بثورات پوستی

بثورات پوستی چیست؟

بثورات پوستی تغییرات غیرمعمول در رنگ یا بافت پوست هستند. آنها معمولاً از التهاب پوست ناشی می‌شوند که می‌تواند علل مختلفی داشته باشد.

انواع مختلفی از بثورات پوستی وجود دارد، از جمله مواردی که در اثر بیماری‌های پوستی مانند اگزما ، گرانولوم آنولار، لیکن پلان و پیتریازیس روزه‌آ ایجاد می‌شوند.

علائم بثورات پوستی

علائمی که همراه با بثورات پوستی بروز می‌کنند به علت و نوع بثورات بستگی دارند. برخی از علائم رایج عبارتند از:

• تاول زدن
• سرخی
• پوست پوسته پوسته یا خشک
• شباهت به کهیر
• لکه‌دار شدن
• تورم یا التهاب
• خارش پوست
• درد
• عفونت نواحی آسیب‌دیده پوست
• برآمدگی‌های براق و صاف
• نواحی بزرگ آسیب‌دیده پوست
• نواحی آسیب‌دیده دایره‌ای شکل

علل بثورات پوستی

مواد محرک و حساسیت‌زا در آب و هوا/محیط می‌توانند باعث ایجاد بثورات پوستی شوند. سایر علل شایع عبارتند از:

• عفونت‌های ویروسی یا باکتریایی
• بیماری‌های پوستی مانند روزاسه یا اگزما
• استرس
• مواد تحریک‌کننده پوست (از جمله صابون‌ها، محصولات مراقبت از پوست یا برخی پارچه‌ها)
• سابقه شخصی و/یا خانوادگی آلرژی، تب یونجه یا آسم
• حساسیت به داروهای خاص، از جمله داروهای درمان فشار خون بالا، بیماری قلبی و آرتروز
• عوامل محرک ناشی از سایر بیماری‌ها، مانند هپاتیت B یا هپاتیت C

 برخی از علل و عوامل ایجاد بثورات پوستی ناشناخته هستند.

انواع رایج بثورات پوستی

برخی از انواع رایج بثورات پوستی شامل مواردی است که در اثر بیماری‌های پوستی مانند اگزما، گرانولوم آنولار، لیکن پلان و پیتریازیس روزه‌آ ایجاد می‌شوند.

اگزما

اگزما یک اصطلاح عمومی است که چندین بیماری مختلف را توصیف می‌کند که در آن‌ها پوست ملتهب، قرمز، پوسته پوسته و خارش‌دار می‌شود. اگزما یک بیماری پوستی شایع است و درماتیت آتوپیک (که اگزمای آتوپیک نیز نامیده می‌شود) یکی از شایع‌ترین انواع اگزما است. این بیماری می‌تواند بزرگسالان یا کودکان را تحت تأثیر قرار دهد و مسری نیست.

ظاهر اگزما می‌تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. در بزرگسالان، اگزما اغلب دست‌ها، آرنج‌ها و پشت زانوها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در کودکان خردسال، اگزما اغلب روی صورت، پشت گردن و پوست سر نیز ظاهر می‌شود.

برخی عوامل می‌توانند باعث شعله‌ور شدن اگزما شوند یا آن را بدتر کنند، اما باعث ایجاد این بیماری نمی‌شوند.

کهیر

کهیر یک بیماری پوستی است که باعث ایجاد برآمدگی‌ها یا تاول‌های برآمده و خارش‌دار می‌شود. اگر کهیر دارید، ممکن است به چیزی که در هوا وجود دارد یا نیش حشرات حساسیت داشته باشید. همچنین می‌تواند در اثر تغییرات دما و عفونت‌های باکتریایی ایجاد شود.

درماتیت تماسی

نوع بثورات ناشی از درماتیت تماسی زمانی اتفاق می‌افتد که بدن شما به مواد تحریک‌کننده مانند مواد شوینده، عطرها و مواد شیمیایی واکنش نشان می‌دهد. این می‌تواند باعث التهاب، خارش و قرمزی شود.

گرانولوم حلقوی 

گرانولوم آنولار یک بیماری مزمن پوستی است. بثورات دایره‌ای شکل با برآمدگی‌های قرمز (پاپول) از علائم رایج آن است. اغلب، این بیماری کودکان و بزرگسالان جوان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این بیماری در دختران کمی شایع‌تر است و معمولاً در افرادی که از سایر جهات سالم هستند، دیده می‌شود.

اگر گرانولوم آنولار دارید، معمولاً متوجه یک یا چند حلقه از برآمدگی‌های کوچک و سفت در پشت ساعد، دست‌ها یا پاهای خود خواهید شد. این بثورات ممکن است کمی خارش داشته باشند.

لیکن پلان

لیکن پلان یک بیماری پوستی شایع است که باعث ایجاد برآمدگی‌های براق و صاف می‌شود. این برآمدگی‌ها اغلب شکلی زاویه‌دار و رنگی متمایل به قرمز-بنفش دارند. لیکن پلان می‌تواند در هر جایی از پوست ظاهر شود، اما اغلب قسمت داخلی مچ دست و مچ پا، ساق پا، کمر و گردن را تحت تأثیر قرار می‌دهد. برخی از افراد در داخل دهان، ناحیه تناسلی، پوست سر و ناخن‌های خود دچار لیکن پلان می‌شوند. ممکن است توده‌های ضخیمی از برآمدگی‌ها، به خصوص در ساق پا، ایجاد شود.

لیکن پلان اغلب بزرگسالان 30 تا 70 ساله را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این بیماری در افراد بسیار جوان یا مسن شایع نیست.

پیتریازیس روزه‌آ

پیتریازیس روزه‌آ یک بثورات پوستی شایع است که معمولاً خفیف است. این بیماری اغلب با یک لکه پوستی بزرگ، پوسته پوسته و صورتی رنگ روی سینه یا پشت شما شروع می‌شود. سپس، متوجه یک لکه پوستی صورتی رنگ خواهید شد و به سرعت به دنبال آن لکه‌های بیشتری ظاهر می‌شوند. پوست شما دچار خارش و قرمزی یا التهاب خواهد شد. تعداد و اندازه لکه‌ها می‌تواند متفاوت باشد.

پیتریازیس روزه‌آ کمر، گردن، قفسه سینه، شکم، بازوها و پاها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بثورات پوستی می‌تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد.

بیماری‌های ویروسی. بثورات پوستی می‌تواند نتیجه‌ی یک عفونت ویروسی مانند سرخک یا آبله مرغان باشد.

پسوریازیس. این بیماری پوستی باعث ایجاد بثورات ضخیم و پوسته پوسته می‌شود و معمولاً روی زانوها، کمر، آرنج‌ها، اندام تناسلی و پوست سر ظاهر می‌شود. این بیماری دائمی است و می‌تواند از والدین به ارث برسد.

تشخیص بثورات پوستی

تشخیص بثورات پوستی می‌تواند دشوار باشد زیرا علائم آن می‌تواند ناشی از عوامل زیادی باشد. پزشک پوست شما را معاینه کرده و در مورد علائم شما سؤال می‌کند و ممکن است تصمیم بگیرد با استفاده از آزمایش‌هایی مانند موارد زیر، بثورات شما را تشخیص دهد:

• بیوپسی پوست. این شامل برداشتن مقدار کمی از پوست ناحیه آسیب دیده و ارسال آن به آزمایشگاه برای آزمایش ویروس یا باکتری است. (به علائم و تشخیص اگزما مراجعه کنید )
• آزمایش خون. پزشک شما می‌تواند با بررسی آنتی‌بادی‌های موجود در خون شما، بیماری‌های خاصی را تشخیص دهد. همچنین، بثورات پوستی می‌توانند نتیجه‌ی بیماری‌های سیستمیک باشند و آزمایش خون می‌تواند به بررسی چگونگی تأثیر اندام‌های شما کمک کند.
• آزمایش آلرژی. این آزمایش‌ها شامل خراش پوست یا آزمایش پچ برای جستجوی آلرژن‌ها است. در طول آزمایش، پوست شما در معرض آلرژن‌های خاصی قرار می‌گیرد تا هرگونه واکنش احتمالی تشخیص داده شود.

درمان بثورات پوستی

درمانی که پزشک توصیه می‌کند به علت بثورات پوستی شما بستگی دارد.برخی از گزینه‌های درمانی عبارتند از:

کرم‌ها و پمادهای بدون نسخه و تجویزی. می‌توانید بثورات ناشی از بیماری‌های پوستی مانند اگزما را با مرطوب‌کننده‌هایی که بدون عطر هستند و حاوی موادی مانند سرامیدها ، گلیسیرین و روغن معدنی هستند، درمان کنید. داروها شامل کرم‌ها و پمادهای بدون نسخه حاوی استروئید هیدروکورتیزون (به عنوان مثال، کورتیزون-۱۰، کورت-اید، اگزمای درمارست، اگزمای نئوسپورین) هستند. این محصولات ممکن است به کنترل خارش، تورم و قرمزی مرتبط با اگزما کمک کنند.

در موارد شدیدتر، از کرم‌های کورتیزون قوی تجویزی نیز استفاده می‌شود.

استروئیدها. اگر علائم شما ادامه‌دار باشد، پزشک ممکن است درمان استروئیدی موضعی یا خوراکی تجویز کند که می‌تواند به خارش و التهاب پوست کمک کند.

تعدیل‌کننده‌های سیستم ایمنی موضعی. برای افرادی که اگزمای خفیف تا متوسط ​​دارند، تعدیل‌کننده‌های سیستم ایمنی موضعی می‌توانند کمک کنند. این داروها، از جمله محصولات برند Elidel و Protopic ، با تغییر پاسخ ایمنی بدن به آلرژن‌ها عمل می‌کنند و در نتیجه از شعله‌ور شدن بیماری جلوگیری می‌کنند.

تزریق (شات). تزریق می‌تواند برای درمان بثورات ناشی از برخی بیماری‌های پوستی استفاده شود. به عنوان مثال، دوپیلوماب (دوپیکسنت) یک آنتی‌بادی مونوکلونال تزریقی است که در بیماران مبتلا به درماتیت آتوپیک متوسط ​​تا شدید استفاده می‌شود. این دارو خارش را در اکثر بیماران به سرعت از بین می‌برد. تزریق کورتیزون نیز می‌تواند در موارد شدیدتر استفاده شود.

فتوتراپی (نوردرمانی). این روش درمانی دیگری است که به برخی از افراد مبتلا به اگزما کمک می‌کند. فتوتراپی از نور ماوراء بنفش، چه ماوراء بنفش A (UVA) یا ماوراء بنفش B (UVB)، از لامپ‌های مخصوص برای درمان افراد مبتلا به موارد شدید استفاده می‌کند.

خطرات مرتبط با فتوتراپی شامل سوختگی (معمولاً شبیه آفتاب سوختگی خفیف)، خشکی پوست، خارش پوست، کک و مک و پیری زودرس پوست است. متخصصان مراقبت‌های بهداشتی شما با شما همکاری خواهند کرد تا هرگونه خطری را کاهش دهند.

محصولات ضد خارش یا داروهای آلرژی مانند آنتی‌هیستامین‌ها. آنتی‌هیستامین‌هایی مانند دیفن‌هیدرامین یا بنادریل می‌توانند به تسکین خارش کمک کنند.

داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی. داروهایی از جمله تزریق استروئید، پردنیزون یا سایر داروها می‌توانند با سرکوب سیستم ایمنی بدن به رفع بثورات کمک کنند .

عوارض بثورات پوستی

بثورات پوستی معمولاً مشکل‌ساز نیستند و به خوبی به درمان پاسخ می‌دهند. برخی از عوارض احتمالی عبارتند از:

عفونت. وقتی یک بثورات خارش‌دار را می‌خارانید، پوست شما باز می‌شود. این امر به عوامل بیماری‌زا مانند باکتری‌ها اجازه ورود می‌دهد و شما را در معرض خطر عفونت قرار می‌دهد.

آنافیلاکسی. علاوه بر بثورات پوستی، برخی افراد ممکن است واکنش آلرژیک شدیدی داشته باشند که تهدید کننده زندگی است و به عنوان آنافیلاکسی نیز شناخته می‌شود . تورم شدیدی که در آنافیلاکسی رخ می‌دهد می‌تواند مجاری هوایی شما را ببندد. تزریق فوری اپی نفرین (EpiPen) برای مقابله با واکنش آلرژیک ضروری است. اگر همراه با بثورات پوستی، احساس خارش در دهان یا گلو دارید، در مورد نیاز به اپی نفرین با پزشک خود صحبت کنید.

چگونه از بثورات پوستی جلوگیری کنیم

راه‌هایی برای کاهش خطر و جلوگیری از عود بیماری مانند موارد مرتبط با اگزمای آتوپیک وجود دارد :

• استرس را کاهش دهید .
• از مواد خارش‌آور (مثل پشم) و مواد شیمیایی که می‌توانند محرک باشند، مانند صابون‌های قوی، مواد شوینده و حلال‌ها، اجتناب کنید.
• مرتباً مرطوب کنید.
• از تغییرات ناگهانی دما یا رطوبت خودداری کنید.
• از موقعیت‌هایی که باعث تعریق و گرمازدگی می‌شوند، اجتناب کنید.
• به محض تماس با چیزی که به آن حساسیت دارید، فوراً دست‌های خود را بشویید.