سندرم استفراغ دوره‌ای و میگرن شکمی

سندرم استفراغ دوره‌ای (CVS) و میگرن شکمی (AM) دو بیماری متفاوت هستند. هر دو نادر هستند و هر دو باعث ناراحتی زیادی در شکم می‌شوند. آنها شباهت‌هایی دارند، اما درمان آنها متفاوت است.

چقدر شبیه هم هستند

هر دو بیماری با سردردهای میگرنی مرتبط هستند – درد ضربان‌داری که می‌تواند باعث حالت تهوع شود و شما را به نور و صدا حساس‌تر کند. و هر دو بیشتر در کودکان اتفاق می‌افتد، اگرچه بچه‌ها معمولاً تا نوجوانی از این علائم خلاص می‌شوند.

بین دوره‌ها، فرد مبتلا به CVS یا AM احساس سلامتی می‌کند و هیچ علامتی ندارد.

چگونه آنها متفاوت هستند

میگرن شکمی، حملاتی از ناراحتی معده است که می‌تواند تا ۳ روز طول بکشد. ممکن است حالت تهوع یا استفراغ داشته باشید، اما گاهی اوقات فقط درد شکم دارید. همچنین ممکن است رنگ‌پریده به نظر برسید و سایه‌های تیره‌ای زیر چشمانتان ایجاد شود.

سندرم استفراغ دوره‌ای به موج‌های شدید تهوع، استفراغ و سایر مشکلات معده بدون دلیل مشخص اشاره دارد. گاهی اوقات، این حملات به اندازه‌ای جدی هستند که نیاز به مراجعه به بیمارستان دارید.

چه کسانی به این بیماری‌ها مبتلا می‌شوند؟

بین ۱ تا ۴ درصد از کودکان به میگرن شکمی مبتلا می‌شوند. احتمال ابتلای دختران به این بیماری بیشتر از پسران است.

سندرم CVS بسیار کمتر رایج است. حدود ۳ کودک از هر ۱۰۰۰۰۰ کودک به آن مبتلا می‌شوند. این بیماری بیشتر در پسران اتفاق می‌افتد و کودکان سفیدپوست را بیشتر از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار یا لاتین تبارها تحت تأثیر قرار می‌دهد.

علل

علل این بیماری‌ها مشخص نیست. اما می‌دانیم چه چیزی ممکن است باعث بروز یک دوره شود.

محرک‌های CVS عبارتند از:

• هوای گرم
• بیماری حرکت  ((motion sickness) سندرمی است که در نتیجه حرکت غیر-فعال بدن در پاسخ به حرکت واقعی، یا توهم حرکت هنگام قرار گرفتن در معرض محیط‌های بصری مجازی و متحرک رخ می‌دهد. شایع‌ترین نشانه‌های آن تهوع و استفراغ است.)
• استرس جسمی یا عاطفی
• عفونت‌های سینوسی یا تنفسی

محرک‌های AM عبارتند از:

• عصبی یا مضطرب بودن
• چراغ‌های سوسو زننده یا خیره کننده
• غذاهایی مانند گوشت‌های نمک‌سود شده، شکلات و برخی سبزیجات
• نداشتن برنامه منظم برای خواب یا غذا خوردن

آیا آنها به هم مرتبط هستند؟

از آنجایی که علل آنها مشخص نیست، به سختی می‌توان گفت که آیا به هم مرتبط هستند یا خیر. اما هر دو با سردردهای میگرنی مرتبط هستند. کودکانی که میگرن دارند، بیشتر احتمال دارد که سندرم استفراغ دوره‌ای داشته باشند.

و کودکانی که میگرن شکمی دارند، احتمالاً در بزرگسالی نیز به سردردهای میگرنی مبتلا خواهند شد. همچنین احتمالاً والدین یا اقوامی با سابقه میگرن در آنها وجود دارد.

حالت تهوع و استفراغ اغلب از علائم شایع حملات میگرن هستند. افرادی که دچار این سردردها می‌شوند، اغلب به احتمال زیاد مشکلات معده یا روده دارند.

تشخیص

پزشکان اغلب سندرم CVS را با رد سایر علل احتمالی مانند مسمومیت غذایی ، آنفولانزا یا مشکلات دستگاه گوارش تشخیص می‌دهند. پزشک شما یا فرزندتان را معاینه فیزیکی می‌کند، در مورد دوره‌های قبلی بیماری سوال می‌کند و سابقه خانوادگی و پزشکی شما را بررسی می‌کند.

آنها همچنین ممکن است آزمایش خون یا ادرار درخواست کنند یا از اشعه ایکس یا آزمایش‌های دیگر برای بررسی مشکلات معده، روده یا کلیه استفاده کنند. بسته به نتایج، ممکن است لازم باشد به یک متخصص گوارش مراجعه کنید. این متخصصی است که مشکلات دستگاه گوارش را درمان می‌کند.

میگرن شکمی (AM) به روش مشابهی تشخیص داده می‌شود. اگر شما یا فرزندتان مشکلات مکرری مانند درد معده، کاهش اشتها یا حالت تهوع دارید و پزشک نمی‌تواند علائم شما را با مشکل گوارشی یا کلیوی دیگری مرتبط کند ، علت ممکن است میگرن شکمی باشد.

درمان

راه‌های زیادی برای درمان AM وجود ندارد. اما ممکن است مصرف داروهایی که برای سردردهای میگرنی استفاده می‌شوند، مفید باشد.

اگر سندرم روده تحریک‌پذیر (CVS) دارید، پزشک ممکن است داروهای ضد تهوع برای جلوگیری از استفراغ، آنتی‌اسیدها برای کاهش ناراحتی معده یا داروهایی برای کمک به اضطراب به شما بدهد.

اگر نتوانید چیزی را در معده خود نگه دارید، احتمال بیشتری وجود دارد که دچار کم‌آبی بدن شوید . در موارد شدید، ممکن است لازم باشد برای جایگزینی مایعات و مواد معدنی از دست رفته از طریق استفراغ به بیمارستان مراجعه کنید.

مدیریت AM و CVS

اگر AM یا CVS دارید، دانستن اینکه چه چیزهایی حملات شما را تحریک می‌کند، مفید است. سپس می‌توانید از آنها دوری کنید. یک راه برای کمک به تشخیص محرک‌های شما این است که قبل از هر حمله، کارهایی را که شما یا فرزندتان انجام داده‌اید، یادداشت کنید.

هیچ درمان شناخته‌شده‌ای برای این بیماری‌ها وجود ندارد. اما پزشک شما می‌تواند به شما در ایجاد برنامه‌ای برای مدیریت علائمتان کمک کند. همچنین می‌توانید از او بپرسید که آیا آزمایش‌های بالینی وجود دارد که بتوانید در آنها شرکت کنید. این آزمایش‌ها داروهای جدید را آزمایش می‌کنند تا ببینند آیا ایمن هستند و آیا مؤثرند یا خیر. آنها اغلب راهی برای افراد هستند تا داروهای جدیدی را که در دسترس همه نیست، امتحان کنند.