آشنایی با تشنج غیابی – اصول اولیه

تشنج غیابی (ابسنس یا تشنج غیبت) چیست؟

تشنج‌های غیابی (که قبلاً تشنج‌های «پتی مال» نامیده می‌شدند) که از هر ۱۰۰۰ نفر حدود دو نفر را تحت تأثیر قرار می‌دهند، ناشی از فعالیت الکتریکی غیرطبیعی و شدید در مغز هستند.

به طور معمول، سلول‌های عصبی مغز (نورون‌ها) با ارسال سیگنال‌های الکتریکی کوچک با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. اما در تشنج، این سیگنال‌ها غیرطبیعی غیابی می‌شوند. تشنج ممکن است بر بخش جداگانه‌ای از مغز تأثیر بگذارد یا ممکن است شامل فعالیت غیرطبیعی در کل مغز باشد (به نام تشنج‌های عمومی). تشنج‌های غایب یکی از انواع تشنج‌های عمومی هستند. آنها معمولاً در اثر نوعی فعالیت بدنی ایجاد می‌شوند.

معمولاً این نوع تشنج بین ۱۰ تا ۳۰ ثانیه طول می‌کشد. فرد، که اغلب کودکی ۵ تا ۱۵ ساله است، ناگهان هر کاری را که انجام می‌دهد (صحبت کردن، راه رفتن) متوقف می‌کند و به نظر می‌رسد که “به فضا خیره می‌شود”. تشنج‌های غایب به ندرت باعث تشنج واقعی می‌شوند که در آن فرد به زمین می‌افتد یا غش می‌کند. با وجود از دست دادن هوشیاری به طور خلاصه، فرد بدون گیجی طولانی یا سایر عوارض جانبی به طور کامل بهبود می‌یابد. این “حملات” ممکن است به ندرت یا چندین بار در ساعت رخ دهند. در کودکان، تشنج‌های غایب ممکن است در یادگیری اختلال ایجاد کنند و اغلب به اشتباه به عنوان خیال‌پردازی یا بی‌توجهی تعبیر می‌شوند. حدود یک چهارم افرادی که تشنج غایب دارند، به نوع دیگری از تشنج عمومی به نام تشنج تونیک-کلونیک (که قبلاً تشنج “گراند مال” نامیده می‌شد) مبتلا می‌شوند. با این حال، اکثریت قریب به اتفاق کودکان، این تشنج‌ها را پشت سر می‌گذارند.

چه چیزی باعث تشنج غیابی می‌شود؟

دانشمندان از دلایل اصلی تشنج‌های غیابی مطمئن نیستند؛ با این حال، برخی تحقیقات نشان می‌دهد که ژنتیک ممکن است نقشی داشته باشد.