آنچه در این مطلب خواهید خواند
بچهها ذاتاً خیالپرداز هستند. دیدن آنها در حالی که غرق در افکارشان هستند و از پنجره به بیرون خیره شدهاند، چیز عجیبی نیست.
اما اگر فرزند شما دائماً در تمرکز مشکل دارد، احتمال دارد که به نوع بیتوجهی ADHD (اختلال بیشفعالی کمبود توجه) مبتلا باشد.
چگونه با سایر انواع ADHD متفاوت است
ADHD نوع بیتوجهی قبلاً اختلال کمبود توجه نامیده میشد. کودکانی که به آن مبتلا هستند، در توجه کردن بسیار مشکل دارند. به این ترتیب میتوانید آن را از دو نوع دیگر این اختلال متمایز کنید.
- بیش فعالی- تکانشگری ADHD باعث میشود کودکان دائماً در حال حرکت به نظر برسند. بدن و دهان آنها دائماً در حال حرکت است، گویی توسط یک موتور هدایت میشود.
- ADHD ترکیبی زمانی است که کودک هم علائم بیتوجهی و هم علائم بیشفعالی-تکانشگری را دارد.
چگونه ADHD نوع بیتوجهی تشخیص داده میشود؟
پزشک برای تشخیص این بیماری باید بداند که آیا فرزند شما حداقل شش مورد از موارد زیر را انجام میدهد یا خیر:
- خیالپردازی میکند و به راحتی حواسش پرت میشود
- جزئیات مهم را از دست میدهد یا در تکالیف و امتحانات اشتباهات ناشی از بیدقتی مرتکب میشود
- زود خسته میشود و به سختی میتواند تمرکز کند
- در مرتب کردن و سازماندهی کردن مشکل دارد (مثلاً تکالیفش را گم میکند یا اتاق خوابش را نامرتب و شلوغ نگه میدارد)
- به نظر میرسد وقتی با او صحبت میشود گوش نمیدهد
- از انجام کارهایی که نیاز به تمرکز زیاد دارند، اجتناب میکند.
- اغلب حواسش پرت میشود
- در فعالیتهای روزمره فراموشکار است
- در دنبال کردن دستورالعملها مشکل دارد و اغلب بدون اینکه چیزی را تمام کند، از یک کار به کار دیگر میرود.
(علائم برای بزرگسالان مشابه است، که اگر پنج مورد از این علائم را در عرض ۶ ماه نشان دهند، میتوان آنها را مبتلا به این نوع ADHD تشخیص داد.)
پزشک فرزند شما همچنین ممکن است آزمایشهایی را برای رد احتمال ابتلا به بیماریهایی که علائم مشابهی دارند، پیشنهاد کند، از جمله:
مطالب بیشتری برای شما داریم
موضوع موردنظر خود را انتخاب کنید و به مجموعهای از مطالب پزشکی و سلامت دسترسی داشته باشید.
- مشکلات شنوایی یا بینایی
- ناتوانیهای یادگیری
- اضطراب یا افسردگی
چگونه به کودکی که این بیماری را دارد کمک کنیم
اگر فرزند شما مبتلا به ADHD تشخیص داده شود، پزشک ممکن است داروهایی برای افزایش تمرکز او تجویز کند، درمانهایی را پیشنهاد دهد یا از دستگاه کوچکی برای تحریک بخشی از مغز که گمان میرود مسئول ADHD است، استفاده کند. این دستگاه که اخیراً توسط FDA تأیید شده است، سیستم تحریک عصب سهقلوی خارجی Monarch (eTNS) نام دارد و میتواند برای بیماران ۷ تا ۱۲ سالهای که قبلاً داروی ADHD مصرف نمیکنند، تجویز شود.
ترکیبی از دارو و درمان رایجترین رویکرد است.
رفتاردرمانی همچنین برخی از تاکتیکهای فرزندپروری را به شما آموزش میدهد، مانند:
- برای رفتارهای خوب، سیستم پاداش تعیین کنید.
- برای مقابله با رفتار نامطلوب، امتیازات را از او سلب کنید یا پاداشها را از او بگیرید.
والدین، معلمان و مشاوران میتوانند از این روشها برای کمک به کودکان مبتلا به ADHD نوع بیتوجهی و اختلال کمتوجهی-بیشفعالی (ADHD) در مسیر درست استفاده کنند:
- فهرست کارها را تهیه کنید. فهرستی از تکالیف و کارهای خانه تهیه کنید و آنها را در جاهایی که فرزندتان به راحتی بتواند آنها را ببیند، نصب کنید.
- پروژههای «کوتاه و مختصر». پروژهها و درخواستها را به وظایف کوچک تقسیم کنید. به جای گفتن «تکالیفت را انجام بده»، میتوانید بگویید «ورق ریاضیات را تمام کن. سپس یک فصل از کتاب انگلیسیات را بخوان. در نهایت، یک پاراگراف در مورد آنچه خواندهای بنویس.»
- دستورالعملهای واضحی بدهید. آنها را ساده و قابل فهم بنویسید.
- سازماندهی کنید. مطمئن شوید که لباسها و تکالیف مدرسه فرزندتان همیشه در یک مکان مشخص و به راحتی قابل پیدا کردن هستند.
- به یک روال منظم پایبند باشید. حس نظم به کودکان بیتوجه کمک میکند تا متمرکز بمانند. هر روز از یک برنامهی ثابت پیروی کنید — «لباس بپوش، مسواک بزن، صبحانه بخور، کتت را بپوش». این برنامه را در یک مکان مرکزی، مانند آشپزخانه یا راهروی اصلی خانهتان نصب کنید.
- عوامل حواسپرتی را کاهش دهید. تلویزیون، کامپیوتر، رادیو و بازیهای ویدیویی را تا حد امکان در خانه خاموش کنید. از معلم بخواهید فرزندتان را در کلاس دور از پنجرهها و درها بنشاند.
- پاداش بدهید. همه از تشویق شدن برای انجام خوب کار لذت میبرند. وقتی تکالیف به موقع تمام شد یا اتاق خواب تمیز شد، به فرزندتان بگویید که متوجه شدهاید. میتوانید پیشنهاد دهید که او را به باغ وحش ببرید یا برای خرید ماست یخزده بیرون بروید.
فرزند شما بیشتر وقت خود را در مدرسه میگذراند، بنابراین باید با معلم او در تماس باشید تا از نحوه عملکرد او در کلاس مطلع شوید. با هم میتوانید راههای مختلفی برای کمک به فرزندتان پیدا کنید. مدرسه میتواند تمهیداتی را برای رفع نیازهای بهتر فرزندتان فراهم کند. با مدیر مدرسه صحبت کنید.
وقتی کودکی درمان، ابزار و پشتیبانی لازم را داشته باشد، میتواند تمرکز کند و به اهدافش برسد.
