما کمک می‌کند تا در آینده از کتواسیدوز جلوگیری کنید. مطمئن شوید که دیابت خود را از طریق رژیم غذایی، ورزش، داروها و مراقبت از خود مدیریت می‌کنید.

برای جلوگیری از DKA، این مراحل را دنبال کنید:

• مقدار زیادی آب یا نوشیدنی‌های بدون قند و غیرالکلی بنوشید.
• داروهای خود را طبق دستورالعمل مصرف کنید.
• برنامه غذایی خود را به دقت دنبال کنید.
• برنامه ورزشی خود را به طور مداوم دنبال کنید.
• قند خون خود را مرتباً آزمایش کنید.
• انسولین تاریخ گذشته را بررسی کنید.
• اگر انسولین شما لخته دارد، از آن استفاده نکنید. انسولین باید شفاف یا به طور یکنواخت کدر با رگه‌های کوچک باشد.
• اگر از پمپ انسولین استفاده می‌کنید، به دقت به دنبال نشت انسولین باشید و اتصالات لوله را از نظر وجود حباب هوا بررسی کنید.
• اگر سطح قند خون شما اغلب خارج از محدوده هدف است، با پزشک خود مشورت کنید.
• دوز انسولین خود را با کمک پزشک یا مربی دیابت خود مدیریت کنید. بر اساس سطح قند خون، رژیم غذایی، میزان فعالیت یا در طول هر بیماری، تنظیمات لازم را انجام دهید.
• یک برنامه اضطراری برای DKA ایجاد کنید. اگر سطح قند خون شما خیلی بالا است یا ادرار شما کتون زیادی دارد، برای رفتن به بیمارستان برنامه ریزی کنید.

خلاصه مطلب

کتواسیدوز دیابتی (DKA) یک عارضه جدی دیابت است که می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد. در DKA، بدن شما انسولین کافی برای پردازش قند ندارد، بنابراین به جای آن شروع به سوزاندن چربی‌ها می‌کند. این امر باعث ایجاد کتون‌هایی می‌شود که می‌توانند در صورت عدم دریافت کمک پزشکی به موقع، تجمع یافته و سیستم بدن شما را مسموم کنند. می‌توانید با نگه داشتن قند خون خود در محدوده هدف، از DKA جلوگیری کنید. در صورت بروز هرگونه علائم DKA مانند تشنگی شدید، نیاز به ادرار زیاد، بوی میوه در نفس یا احساس گیجی یا ضعف، فوراً به پزشک یا اورژانس مراجعه کنید.

سوالات متداول در مورد کتواسیدوز دیابتی

• بهبودی از کتواسیدوز دیابتی چقدر طول می‌کشد؟ هدف از درمان کتواسیدوز دیابتی، بازگرداندن تعادل خون و کاهش قند خون است. به این ترتیب، بدن شما دیگر کتون تولید نمی‌کند. این روند معمولاً حدود ۲۴ ساعت طول می‌کشد، اما اگر کتواسیدوز دیابتی شما شدید باشد یا به موقع درمان نشود، ممکن است بیشتر طول بکشد. معمولاً می‌توانید حدود یک روز پس از اینکه قند خونتان به ۲۰۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا کمتر رسید و pH خونتان بالای ۷.۳ شد، از بیمارستان مرخص شوید.
• وقتی یک فرد دیابتی دچار کتواسیدوز می‌شود، چه اتفاقی می‌افتد؟ وقتی فرد مبتلا به دیابت دچار کتواسیدوز می‌شود، به این معنی است که کتون‌های زیادی در خونش تجمع یافته‌اند. کتون‌ها زمانی ساخته می‌شوند که بدن شما شروع به سوزاندن چربی می‌کند، زیرا فکر می‌کند سلول‌های شما به سوخت نیاز دارند. این اتفاق زمانی می‌افتد که قند خون شما بالا است اما انسولین کافی برای کمک به ورود قند به سلول‌های شما و “تغذیه” آنها ندارید.

 کتواسیدوز دیابتی قابل درمان است و می‌توانید از آن بهبود یابید، به خصوص اگر فوراً کمک پزشکی دریافت کنید.

نوشته کتواسیدوز دیابتی: آیا من به آن مبتلا هستم؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

رتینوبلاستوما یک تومور سرطانی در بخشی از چشم کودک شما به نام شبکیه است. ترسناک به نظر می‌رسد، اما اگر زود تشخیص داده شود، بسیار قابل درمان است.

چه چیزی باعث آن می‌شود؟

چشمان فرزند شما  خیلی زود در رحم شروع به رشد می‌کنند. سلول‌هایی به نام رتینوبلاست رشد می‌کنند تا شبکیه را تشکیل دهند. شبکیه بخشی در پشت چشم است که نور را حس می‌کند.

گاهی اوقات مشکلی پیش می‌آید. رشد سلول‌ها متوقف نمی‌شود و توموری روی شبکیه آنها تشکیل می‌شود. تومور ممکن است تا زمانی که داخل کره چشم آنها را پر کند، رشد کند. سلول‌های سرطانی می‌توانند جدا شده و به سایر قسمت‌های بدن آنها گسترش یابند.

چه کسی به آن مبتلا می‌شود؟

بیشتر کودکان ۵ سال و کمتر را درگیر می‌کند. این بیماری به ندرت بزرگسالان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. سالانه بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ کودک تشخیص داده می‌شوند. کمی کمتر از نیمی از موارد ارثی هستند. این بدان معناست که ژنی که باعث رشد سلول‌ها می‌شود از والدین به فرزند منتقل می‌شود. اغلب اوقات رتینوبلاستوما فقط یک چشم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. موارد ارثی بیشتر احتمال دارد که هر دو چشم را تحت تأثیر قرار دهند.

علائم چیست؟

ممکن است متوجه شوید:

• وقتی از آنها عکس می‌گیرید، مردمک چشمشان سفید به نظر می‌رسد — نه قرمز. رگ‌های خونی  پشت چشمشان باید قرمز را منعکس کنند. اگر اینطور نباشد، ممکن است تومور وجود داشته باشد.
• چشمان آنها حرکت نمی‌کند یا در یک جهت متمرکز نمی‌شود.
• طوری رفتار می‌کنند که انگار چشمشان درد می‌کند.
• مردمک چشم آنها همیشه کاملاً باز است.
• یک یا هر دو چشم اغلب قرمز هستند.

چگونه تشخیص داده می‌شود؟

پزشک چشمان آنها را معاینه می‌کند. اگر برخی از علائم ذکر شده در بالا را مشاهده کند، ممکن است برای بررسی تومورها، آزمایش تصویربرداری تجویز کند.

اگر پزشک فکر کند فرزند شما رتینوبلاستوما دارد، به شما می‌گوید که او را نزد چشم‌پزشک ببرید – پزشکی که با جراحی چشم را درمان می‌کند. آن پزشک با استفاده از تجهیزات ویژه‌ای شبکیه او را معاینه می‌کند. آنها ممکن است آزمایش‌هایی برای تشخیص مرحله تومور یا میزان گسترش آن انجام دهند. این آزمایش‌ها شامل  سونوگرافی،  اسکن MRI، سی‌تی‌اسکن، اسکن استخوان، نمونه‌برداری از مایع نخاعی و آزمایش مغز استخوان است.

مراحل رتینوبلاستوما چیست؟

آنها عبارتند از:

• رتینوبلاستومای داخل چشمی.  اولین مرحله، که در یک یا هر دو چشم یافت می‌شود. به بافت خارج از چشم گسترش نیافته است.
• رتینوبلاستومای خارج چشمی.  سرطان از چشم آنها به سایر قسمت‌های بدنشان منتقل شده است.
• رتینوبلاستومای عودکننده.  سرطان  بازگشته است. می‌تواند در چشم یا سایر قسمت‌های بدن باشد.

چگونه درمان می‌شود؟

از آنجا که معمولاً قبل از گسترش به خارج از سفیدی چشم تشخیص داده می‌شود، این سرطان بسیار قابل درمان است. بسیاری از انواع درمان می‌توانند بینایی کودک شما را نجات دهند. پزشک شما بر اساس مرحله سرطان در زمان تشخیص، درمان‌ها را انتخاب خواهد کرد. گزینه‌ها عبارتند از:

• انعقاد نوری.  لیزر، رگ‌های خونی  تغذیه‌کننده تومور را از بین می‌برد.
• کرایوتراپی.  دمای بسیار پایین سلول‌های سرطانی را از بین می‌برد.
• شیمی درمانی.  این دارو به از بین بردن یا کند کردن رشد سلول‌های سرطانی کمک می‌کند. فرزند شما ممکن است از چند طریق به آن مبتلا شود:
  • تزریق به داخل رگ (پزشک این را تزریق داخل وریدی می‌نامد)
  • به عنوان قرص
  • تزریق به مایع اطراف مغز و نخاع (به نام شیمی‌درمانی داخل نخاعی)
• پرتودرمانی.  این روش می‌تواند به دو روش انجام شود: از داخل بدن (داخلی) یا خارج (خارجی). پرتودرمانی خارجی از اشعه ایکس برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. در پرتودرمانی داخلی یا موضعی، پزشک مقادیر کمی از مواد رادیواکتیو را در داخل یا نزدیکی تومور قرار می‌دهد تا سلول‌های سرطانی را از بین ببرد.
• جراحی. پزشک با جراحی چشم آنها را خارج می‌کند.

چشم انداز پس از درمان چیست؟

بیش از ۹۰٪ کودکان پس از تشخیص رتینوبلاستوما بیش از ۵ سال زنده می‌مانند. میزان بینایی آنها به شدت بیماری و همچنین درمانی که دریافت کرده‌اند بستگی دارد.

احتمال بازگشت اشکال ارثی رتینوبلاستوما سال‌ها پس از درمان بیشتر است. کودکانی که به آن مبتلا شده‌اند، پس از درمان نیاز به پیگیری دقیق دارند.

آیا می‌توان از آن جلوگیری کرد؟

از آنجا که ژنتیک و سن نقش بسیار مهمی در این بیماری دارند، بهترین پیشگیری از طریق تشخیص زودهنگام آن است. همه نوزادان باید در بدو تولد و سپس در طول سال اول زندگی معاینه عمومی چشم داشته باشند. (این معاینات معمولاً در ویزیت‌های “کودک سالم” که در ۲، ۴، ۶، ۹ و ۱۲ ماهگی برنامه‌ریزی شده‌اند، گنجانده می‌شوند.) فرزند شما همچنین باید معاینات منظمی را برای ۱۵، ۱۸ و ۲۴ ماهگی و هر سال پس از آن انجام دهد.

در این ویزیت‌ها، پزشک می‌تواند هرگونه مشکل جدی را تشخیص داده و تومورهای شبکیه را بررسی کند. نوزادانی که سابقه خانوادگی رتینوبلاستوما دارند، باید در بدو تولد، دوباره در چند هفتگی و سپس هر چند ماه یک بار طبق دستور پزشک، معاینه چشم کامل‌تری داشته باشند. 

توجه:  اگر در بین ویزیت‌های منظم متوجه مورد غیرعادی در چشمان فرزندتان شدید، فوراً برای تعیین وقت ملاقات با پزشک تماس بگیرید.

اگر خانواده شما سابقه رتینوبلاستوما داشته باشد،  آزمایش DNA خون می‌تواند جهش ژنی عامل آن را بررسی کند.

بزرگسالان باید حداقل سالی یک بار معاینه کامل چشم انجام دهند. اگر سابقه شخصی یا خانوادگی اختلالات چشمی یا دیابت دارید، دفعات معاینه را بیشتر کنید .

نوشته رتینوبلاستوما و چشم‌های کودک شما اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.