آنچه در این مطلب خواهید خواند
اشکهایی که از چشمان شما ترشح میشوند، کاری بیش از نشان دادن غم و اندوه شما هنگام گریه انجام میدهند. این غدد به طور مداوم مایعی را تولید میکنند که چشمان شما برای مرطوب نگه داشتن آنها در هر زمان به آن نیاز دارند.
هر بار که پلک میزنید، اشک در امتداد سطح چشم شما جاری میشود. این عمل آن را مرطوب، تمیز و سالم نگه میدارد. اگر غدد شما اشک کافی تولید نکنند، ممکن است به بیماری خشکی چشم ناشی از کمبود اشک آبکی مبتلا شوید. این بیماری باعث درد چشم، قرمزی و مشکلات بینایی میشود.
چه چیزی باعث آن میشود؟
این بیماری دلایل مختلفی دارد. دو مورد از دلایل اصلی عبارتند از:
- سن: این بیماری با گذشت سالها شایعتر میشود. با افزایش سن، غدد اشکی در عملکرد صحیح خود دچار مشکل میشوند.
- سندرم شوگرن: این بیماری غددی را که اشک و بزاق تولید میکنند، هدف قرار میدهد. بنابراین باعث خشکی چشم و خشکی دهان میشود. پزشک شما ممکن است آن را یک بیماری خودایمنی بنامد، به این معنی که سیستم ایمنی بدن شما که معمولاً برای محافظت از بدن شما کار میکند، به جای آن به آن حمله میکند. زنان بیشتر از مردان به این بیماری مبتلا میشوند. حدود 10٪ از افراد مبتلا به خشکی چشم، به سندرم شوگرن مبتلا هستند. این سندرم با آرتریت روماتوئید، یک اختلال خودایمنی، مرتبط است.
سایر مشکلات سلامتی که میتوانند باعث خشکی چشم ناشی از کمبود اشک شوند عبارتند از:
- ویروسها
- هپاتیت C
- اچ آی وی و ایدز
- لنفوم
- سارکوئیدوز
- هموکروماتوز
- آمیلوئیدوز
- بیماری پیوند علیه میزبان
- آسیب به غدد اشکی یا مجاری اشکی
علائم
اگر به دلیل عدم تولید اشک کافی توسط غدد، دچار خشکی چشم شدهاید، ممکن است متوجه موارد زیر شوید:
- درد، سوزش یا قرمزی چشم
- خارش چشم
- احساس وجود شن یا خاک در چشمانتان
- تاری دید
- چشمهایی که بعد از مطالعه احساس خستگی میکنند
- مشکل در استفاده از لنزهای تماسی
- عدم توانایی در تولید اشک هنگام گریه
چگونه تشخیص داده میشود؟
پزشک شما میتواند به شما کمک کند تا بفهمید چرا به اندازه کافی اشک نمیسازید. از آنجا که بسیاری از افراد مبتلا به این مشکل، سندرم شوگرن دارند، احتمالاً شما را برای این بیماری آزمایش میکنند. آنها سابقه پزشکی شما را میگیرند، در مورد علائم شما سؤال میکنند و شما را معاینه میکنند. همچنین ممکن است شما را برای آزمایش خون یا مراجعه به متخصص ارجاع دهند.
اگر سندرم شوگرن علت نباشد، پزشک بررسی میکند که آیا غدد شما به اندازه کافی اشک تولید میکنند یا خیر.
چگونه درمان میشود؟
شما باید به چشمان خود رطوبت اضافه کنید و آنها را سالم نگه دارید. میتوانید:
- درمان سایر مشکلات. اگر سندرم شوگرن یا بیماری دیگری دارید که باعث خشکی چشم میشود، برای آن مشکل به پزشک مراجعه کنید. این کار به بهبود چشمان شما کمک میکند.
- از قطره چشم استفاده کنید. چشمان خود را با اشک مصنوعی (جعلی) مرطوب نگه دارید. آنها طوری طراحی شدهاند که از اشک واقعی تقلید کنند. بنابراین رطوبت مناسبی را به چشمان شما میدهند. بهتر است از قطرههای بدون مواد نگهدارنده استفاده کنید.
- مکمل مصرف کنید. میتوانید روغن ماهی یا روغن بذر کتان را امتحان کنید که سرشار از اسیدهای چرب امگا ۳ هستند. قبل از مصرف هرگونه قرص، با پزشک خود مشورت کنید و دوز مناسب را از او بپرسید.
- دارو را امتحان کنید. پزشک شما میتواند دارویی تجویز کند که به غدد اشک شما کمک کند تا اشک بیشتری تولید کنند. رایجترین دارو، یک ضد التهاب غیر استروئیدی مانند قطره چشم سیکلوسپورین است.
- از پلاگهای پانکتال استفاده کنید. پزشک ممکن است تصمیم بگیرد سوراخهای تخلیه اشک در گوشههای داخلی چشم شما را ببندد. این کار میتواند اشکهایی را که تولید میکنید برای مدت طولانیتری در چشم شما نگه دارد. پس از اینکه پزشک پلاگهای مخصوص را قرار داد، دیگر نباید آنها را حس کنید. اکثر پلاگها موقتی هستند، اما اگر پزشک تشخیص دهد که برای شما مناسب هستند، ممکن است پلاگهای دائمی قرار دهد.
- جراحی را در نظر بگیرید. راهی برای بستن سوراخهای تخلیه در گوشههای داخلی چشم شما وجود دارد. این یک روش دائمی برای نگه داشتن اشک در چشمان شما تا حد امکان است.
آیا میتوان از آن جلوگیری کرد؟
احتمالاً نه، اما میتوانید اقداماتی را برای جلوگیری از خشک شدن چشمانتان انجام دهید:
- در هوای خشک از دستگاه رطوبت ساز در خانه خود استفاده کنید.
- برای محافظت از چشمانتان در برابر باد، وقتی بیرون هستید، از عینک (یا عینک آفتابی) با محافظ جانبی استفاده کنید.
- وقتی داخل خانه هستید، از نسیمی که پنکههای سقفی یا پنکههای قابل حمل ایجاد میکنند، دوری کنید.
- حواستان به تعداد دفعات پلک زدنتان باشد. سعی کنید بیشتر پلک بزنید، مخصوصاً اگر به صفحه کامپیوتر نگاه میکنید. فراموش کردنش آسان است.
- سیگار نکشید. از اتاقهای پر از دود و افرادی که سیگار میکشند دوری کنید.
