آنچه در این مطلب خواهید خواند
تشخیص پرفشاری شریان ریوی (PAH) دشوار است. علائم آن میتواند شبیه سایر بیماریهای کمخطرتر باشد. پزشک شما به احتمال زیاد ابتدا سعی میکند سایر علل علائم شما را رد کند.
ممکن است لازم باشد به یک متخصص قلب، به نام متخصص قلب، یا یک متخصص ریه، به نام متخصص ریه ، مراجعه کنید. یا ممکن است پزشک شما را به مرکزی که در تشخیص و درمان PAH تخصص دارد، بفرستد.
اما وقتی پزشک شما از ابتلای شما به این بیماری و علت آن مطلع شود، میتواند درمانی را توصیه کند که بهترین شانس را برای کمک به شما داشته باشد.
معاینه فیزیکی
ابتدا یک معاینه کامل انجام میدهید و در مورد سابقه پزشکی خود صحبت میکنید. پزشک شما میخواهد تمام علائم شما، مدت زمان ابتلا به آنها و زمان مشاهده آنها را بداند. شما باید در مورد سایر بیماریهایی که دارید و اینکه آیا هر یک از اعضای خانواده شما مشکلات قلبی یا ریوی دارند یا خیر، به او بگویید. آنها به صدای قلب و ریههای شما گوش میدهند و تورم پاها و مچ پا و کبودی لبها یا پوست شما را بررسی میکنند.
خون
آزمایش خون میتواند نشان دهد که آیا بدن شما اکسیژن کافی دریافت میکند یا خیر. همچنین علائم بیماریهای دیگری را که میتوانند باعث علائم شما یا فشار خون بالا شوند، نشان میدهد. پزشک شما احتمالاً موارد زیر را آزمایش خواهد کرد:
- کبد شما چقدر خوب کار میکند؟
- عملکرد کلیههای شما چقدر خوب است
- تیروئید شما چقدر خوب کار میکند؟
- اگر اختلال خودایمنی دارید
- اگر عفونت دارید، از جمله HIV
نگاه کردن به قلبت
گام بعدی این است که تصویر خوبی از وضعیت قلب و ریههای شما به دست آید. پزشک شما به دنبال هر چیز غیرمعمولی در اندازه و شکل حفرههای قلب و شریانهای شما خواهد گشت. آنها همچنین به دنبال تودههایی در قفسه سینه یا جای زخم در ریههای شما خواهند بود.
پزشکان از چند آزمایش تصویربرداری رایج برای بررسی قفسه سینه شما استفاده میکنند:
- اکوکاردیوگرام. دستگاهی که از امواج صوتی برای ایجاد تصویری از قلب شما استفاده میکند. همچنین میتواند فشار داخل شریانهای شما را تخمین بزند.
- عکسبرداری با اشعه ایکس از قفسه سینه
- سیتیاسکن قفسه سینه. یک اشعه ایکس قوی تصاویر دقیقی از داخل قفسه سینه شما تهیه میکند.
- ام آر آی. آهنرباهای قدرتمند و امواج رادیویی تصاویری از قلب شما ایجاد میکنند.
نگاهی به ریههایتان
آزمایشهای دیگر به طور خاص ریههای شما و میزان عملکرد آنها را بررسی میکنند.
- آزمایشهای عملکرد ریه. این آزمایشها میزان جریان هوا به داخل و خارج ریههای شما و میزان ظرفیت آنها را اندازهگیری میکنند. همچنین میزان تبادل دیاکسید کربن و اکسیژن را نیز اندازهگیری میکنند.
- اسکن تهویه/پرفیوژن ریه. این اسکن هم جریان هوا و هم جریان خون را در ریههای شما اندازهگیری میکند. همچنین لختههای خون را نشان میدهد.
- بیوپسی ریه باز. به ندرت، پزشک ممکن است بیوپسی ریه باز را توصیه کند. بیوپسی ریه باز نوعی جراحی است که در آن نمونه کوچکی از بافت از ریههای شما تحت بیهوشی عمومی برداشته میشود تا علت ثانویه احتمالی فشار خون ریوی بررسی شود.
سایر آزمایشها
یک مطالعه خواب میتواند نشان دهد که بدن شما در حالی که بیدار نیستید چه مقدار اکسیژن دریافت میکند و آیا آپنه خواب دارید یا خیر.
الکتروکاردیوگرام فعالیت الکتریکی قلب شما را اندازهگیری میکند و نشان میدهد که آیا ضربان قلب شما ثابت و منظم است یا خیر.
آزمایش ژنتیک میتواند نشان دهد که آیا شما به دلیل نقص ژنی به PAH مبتلا شدهاید یا خیر و اینکه آیا اعضای خانواده شما احتمال بیشتری برای ابتلا به آن دارند یا خیر.
کاتتریزاسیون قلب راست
اگر نتایج آزمایش شما نشان دهنده PAH باشد، بهترین راه برای اطمینان از ابتلا به آن، روشی به نام کاتتریزاسیون قلب راست است. در طول آزمایش، شما بیدار خواهید بود یا به آرامی آرام خواهید شد. پزشک یک لوله نازک به نام کاتتر را در یک ورید بزرگ در گردن، کشاله ران یا مچ دست شما قرار میدهد. آنها لوله را از طریق بدن شما به قلب شما و سپس به رگی که از سمت راست قلب به ریههای شما میرود ، به نام شریان ریوی، هدایت میکنند. کاتتر یک بادکنک کوچک در نوک خود دارد که تا زمانی که دیوارههای شریان را لمس کند، باد میشود. سپس فشار آنجا را اندازهگیری میکند.
در طول این روش، ممکن است آزمایش دیگری به نام مطالعه گشادکننده عروق نیز انجام دهید. پزشک دارویی به شما میدهد که رگهای خونی شما را شل میکند. اگر این دارو فشار شریان ریوی شما را کاهش دهد، داروهای گشادکننده عروق خاص ممکن است بتوانند به درمان PAH شما کمک کنند.
تست ورزش قلبی ریوی
برای اینکه پزشک میزان شدت PAH شما را بررسی کند، باید قلب و ریههای شما را در حال فعالیت ببیند. آنها ممکن است آزمایشهای جامعی را برای یافتن محدودیتهای ظرفیت ورزشی و بررسی نیاز شما به اکسیژن تجویز کنند. این به پزشک شما کمک میکند تا تصمیم بگیرد که چه میزان فعالیت بدنی برای شما بیخطر است. پس از شروع درمان، ممکن است هر از گاهی این آزمایش را انجام دهید تا ببینید برنامه درمانی شما چقدر خوب عمل میکند.
