نکاتی که باید در مورد سگ‌های راهنما برای افراد نابینا بدانید

سگ‌های راهنما، سگ‌های آموزش‌دیده‌ی مخصوصی هستند که توسط افراد کم‌بینا یا نابینا استفاده می‌شوند. این سگ‌ها به افراد نابینا کمک می‌کنند تا با خیال راحت از مکانی به مکان دیگر سفر کنند. آن‌ها در کمک به فرد نابینا برای جلوگیری از موانع، توقف در هنگام تغییر ارتفاع و مراقبت از ترافیک بسیار عالی هستند. سگ‌های راهنما همچنین مسیرهای معمول را به خاطر می‌سپارند و به صاحب خود در هنگام بیرون رفتن، اعتماد به نفس و استقلال بیشتری می‌دهند.

تاریخچه مختصری از سگ‌های راهنما

سگ‌های راهنما از زمان جنگ جهانی دوم وجود داشته‌اند. آن‌ها به عنوان راهنما برای کهنه سربازان نابینا در جنگ آموزش دیده بودند. با کمک دوروتی هریسون یوستیس، نویسنده مقاله سگ‌های راهنما در سال ۱۹۲۷، مرد نابینایی به نام موریس فرانک، اخبار مربوط به سگ‌های راهنما را در سراسر جهان پخش کرد. دوروتی یوستیس، سگی به نام بادی را آموزش داد که بعدها توسط موریس فرانک به عنوان اولین سگ راهنما به ایالات متحده برده شد. 

چگونه یک سگ راهنما تهیه کنیم

برای داشتن یک سگ راهنما، یک فرد نابینا باید با سگی که مناسب سبک زندگی اوست جفت شود. همچنین عوامل دیگری نیز وجود دارد که باید در نظر گرفته شوند. هدف، داشتن یک رابطه موفق با سگ راهنما است که با پیوند قوی و یک سیستم حمایتی سالم مشخص می‌شود.

طبق گفته‌ی انجمن سگ‌های راهنما آمریکا، برای واجد شرایط بودن در برنامه‌ی آموزش سگ‌های راهنما، باید تعدادی از الزامات را رعایت کنید :

• نابینا بودن از نظر قانونی
• داشتن حداقل ۱۸ سال سن یا بیشتر
• گذراندن و تکمیل آموزش جهت‌یابی و تحرک
• توانایی جسمی برای پیاده‌روی ۱ یا ۲ مایل در روز
• داشتن توانایی مالی برای مراقبت صحیح از یک سگ راهنما
• داشتن سه یا چند مسیر برای پیاده‌روی منظم

چه چیزی انتخاب یک سگ راهنما را تعیین می‌کند؟

فراتر از داشتن شرایط لازم، جفت کردن شما با یک سگ راهنمای ایده‌آل فرآیندی است که به زمان و تلاش نیاز دارد. برخی از عواملی که تعیین می‌کنند چه سگی سگ راهنمای شما شود عبارتند از:

نژاد سگ. نژادهای مختلف سگ به عنوان سگ راهنما آموزش دیده‌اند. برخی از نژادهای رایج عبارتند از گلدن رتریور، ژرمن شپرد، پودل، لابرادور رتریور و لابرادودل.

آلرژی.  اگر به خز یا بزاق سگ حساسیت دارید، پودل‌های استاندارد توصیه می‌شوند. واکنش‌های آلرژیک به دلیل پروتئین‌های لیپوکالین بزاقی در پوست و بزاق سگ اتفاق می‌افتند. این پروتئین‌ها بعد از ریزش مو یا پوسته پوسته شدن پوست سگ، در محیط فعال می‌شوند. موسسه ملی سلطنتی نابینایان، برس زدن مکرر مو را برای جلوگیری از تجمع موهای شل سگ در محیط توصیه می‌کند.

محیط.  محیط و فعالیت صاحب سگ نیز نوع سگی را که انتخاب می‌کند تعیین می‌کند. سگ‌های راهنمای فعال با افرادی که زندگی فعالی دارند جفت می‌شوند، در حالی که نژادهای کندتر با افرادی جفت می‌شوند که رویکرد کندتری را به زندگی ترجیح می‌دهند. 

عوامل دیگر شامل سرعت راه رفتن سگ و فرد، قدرت بدنی سگ و صاحب آینده، میزان کاری که صاحب آینده انجام می‌دهد و نوع وسیله نقلیه‌ای که صاحب آینده ترجیح می‌دهد، می‌شود.

آموزش سگ راهنما

سگ‌های راهنما که قرار است آموزش ببینند، بر اساس میزان اطاعت، هوش، تحرک و فیزیک بدنی‌شان انتخاب می‌شوند. سگ‌های راهنما همچنین بسته به عواملی که صاحبشان می‌شناسد و محیطی که قرار است در آن باشند، آموزش می‌بینند. 

آموزش و اجتماعی کردن سگ‌های راهنما از همان اوایل، زمانی که هنوز توله‌های بسیار کوچکی هستند، انجام می‌شود. این فرآیند شامل افراد زیادی می‌شود و در طول زندگی سگ ادامه می‌یابد. وقتی توله سگ حدود ۸ هفته سن دارد، پرورش‌دهندگان توله سگ، اصول اولیه اطاعت را به آنها آموزش می‌دهند. آنها برای آموزش رسمی سگ‌های راهنما به سازمان والدین بازمی‌گردند. مربیان حرفه‌ای مسئول این بخش از فرآیند هستند که می‌تواند ماه‌ها طول بکشد. پس از اتمام آموزش، سگ با یک مربی نابینا جفت می‌شود.

اگر سگ راهنمایی برای افراد نابینا می‌خواهید، باید آموزش ببینید تا بدانید چگونه با آنها رفتار کنید. برای واجد شرایط بودن برای آموزش و جفت شدن با یک سگ راهنما، باید از زبان اشاره نیز استفاده کنید. سگ‌های راهنما برای افراد نابینا، علائم دستی و زبان اشاره را تشخیص می‌دهند و به آنها پاسخ می‌دهند. آنها آموزش دیده‌اند که این کار را با یا بدون پشتیبانی صوتی انجام دهند، بنابراین چنین سگی ممکن است شما را از صداهایی مانند زنگ در، زنگ تلفن یا زنگ هشدار مطلع نکند.

شما توسط مربیان آموزش سگ‌های راهنما آموزش داده خواهید شد، که معمولاً یک فرآیند یک ماهه با چهار مرحله است که به تدریج دشوارتر می‌شوند. فعالیت‌ها ممکن است شامل ایجاد رابطه بین مربی و سگ، مرور درس‌های قدیمی‌تر مانند نشستن و برخاستن، ارزیابی مهارت‌های سگ و یادگیری شخصیت سگ باشد. مراحل اولیه آموزش در محل سازمان انجام می‌شود، سپس فعالیت‌ها به خیابان‌های آرام و بعداً به خیابان‌های شلوغ‌تر و پرسروصداتر منتقل می‌شوند. 

در نهایت، شما و سگ راهنمایتان باید بتوانید از موانع اجتناب کنید، در ترافیک توقف کنید، از جدول عبور کنید و به درستی دور بزنید.  

سگ‌های راهنما چگونه مسیرها را تشخیص می‌دهند؟

سگ‌های راهنما به افراد کم‌بینا کمک می‌کنند تا از خطرات و موانع پیش رو اجتناب کنند. صاحب سگ راهنما، منطقه‌ی سکونت او را درک می‌کند، زیرا سگ راهنما از او مسیر را یاد می‌گیرد. هنگام عبور از جاده، صاحب سگ به صداهای ترافیک گوش می‌دهد و متوجه می‌شود که چه زمانی عبور از خیابان امن است. صاحب سگ دستور عبور می‌دهد و سگ راهنما زمان ایمن بودن عبور را انتخاب می‌کند.

قبل از سفر، صاحب سگ تصمیم می‌گیرد که کجا و چه زمانی می‌خواهد برود. سیگنال‌های صوتی و دستی از طرف صاحب سگ باعث می‌شود سگ مسیر و اقدامی را که باید انجام دهد، به دور از موانع، درک کند. 

سگ‌های راهنما در کار خود بسیار آموزش دیده‌اند. آن‌ها فقط برای صاحبان خود کار می‌کنند و همراهان قابل اعتمادی هستند. اگر یکی از آن‌ها را در خیابان دیدید، در برابر تمایل به نوازش آن‌ها مقاومت کنید، زیرا می‌تواند باعث حواس‌پرتی شود. اگر یکی از آن‌ها را در خانه دارید، آن‌ها به اندازه هر عضو دیگر خانواده مهم هستند، اما با مسئولیت بیشتر.