درمان سندرم چورگ–اشتراوس

سندرم چورگ–اشتراوس باعث التهاب در سراسر بدن می‌شود. از آنجا که این بیماری اندام‌های زیادی را تحت تأثیر قرار می‌دهد، ممکن است برای درمان آن نیاز به مراجعه به چند متخصص داشته باشید.

سندرم چورگ–اشتراوس، گرانولوماتوز ائوزینوفیلیک همراه با پلی‌آنژیت یا EGPA نیز نامیده می‌شود. هیچ درمانی برای آن وجود ندارد، اما استروئیدها و سایر داروها می‌توانند به کنترل علائم کمک کنند.

این داروها به سرعت تورم را کاهش می‌دهند و سیستم ایمنی بدن – دفاع بدن در برابر میکروب‌ها – را از حمله به اندام‌ها و بافت‌های شما باز می‌دارند. نوع دارویی که دریافت می‌کنید بستگی به خفیف یا شدید بودن بیماری شما دارد.

گلوکوکورتیکوئیدها

گلوکوکورتیکوئیدها – نوعی “استروئید” – نسخه‌های مصنوعی هورمون‌هایی هستند که بدن شما می‌سازد. پردنیزون و سایر داروهای استروئیدی به سرعت التهاب را در بدن شما کاهش می‌دهند.

پزشک شما احتمالاً درمان را با قرص پردنیزون با دوز بالا – ۴۰ تا ۶۰ میلی‌گرم در روز – شروع می‌کند. این دارو می‌تواند بیماری شما را به حالت بهبودی برساند، یعنی زمانی که دیگر هیچ علامت یا نشانه‌ای از سندرم چورگ–اشتراوس نداشته باشید.

اگر علائم شما شدید است یا قرص‌های استروئیدی آنها را بهبود نمی‌بخشند، ممکن است دوزهای بسیار بالایی از استروئیدها را از طریق ورید (IV) دریافت کنید. استروئیدهای بینی و استنشاقی برای مشکلات سینوسی و علائم آسم مفید هستند.

پزشک شما با آزمایش‌ها و معاینات منظم، بیماری شما را تحت نظر خواهد داشت. پس از بهبود علائم، مصرف استروئیدها را به تدریج کاهش می‌دهد. پزشک شما دوز مصرفی شما را به آرامی و طی چند ماه کاهش می‌دهد تا بدن شما به راحتی بتواند دارو را تحمل کند.

داروهای استروئیدی می‌توانند عوارض جانبی مانند موارد زیر را ایجاد کنند:

• استخوان‌های ضعیف
• افزایش وزن
• قند خون بالا
• آب مروارید
• احتمال بیشتر عفونت‌ها

برای جلوگیری از این عوارض جانبی، پزشک کمترین دوز استروئید ممکن را برای کنترل علائم به شما تجویز می‌کند.

درمان با صرفه جویی در مصرف گلوکوکورتیکوئید

اگر استروئید به تنهایی علائم شما را کنترل نکند، ممکن است لازم باشد داروهایی به نام “درمان نگهدارنده با گلوکوکورتیکوئید” را همراه با آن مصرف کنید. این داروها مانند استروئیدها، “داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی” هستند. این داروها که سرکوب کننده سیستم ایمنی نیز نامیده می‌شوند، سیستم ایمنی بدن شما را آرام می‌کنند تا از تولید مواد شیمیایی که به اندام‌ها و بافت‌های شما آسیب می‌رسانند، جلوگیری شود.

ممکن است یکی از این داروها را همراه با استروئید دریافت کنید:

• آزاتیوپرین (آزاسان، ایموران)
• سیکلوفسفامید
• متوترکسات (ترکسال)
• مایکوفنولات موفتیل (CellCept)
• ریتوکسیماب (ریتوکسان)

این داروها می‌توانند مبارزه با عفونت‌ها را برای بدن شما دشوارتر کنند. پزشک شما در حین مصرف آنها، وضعیت شما را از نزدیک زیر نظر خواهد داشت.

مپولیزوماب (نوکالا)

در سال ۲۰۱۷، سازمان غذا و دارو اولین داروی اختصاصی برای درمان سندرم چورگ–اشتراوس را تأیید کرد. مپولیزوماب (Nucala) یک داروی بیولوژیک است. این دارو بخش‌هایی از سیستم ایمنی بدن شما را که باعث التهاب می‌شوند، هدف قرار می‌دهد. همچنین برای درمان آسم ائوزینوفیلیک، نوع شدیدی از آسم که با چرچ-اشتراوس مرتبط است، تأیید شده است.

مپولیزوماب تعداد گلبول‌های سفید خون که با عفونت مبارزه می‌کنند و ائوزینوفیل نام دارند را در بدن کاهش می‌دهد. افراد مبتلا به سندرم چورگ–اشتراوسائوزینوفیل‌های زیادی تولید می‌کنند که باعث التهاب و آسیب می‌شود.

مپولیزوماب ممکن است نیاز شما به داروهای استروئیدی را کاهش دهد و به شما کمک کند مدت طولانی‌تری در دوره بهبودی بمانید.

این دارو به صورت آمپول است که پزشک ماهی یک بار در بازو، ران یا شکم تزریق می‌کند.

مپولیزوماب می‌تواند عوارض جانبی زیر را ایجاد کند:

• سردرد
• کمردرد
• خستگی

ایمونوگلوبولین

در سندرم چورگ–اشتراوس، سیستم ایمنی بدن موادی تولید می‌کند که می‌توانند به بافت‌ها و اندام‌های بدن آسیب برسانند. ایمونوگلوبولین با تعدیل عملکرد سیستم ایمنی، از این حمله خودایمنی جلوگیری می‌کند. این روش درمانی معمولاً زمانی تجویز می‌شود که کورتیکواستروئیدها (استروئیدها) و سایر داروها نتوانسته باشند علائم بیماری را به‌خوبی کنترل کنند.

یافتن مراقبت

مشاهده بیشتر

شما گلوبولین ایمنی را از طریق تزریق داخل وریدی دریافت می‌کنید. این درمان می‌تواند عوارض جانبی شبیه آنفولانزا داشته باشد که شامل موارد زیر است:

• تب
• لرز
• پوست برافروخته
• درد عضلات و مفاصل
• خستگی
• تهوع و استفراغ

چه کسی چرچ-اشتراوس را درمان می‌کند؟

بسته به علائمی که دارید، ممکن است به پزشکان مختلفی در تیم پزشکی خود نیاز داشته باشید، مانند:

• روماتولوژیست، که بیماری‌های خودایمنی مانند سندرم چورگ–اشتراوس را درمان می‌کند
• متخصص قلب و عروق، که بیماری‌های قلب و عروق خونی را درمان می‌کند
• متخصص آلرژی، ایمونولوژیست یا متخصص ریه، که آسم و آلرژی را درمان می‌کنند
• متخصص گوش و حلق و بینی (ENT)، که مشکلات سینوس‌ها را درمان می‌کند
• متخصص پوست، که بثورات، برآمدگی‌ها و سایر مشکلات پوستی را درمان می‌کند
• متخصص گوارش، که مشکلات دستگاه گوارش، شامل معده و روده را درمان می‌کند
• متخصص مغز و اعصاب، که مشکلات مغز و نخاع، از جمله مشکلات عصبی را درمان می‌کند

چه انتظاری باید داشت

سندرم چورگ–اشتراوس قبلاً به سختی درمان می‌شد. اما امروزه، استروئیدها و سایر داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی می‌توانند به شما کمک کنند تا عمر طولانی‌تری داشته باشید و احساس بهتری داشته باشید.

هدف از درمان سندرم چورگ–اشتراوس، بهبود بیماری است. ممکن است لازم باشد برای بهبود علائم، به مدت یک سال یا بیشتر، استروئید یا داروهای دیگر مصرف کنید. مدت زمان درمان شما به شدت بیماری و سرعت بهبود آن با درمان بستگی دارد.