منوراژی چیست؟

منوراژی اصطلاح پزشکی برای دوره‌های قاعدگی غیرمعمول سنگین یا طولانی است. بسیاری از زنان روزهایی با خونریزی سنگین دارند و گرفتگی عضلات در طول دوره قاعدگی آنها رایج است. اما حدود ۱ نفر از هر ۵ زن با منوراژی یا خونریزی قاعدگی بسیار شدید یا خونریزی به مدت ۷ روز کامل مواجه هستند. 

در منوراژی، خونریزی شما ممکن است آنقدر شدید باشد که حداقل برای یک روز کامل، هر ساعت یکبار نیاز به تعویض تامپون یا پد خود داشته باشید. همچنین ممکن است گرفتگی عضلات آنقدر شدید باشد که شما را از انجام فعالیت‌های معمولتان باز دارد. 

پریودهای شدید می‌تواند ناشی از مشکلات رحمی یا هورمونی یا سایر شرایط مانند اختلالات خونریزی یا سرطان باشد. اگر به طور منظم هر ساعت یا بیشتر نوار بهداشتی یا تامپون خود را خیس می‌کنید، با پزشک خود صحبت کنید. آنها ممکن است بتوانند کمک کنند.

منوراژی بلوغ

داشتن چرخه‌های قاعدگی نامنظم در دوران بلوغ بسیار رایج است – به طوری که یک ماه پریود شما سبک و ماه بعد سنگین‌تر باشد. اما نوجوانان معمولاً پریودهایی به اندازه کافی سنگین ندارند که منوراژی در نظر گرفته شود. اگر این اتفاق می‌افتد، باید با پزشک خود صحبت کنید تا بفهمید چه چیزی می‌تواند باعث چنین پریودهای سنگینی شود. 

پزشک معمولاً در مورد سابقه پزشکی، چرخه قاعدگی، داروهایی که مصرف می‌کنید، سابقه جنسی و اگر بارداری داشته‌اید با شما صحبت خواهد کرد. پزشک همچنین ممکن است از شما بخواهد دوره‌های قاعدگی خود را پیگیری کنید، از جمله اینکه چند وقت یکبار آنها را دارید و تعداد روزهایی که خونریزی شدید دارید. 

در صورت لزوم، معاینه فیزیکی و معاینه لگن (که در آن پزشک اندام‌های تولید مثل داخلی شما را معاینه می‌کند) انجام خواهید داد. پزشک همچنین ممکن است آزمایش خون و سونوگرافی، آزمایشی که از امواج صوتی برای تصویربرداری از اندام‌های داخلی استفاده می‌کند، را تجویز کند.

برای اکثر نوجوانان، برای درمان خونریزی شدید پریود نیازی به جراحی نیست. پزشک معمولاً یک داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID) مانند ایبوپروفن تجویز می‌کند تا به درد و کاهش خونریزی کمک کند. همچنین ممکن است داروهای ضدبارداری، هورمون‌ها یا اسید ترانکزامیک تجویز کند که باعث کاهش خونریزی در طول پریود می‌شود. 

علائم منوراژی

ممکن است از اولین قاعدگی خود پریودهای سنگینی داشته باشید، یا ممکن است فقط پس از دهه‌ها پریودهای معمولی، خونریزی شدید قاعدگی داشته باشید.

همیشه ایده خوبی است که در مورد پریودهای سنگین خود با پزشک صحبت کنید، به خصوص اگر این مشکل برای شما جدید است. این مشکل می‌تواند منجر به کم‌خونی (سطح پایین گلبول‌های قرمز خون) شود که می‌تواند باعث احساس ضعف، خستگی یا تنگی نفس شود.

اگر منوراژی دارید، ممکن است لازم باشد:

• پد یا تامپون را حداقل ساعتی یک بار به مدت یک روز یا بیشتر عوض کنید
• تعویض پد در نیمه شب
• برای مدیریت جریان سنگین خون، همزمان از دو پد استفاده کنید.

شما همچنین ممکن است:

• به دلیل گرفتگی‌های دردناک، از انجام کارهایی که دوست دارید صرف نظر کنید
• لخته‌های خون به اندازه یک سکه دفع کنید
• پریودهایی داشته باشید که بیش از ۷ روز طول بکشد
• احساس خستگی یا تنگی نفس
• خونریزی بین دوره‌ها
• خونریزی بعد از یائسگی

علل منوراژی

علل شایع پریودهای سنگین عبارتند از:

• مشکلات هورمونی. هر ماه، یک لایه داخلی رحم (رحم) شما تشکیل می‌شود که در طول پریودتان می‌ریزد. اگر سطح هورمون‌های شما متعادل نباشد، بدن شما می‌تواند این لایه را بیش از حد ضخیم کند که منجر به خونریزی شدید هنگام ریزش این لایه ضخیم‌تر می‌شود. اگر تخمک‌گذاری نکنید (تخمک از تخمدان آزاد نشود)، این امر می‌تواند تعادل هورمونی بدن شما را نیز به هم بزند و منجر به ضخیم‌تر شدن لایه داخلی رحم و پریود شدیدتر شود.
• رشد در رحم. پولیپ‌ها توده‌هایی در داخل پوشش رحم شما هستند. فیبروم ها تومورهای خوش‌خیم (غیرسرطانی) هستند که در طول سال‌های باروری در رحم شما رشد می‌کنند. هر دو می‌توانند پریودهای شما را بسیار سنگین‌تر یا طولانی‌تر از حد معمول کنند.
• برخی از دستگاه‌های داخل رحمی. بسیاری از زنان از یک دستگاه داخل رحمی کوچک (IUD) برای کنترل بارداری استفاده می‌کنند. اگر IUD شما هورمون نداشته باشد، ممکن است پریودهای شما را سنگین‌تر کند.
• مشکلات مربوط به بارداری. در موارد نادر، پس از ملاقات اسپرم و تخمک، توپ سلولی در حال رشد به جای داخل رحم، خود را در خارج از آن لانه گزینی می‌کند. به این حالت بارداری خارج از رحم گفته می‌شود. این بارداری نمی‌تواند یک بارداری پایدار باشد و ممکن است باعث مشکلات جدی برای سلامتی مانند خونریزی شدید شود که ممکن است آن را با پریود شدید اشتباه بگیرید. سقط جنین، که زمانی است که نوزاد در رحم می‌میرد، نیز می‌تواند علت خونریزی شدید باشد.
• برخی از سرطان‌های زنانه. به ندرت، سرطان رحم، دهانه رحم یا تخمدان‌ها ممکن است باعث خونریزی بیش از حد شود که ممکن است مانند یک دوره قاعدگی شدید به نظر برسد.
• اختلالات خونریزی. این اختلالات شایع نیستند، اما اختلالات خونریزی مانند بیماری ویلبراند – که در خانواده‌ها ارثی است – باعث می‌شود که فرد پس از بریدگی، به سختی بتواند خونریزی را متوقف کند. همچنین می‌توانند پریود شما را سنگین‌تر و طولانی‌تر کنند.
• آدنومیوز. این اتفاق زمانی می‌افتد که غدد موجود در پوشش رحم به داخل دیواره رحم رشد می‌کنند و باعث پریودهای دردناک و خونریزی شدید می‌شوند. 
• برخی داروها. رقیق‌کننده‌های خون مانند آپیکسابان و وارفارین؛ داروهایی که با التهاب مبارزه می‌کنند مانند NSAIDها؛ و برخی داروهای هورمونی، مانند قرص‌های ضدبارداری، می‌توانند باعث پریودهای سنگین شوند.
• سایر مشکلات سلامتی از جمله :
  • اندومتریوز
  • مشکلات تیروئید
  • بیماری التهابی لگن (PID)
  • بیماری کلیوی
  • بیماری کبد
  • سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS)
  • چاقی
  • مقاومت به انسولین

تشخیص منوراژی

برای تشخیص منوراژی، پزشک از شما در مورد سابقه پزشکی‌تان سوال می‌کند و از شما می‌خواهد علائم خود را شرح دهید. همچنین ممکن است از شما بخواهد که یک دفترچه یادداشت تهیه کنید که طول دوره‌های قاعدگی، شدت خونریزی و روزهای با و بدون خونریزی را ثبت کند.

آنها معاینه فیزیکی انجام می‌دهند و ممکن است نیاز به انجام آزمایش‌هایی از جمله موارد زیر داشته باشند: 

• سونوگرافی، که تصاویری از رحم و سایر اندام‌های داخلی شما ایجاد می‌کند.
• آزمایش پاپ اسمیر، که از سلول‌های دهانه رحم شما برای بررسی التهاب، تغییرات پیش سرطانی و ویروس پاپیلومای انسانی (اگر بالای ۲۵ سال سن دارید) استفاده می‌کند.
• آزمایش خون برای بررسی کم‌خونی، بیماری تیروئید و شرایط انعقاد خون
• بیوپسی، که از بافت‌های رحم شما برای نشان دادن سلول‌های سرطانی یا پیش سرطانی استفاده می‌کند. 
• معاینه لگن، که به پزشک اجازه می‌دهد تا وجود توده‌هایی مانند فیبروم یا تومور را بررسی کند.

منوراژی در مقابل متروراژی

منوراژی به خونریزی بسیار شدید یا دوره‌های قاعدگی طولانی‌تر گفته می‌شود. متروراژی به خونریزی بسیار شدید خارج از چرخه قاعدگی منظم شما گفته می‌شود (لکه‌بینی خفیف بین دوره‌ها در دوران بلوغ و گاهی حتی در مراحل بعدی زندگی نسبتاً شایع است). همچنین ممکن است ترکیبی از این دو را داشته باشید – دوره‌های قاعدگی شدید و خونریزی بین آنها. این حالت به عنوان منومتروراژی شناخته می‌شود.   

درمان منوراژی

داروهای منوراژی

دارو معمولاً اولین نوع درمانی است که پزشک برای کاهش خونریزی شدید قاعدگی تجویز می‌کند. این داروها عبارتند از: 

• داروهای هورمونی. مصرف قرص‌های ضدبارداری یا پروژسترون می‌تواند تعادل هورمون‌ها را در بدن شما تغییر دهد، که می‌تواند به پریودهای شدید پایان دهد. 
• آی‌یودی‌ها. بعضی از آنها هورمون‌هایی آزاد می‌کنند که ممکن است به سبک‌تر شدن پریودهای شما کمک کنند.
• داروهای ضدالتهاب. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی یا ناپروکسن سدیم می‌توانند گرفتگی عضلات و میزان خون از دست رفته در طول پریود را کاهش دهند. 
• آنتی‌فیبرینولیتیک‌ها. می‌توان در طول پریود برای کاهش خونریزی از اسید ترانگزامیک استفاده کرد. این دارو آنزیم‌هایی را که لخته‌های خون را در پوشش رحم حل می‌کنند، متوقف می‌کند. 
• آگونیست‌ها و آنتاگونیست‌های هورمون آزادکننده گنادوتروپین. این داروها که با نام داروهای GnRH نیز شناخته می‌شوند، به کاهش خونریزی در طول پریود کمک می‌کنند. الاگولیکس و رلوگولیکس را می‌توان به تنهایی یا همراه با هورمون‌ها برای کاهش خونریزی ناشی از فیبروم و اندومتریوز استفاده کرد. 

اقدامات پزشکی

اگر خونریزی قاعدگی شما هنوز دردناک است یا خونریزی شدید پس از مصرف دارو، سبک زندگی شما را مختل کرده است، پزشک ممکن است یکی از چندین روش پزشکی را توصیه کند.

• سونوگرافی. پزشک شما ممکن است بتواند با استفاده از امواج اولتراسوند، فیبروم‌ها را هدف قرار داده و کوچک کند.
• آمبولیزاسیون شریان رحمی. در این روش، پزشک یک کاتتر را در شریان پای شما قرار می‌دهد. از طریق کاتتر، مهره‌های ریزی تزریق می‌کند که جریان خون به فیبروم‌ها را مسدود کرده و آنها را کوچک می‌کنند.  
• جراحی. اگر پزشک شما پولیپ یا فیبروم پیدا کند، می‌تواند آنها را کوچک یا خارج کند. این کار ممکن است خونریزی شدید را متوقف کند.
• اتساع و کورتاژ (D&C). در طول D&C،  پزشک دهانه رحم شما را باز یا گشاد می‌کند. سپس، مقداری از بافت را از بیرونی‌ترین لایه پوشش رحم شما ساکشن یا تراشیده می‌کند. این عمل اغلب پریودهای سنگین را متوقف می‌کند، اما برخی از زنان باید این کار را بیش از یک بار انجام دهند. D&C همچنین ممکن است برای اطلاع پزشک از علت پریودهای سنگین شما استفاده شود. 
• روش‌های دیگری مانند تخریب آندومتر و برداشتن آندومتر، پوشش رحم را به طور دائم برمی‌دارند یا از بین می‌برند. زنان پس از آن دوره‌های قاعدگی بسیار سبک‌تری دارند یا اصلاً پریود نمی‌شوند. پزشکان به زنان توصیه می‌کنند که پس از تخریب یا برداشتن آندومتر باردار نشوند. شما همچنان باید از روش‌های پیشگیری از بارداری استفاده کنید زیرا این درمان‌ها نوعی پیشگیری از بارداری نیستند.
• هیسترکتومی. در موارد شدید، ممکن است به این جراحی نیاز داشته باشید که رحم شما را خارج می‌کند. دیگر پریود نخواهید شد، اما قادر به باردار شدن نیز نخواهید بود.

عوارض منوراژی

خونریزی منوراژی می‌تواند منجر به مشکلات دیگری از جمله موارد زیر شود:

• کم خونی ناشی از خونریزی
• کمبود آهن
• پوست رنگ‌پریده
• ضعف
• خستگی
• درد شدید

اگر عوارضی دارید، با پزشک خود در مورد آنچه ممکن است به کنترل منوراژی و علائم مرتبط با آن کمک کند، صحبت کنید.

آیا منوراژی خطرناک است؟

منوراژی معمولاً بیماری خطرناکی نیست. برخی از بیماری‌هایی که باعث خونریزی شدید قاعدگی می‌شوند – مانند اندومتریوز، فیبروم رحمی و سندرم تخمدان پلی‌کیستیک – می‌توانند بارداری را دشوارتر کنند. اگر یکی از این بیماری‌ها باعث منوراژی می‌شود و شما می‌خواهید باردار شوید، با پزشک خود در مورد گزینه‌های درمانی صحبت کنید.  

درمان‌های طبیعی برای پریودهای شدید

درمان‌های خانگی جایگزین مراقبت‌های پزشکی پزشک شما نمی‌شوند. اما کارهایی وجود دارد که می‌توانید انجام دهید تا درد شما را تسکین داده و خونریزی شدید در دوران قاعدگی را کاهش دهد. 

آب. نوشیدن مقدار زیادی آب به بالا نگه داشتن حجم خون شما کمک می‌کند، که اگر پریود بسیار شدیدی داشته باشید، می‌تواند کاهش یابد.

آهن. خوردن غذاهایی با آهن زیاد می‌تواند به کاهش احتمال کم‌خونی کمک کند. می‌توانید لوبیا، سبزیجات برگ‌دار مانند اسفناج، صدف، عدس و غلات غنی‌شده را در رژیم غذایی خود بگنجانید.

دمنوش‌های گیاهی. دمنوش‌هایی که تصور می‌شود به تنظیم هورمون‌ها و کاهش التهاب رحم کمک می‌کنند شامل برگ تمشک، دارچین، زنجبیل و شیرین بیان هستند. 

کمپرس گرم یا سرد. کمپرس گرم می‌تواند به کاهش گرفتگی عضلات کمک کند و کمپرس یخ می‌تواند جریان خون شدید را کاهش دهد.

ویتامین C. غذاهای سرشار از ویتامین C می‌توانند رگ‌های خونی را تقویت کرده و به جذب آهن کمک کنند. برخی از گزینه‌های خوب عبارتند از توت فرنگی، گوجه فرنگی، مرکبات و فلفل دلمه‌ای. 

خلاصه مطلب

منوراژی یا خونریزی شدید قاعدگی، بیماری خطرناکی نیست، اما می‌تواند زندگی شما را مختل کند. همچنین می‌تواند باعث کم‌خونی شود که می‌تواند باعث احساس ضعف و خستگی شود و بارداری را دشوار کند. برخی از درمان‌های خانگی مانند چای گیاهی، پدهای گرم و رژیم غذایی سالم می‌توانند علائم را کاهش دهند. اما ممکن است برای کاهش جریان قاعدگی و تسکین گرفتگی عضلات، درمان توسط پزشک لازم باشد.

سوالات متداول در مورد منوراژی

• از چه غذاهایی باید در منوراژی اجتناب کنید؟ غذاهای زیادی وجود ندارند که بر خونریزی شدید قاعدگی تأثیر بگذارند، اما ممکن است بخواهید از مصرف الکل که می‌تواند باعث کم آبی بدن شود، غذاهای تند (اگر باعث ناراحتی معده شوند، در صورت گرفتگی عضلات، می‌توانند احساس بدتری ایجاد کنند) و گوشت قرمز، اگرچه آهن دارد، اما پروستاگلاندین نیز دارد که می‌تواند گرفتگی عضلات را افزایش دهد. 
• منوراژی چقدر شایع است؟ از هر 5 زن، حدود 1 نفر پریودهای سنگینی دارد که مجبور به مراجعه به پزشک می‌شود.
• چه مدت برای منوراژی طولانی محسوب می‌شود؟ اگر پریود سنگینی دارید که بیش از ۷ روز طول می‌کشد، با پزشک خود مشورت کنید.

نوشته منوراژی (پریود شدید) اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

فاکتور نکروز تومور (TNF) چیست؟

فاکتور نکروز تومور (TNF) پروتئینی است که در بدن شما وجود دارد. عملکرد صحیح سیستم ایمنی بدن برای محافظت از شما مهم است. این پروتئین همچنین در روند بهبودی نقش دارد. 

TNF با ایجاد التهاب عمل می‌کند. وقتی TNF بیش از حد در بدن شما وجود داشته باشد یا وقتی دیگر به آن نیاز ندارید از بین نرود، دچار التهاب مزمن خواهید شد. وقتی این اتفاق می‌افتد، می‌تواند باعث ابتلا به یک بیماری خودایمنی یا التهابی مانند آرتریت روماتوئید شود.

TNF همچنین باعث مرگ تومورها از درون به بیرون می‌شود. پزشکان ممکن است این فرآیند را نکروز بنامند. نام فاکتور نکروز تومور از همین جا گرفته شده است. دانشمندان قبل از اینکه از سایر عملکردهای آن مطلع شوند، نقش آن را در تومورها و سرطان کشف کردند. 

TNF و التهاب

وقتی عفونت دارید، برخی از گلبول‌های سفید خون مواد شیمیایی آزاد می‌کنند که به سلول‌های دیگر می‌گویند باعث التهاب شوند. پزشک شما ممکن است آنها را مواد شیمیایی سیگنال‌دهنده یا سیتوکین بنامد. آنها به عنوان پیام‌رسان‌های شیمیایی در بدن شما عمل می‌کنند. TNF یکی از انواع سیتوکین است. این ماده نقش مهمی در ایجاد التهاب دارد. 

شاید تعجب کنید که بدانید التهاب گاهی اوقات چیز خوبی است. این اتفاق زمانی می‌افتد که سیستم ایمنی بدن شما – نیروی دفاعی طبیعی بدن شما – در حال مبارزه با یک تهدید احتمالی است. به عنوان مثال، وقتی سرماخوردگی دارید، سینوس‌های شما متورم می‌شوند. وقتی جایی از بدن شما بریده می‌شود، انگشت شما گرم و قرمز می‌شود. این چیزها حس خوبی ندارند، اما نشان می‌دهند که سیستم ایمنی بدن شما کار خود را انجام می‌دهد.

وقتی سالم هستید، سایر سیتوکین‌ها به بدن شما می‌گویند که پس از رفع عامل تهدید، التهاب را متوقف کند. گاهی اوقات، این فرآیند به درستی کار نمی‌کند و شما همچنان التهابی خواهید داشت که برای بدن شما خوب نیست. اگر به بیماری مانند آرتریت روماتوئید یا آرتریت پسوریاتیک مبتلا هستید، سیستم ایمنی بدن شما در مورد اینکه به چه چیزی حمله کند، گیج می‌شود. به اشتباه به سراغ قسمت‌های سالم بدن، مانند مفاصل شما می‌رود. سیستم شما دچار التهاب می‌شود، که اغلب به این معنی است که شما فاکتور نکروز تومور بیش از حد دارید – به طور خاص، نوعی به نام TNF آلفا.

می‌توانید گلبول‌های سفید خون که TNF تولید می‌کنند را به عنوان ارتش در نظر بگیرید. TNF سیگنالی است که به بقیه واحدهای دفاعی می‌گوید کجا بروند و چه کاری انجام دهند. این واحدهای دفاعی کارهای مختلفی انجام می‌دهند. برخی از گلبول‌های سفید خون با عفونت مبارزه می‌کنند. TNF همچنین به سلول‌های دیگر می‌گوید که مواد شیمیایی دیگری مانند هورمون‌هایی که باعث می‌شوند هنگام بیماری اشتهای خود را از دست بدهید، بسازند. همه اینها بخشی از فرآیند التهابی است.

علائم فاکتور نکروز تومور (TNF) بالا

اگر عفونت باکتریایی شدیدی مانند ذات‌الریه دارید، سطح بالای فاکتور نکروز تومور نشانه‌ای از التهابی است که به بهبود شما کمک می‌کند. اما سطح بالای TNF همچنین می‌تواند برخی علائم ناخوشایند را ایجاد کند، از جمله:

• فشار خون پایین
• تب
• دردهای عضلانی
• از دست دادن اشتها
• قرمزی و تورم (در صورت وجود زخم عفونی)

فاکتور نکروز تومور (TNF) و بیماری التهابی

اگر TNF زیادی دارید اما عفونت یا آسیبی ندارید، ممکن است سیستم ایمنی بدن شما به درستی کار نکند. علائم معمولاً با زمانی که عفونت دارید متفاوت است. به عنوان مثال، اگر پسوریازیس دارید، سطح بالای TNF در پلاک‌های پوستی برجسته و قرمز که با این بیماری همراه هستند، نقش دارد. برای افراد مبتلا به آرتریت، آنها در تورم و قرمزی مفاصل، که به عنوان التهاب مفاصل نیز شناخته می‌شود، نقش دارند.

التهاب ناشی از TNF آلفا بیش از حد می‌تواند منجر به بیماری‌های زیادی از جمله موارد زیر شود:

• روماتیسم مفصلی
• آرتریت پسوریاتیک
• آرتریت نوجوانان
• اسپوندیلیت آنکیلوزان
• بیماری التهابی روده (IBD)
• پسوریازیس
• یووئیت غیرعفونی (یک اختلال التهابی چشم بدون عفونت)

همچنین بین TNF و مقاومت به انسولین، وضعیتی که منجر به دیابت نوع ۲ می‌شود، ارتباطی وجود دارد. پانکراس شما هورمون انسولین را برای کمک به سلول‌ها در تبدیل قند خون به انرژی تولید می‌کند. اگر سلول‌های شما به انسولین پاسخ ندهند، شما مقاومت به انسولین دارید. اگر اضافه وزن دارید، بدن شما TNF بیشتری تولید می‌کند که منجر به مقاومت به انسولین نیز می‌شود.

آزمایش برای TNF آلفای بالا

پزشک شما ممکن است آزمایش خون فاکتور نکروز تومور آلفا را برای بررسی سطح شما تجویز کند. اگر سطح شما بالاتر از حد مجاز باشد، نشان می‌دهد که ممکن است التهابی داشته باشید که مدت زمان بیشتری از حد معمول ادامه داشته است. 

شما می‌توانید عفونت یا یک بیماری التهابی مزمن مانند آرتروز داشته باشید. سطح بالاتر از حد نرمال TNF-alpha در خون شما همچنین ممکن است به پزشکان کمک کند تا در صورت ابتلا به عفونت جدی مانند سپسیس، میزان بیماری شما را تشخیص دهند. همچنین می‌تواند به آنها بگوید که پس از عفونت با یک بیماری ویروسی مانند کووید-۱۹، وضعیت شما چگونه خواهد بود.

اما از آنجا که TNF آلفا بخشی از پاسخ التهابی عمومی بدن شماست، نمی‌تواند به شما بگوید که آیا به یک بیماری خودایمنی یا التهابی خاص مبتلا هستید یا خیر. سطح طبیعی TNF آلفا همچنین به این معنی نیست که شما بیماری ندارید. پزشک شما بسته به علائم، معاینه فیزیکی و سایر نتایج آزمایش‌ها، به شما کمک می‌کند تا معنی نتایج را بفهمید.

داروهای مهارکننده TNF

داشتن مقدار مناسبی از فاکتور نکروز تومور در بدن شما مهم است. اگر سالم باشید، بدن شما به طور طبیعی از این امر مراقبت می‌کند. هرگونه TNF اضافی که ممکن است داشته باشید را مسدود می‌کند. این اتفاق همیشه در بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید رخ نمی‌دهد، بنابراین در نهایت TNF زیادی در خون شما وجود دارد. وقتی این اتفاق می‌افتد، منجر به التهاب و علائم دردناکی می‌شود که بدون درمان از بین نمی‌روند.

خوشبختانه، داروهایی وجود دارند که فاکتور نکروز تومور اضافی را مسدود می‌کنند. این داروها بخشی از گروهی به نام داروهای بیولوژیک هستند و ممکن است پزشک شما آنها را با یکی از نام‌های زیر خطاب کند:

• مهارکننده‌های TNF
• عوامل ضد TNF
• داروهای ضد TNF
• مسدودکننده‌های TNF
• فاکتور ضد نکروز تومور

این داروها پیام «همین حالا التهاب ایجاد کن» TNF را قبل از اینکه بتواند به سلول‌های دیگر برسد، متوقف می‌کنند. نتیجه، التهاب کمتر در مفاصل، دستگاه گوارش یا پوست شماست، بسته به اینکه چه بیماری دارید و التهاب شما در کجا قرار دارد. این داروها می‌توانند برای درمان بسیاری از بیماری‌ها، از جمله موارد زیر، استفاده شوند:

• روماتیسم مفصلی
• آرتریت پسوریاتیک
• آرتریت نوجوانان
• بیماری کرون
• کولیت زخمی
• اسپوندیلیت آنکیلوزان
• پسوریازیس

اگر آرتریت روماتوئید دارید و با مهارکننده‌های TNF بهبود نمی‌یابید، می‌توانید باریسیتینیب (Olumiant) یا توفاسیتینیب (Xeljanz) را امتحان کنید. آن‌ها در دسته‌ای از داروها به نام مهارکننده‌های جانوس کیناز (JAK) قرار دارند. مهارکننده‌های JAK با متوقف کردن سایر سیگنال‌هایی که باعث التهاب می‌شوند، عمل می‌کنند.

پزشکان در حال بررسی اثرات مهارکننده TNF بر دیابت نوع ۲ هستند، اما هیچ نتیجه قطعی وجود ندارد. برخی مطالعات نشان می‌دهند که این دارو به مقاومت به انسولین کمک می‌کند، اما برخی دیگر این‌طور نیستند. تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.

هنگام مصرف مهارکننده TNF چه انتظاری باید داشت؟

اگر پزشک به شما توصیه کرد که مهارکننده TNF مصرف کنید، می‌توانید از دو روش استفاده کنید. معمولاً آن را به صورت تزریقی مصرف می‌کنید، با یک سوزن بسیار کوچک در خانه به خودتان تزریق می‌کنید. آن را درست زیر پوست شکم خود قرار می‌دهید.یا ران. احتمالاً آن را هفته‌ای یک بار تا ماهی یک بار مصرف خواهید کرد. روش دیگر مصرف آن به صورت تزریق (IV) است. برای دریافت آن از این طریق باید هر یک یا دو ماه یکبار به پزشک مراجعه کنید. 

بیشتر افرادی که مهارکننده‌های TNF مصرف می‌کنند، پس از چند دوز اول، احساس بهتری خواهند داشت. ممکن است تا ۳ ماه طول بکشد تا احساس بهتری داشته باشند، اما مهارکننده‌های TNF می‌توانند عوارض جانبی داشته باشند. بسته به دارویی که مصرف می‌کنید، از پزشک خود بپرسید که باید مراقب چه عوارض جانبی باشید.

عوارض جانبی داروهای مهارکننده TNF آلفا

محتمل‌ترین عارضه جانبی، واکنش پوستی است که در صورت تزریق به خود، باید ظرف یک هفته از بین برود.

این مورد نادر است، اما برخی افراد می‌توانند به تزریق داخل وریدی مهارکننده آلفا TNF حساسیت شدید داشته باشند. علائم واکنش آلرژیک شدید عبارتند از:

• لب‌های متورم
• مشکل در تنفس
• فشار خون پایین

اگر مهارکننده TNF مصرف می‌کنید، ممکن است در معرض خطر بیشتری برای موارد زیر نیز باشید:

• عفونت‌ها، از جمله سل (TB) یا عفونت‌های قارچی
• سرطان پوست
• اسکلروز چندگانه

اگر نارسایی قلبی دارید و مهارکننده TNF مصرف می‌کنید، این دارو می‌تواند وضعیت قلب شما را بدتر کند. اگر تب بالا دارید یا برای عفونت به آنتی‌بیوتیک نیاز دارید، نباید مهارکننده TNF مصرف کنید. اگر به دلیل عفونت نیاز به قطع مصرف دارو دارید، می‌توانید پس از بهبودی دوباره آن را شروع کنید. در مورد هرگونه عوارض جانبی که دارید یا نگرانی‌هایی که در مورد عوارض جانبی احتمالی دارید، با پزشک خود صحبت کنید.

آیا می‌توان TNF و التهاب را به طور طبیعی کاهش داد؟

بله. تحرک داشته باشید. ورزش به خلاص شدن از شر چربی، جایی که TNF زندگی می‌کند، کمک می‌کند. و می‌تواند به معکوس کردن سندرم متابولیک، که منجر به مقاومت به انسولین و دیابت نوع ۲ می‌شود، کمک کند. وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده پیشنهاد می‌کند که بزرگسالان هر هفته ۱۵۰ دقیقه ورزش متوسط ​​​​داشته باشند. این یعنی ۳۰ دقیقه در روز، ۵ روز در هفته. پیاده‌روی کنید یا دوچرخه‌سواری کنید. اگر نمی‌توانید نیم ساعت ورزش کنید، دوره‌های کوتاه‌تر حداقل ۱۰ دقیقه‌ای ورزش انجام دهید. فعالیت‌های تقویت عضلات را حداقل ۲ روز در هفته اضافه کنید. شنا سوئدی، دراز نشست و وزنه‌برداری گزینه‌های مناسبی هستند. اگر به ورزش عادت ندارید، به آرامی شروع کنید و ابتدا با پزشک خود مشورت کنید.

اگرچه رژیم غذایی خاصی برای مقابله با التهاب وجود ندارد ، اما می‌توانید این غذاها را به لیست خود اضافه کنید:

• سبزیجات برگ‌دار و سبز
• ماهی‌های چرب مانند ماهی سالمون، ماهی تن، ساردین و ماهی خال مخالی
• فیبر
• میوه‌هایی مانند توت فرنگی، بلوبری، گیلاس و پرتقال
• آجیل
• روغن زیتون
• گوجه فرنگی

و از این غذاها پرهیز کنید

• چربی‌هایی مانند مارگارین، روغن جامد و چربی خوک
• غذاهای سرخ‌شده
• گوشت قرمز و گوشت فرآوری شده
• کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده، مانند نان سفید و پاستا
• نوشابه و نوشیدنی‌های شیرین

شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد کورکومین موجود در زردچوبه می‌تواند TNF آلفا را مسدود کند. زردچوبه ادویه زرد رنگی است که در بسیاری از غذاهای کاری استفاده می‌شود. همچنین بی‌خطر در نظر گرفته می‌شود. اما برای دانستن میزان مصرف و اینکه آیا کورکومین می‌تواند به بیماری‌های مرتبط با سطح بالای TNF آلفا کمک زیادی کند، مطالعات بیشتری لازم است. 

دانشمندان همچنین تصور می‌کردند که اسیدی که در انار یا عصاره میوه انار یافت می‌شود، ممکن است با مسدود کردن التهاب به کاهش آن کمک کند. اما یک کارآزمایی بالینی نشان نداد که انار بر میزان TNF آلفا در خون تأثیر می‌گذارد. همیشه قبل از مصرف هرگونه مکمل جدید، بهتر است با پزشک خود مشورت کنید.

خلاصه مطلب

TNF پروتئینی است که بدن شما برای ایجاد التهاب به آن نیاز دارد و به محافظت از شما در برابر عفونت‌ها و سرطان کمک می‌کند. اما TNF بیش از حد می‌تواند منجر به التهاب مزمن و بیماری‌های التهابی، از جمله اشکال مختلف آرتروز شود. اگر بیماری خودایمنی یا التهابی دارید و TNF آلفای بالایی دارید، مصرف یک مهارکننده TNF ممکن است به کاهش سطح TNF و احساس بهتر کمک کند.

سوالات متداول TNF

• TNF چه کاری انجام می‌دهد؟

TNF یک سیتوکین یا پیام‌رسان شیمیایی است. این ماده سیگنال‌هایی را به سیستم ایمنی بدن شما می‌فرستد تا از شما در برابر میکروب‌ها، تومورها یا سایر تهدیدات محافظت کند. TNF با ایجاد التهاب در بدن شما با این تهدیدات مبارزه می‌کند. وقتی سطح آن در بدن شما خیلی بالا باشد، می‌تواند باعث التهاب مزمن و بیماری‌های خودایمنی یا التهابی نیز شود.

• نقش TNF در التهاب چیست؟

TNF یک سیگنال مهم است که التهاب را در بدن شما کنترل می‌کند. اگر سطح TNF شما پایین باشد، التهاب کمتری خواهید داشت. وقتی سطح آن بالا باشد، التهاب بیشتری خواهید داشت. به طور معمول، TNF باید بالا برود و التهاب را در زمانی که برای مبارزه با تهدید به آن نیاز دارید، فعال کند. پس از رفع تهدید، TNF باید دوباره پایین بیاید. اگر TNF برای مدت طولانی در حالی که هیچ تهدیدی وجود ندارد، بالا بماند، ممکن است دچار التهاب مزمن و بسیاری از بیماری‌ها شوید.

• چه سلول‌های ایمنی TNF آلفا تولید می‌کنند؟

TNF آلفا توسط گلبول‌های سفید خون شما ساخته می‌شود. به طور خاص، این ماده توسط ماکروفاژها، لنفوسیت‌های T و سلول‌های کشنده طبیعی ساخته می‌شود. همه این سلول‌های ایمنی در خون شما به بدن شما کمک می‌کنند تا میکروب‌ها یا سرطان را هضم، پاکسازی و با آنها مبارزه کند.

• چه چیزی باعث ترشح TNF می‌شود؟

ماکروفاژها و سایر گلبول‌های سفید خون شما پس از آسیب (تروما) یا عفونت، به سرعت TNF آلفا آزاد می‌کنند. این یکی از اولین سیگنال‌ها در بدن شما در هر زمان التهاب است. دانشمندان آن را “تنظیم‌کننده اصلی” می‌دانند زیرا کل فرآیند التهابی را به جریان می‌اندازد.

نوشته TNF (فاکتور نکروز تومور) چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

سندرم متابولیک چیست؟

سندرم متابولیک که با نام سندرم X یا سندرم دیس متابولیک نیز شناخته می‌شود، به مجموعه‌ای از بیماری‌های متابولیک اشاره دارد که می‌توانند منجر به بیماری قلبی شوند.

ویژگی‌های اصلی سندرم متابولیک شامل مقاومت به انسولین، فشار خون بالا، کلسترول غیرطبیعی و افزایش خطر لخته شدن خون است. افرادی که به این سندرم مبتلا هستند معمولاً دارای اضافه وزن یا چاقی هستند.

مقاومت به انسولین وضعیتی است که در آن بدن انسولین تولید می‌کند اما از آن به درستی استفاده نمی‌کند. انسولین، هورمونی که توسط پانکراس ساخته می‌شود، به بدن کمک می‌کند تا از گلوکز، نوعی قند، برای انرژی استفاده کند. اگر فردی مقاومت به انسولین داشته باشد، بدن او گلوکز را برای استفاده توسط عضلات و سایر بافت‌ها تبدیل نمی‌کند.

سندرم متابولیک چگونه تشخیص داده می‌شود؟

طبق دستورالعمل‌های انجمن قلب آمریکا، هر سه مورد از ویژگی‌های زیر در یک فرد، معیارهای سندرم متابولیک را برآورده می‌کند:

1. چاقی شکمی: دور کمر بالای ۱۰۲ سانتی‌متر (۴۰ اینچ) در مردان و بالای ۸۸ سانتی‌متر (۳۵ اینچ) در زنان
2. تری گلیسیرید سرم: ۱۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا بالاتر، یا مصرف دارو برای تری گلیسیرید بالا
3. کلسترول HDL (کلسترول خوب): ۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا کمتر در مردان و ۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا کمتر در زنان
4. فشار خون ۱۳۰/۸۵ یا بالاتر (یا مصرف دارو برای فشار خون بالا)
5. قند خون ناشتا ۱۰۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا بالاتر

سازمان بهداشت جهانی (WHO) معیارهای کمی متفاوتی برای تعریف سندرم متابولیک دارد:

1. سطح بالای انسولین، افزایش قند خون ناشتا یا افزایش قند خون بعد از غذا به تنهایی همراه با حداقل دو مورد از معیارهای زیر:
2. چاقی شکمی که با نسبت دور کمر به دور باسن بیشتر از ۰.۹، شاخص توده بدنی حداقل ۳۰ کیلوگرم بر متر مربع یا دور کمر بالای ۳۷ اینچ تعریف می‌شود
3. پانل کلسترول که سطح تری گلیسیرید حداقل ۱۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا کلسترول HDL کمتر از ۳۵ میلی‌گرم در دسی‌لیتر را
4. فشار خون ۱۳۰/۸۰ یا بالاتر (یا تحت درمان فشار خون بالا )

سندرم متابولیک چقدر شایع است؟

تقریباً 20 تا 30 درصد از جمعیت کشورهای صنعتی مبتلا به سندرم متابولیک هستند.

چه چیزی باعث سندرم متابولیک می‌شود؟

همانطور که در بسیاری از شرایط پزشکی صادق است، ژنتیک و محیط هر دو نقش مهمی در ایجاد سندرم متابولیک دارند.

عوامل ژنتیکی بر هر جزء این سندرم و خود سندرم تأثیر می‌گذارند. سابقه خانوادگی که شامل دیابت نوع ۲، فشار خون بالا و بیماری قلبی زودرس باشد ، احتمال ابتلای فرد به سندرم متابولیک را به میزان زیادی افزایش می‌دهد.

مسائل زیست‌محیطی مانند سطح پایین فعالیت، سبک زندگی بی‌تحرک و افزایش وزن پیشرونده نیز به طور قابل توجهی در خطر ابتلا به سندرم متابولیک نقش دارند.

سندرم متابولیک در حدود ۵٪ از افراد با وزن طبیعی، ۲۲٪ از افراد دارای اضافه وزن و ۶۰٪ از افراد چاق وجود دارد . بزرگسالانی که سالانه ۵ پوند یا بیشتر وزن اضافه می‌کنند، خطر ابتلا به سندرم متابولیک را تا ۴۵٪ افزایش می‌دهند.

در حالی که چاقی به خودی خود احتمالاً بزرگترین عامل خطر است، عوامل دیگر عبارتند از:

• قرار گرفتن در دوران پس از یائسگی
• سیگار کشیدن
• خوردن یک رژیم غذایی که کربوهیدرات بیش از حد بالایی دارد
• نداشتن فعالیت بدنی کافی

خطرات ابتلا به سندرم متابولیک چیست؟

سندرم متابولیک وضعیتی است که می‌تواند منجر به دیابت و بیماری قلبی شود، دو مورد از شایع‌ترین بیماری‌های مزمن امروزی.

سندرم متابولیک خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ (نوع رایج دیابت) را ۹ تا ۳۰ برابر بیشتر از جمعیت عادی افزایش می‌دهد. در مورد خطر بیماری قلبی، مطالعات متفاوت است، اما به نظر می‌رسد سندرم متابولیک خطر ابتلا را ۲ تا ۴ برابر بیشتر از جمعیت عادی افزایش می‌دهد.

سایر خطرات سلامتی ناشی از سندرم متابولیک شامل تجمع چربی در کبد (کبد چرب) است که منجر به التهاب و احتمال ابتلا به سیروز می‌شود. کلیه‌ها نیز می‌توانند تحت تأثیر قرار گیرند، زیرا سندرم متابولیک با میکروآلبومینوری، نشت پروتئین به ادرار، که نشانه ظریف اما واضحی از آسیب کلیه است، مرتبط است . این سندرم همچنین می‌تواند باعث آپنه انسدادی خواب ، سندرم تخمدان پلی کیستیک ، افزایش خطر زوال عقل با افزایش سن و زوال شناختی در بزرگسالان مسن‌تر شود.

سندرم متابولیک چگونه درمان می‌شود؟

اهداف اصلی، درمان علت اصلی سندرم متابولیک و کاهش عواملی است که ممکن است منجر به مشکلات قلبی شوند.

اصلاح سبک زندگی، درمان ترجیحی سندرم متابولیک است. کاهش وزن معمولاً نیاز به یک برنامه چندوجهی و اختصاصی دارد که شامل رژیم غذایی و ورزش باشد. داروها نیز ممکن است مفید باشند.

تغییر عادات غذایی

رژیم‌های غذایی می‌آیند و می‌روند، اما متخصصان عموماً رژیم غذایی مدیترانه‌ای را توصیه می‌کنند – رژیمی که سرشار از چربی‌های «خوب» (روغن زیتون) است و حاوی مقدار معقولی کربوهیدرات و پروتئین (مانند ماهی و مرغ) می‌باشد.

رژیم غذایی مدیترانه‌ای خوش‌طعم و حفظ آن آسان است. علاوه بر این، مطالعات اخیر نشان داده‌اند که در مقایسه با رژیم غذایی کم‌چرب، افرادی که رژیم غذایی مدیترانه‌ای را دنبال می‌کنند، کاهش وزن بیشتری دارند و بهبود بیشتری در فشار خون، سطح کلسترول و سایر نشانگرهای بیماری قلبی مشاهده می‌شود که همه این موارد در ارزیابی و درمان سندرم متابولیک مهم هستند.

اتخاذ یک برنامه ورزشی

یک برنامه ورزشی پایدار – به عنوان مثال، 30 دقیقه در روز و 5 روز در هفته – به عنوان نقطه شروع منطقی است، مشروط بر اینکه هیچ دلیل پزشکی برای عدم توانایی شما وجود نداشته باشد. اگر در این زمینه نگرانی خاصی دارید، ابتدا با پزشک خود مشورت کنید. ورزش صرف نظر از اینکه وزن کم می‌کنید یا نه ، تأثیر مفیدی بر فشار خون، سطح کلسترول و حساسیت به انسولین دارد. ورزش به خودی خود در درمان سندرم متابولیک مفید است.

جراحی زیبایی برای برداشتن چربی

بنابراین، اگر مشکل دور کمر بزرگ است، چرا فقط لیپوساکشن برای برداشتن چربی انجام نمی‌شود؟ به این سادگی نیست. مطالعات هیچ فایده‌ای در لیپوساکشن بر حساسیت به انسولین، فشار خون یا کلسترول نشان نمی‌دهند. رژیم غذایی و ورزش هنوز هم درمان خط اول توصیه شده برای سندرم متابولیک هستند.

اگر تغییرات سبک زندگی برای درمان سندرم متابولیک کافی نباشد، چه باید کرد؟

اگر تغییر در رژیم غذایی و سطح فعالیت بدنی مؤثر واقع نشد، چه باید کرد؟ ممکن است داروهایی برای کنترل کلسترول و فشار خون بالا در نظر گرفته شود.

اهداف فشار خون معمولاً کمتر از ۱۳۰/۸۰ تعیین می‌شوند و توصیه‌ها ممکن است بسته به سن شما تغییر کنند. همچنین مشخص شده است که برخی از داروهای فشار خون – مهارکننده‌های ACE – سطح مقاومت به انسولین را کاهش داده و عوارض دیابت نوع ۲ را به تعویق می‌اندازند . این نکته هنگام بحث در مورد انتخاب داروهای فشار خون در سندرم متابولیک، نکته مهمی است.

متفورمین (گلوکوفاژ) که معمولاً برای درمان دیابت نوع ۲ استفاده می‌شود، همچنین به جلوگیری از شروع دیابت در افراد مبتلا به سندرم متابولیک کمک می‌کند. با این حال، در حال حاضر هیچ دستورالعمل مشخصی در مورد درمان بیماران مبتلا به سندرم متابولیک با متفورمین در صورت عدم تشخیص دیابت وجود ندارد.

استاتین‌ها دسته‌ای از داروها هستند که اغلب توسط پزشکان برای کاهش  سطح کلسترول  خون  تجویز می‌شوند . آن‌ها با مسدود کردن عملکرد آنزیم کبدی که مسئول تولید کلسترول است، عمل می‌کنند.

نوشته سندرم متابولیک اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

بیماری شریان محیطی زمانی رخ می‌دهد که یک پلاک چسبنده از کلسترول و چربی‌ها روی دیواره‌های شریان‌ها تجمع می‌یابد. «محیطی» به این معنی است که در رگ‌های خونی خارج از ناحیه قلب یا مغز شما – نزدیک‌تر به بازوها و پاهای شما – تشکیل می‌شود. اما می‌تواند در پاها، گردن، دست‌ها و شکم شما نیز باشد. وقتی این شریان‌ها تنگ می‌شوند، می‌توانند جریان خون به این قسمت‌های بدن شما را کند یا متوقف کنند. ممکن است اصلاً هیچ علامتی احساس نکنید، یا ممکن است در نواحی آسیب‌دیده درد داشته باشید. بیماری شریان محیطی (PAD) خطر حمله قلبی یا سکته مغزی را افزایش می‌دهد.

دیابت بیماری است که باعث ایجاد قند بیش از حد در خون شما می‌شود، که با گذشت زمان می‌تواند به قلب و رگ‌های خونی (بیماری قلبی عروقی)، اعصاب (نوروپاتی)، کلیه‌ها و سایر اندام‌های بدن آسیب برساند.

بیماری شریانی محیطی (PAD) و دیابت چگونه بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند؟

بیماری شریانی محیطی (PAD) خطر ابتلا به دیابت را افزایش می‌دهد و دیابت نیز خطر ابتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) را افزایش می‌دهد. حتی علائم خاصی از هر بیماری، خطر ابتلا به بیماری دیگر را نیز افزایش می‌دهد. برخی از این علائم عبارتند از:

• التهاب. سطح پروتئین‌های خاصی در بدن شما هنگام التهاب افزایش می‌یابد. این پروتئین‌ها هم در بیماری عروق محیطی (PAD) و هم در دیابت بالاتر هستند.
• تغییرات سلولی. دیابت بر روی پوشش اطراف سلول‌های رگ‌های خونی شما تأثیر می‌گذارد. این بدان معناست که رگ‌های خونی شما به اندازه‌ای که برای کمک به جریان روان خون لازم است، انعطاف‌پذیر نیستند. این امر باعث افزایش خطر ابتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) می‌شود.
• لخته شدن خون. وقتی دیابت دارید، پلاکت‌های خون شما (سلول‌های دیسکی شکل که به لخته شدن کمک می‌کنند) بیشتر به هم می‌چسبند. این روند می‌تواند باعث ایجاد بیماری شریانی محیطی (PAD) شود.
• مقاومت به انسولین. دیابت به این معنی است که بدن شما به انسولین به درستی پاسخ نمی‌دهد. این امر تعادل مواد شیمیایی و سایر موادی را که به سلول‌های پوشاننده رگ‌های خونی شما وارد و خارج می‌شوند، بر هم می‌زند. این سلول‌ها نمی‌توانند آنطور که باید کار کنند و این امر احتمال ابتلا به بیماری شریان محیطی (PAD) را افزایش می‌دهد.

حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد از افرادی که به بیماری شریانی محیطی (PAD) مبتلا هستند، دیابت نیز دارند. تعداد واقعی ممکن است حتی بیشتر باشد زیرا برخی از افراد علائمی ندارند. دیابت نه تنها خطر ابتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) را افزایش می‌دهد، بلکه می‌تواند علائم را بدتر کرده و آنها را سریع‌تر بروز دهد. 

برخی از عواملی که احتمال ابتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) را افزایش می‌دهند، از کنترل شما خارج هستند. این موارد عبارتند از:

• سن (خطر ابتلا از ۲۰٪ در ۴۰ سالگی به ۲۹٪ در ۵۰ سالگی افزایش می‌یابد)
• مدت زمانی که دیابت دارید
• آسیب عصبی
• نژاد (افراد اسپانیایی تبار و آمریکایی آفریقایی تبار مبتلا به دیابت در مقایسه با سفیدپوستان در معرض خطر بیشتری هستند)
• سابقه خانوادگی بیماری شریانی محیطی یا بیماری قلبی

اما شما بر روی موارد دیگری که می‌توانند احتمال ابتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) را افزایش دهند، تا حدودی کنترل دارید. این موارد عبارتند از:

• اضافه وزن داشتن
• ورزش نکردن
• سیگار کشیدن
• فشار خون بالا
• کلسترول LDL بالا

چگونه می‌توانید خطر ابتلا به بیماری شریان محیطی (PAD) را کاهش دهید؟

اقداماتی که برای محافظت از خود در برابر بیماری شریانی محیطی (PAD) انجام می‌دهید، مشابه اقداماتی است که به سلامت کلی قلب شما کمک می‌کند . این اقدامات عبارتند از:

• قند خون خود را تحت کنترل داشته باشید . هدف شما باید HbA1c زیر 7٪ باشد.
• سیگار کشیدن را ترک کنید . سیستمی پیدا کنید که برای ترک این عادت برای شما مناسب باشد.
• فشار خون و کلسترول خود را کاهش دهید. در صورت نیاز به دارو برای کنترل فشار خون و کلسترول، از پزشک خود سوال کنید. رژیم غذایی و ورزش نیز می‌توانند کمک کننده باشند.
• در مورد آسپرین سوال کنید. پزشک ممکن است برای کمک به جریان خون مناسب، مصرف آسپرین را به شما توصیه کند.
• ورزش منظم داشته باشید. فعالیت بدنی سلامت کلی قلب شما را تقویت می‌کند . ورزشی را پیدا کنید که برای شما مناسب باشد و حداقل ۳ روز در هفته تحرک داشته باشید. اگر قبلاً ورزش نکرده‌اید، ابتدا با پزشک خود صحبت کنید.

نوشته بیماری شریان محیطی و دیابت اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

مقاومت به انسولین چیست؟

مقاومت به انسولین زمانی است که سلول‌های عضلات، چربی و کبد شما به خوبی به انسولین، هورمونی که توسط پانکراس شما ساخته می‌شود و به مدیریت گلوکز خون (قند خون) کمک می‌کند، پاسخ نمی‌دهند. گاهی اوقات، مقاومت به انسولین یک بیماری کوتاه مدت است. اما اگر برای مدت طولانی درمان نشود، می‌تواند به دیابت تبدیل شود.

منبع اصلی سوخت بدن شما گلوکز است که با تجزیه غذایی که می‌خورید به دست می‌آید. هنگامی که گلوکز وارد جریان خون شما می‌شود، انسولین به آن کمک می‌کند تا وارد سلول‌های شما شود، جایی که یا استفاده می‌شود یا برای بعد ذخیره می‌شود. این به لوزالمعده شما سیگنال می‌دهد که تولید انسولین را متوقف کند .

اما اگر مقاومت به انسولین داشته باشید، این فرآیند به خوبی کار نمی‌کند. سلول‌های شما وقتی انسولین از آنها «می‌خواهد» گلوکز را وارد بدن نمی‌کنند. در نتیجه، گلوکز خون بیشتر و بیشتری در جریان خون شما جمع می‌شود. و لوزالمعده شما به تولید انسولین ادامه می‌دهد.

برای مدتی، لوزالمعده شما ممکن است بتواند انسولین اضافی زیادی تولید کند که سلول‌های شما باز شوند و گلوکز را به روشی که قرار است وارد کنند. این کار قند خون شما را در محدوده طبیعی نگه می‌دارد. اما با گذشت زمان، سلول‌های شما ممکن است به انسولین مقاوم‌تر شوند و سطح گلوکز خون شما می‌تواند همچنان افزایش یابد.

مقاومت به انسولین در مقابل دیابت

مقاومت به انسولین و دیابت مرتبط هستند اما یکسان نیستند.

اگر مقاومت به انسولین دارید، قند خون شما هنوز در محدوده طبیعی است.

پیش‌دیابت معمولاً در افرادی اتفاق می‌افتد که مقداری مقاومت به انسولین دارند. قند خون شما بالاتر از حد طبیعی است، اما هنوز به اندازه کافی برای دیابت بالا نیست.

مقاومت به انسولین و پیش‌دیابت هر دو می‌توانند منجر به دیابت نوع ۲ شوند. گلوکز زیادی در جریان خون شما باقی می‌ماند، برای درمان آن به دارو نیاز خواهید داشت.

علائم مقاومت به انسولین

شما نمی‌توانید از روی احساستان تشخیص دهید که به انسولین مقاوم هستید. برای این کار باید آزمایش خون بدهید تا سطح قند خونتان بررسی شود.

به همین ترتیب، بدون مراجعه به پزشک، متوجه نخواهید شد که آیا به بیشتر بیماری‌های دیگری که بخشی از سندرم مقاومت به انسولین هستند (فشار خون بالا، سطح کلسترول “خوب” پایین و تری گلیسیرید بالا) مبتلا هستید یا خیر.

برخی از نشانه‌های مقاومت به انسولین عبارتند از:

• دور کمر بیش از ۴۰ اینچ در مردان و ۳۵ اینچ در زنان
• فشار خون ۱۳۰/۸۰ یا بالاتر
• سطح گلوکز ناشتا بیش از ۱۰۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر (mg/dL)
• سطح تری گلیسیرید ناشتا بالای ۱۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر
• سطح کلسترول HDL کمتر از ۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر در مردان و ۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر در زنان
• برچسب‌های پوستی
• لکه‌های تیره و مخملی پوست زیر بغل یا روی گردن (آکانتوزیس نیگریکانس)
• آسیب به رگ‌های خونی ریز در پشت چشم‌ها، که می‌تواند منجر به وضعیتی به نام رتینوپاتی شود

چه چیزی باعث مقاومت به انسولین می‌شود؟

متخصصان هنوز به طور کامل نمی‌دانند چه چیزی باعث مقاومت به انسولین و پیش‌دیابت می‌شود.

مواردی که می‌توانند احتمال این وضعیت را افزایش دهند عبارتند از:

• داشتن اضافه وزن، به خصوص چربی شکم
• سبک زندگی غیرفعال
• رژیم غذایی سرشار از کربوهیدرات
• ابتلا به دیابت بارداری
• شرایط سلامتی (مانند بیماری کبد چرب غیرالکلی)
• سابقه خانوادگی دیابت
• سیگار کشیدن
• پیشینه‌های نژادی یا قومی خاص: اگر سیاه‌پوست، آسیایی-آمریکایی یا اسپانیایی/لاتین باشید، احتمال بیشتری دارد که به انسولین مقاوم شوید. مردم بومی آلاسکا، ایالات متحده آمریکا و جزایر اقیانوس آرام نیز در معرض خطر بالایی هستند.
• سن: احتمال ابتلا بعد از ۴۵ سالگی بیشتر است.
• اختلالات هورمونی مانند سندرم کوشینگ، آکرومگالی و کم‌کاری تیروئید
• داروهایی مانند استروئیدها، برخی از داروهای درمان HIV و برخی داروهای فشار خون
• بیماری‌های ارثی از جمله دیستروفی میوتونیک و لیپودیستروفی ارثی
• شرایط خواب مانند آپنه خواب

مقاومت به انسولین و سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS)

سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) تا 15٪ از خانم‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این یکی از شایع‌ترین علل ناباروری است. 

اگر سندرم تخمدان پلی‌کیستیک دارید، میزان هورمونی به نام آندروژن در بدنتان بیش از حد معمول است. این می‌تواند بارداری را برای شما دشوار کند. همچنین باعث علائم دیگری مانند آکنه و نازک شدن مو می‌شود. اکثر افراد مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک مقاوم به انسولین نیز هستند. 

ارتباط بین مقاومت به انسولین و سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS) هنوز مشخص نیست، اما در حال بررسی است. سابقه خانوادگی شما ممکن است نقشی داشته باشد، زیرا اگر مادر یا خواهرتان به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک یا دیابت نوع ۲ مبتلا باشند، احتمال ابتلای شما به این بیماری بیشتر است. وزن اضافی نیز می‌تواند یک عامل باشد.

تشخیص مقاومت به انسولین

آزمایش مقاومت به انسولین

هیچ آزمایش خاصی برای تشخیص آن وجود ندارد. برای تشخیص مقاومت به انسولین، پزشک شما به ترکیبی از موارد زیر تکیه خواهد کرد:

سوالات. به عنوان مثال، آنها می‌خواهند در مورد سابقه سلامت خانواده شما بدانند.

معاینه فیزیکی. آنها شما را وزن می‌کنند و فشار خون شما را بررسی می‌کنند.

آزمایش قند خون ناشتا. این آزمایش خون، قند خون شما را پس از حداقل ۸ ساعت ناشتا بودن اندازه‌گیری می‌کند.

آزمایش تحمل گلوکز خوراکی. ابتدا، آزمایش گلوکز ناشتا انجام می‌دهید. سپس یک محلول قندی می‌نوشید. دو ساعت بعد، آزمایش خون دیگری انجام می‌دهید.

آزمایش هموگلوبین A1c . این آزمایش خون میانگین سطح قند خون شما را در ۲ تا ۳ ماه گذشته نشان می‌دهد. پزشکان از آن برای تشخیص پیش‌دیابت یا دیابت استفاده می‌کنند. ممکن است برای تأیید نتایج، لازم باشد بیش از یک بار آزمایش را انجام دهید.

پنل لیپید. لیپیدها ترکیبات چربی در خون شما هستند، مانند کلسترول LDL “بد” و HDL “خوب” و تری گلیسیرید. آزمایش خون می‌تواند سطح آنها را بررسی کند. تری گلیسیرید بالا و کلسترول “خوب” پایین با مقاومت به انسولین و دیابت نوع 2 مرتبط هستند.

چگونه مقاومت به انسولین به دیابت نوع 2 تبدیل می‌شود؟

اگر لوزالمعده شما نتواند انسولین اضافی کافی برای جبران مقاومت به انسولین تولید کند، سطح قند خون شما می‌تواند تا زمانی که به پیش‌دیابت مبتلا شوید، افزایش یابد. 

شما باید از سن ۳۵ سالگی غربالگری شوید. اگر وزن اضافی دارید یا سایر عوامل خطر دیابت را دارید، پزشک ممکن است زودتر شما را غربالگری کند. اگر در دوران بارداری دیابت بارداری داشته‌اید، باید حداقل هر ۳ سال یکبار آزمایش دهید.

این نتایج آزمایش خون نشان می‌دهد که شما پیش‌دیابت دارید:

• آزمایش قند خون ناشتا: ۱۰۰-۱۲۵
• آزمایش تحمل گلوکز خوراکی: ۱۴۰-۱۹۹ بعد از آزمایش دوم
• نتایج A1c از ۵.۷٪ تا ۶.۴٪

اگر به پیش‌دیابت مبتلا هستید، احتمالاً باید حداقل سالی یک بار این آزمایش را تکرار کنید تا پزشک بتواند سطح گلوکز خون شما را تحت نظر داشته باشد. اگر نتوانید آن را مدیریت کنید، قند خون شما همچنان بالا خواهد رفت. 

اگر سطح آزمایش شما به موارد زیر برسد، دیابت نوع ۲ در شما تشخیص داده می‌شود :

• آزمایش قند خون ناشتا: ۱۲۶ یا بالاتر
• آزمایش تحمل گلوکز خوراکی: ۲۰۰ یا بالاتر پس از آزمایش دوم
• نتایج A1c برابر با ۶.۵٪ یا بالاتر

درمان مقاومت به انسولین

هدف از درمان مقاومت به انسولین، کاهش سطح قند خون و جلوگیری از دیابت نوع ۲ است. 

دارو برای مقاومت به انسولین

 هیچ دارویی وجود ندارد که بتواند مقاومت به انسولین را درمان کند. اما پزشک شما ممکن است داروهایی را برای درمان سایر مشکلات سلامتی شما، مانند فشار خون بالا یا کلسترول LDL (“بد”) بالا تجویز کند.

اگر در معرض خطر ابتلا به دیابت هستید، ممکن است دارویی به نام متفورمین (فورتامت، گلوکوفاژ، گلومتزا، ریومت) نیز برای شما تجویز شود. این دارو معمولاً برای افراد مبتلا به دیابت تجویز می‌شود تا به کنترل قند خون کمک کند.

معکوس کردن مقاومت به انسولین

تغییرات سبک زندگی مانند این موارد اغلب می‌توانند به معکوس کردن مقاومت به انسولین کمک کنند .

ورزش کنید. فعال بودن، نحوه‌ی استفاده‌ی بدن از انسولین را بهبود می‌بخشد. فعالیتی را پیدا کنید که از آن لذت می‌برید تا احتمال انجام آن بیشتر شود. حداقل 30 دقیقه فعالیت متوسط ​​(مانند پیاده‌روی سریع) را 5 روز یا بیشتر در هفته هدف قرار دهید. تازه شروع کرده‌اید؟ برای رسیدن به این هدف تلاش کنید.

به وزن سالم برسید. کاهش وزن حتی ۵ تا ۷ درصد از وزن می‌تواند خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را واقعاً کاهش دهد. اگر مطمئن نیستید که چگونه به هدف کاهش وزن خود برسید، از پزشک خود بپرسید. همچنین می‌توانید با یک متخصص تغذیه و یک مربی شخصی معتبر صحبت کنید.

غذاهای فرآوری‌شده کمتری بخورید. در حالی که هیچ غذایی “بد” یا ممنوع نیست، سعی کنید مصرف کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده (مانند محصولات پخته‌شده بسته‌بندی‌شده) را کاهش دهید، که به بدن شما دستور می‌دهند انسولین بیشتری تولید کند.

استرس خود را مدیریت کنید. وقتی استرس دارید، سطح قند خون شما می‌تواند افزایش یابد. اگر نگرانی‌های زیادی دارید یا احساس می‌کنید که تحت فشار هستید، صحبت با یک مشاور یا درمانگر می‌تواند کمک کند.

به اندازه کافی بخوابید. خوابیدن کمتر از ۷ ساعت در شب می‌تواند مقاومت به انسولین را افزایش دهد. برای استراحت بیشتر، سعی کنید بعد از ساعت ۳ بعد از ظهر چرت نزنید و از مصرف الکل و وعده‌های غذایی حجیم قبل از خواب خودداری کنید. 

سیگار کشیدن را ترک کنید. تنباکو می‌تواند مقاومت به انسولین را افزایش دهد.

به خاطر داشته باشید که مقاومت به انسولین یک بیماری پیچیده است که پزشکان آن را به طور کامل درک نمی‌کنند. در برخی موارد، ممکن است سطح قند خون شما به سطح طبیعی برنگردد. اما هنوز هم می‌توانید آن را مدیریت کنید.

عوارض مقاومت به انسولین

اگر مقاومت به انسولین درمان نشود، می‌تواند منجر به موارد زیر شود:

• بیماری کبد
• افزایش تری گلیسیرید
• افزایش کلسترول LDL (“بد”)
• بیماری قلبی
• مشکلات چشمی
• برخی از انواع سرطان
• بیماری آلزایمر

افزایش وزن ناشی از مقاومت به انسولین

در کوتاه مدت، سطح بالای قند خون می‌تواند باعث افزایش وزن شما شود. کاهش این وزن اضافی می‌تواند یک چالش باشد زیرا بدن شما از آن سلول‌های چربی برای ذخیره گلوکز اضافی استفاده می‌کند.

زندگی با مقاومت به انسولین

مقاومت به انسولین و مکمل‌ها

تحقیقات بیشتری باید انجام شود، اما مکمل‌هایی که حاوی هر یک از موارد زیر هستند، ممکن است به کنترل قند خون شما کمک کنند.

• دارچین کاسیا
• جینسینگ
• منیزیم

قبل از امتحان کردن هرگونه مکمل، حتی اگر به عنوان “ایمن” یا “طبیعی” تبلیغ شوند، حتماً با پزشک خود مشورت کنید. بسته به وضعیت سلامتی یا سایر داروهایی که مصرف می‌کنید، ممکن است آنها همچنان مضر باشند.

مقاومت به انسولین و رژیم غذایی شما

هیچ رژیم غذایی خاصی به عنوان بهترین رژیم برای بهبود مقاومت به انسولین اثبات نشده است. اما خوردن غذاهایی که کربوهیدرات بالایی دارند می‌تواند آن را بدتر کند. همچنین ایده خوبی است که غذاهای فرآوری شده (غذاهایی که تمام مواد تشکیل دهنده ذکر شده روی برچسب آنها را نمی‌شناسید) و غذاهای پرچرب را محدود کنید. 

در عوض، سعی کنید بیشتر غذا بخورید:

غذاهای پرفیبر. این غذاها به مدیریت قند خون شما کمک می‌کنند زیرا باعث می‌شوند برای مدت طولانی احساس سیری کنید. 

غذاهای کم گلیسمی. شاخص گلیسمی (GI) غذاها را بر اساس سرعت افزایش قند خون رتبه بندی می کند. 

غذاهای با شاخص گلیسمی بالا اغلب کربوهیدرات و قند بالایی دارند، اما فیبر کمی دارند. آنها به سرعت قند خون و انسولین شما را افزایش می‌دهند.

نمونه‌هایی از غذاهای با شاخص گلیسمی بالا که باید محدود شوند عبارتند از:

• نان سفید
• سیب زمینی سفید
• بیگل
• کیک برنجی
• محصولات پخته شده مانند کیک و دونات
• نوشیدنی‌های شیرین مانند نوشابه و آبمیوه

از سوی دیگر، غذاهای با شاخص گلیسمی پایین، تأثیر کم و آهسته‌ای بر قند خون شما دارند. اینها غذاهایی هستند که باید سعی کنید اغلب آنها را بخورید. 

برخی از مثال‌ها عبارتند از:

• بیشتر انواع میوه‌های تازه یا یخ‌زده
• سبزیجات تازه یا منجمد
• لوبیا
• حبوبات (مانند بادام زمینی یا عدس)
• محصولات لبنی کم‌چرب
• غلات کم فرآوری شده (مانند کینوا)
• ماست
• برنج قهوه‌ای
• سبزیجات برگ‌دار

غذاهای با شاخص گلیسمی متوسط ​​مانند موارد زیر، قند خون شما را در سطح “میانی” بالا می‌برند. می‌توانید آنها را به عنوان غذاهایی که گاهی اوقات یا به مقدار کم مصرف می‌شوند، در نظر بگیرید.

• نان سبوس‌دار
• موز
• گیلاس
• کوسکوس
• ذرت
• غلات صبحانه جو دوسر

سایر برنامه‌های غذایی برای کاهش مقاومت به انسولین

پزشک شما همچنین می‌تواند پیشنهاد کند که موارد زیر را امتحان کنید:

رژیم غذایی DASH ( رویکردهای غذایی برای توقف فشار خون بالا). این رژیم می‌تواند به کاهش مقاومت به انسولین و پایین آوردن فشار خون کمک کند. همچنین می‌تواند به کاهش وزن و بهبود کلسترول “خوب” شما کمک کند.

سعی کن بیشتر بخوری:

• غلات کامل
• لبنیات بدون چربی یا کم چرب
• میوه‌ها
• سبزیجات
• مرغداری
• ماهی
• آجیل

شما سعی خواهید کرد موارد زیر را کاهش دهید:

• گوشت‌های چرب
• محصولات لبنی پرچرب
• روغن‌های گرمسیری (مانند روغن نارگیل و روغن نخل)
• شیرینی‌ها 
• نوشیدنی‌های شیرین‌شده با شکر

رژیم غذایی مدیترانه‌ای . این رژیم بیشتر یک سبک زندگی است تا یک برنامه غذایی. نشان داده شده است که به مقاومت به انسولین کمک می‌کند و می‌تواند خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را کاهش دهد. شما سعی خواهید کرد به جای فست فودهایی که در حال حرکت می‌خورید یا در خانه گرم می‌کنید، غذاهای سالم‌تر و تازه‌تر و فصلی بخورید. همچنین سعی خواهید کرد به طور منظم ورزش کنید و به زمان غذا خوردن به عنوان زمانی برای استراحت و گذراندن وقت با دوستان و خانواده فکر کنید.

به طور کلی، شما:

• هر روز میوه، سبزیجات، لوبیا، غلات کامل، گیاهان تازه، ادویه‌ها، حبوبات و دانه‌ها بخورید
• از روغن زیتون فرابکر استفاده کنید
• اغلب محصولات لبنی تخمیر شده مانند ماست و پنیر بخورید
• هفته‌ای دو بار ماهی و غذاهای دریایی بخورید
• گاهی تخم مرغ و مرغ بخورید
• به ندرت شیرینی، غذاهای فرآوری شده یا گوشت قرمز بخورید
• آب زیاد بنوشید

با پزشک خود در مورد تغییرات غذایی که احساس می‌کند بیشترین سود را برای شما خواهد داشت، صحبت کنید. 

خلاصه مطلب

مقاومت به انسولین تضمین نمی‌کند که شما به دیابت مبتلا خواهید شد. اما ایجاد تغییراتی در عادات غذایی و سطح فعالیت بدنی شما مهم است، زیرا عادات روزانه سالم می‌توانند از سلامت شما محافظت کنند. آزمایش منظم خون به پزشک کمک می‌کند تا سطح گلوکز شما را تحت نظر داشته باشد.

نوشته مقاومت به انسولین – آنچه باید بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

سال‌ها پیش، به ندرت پیش می‌آمد که کودکی مبتلا به دیابت نوع ۲ باشد. پزشکان قبلاً فکر می‌کردند که بچه‌ها فقط به دیابت نوع ۱ مبتلا می‌شوند. حتی برای مدت طولانی به آن دیابت نوجوانان می‌گفتند.

دیگر نه. اکنون، طبق گزارش CDC، بیش از ۲۰۸۰۰۰ نفر زیر ۲۰ سال به دیابت مبتلا هستند. این تعداد شامل دیابت نوع ۱ و نوع ۲ می‌شود.

در اینجا مواردی که باید در صورت تشخیص دیابت نوع ۲ در فرزندتان بدانید، آورده شده است.

دیابت نوع ۲ چیست؟

احتمالاً نام دیابت و قند خون بالا را در کنار هم شنیده‌اید. اتفاقی که می‌افتد این است: دستگاه گوارش شما کربوهیدرات‌ها را به نوعی قند به نام گلوکز تجزیه می‌کند. لوزالمعده شما هورمونی به نام انسولین تولید می‌کند که گلوکز را از خون شما به سلول‌هایتان منتقل می‌کند، جایی که برای سوخت استفاده می‌شود.

در دیابت نوع ۲، سلول‌های بدن کودک شما به انسولین پاسخ نمی‌دهند و گلوکز در جریان خون او تجمع می‌یابد. به این حالت مقاومت به انسولین می‌گویند. در نهایت، سطح قند خون او آنقدر بالا می‌رود که دیگر نمی‌تواند آن را مدیریت کند. این می‌تواند در آینده منجر به بیماری‌های دیگری مانند بیماری‌های قلبی، نابینایی و نارسایی کلیه شود.

چه کسی به آن مبتلا می‌شود؟

دیابت نوع ۲ به احتمال زیاد کودکانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد که:

• دختران
• اضافه وزن
• سابقه خانوادگی دیابت داشته باشید
• سرخپوست آمریکایی، آفریقایی آمریکایی، آسیایی یا اسپانیایی/لاتین تبار
• مشکلی به نام مقاومت به انسولین دارید

بزرگترین علت دیابت نوع ۲ در کودکان، وزن اضافی است. در ایالات متحده، تقریباً از هر ۳ کودک، ۱ نفر اضافه وزن دارد. وقتی کودکی خیلی چاق می‌شود، احتمال ابتلا به دیابت در او دو برابر می‌شود.

یک یا چند مورد از این موارد ممکن است در افزایش وزن یا چاقی نقش داشته باشند:

• تغذیه ناسالم
• کمبود فعالیت بدنی
• اعضای خانواده (زنده یا مرده) که اضافه وزن داشته‌اند
• به ندرت، مشکل هورمونی یا سایر بیماری‌ها

همانند بزرگسالان، دیابت نوع ۲ بیشتر احتمال دارد کودکانی را که وزن اضافی در اطراف شکم دارند، تحت تأثیر قرار دهد.

علائم چیست؟

در ابتدا، ممکن است هیچ علامتی وجود نداشته باشد. با گذشت زمان، ممکن است متوجه موارد زیر شوید:

• کاهش وزن بی‌دلیل
• گرسنگی یا تشنگی زیاد، حتی پس از غذا خوردن
• خشکی دهان
• ادرار زیاد
• خستگی
• تاری دید
• تنفس سنگین
• بهبود آهسته زخم‌ها یا بریدگی‌ها
• خارش پوست
• بی‌حسی یا سوزن سوزن شدن در دست‌ها یا پاها

در صورت مشاهده هر یک از این علائم، فرزندتان را نزد پزشک ببرید.
 

چگونه درمان می‌شود؟

اولین قدم این است که فرزندتان را نزد پزشک ببرید. آنها می‌توانند بر اساس سن، وزن و قد کودک تشخیص دهند که آیا اضافه وزن دارد یا خیر. آنها قند خون او را آزمایش می‌کنند تا ببینند آیا دیابت دارد یا پیش‌دیابت. اگر دیابت داشته باشد، ممکن است چند مرحله اضافی لازم باشد تا مشخص شود که دیابت نوع ۱ است یا نوع ۲.

تا زمانی که مطمئن نشوند، ممکن است به آنها انسولین بدهند. به محض اینکه دیابت نوع ۲ را تأیید کنند، از شما می‌خواهند که در ایجاد تغییرات در سبک زندگی به آنها کمک کنید. ممکن است پیشنهاد کنند که دارویی به نام متفورمین مصرف کنند. این دارو، همراه با لیراگلوتاید و انسولین، تنها سه داروی کاهنده قند خون هستند که برای کودکان زیر ۱۸ سال تأیید شده‌اند، اما داروهای دیگر نیز در حال مطالعه هستند.
 

فرزند شما باید هر ۳ ماه یکبار آزمایش هموگلوبین A1c انجام دهد . این آزمایش میانگین سطح قند خون او را در آن دوره اندازه‌گیری می‌کند.

آنها باید قند خون خود را بررسی کنند:

• چه زمانی درمان را شروع می‌کنند یا تغییر می‌دهند؟
• اگر به اهداف درمانی خود نرسند
• اگر مجبور به مصرف انسولین هستند
• اگر داروی سولفونیل اوره مصرف می‌کنند

پزشک به شما آموزش می‌دهد که چگونه قند خون خود را آزمایش کنید و به شما می‌گوید که هر چند وقت یکبار این کار را انجام دهید. اکثر متخصصان در صورت مصرف انسولین، سه بار یا بیشتر در روز را پیشنهاد می‌کنند. اگر انسولین مصرف نمی‌کنند، می‌توانند دفعات کمتری این کار را انجام دهند، اما باید این کار را بعد از غذا انجام دهند. آن‌ها می‌توانند از آزمایش سنتی قند خون با نوک انگشت یا مانیتور مداوم گلوکز استفاده کنند.

مراحلی که می‌توانید بردارید

برای اینکه فرزندتان تغذیه‌ی منظمی داشته باشد و قند خونش کنترل شود:

• با یک متخصص تغذیه برای ایجاد یک برنامه غذایی همکاری کنید: سه وعده غذایی در روز و چند میان وعده برنامه ریزی شده در بین آنها. اندازه وعده های غذایی را معقول نگه دارید.
• برای جلوگیری از افزایش ناگهانی قند خون بعد از غذا، در هر وعده غذایی تقریباً به یک میزان کربوهیدرات مصرف کنید. کربوهیدرات‌ها بیشتر از سایر غذاها بر قند خون تأثیر می‌گذارند.
• به فرزندتان نشان دهید که چگونه کربوهیدرات‌ها را بشمارد.
• ناهار مدرسه فرزندتان را بسته‌بندی کنید. اگر قرار است ناهار بخرند، از منوی غذا مطلع شوید تا بتوانید انسولین و بقیه وعده‌های غذایی او را بهتر مدیریت کنید.
• جعبه‌هایی را با آبمیوه، تنقلات، قرص‌های قند و سایر چیزهایی که فرزندتان برای درمان قند خون پایین نیاز دارد، بسته‌بندی کنید . نام او را روی جعبه بنویسید و یکی از آنها را به فرزندتان، پرستار مدرسه و معلمش بدهید.
• طوری برنامه‌ریزی کنید که هر روز تقریباً در یک زمان مشخص غذا بخورند.

آنها همچنین باید حداقل روزانه ۶۰ دقیقه ورزش کنند. زمان استفاده از صفحه نمایش در خانه را به کمتر از ۲ ساعت در روز محدود کنید.

فرزندتان را درگیر کنید

یکی از بهترین کارهایی که می‌توانید برای فرزندتان انجام دهید این است که او را در مدیریت بیماری‌اش مشارکت دهید. هر چه بیشتر این کار را انجام دهد، اعتماد به نفس بیشتری خواهد داشت.

در مورد آنچه فکر می‌کنید فرزندتان می‌تواند از عهده‌اش برآید، بهترین قضاوت خود را داشته باشید. حتی وقتی مسئولیت‌های بیشتری را به عهده می‌گیرند، مراقب اوضاع باشید و در صورت نیاز از آنها حمایت کنید.

در سنین ۳ تا ۷ سالگی، آنها می‌توانند:

• انتخاب کنید که از کدام انگشت برای بررسی سطح قند خون استفاده کنید.
• محل تزریق انسولین را انتخاب کنید.
• قبل از بیرون آوردن قلم یا سرنگ انسولین، تعداد دفعات مصرف را بشمارید.

در سنین ۸ تا ۱۱ سالگی، آنها ممکن است:

• در حالی که شما تماشا می‌کنید، به خودشان انسولین تزریق می‌کنند.
• علائم قند خون پایین را تشخیص داده و خود را درمان کنند.
• شمارش کربوهیدرات را یاد بگیرید و شروع به انتخاب برخی از گزینه‌های غذایی سالم کنید.

در سن ۱۲ سالگی و بالاتر، آنها ممکن است:

• قند خون را بررسی کنید و به طور فزاینده‌ای انسولین را به تنهایی مصرف کنید.
• کربوهیدرات‌ها را بشمارید.
• برای زمان مصرف قرص یا بررسی سطح هورمون‌ها، یادآوری تنظیم کنید.

سال‌های نوجوانی می‌تواند چالش‌های جدیدی را به همراه داشته باشد. تغییرات فیزیکی در دوران بلوغ می‌تواند کنترل قند خون را دشوارتر کند. همچنین، ممکن است مشکلات مربوط به وزن و تصویر بدن شروع به بروز کند. مراقب مشکلات عاطفی فرزندتان مانند افسردگی و اضطراب باشید و همچنین مراقب اختلالات خوردن باشید. اگر نگرانی دارید، با پزشک او صحبت کنید. ممکن است بخواهید درمان را در نظر بگیرید.

نکاتی برای ایمن نگه داشتن فرزندتان

برای حفظ سلامت و ایمنی فرزندتان در خانه و مدرسه، نکات زیر را رعایت کنید:

• مطمئن شوید که فرزندتان همیشه دستبند یا گردنبند شناسایی پزشکی به گردن دارد. این امر به ویژه زمانی که او با شما نیست، اهمیت دارد.
• یک برنامه کتبی دقیق برای نحوه مدیریت وضعیت فرزندتان، از جمله نحوه تزریق انسولین، برنامه وعده‌های غذایی و میان وعده‌ها و محدوده قند خون هدف، به مدرسه ارائه دهید. می‌توانید خودتان این برنامه را ایجاد کنید یا از الگویی به نام برنامه مدیریت پزشکی دیابت استفاده کنید.
• یک برنامه آموزشی فردی ایجاد کنید. این اسناد، موارد موجود در برنامه پزشکی دیابت فرزند شما را در بر می‌گیرد و مسئولیت‌های مدرسه را شرح می‌دهد. آن‌ها به حفظ امنیت فرزندتان کمک می‌کنند و اطمینان حاصل می‌کنند که او از آموزش و فرصت‌های مشابه دیگران بهره‌مند می‌شود.
• مطمئن شوید که مدرسه فرزندتان، مربیان، والدین دوستان و دیگران می‌دانند که در مواقع اضطراری چگونه با شما و پزشک فرزندتان تماس بگیرند.
• به کودک، خانواده و هر کسی که مسئول اوست، آموزش دهید که چگونه متوجه قند خون پایین شود و در مورد آن چه کاری انجام دهد.

وقتی فرزندتان در مدیریت دیابت اشتباه می‌کند، سعی کنید آرامش خود را حفظ کنید . شما نیاز دارید که فرزندتان به جای تلاش برای پنهان کردن چیزی، در بیان آن به شما احساس راحتی کند.

آیا می‌توانید از آن جلوگیری کنید؟

همان مراحلی که برای درمان دیابت نوع ۲ در کودکان استفاده می‌شود، می‌تواند از آن نیز پیشگیری کند. کالری، غذاهای نشاسته‌ای فرآوری شده، چربی‌های ناسالم و شیرینی‌ها را در رژیم غذایی کودک خود کاهش دهید. مطمئن شوید که آنها هر روز فعالیت بدنی دارند. مطالعات نشان می‌دهد که ورزش تأثیر چشمگیری در کاهش مقاومت به انسولین دارد. اینها دو راه مهم برای کمک به کودک شما برای رسیدن به وزن سالم و سطح قند خون طبیعی و حفظ آن هستند.
 

نگرانی‌های ویژه

کودکان – به ویژه نوجوانان – ممکن است برای ایجاد تغییرات در پیشگیری یا مدیریت دیابت نوع ۲ با مشکل مواجه شوند. در اینجا چند راه وجود دارد که می‌توانید به آنها کمک کنید:

• با فرزندتان صادقانه در مورد سلامتی و وزن صحبت کنید. از او حمایت کنید. او را تشویق کنید تا در مورد نگرانی‌هایش صحبت کند.
• فرزندتان را برای درمان‌های خاص از دیگران جدا نکنید. تمام خانواده شما می‌توانند از ایجاد تغییر در رژیم غذایی و فعالیت بدنی بهره‌مند شوند.
• تغییرات را به آرامی ایجاد کنید. همانطور که ابتلا به دیابت زمان برد، دستیابی به سلامت بهتر نیز زمان خواهد برد.
• فعالیت‌های بیشتری را که فرزندتان از آنها لذت می‌برد، انجام دهید. مدت زمانی را که خانواده‌تان صرف تماشای تلویزیون یا بازی‌های ویدیویی می‌کنند، کاهش دهید.
• اگر فرزندتان از دنبال کردن برنامه‌اش امتناع می‌کند، سعی کنید دلیل آن را پیدا کنید. برای مثال، نوجوانان با تغییرات هورمونی، کمبود وقت، فشار همسالان و سایر مواردی که برایشان مهم‌تر از سلامتی‌شان به نظر می‌رسد، دست و پنجه نرم می‌کنند.
• اهداف کوچک و قابل دستیابی تعیین کنید. وقتی فرزندتان به هر هدف رسید، پاداش‌های ویژه‌ای برای او در نظر بگیرید. سپس به سراغ هدف بعدی بروید.
• برای ایده‌های بیشتر در مورد چگونگی کمک به فرزندتان برای سالم‌تر شدن، با یک مربی دیابت، پزشک، متخصص تغذیه یا سایر متخصصان دیابت صحبت کنید.

با همکاری شما، فرزندتان و تیم مراقبت‌های بهداشتی دیابت او می‌توانید مطمئن باشید که او برای سال‌های آینده سالم خواهد ماند.

نوشته دیابت نوع ۲ در کودکان اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

دیابت بارداری، قند خون بالایی است که فقط در دوران بارداری به آن دچار می‌شوید. کلمه “بارداری” به زمانی اشاره دارد که نوزاد در رحم رشد می‌کند. در مطالعه‌ی متا آناليزی که توسط جعفري شبيري و همکارانش در ارتباط با ميزان شيوع و عوامل خطر ساز ديابت بارداري در ايران انجام شده است، شيوع ديابت بارداري بطور کلي 4/3 درصد ( از حداقل 3/1 تا حداکثر 8/18 درصد) گزارش شده است. حتی اگر قبل از بارداری دیابت نداشته‌اید، ممکن است به آن مبتلا شوید.

کنترل خوب قند خون برای سلامت شما و فرزندتان مهم است. اولین قدم در مدیریت آن، درک علل دیابت بارداری است.

بارداری و قند خون بالا

وقتی غذا می‌خورید، بدن شما کربوهیدرات‌های موجود در غذا را به قندی به نام گلوکز تجزیه می‌کند. این قند وارد جریان خون شما می‌شود. از آنجا، به سلول‌های شما می‌رود تا به بدن شما انرژی بدهد. عضوی به نام پانکراس هورمونی به نام انسولین تولید می‌کند که به انتقال قند به سلول‌های شما و کاهش مقدار آن در خون شما کمک می‌کند.

در دوران بارداری، جفت – عضوی که به کودک شما غذا می‌دهد و اکسیژن می‌رساند – هورمون‌هایی آزاد می‌کند که به رشد کودک شما کمک می‌کند. برخی از این هورمون‌ها، تولید یا استفاده از انسولین را برای بدن شما دشوارتر می‌کنند. به این حالت مقاومت به انسولین می‌گویند.

برای ثابت نگه داشتن سطح قند خون، لوزالمعده شما باید انسولین بیشتری تولید کند — تا سه برابر بیشتر از حد معمول. اگر نتواند انسولین اضافی کافی تولید کند، قند خون شما بالا می‌رود و به دیابت بارداری مبتلا می‌شوید.

چرا به دیابت بارداری مبتلا می‌شوید؟

اگر موارد زیر را داشته باشید، احتمال ابتلا به این بیماری در شما بیشتر است:

• قبل از بارداری اضافه وزن داشتید؛ وزن اضافی استفاده از انسولین را برای بدن شما دشوارتر می‌کند.
• در دوران بارداری خیلی سریع وزن اضافه می‌کنید
• شما والدین، برادر یا خواهری دارید که دیابت نوع ۲ دارد
• سطح قند خون شما بالاست، اما نه به اندازه‌ای که دیابت در شما تشخیص داده شود؛ به این حالت پیش‌دیابت می‌گویند .
• در بارداری قبلی دیابت بارداری داشته‌اید
• سن شما بالای ۲۵ سال است
• شما نوزادی با وزن بیش از 4 کیلوگرم به دنیا آورده‌اید
• شما نوزادی داشتید که مرده به دنیا آمد
• شما به بیماری به نام سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) مبتلا هستید

کاری که می‌توانید انجام دهید

دیابت بارداری معمولاً در ابتدای سه ماهه سوم شروع می‌شود. با این حال، اگر برخی از عوامل خطر را داشته باشید، پزشک ممکن است آزمایش گلوکز اولیه را در اواخر سه ماهه اول توصیه کند. این آزمایش دوباره بین هفته‌های ۲۴ تا ۲۸ بارداری تکرار می‌شود و اگر نتیجه آزمایش منفی باشد، دیگر آزمایش نخواهید شد. برای آزمایش، یک تکنسین آزمایشگاه قند خون شما را پس از نوشیدن یک نوشیدنی شیرین بررسی می‌کند.

با پزشک خود برای کاهش قند خون در دوران بارداری همکاری کنید. بسته به نتایج آزمایش شما، این ممکن است به معنای تغییر رژیم غذایی یا دارو باشد. وقتی قند خون خود را کنترل می‌کنید، احتمال ابتلای نوزاد شما به دیابت، وزن سنگین‌تر از حد معمول یا سایر مشکلات سلامتی کمتر خواهد بود.

نوشته چه چیزی باعث دیابت بارداری می‌شود؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

کتوز چیست؟

کتوز فرآیندی است که زمانی اتفاق می‌افتد که بدن شما کربوهیدرات کافی برای سوزاندن و تولید انرژی ندارد. در عوض، چربی می‌سوزاند و موادی به نام کتون تولید می‌کند که می‌تواند از آنها برای سوخت استفاده کند.

کتوز کلمه‌ای است که احتمالاً وقتی به دنبال اطلاعاتی در مورد دیابت یا کاهش وزن هستید، با آن مواجه خواهید شد. آیا این چیز خوبی است یا بد؟ بستگی دارد.

کتوتیس و دیابت

کتوز و رژیم کتو

رژیم‌های غذایی “کتو” برنامه‌های محبوب کاهش وزن هستند که کتوز را تقویت می‌کنند. کتوز علاوه بر کمک به چربی‌سوزی، می‌تواند باعث شود احساس گرسنگی کمتری داشته باشید. همچنین به شما در حفظ عضلات کمک می‌کند.

برای افراد سالمی که دیابت ندارند و باردار نیستند، کتوز معمولاً پس از ۳ یا ۴ روز مصرف کمتر از ۵۰ گرم کربوهیدرات در روز شروع می‌شود. این مقدار حدود سه برش نان، یک فنجان ماست میوه‌ای کم‌چرب یا دو موز کوچک است. شما می‌توانید کتوز را با روزه گرفتن نیز شروع کنید.

رژیم غذایی سرشار از چربی و پروتئین اما بسیار کم کربوهیدرات، رژیم کتوژنیک یا ” کتو ” نامیده می‌شود.

برنامه غذایی کتو

یک برنامه غذایی کتو کربوهیدرات را به طور کامل حذف نمی‌کند، اما باید مصرف خود را به ۵۰ گرم در روز محدود کنید. ممکن است کربوهیدرات را به عنوان چیزهایی مانند نان و ماکارونی در نظر بگیرید، اما میوه‌ها نیز سرشار از کربوهیدرات هستند.

سبزیجات

هر روز، باید پنج وعده سبزیجات غیرنشاسته‌ای بخورید. (هر وعده حدود نصف فنجان سبزیجات پخته یا یک فنجان سبزیجات خام است) سبزیجات غیرنشاسته‌ای که می‌توانید به راحتی پیدا کنید عبارتند از:

• کنگر فرنگی
• مارچوبه
• لوبیا سبز
• چغندر
• کلم بروکلی
• کلم بروکسل
• کلم
• گل کلم
• کرفس
• خیار
• بادمجان
• سبزیجات برگ‌دار مانند کلم، خردل، کلم پیچ و شلغم
• قارچ
• بامیه
• فلفل
• تربچه
• سبزیجات سالادی مانند کاسنی فرنگی، اسکارول، کاهو، کاهوی رومی، اسفناج، آرگولا، ترب کوهی و شاهی آبی
• اسکواش
• گوجه فرنگی
• شلغم

پروتئین

روزانه حداقل ۶۰ گرم پروتئین مصرف کنید. منابع خوب پروتئین عبارتند از:

• مرغ
• گوشت بدون چربی
• ماهی
• پروتئین‌های گیاهی

ممکن است وقتی قصد دارید به کتوز برسید، مثل همیشه گرسنه نباشید. سعی کنید ابتدا بخش پروتئینی وعده غذایی خود را بخورید تا مطمئن شوید که به اهداف پروتئینی خود رسیده‌اید.

چربی‌های سالم

اینها منبع خوبی از مواد مغذی با کالری متراکم هستند. آنها همچنین می‌توانند کلسترول “بد” شما را کاهش دهند . مثال‌ها عبارتند از:

• آووکادو
• روغن کانولا
• روغن زیتون
• روغن گلرنگ
• آجیل‌هایی مانند بادام زمینی، بادام هندی، بادام، گردوی آمریکایی و گردو
• کره بادام زمینی و روغن بادام زمینی
• ماهی‌های چرب مانند ماهی سالمون، ماهی خال مخالی و ماهی تن
• توفو
• دانه کتان و روغن دانه کتان
• تخم مرغ
• تخمه آفتابگردان

میوه‌ها

شما باید مصرف میوه را محدود کنید زیرا کربوهیدرات بالایی دارد. روزانه یک فنجان میوه مصرف کنید. انواع توت‌ها انتخاب خوبی هستند زیرا کربوهیدرات کمتری نسبت به سایر میوه‌ها دارند.

مایعات

از نوشیدنی‌هایی که با شکر شیرین شده‌اند، پرهیز کنید. اما سعی کنید روزانه 1.8 لیتر مایعات بنوشید تا بدن شما هیدراته بماند. این کار به حفظ الکترولیت‌های شما در محدوده مناسب کمک می‌کند.

کلسیم

شما برای قوی نگه داشتن استخوان‌هایتان به این ماده مغذی نیاز دارید. روزانه ۱۲۰۰ میلی‌گرم کلسیم مصرف کنید. می‌توانید از مکمل‌های کلسیم استفاده کنید، اما منابع غذایی خوب شامل موارد زیر است:

• شیر، ماست و پنیر
• سبزیجات برگ‌دار مانند بوک چوی، کلم کیل و کلم برگ
• کلم بروکلی و کلم بروکلی رابه
• غذاهای دریایی
• سویا، لوبیا و عدس

فواید کتوز برای سلامتی

کتوز می‌تواند مزایایی فراتر از کاهش وزن داشته باشد. پزشکان ممکن است کودکانی را که صرع دارند تحت رژیم کتو قرار دهند زیرا این رژیم می‌تواند به جلوگیری از تشنج کمک کند. بزرگسالانی که صرع دارند گاهی اوقات رژیم‌های اصلاح‌شده اتکینز را دنبال می‌کنند.

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که رژیم‌های کتوژنیک ممکن است به کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی کمک کنند. مطالعات دیگر نشان می‌دهد که رژیم‌های غذایی خاص با کربوهیدرات بسیار کم به افرادی که بیماری‌هایی مانند موارد زیر دارند، کمک می‌کند:

• سندرم متابولیک
• مقاومت به انسولین
• دیابت نوع ۲

محققان همچنین در حال بررسی اثرات این رژیم‌های غذایی بر بیماری‌هایی از جمله موارد زیر هستند:

• آکنه
• سرطان
• سندرم تخمدان پلی کیستیک ( PCOS )
• بیماری‌های سیستم عصبی مانند آلزایمر، پارکینسون و بیماری لو گریگ

علائم و عوارض جانبی کتوز

در طول هفته اول رژیم کتو، ممکن است احساس بدی داشته باشید. برخی افراد این را “آنفولانزای کتو” می‌نامند، اما این یک وضعیت پزشکی رسمی نیست. برخی پزشکان فکر می‌کنند که این به دلیل ترک قند و کربوهیدرات است. یا می‌تواند به دلیل تغییرات در باکتری‌های روده یا واکنش سیستم ایمنی بدن باشد. ممکن است عوارض جانبی موقتی مانند موارد زیر را مشاهده کنید:

• سردرد
• خستگی
• مه مغزی
• تحریک پذیری
• یبوست
• مشکل در خوابیدن
• حالت تهوع
• درد معده
• سرگیجه
• هوس قند
• گرفتگی عضلات
• عضلات دردناک
• بوی بد دهان، که به عنوان نفس کتوزی نیز شناخته می‌شود

نوشیدن آب فراوان می‌تواند برخی از این علائم را تسکین دهد یا از آنها جلوگیری کند.

حدود ۱ نفر از هر ۲۰ کودکی که صرع دارند و رژیم کتو را دنبال می‌کنند، به سنگ کلیه مبتلا می‌شوند. مکملی به نام سیترات پتاسیم می‌تواند به پیشگیری از آن کمک کند. اگر فرزندتان رژیم کتو را دنبال می‌کند، در مورد خطر سنگ کلیه با پزشک خود صحبت کنید.

اگر به تازگی مادر شده‌اید و کالری یا مایعات کافی دریافت نمی‌کنید، کتوز می‌تواند بر میزان شیر مادر شما تأثیر بگذارد. پزشکان معمولاً توصیه می‌کنند که اگر می‌خواهید رژیم کتو را شروع کنید، تا پایان شیردهی صبر کنید.

کتوز و افزایش وزن

همه افراد در کتوز وزن کم نمی‌کنند. دلایل مختلفی برای این امر وجود دارد.

یکی از این موارد این است که برخی از غذاهایی که مناسب رژیم کتو هستند – به عنوان مثال آووکادو – کالری بالایی دارند. خوردن بیش از حد این غذاها کاهش وزن را دشوار می‌کند.

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که ساختار ژنتیکی شما می‌تواند بر میزان واکنش بدن شما به رژیم کتو تأثیر بگذارد.

اگر وزن کم نمی‌کنید، ممکن است یک مشکل پزشکی زمینه‌ای داشته باشید، یا دارویی که مصرف می‌کنید می‌تواند در کاهش وزن اختلال ایجاد کند. برخی از عوامل کلیدی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• مشکلات تیروئید
• سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS)
• کنترل بارداری هورمونی
• داروهایی مانند بتا بلاکرها و داروهای ضد افسردگی 

برخی موارد در مورد همه برنامه‌های کاهش وزن صادق است: شما باید به آن پایبند باشید و باید کالری بسوزانید. بنابراین اگر غذاهایی بخورید که توصیه نمی‌شوند یا ورزش نکنید، می‌تواند بر نتیجه شما تأثیر بگذارد.

عوامل دیگری که می‌توانند کاهش وزن را دشوار کنند عبارتند از:

• نداشتن خواب کافی
• کار شیفتی و سایر مواردی که ریتم طبیعی خواب/بیداری بدن شما را مختل می‌کند
• عدم دریافت مایعات کافی
• نوشیدن الکل

مکمل‌های کتوز

برخی مکمل‌های بدون نسخه ادعا می‌کنند که سطح کتون شما را افزایش می‌دهند. این مکمل‌ها به صورت قرص، پودر، روغن و اشکال دیگر موجود هستند. تحقیقات زیادی در مورد اینکه آیا آنها مؤثر هستند یا خیر یا اینکه آیا بی‌خطر هستند، وجود ندارد. قبل از شروع مصرف هرگونه مکمل، با پزشک خود مشورت کنید.

کتوز در مقابل کتواسیدوز

اگر سالم هستید و رژیم غذایی متعادلی دارید، بدن شما میزان چربی سوزی را کنترل می‌کند، بنابراین معمولاً کتون تولید یا استفاده نمی‌شود. اما وقتی کالری یا کربوهیدرات خود را به شدت کاهش می‌دهید، بدن شما برای تامین انرژی به حالت کتوزیس تغییر حالت می‌دهد. این حالت همچنین می‌تواند پس از ورزش طولانی مدت و در دوران بارداری نیز رخ دهد.

اگر دیابت کنترل نشده دارید، کتوز می‌تواند با تجمع کتون‌ها خطرناک شود. سطح بالای کتون‌ها منجر به کم آبی بدن و تغییر تعادل شیمیایی خون شما می‌شود. خون اسیدی شده و می‌تواند باعث کما یا مرگ شود.

افرادی که دیابت دارند، وقتی انسولین کافی مصرف نمی‌کنند، می‌توانند به کتواسیدوز یا کتواسیدوز دیابتی (DKA) مبتلا شوند. همچنین ممکن است در صورت بیماری یا آسیب‌دیدگی یا وقتی مایعات کافی دریافت نمی‌کنند و دچار کم‌آبی بدن می‌شوند، به DKA مبتلا شوند.

برخی از افرادی که دیابت ندارند نیز می‌توانند به کتواسیدوز مبتلا شوند. این بیماری ناشی از اعتیاد به الکل، گرسنگی یا پرکاری تیروئید است. یک رژیم غذایی کم کربوهیدرات سالم نباید مشکلی ایجاد کند.

اگر این علائم را دارید، با پزشک خود تماس بگیرید:

• تشنگی یا خشکی دهان
• ادرار زیاد
• احساس خستگی
• پوست خشک یا برافروخته
• ناراحتی معده
• استفراغ کردن
• مشکل در تنفس
• گیجی
• نفس با بوی میوه
• درد در شکم شما

وقتی دیابت دارید، استفراغ می‌تواند به طور ویژه‌ای خطرناک باشد. اگرچه کتواسیدوز دیابتی معمولاً به آرامی شروع می‌شود، اما استفراغ می‌تواند این روند را تسریع کند به طوری که فقط در عرض چند ساعت اتفاق بیفتد. اگر به مدت ۲ ساعت یا بیشتر استفراغ کردید، با پزشک خود تماس بگیرید.

درمان کتوز

کتوز در یک فرد سالم مضر نیست و نیازی به درمان ندارد.

با این حال، اگر به کتواسیدوز مبتلا شوید، به مراقبت‌های پزشکی سریع نیاز خواهید داشت.

آزمایش کتون

شما می‌توانید با آزمایش کتون در خون یا ادرار خود ، میزان کتوز در بدن خود را تشخیص دهید . می‌توانید نوارهای تست را برای بررسی ادرار خود در خانه خریداری کنید. برخی از دستگاه‌های قند خون می‌توانند کتون‌های خون شما را اندازه‌گیری کنند.

اگر نمی‌دانید چگونه و چه زمانی کتون‌های خود را آزمایش کنید، با پزشک یا مربی دیابت خود صحبت کنید. سطح بالای کتون‌ها خطرناک است.

سطح کتوز

در اینجا چند دستورالعمل در مورد قرائت کتون‌ها آورده شده است: 

• کتوز تغذیه‌ای: بین ۰.۵ تا ۳.۰ (میلی‌مول در لیتر)
• خطر بالای کتواسیدوز: بالای ۳.۰ (میلی‌مول در لیتر)

اگر دیابت دارید، عدد بین ۱.۶ تا ۳ (میلی‌مول در لیتر) نشان دهنده خطر کتواسیدوز است و باید با پزشک خود مشورت کنید.

خلاصه مطلب

وقتی در حالت کتوز هستید، بدن شما کربوهیدرات کافی ندارد، بنابراین برای سوخت به سوزاندن چربی روی می‌آورد. چربی به ماده‌ای به نام کتون تبدیل می‌شود. می‌توانید با پیروی از یک رژیم غذایی کم کربوهیدرات و پرپروتئین که گاهی اوقات رژیم کتو نامیده می‌شود، به کتوز دست یابید. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که رژیم‌های کتو می‌توانند به افراد در کاهش وزن کمک کنند. همچنین ممکن است برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ ، مقاومت به انسولین و سندرم متابولیک مفید باشند. وقتی در حالت کتوز هستید، ممکن است سردرد، خستگی، ناراحتی معده و تحریک‌پذیری و سایر عوارض جانبی را تجربه کنید. برخی افراد بوی عجیبی در نفس خود احساس می‌کنند. اگر سطح کتون‌های شما خیلی بالا برود، در معرض خطر کتواسیدوز هستید، وضعیتی که نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارد.

سوالات متداول در مورد کتوز

چطور بفهمم که در حالت کتوز هستم؟

شما می‌توانید سطح کتون‌ها را در بدن خود اندازه‌گیری کنید. اگر سطح آن بین ۰.۵ تا ۳.۰ (میلی‌مول در لیتر) باشد، شما در کتوز تغذیه‌ای هستید. 

آیا کتوز برای بدن مفید است؟

مطالعات متعددی نشان داده‌اند که رژیم‌های کتو می‌توانند به افراد در کاهش وزن کمک کنند. گاهی اوقات برای کودکان مبتلا به صرع توصیه می‌شود .

وقتی در حالت کتوز هستید چه اتفاقی می‌افتد؟

از آنجایی که بدن شما کربوهیدرات کافی ندارد، برای سوخت به چربی روی می‌آورد.

نوشته آنچه باید در مورد کتوز بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.