برونکوسکوپی یک وسیله پزشکی است که به پزشکان اجازه می‌دهد ریه‌ها و مجاری هوایی شما را بررسی کنند. در این روش از یک لوله نازک با دوربین کوچک و چراغ در انتها استفاده می‌شود. پزشک آن را از طریق بینی یا دهان، گلو و ریه‌های شما وارد می‌کند.

بیشتر اوقات، این لوله نرم و انعطاف‌پذیر است. اگر خونریزی در ریه‌ها یا وجود جسم خارجی در مجاری هوایی شما وجود داشته باشد، پزشک ممکن است از یک لوله سفت استفاده کند.

چرا ممکن است به یکی از آنها نیاز داشته باشید

پزشکان از برونکوسکوپی برای یافتن علت مشکل ریه استفاده می‌کنند. اگر موارد زیر را داشته باشید، ممکن است به آن مبتلا شوید:

• سرفه‌ای که از بین نمی‌رود (یا خون بالا می‌آورید)
• مشکل در تنفس
• عفونت یا سابقه عفونت‌های متعدد
• وجود مورد غیرطبیعی در عکس‌برداری با اشعه ایکس یا سی‌تی‌اسکن قفسه سینه

برونکوسکوپی همچنین می‌تواند به پزشک شما در موارد زیر کمک کند:

• تشخیص مشکل ریه
• عفونت ریه را تشخیص دهید
• بیوپسی بافت ریه
• برداشتن انسداد، مانند مخاط یا تومور
• قرار دادن یک استنت (یک لوله کوچک) در راه هوایی برای باز نگه داشتن راه هوایی
• درمان مشکلات ریوی مانند خونریزی یا فروپاشی ریه
• به غدد لنفاوی نزدیک ریه‌هایتان نگاه کنید

نحوه آماده سازی

پزشک شما دستورالعمل‌هایی به شما خواهد داد. اما به طور کلی:

• شب قبل از برونکوسکوپی، از نیمه شب به بعد چیزی نخورید و نیاشامید.
• اگر روزانه دارویی مصرف می‌کنید، از پزشک خود بپرسید که آیا باید آن را در روز عمل مصرف کنید یا خیر. اگر آسپرین یا رقیق‌کننده‌های خون مصرف می‌کنید، پزشک ممکن است توصیه کند که یک هفته قبل از برونکوسکوپی آنها را مصرف نکنید. آنها احتمالاً به شما خواهند گفت که یک هفته قبل از عمل، ایبوپروفن مصرف نکنید.
• در روز عمل، از شما خواسته می‌شود که عینک، لنزهای تماسی ، سمعک ، دندان مصنوعی یا بریج‌های متحرک خود را بردارید.
• اگر قرار است بعد از عمل مرخص شوید، از قبل برنامه‌ریزی کنید و از کسی بخواهید شما را به خانه برساند. شما نمی‌توانید رانندگی کنید زیرا اثر بیهوشی ممکن است ساعت‌ها طول بکشد تا از بین برود.

در طول آزمون چه انتظاری باید داشت؟

برونکوسکوپی در کلینیک یا بیمارستان انجام می‌شود. شما در اتاق معاینه یا اتاق عمل خواهید بود و روی میز یا تخت دراز می‌کشید. بعد از آن:

• یک پرستار یا تکنسین شما را به حسگرهایی متصل می‌کند تا فشار خون، ضربان قلب و سطح اکسیژن شما را اندازه‌گیری کند. آنها دهان شما را با داروی بی‌حسی اسپری می‌کنند و ممکن است ژل بی‌حسی را در بینی شما نیز اسپری یا قرار دهند. طعم خوبی نخواهد داشت، اما طعم آن از بین می‌رود.
• ممکن است از طریق تزریق وریدی به شما دارو بدهند تا خواب‌آلود شوید. در صورت نیاز به تزریق بیشتر، تزریق وریدی در طول فرآیند در جای خود باقی می‌ماند. شما بیدار خواهید بود و می‌توانید به سؤالات پاسخ دهید، اگرچه احساس خواب‌آلودگی و آرامش خواهید داشت. یا ممکن است دارویی دریافت کنید که شما را کاملاً به خواب ببرد. به این روش بیهوشی عمومی می‌گویند.
• وقتی احساس راحتی کردید، پزشک برونکوسکوپ را وارد دهان یا بینی شما می‌کند، از طریق تارهای صوتی به ریه‌هایتان می‌رساند. ممکن است سرفه کنید. ممکن است هنگام ورود برونکوسکوپ ناراحت کننده باشد، اما نباید دردی داشته باشد.
• دوربین تصاویر را به صفحه نمایش می‌فرستد تا به پزشک در طول عمل کمک کند. در صورت لزوم، پزشک از برونکوسکوپ برای جمع‌آوری نمونه‌های بافت یا مایع استفاده می‌کند.
• این عمل معمولاً ۳۰ تا ۴۵ دقیقه طول می‌کشد. با احتساب زمان آماده‌سازی و ریکاوری، می‌تواند ۴ ساعت طول بکشد. در موارد نادر که برای برونکوسکوپی خواب هستید، می‌تواند یک ساعت یا بیشتر طول بکشد.

بعد از برونکوسکوپی چه انتظاری باید داشت؟

به دلیل بیهوشی، ممکن است بعداً چیز زیادی به خاطر نیاورید.

تیم پزشکی چند ساعت شما را تحت نظر خواهد داشت تا مطمئن شود مشکلی ندارید. ممکن است دهان و گلوی شما بی‌حس باشد، اما این بی‌حسی ظرف چند ساعت از بین می‌رود.

تا زمانی که بی‌حسی از بین نرفته و بتوانید به طور طبیعی بلع کنید، قادر به خوردن یا آشامیدن نخواهید بود. با جرعه جرعه آب و غذاهای نرم مانند سوپ شروع کنید .

در چند روز آینده، ممکن است گلودرد یا گرفتگی صدا داشته باشید. قطره سرفه می‌تواند کمک کند. در صورت مشاهده موارد زیر با پزشک خود تماس بگیرید:

• تب بیش از یک روز
• درد قفسه سینه
• مشکل در تنفس
• خون هنگام سرفه

خطرات و عوارض جانبی

برونکوسکوپی معمولاً بی‌خطر است، اما چند خطر نیز وجود دارد. اگر سطح اکسیژن شما در طول عمل کاهش یابد، پزشک ممکن است به شما اکسیژن بدهد.

پس از آن، ممکن است تب یا پنومونی (ذات الریه یا نومونی) بگیرید. یا ممکن است متوجه خونریزی شوید. این نادر است، اما برونکوسکوپی می‌تواند باعث از کار افتادن ریه شود. این قابل درمان است، اما باید در بیمارستان بمانید. پزشک ممکن است پس از برونکوسکوپی، عکس‌برداری از قفسه سینه را برای بررسی هرگونه مشکل تجویز کند.

نتایج

از کسی که شما را به خانه می‌برد بخواهید که در صورتی که هنوز خواب‌آلود هستید و پزشک نتایج را اعلام می‌کند، گوش دهد. پزشک ممکن است به شما بگوید چه زمانی مصرف داروهایتان را دوباره شروع کنید. آنها باید به شما بگویند چه زمانی منتظر نتایج آزمایش خود باشید. یا ممکن است بلافاصله نتایج را به شما بدهند. پزشک شما وقتی همه نتایج آماده شد، به شما اطلاع خواهد داد.

نوشته برونکوسکوپی چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اگر بیماری مانند آرتریت روماتوئید یا آسیب دیدگی به آرنج شما آسیب رسانده باشد، پزشک ممکن است جراحی تعویض مفصل را توصیه کند تا درد کمتری داشته باشید و بتوانید بهتر حرکت کنید.

در طول تعویض مفصل آرنج، جراح آرنج شما را با یک مفصل مصنوعی ساخته شده از دو ایمپلنت که به استخوان‌های بازوی شما متصل می‌شوند، جایگزین می‌کند. یک لولای فلزی و پلاستیکی، ایمپلنت‌ها را به هم متصل می‌کند.

این روش مشابه تعویض مفصل ران و زانو است.

شما به جراحی نیاز دارید که تجربه زیادی داشته باشد. از متخصص روماتولوژی یا پزشک دیگری بخواهید که شما را به او ارجاع دهد.

خطرات چیست؟

شایع‌ترین عوارض عبارتند از:

• عفونت
• آسیب به اعصاب و رگ‌های خونی
• واکنش آلرژیک به مفصل مصنوعی
• استخوان شکسته
• سفتی یا بی‌ثباتی مفصل
• شل شدن یا ساییدگی قطعات مصنوعی
• ضعف یا نارسایی در تاندون‌های بازوی شما
• درد

به دلیل بیهوشی، خطراتی مانند واکنش آلرژیک به آن داروها و مشکلات تنفسی وجود دارد. مانند هر جراحی دیگری، خونریزی و لخته شدن خون نیز محتمل است.

قبل از عمل چه باید کرد

پزشک از شما در مورد سابقه پزشکی‌تان سوال خواهد کرد. در مورد هرگونه بیماری که دارید، از جمله آلرژی، به او اطلاع دهید.

همچنین اگر الکل مصرف می‌کنید و چه داروهایی مصرف می‌کنید، به پزشک خود اطلاع دهید. آنها همچنین باید در مورد هرگونه ویتامین، مکمل یا محصولات گیاهی که استفاده می‌کنید، اطلاع داشته باشند.

اگر سیگار می‌کشید، باید قبل از عمل جراحی آن را ترک کنید.

چه انتظاری باید داشت

جراحی تعویض آرنج حدود ۲ ساعت طول می‌کشد. شما بیهوشی دریافت خواهید کرد، بنابراین در طول آن “بیدار” نخواهید بود. شما باید تا ۴ روز در بیمارستان بمانید.

بعد از عمل، آرنج جدید شما بخیه و بانداژ خواهد شد. همچنین ممکن است لازم باشد دست خود را در آتل نگه دارید تا در طول بهبودی ثابت بماند.

از آنجا که تعویض مفصل آرنج شامل برش پوست، تاندون‌ها و استخوان است، پس از جراحی به داروهای مسکن قوی نیاز خواهید داشت. همچنین به مدت ۱ تا ۲ هفته پس از ترخیص از بیمارستان، داروهای مسکن مصرف خواهید کرد.

عادت کردن به آرنج جدیدتان کمی زمان می‌برد. برای مثال، تا ۶ هفته پس از جراحی نمی‌توانید چیزی سنگین‌تر از یک فنجان قهوه بلند کنید. بهتر است از قبل برای کمک گرفتن وقت بگیرید.

بهبودی و فیزیوتراپی

شما تمرینات ساده و انواع دیگر فیزیوتراپی را یاد خواهید گرفت تا به قوی‌تر شدن و حرکت بهتر بازویتان کمک کند. شما تمرینات «دامنه حرکتی» مانند خم و راست کردن بازوی خود را انجام خواهید داد.

تعویض مفصل آرنج معمولاً درد را کاهش می‌دهد و به آرنج شما کمک می‌کند تا بهتر کار کند. اما ممکن است مفصل را به خوبی قبل از بیماری یا آسیب‌دیدگی که به آن آسیب رسانده بود، نکند.

شما باید از فعالیت‌هایی که می‌توانند باعث آسیب بیشتر شوند، مانند چکش زدن، انجام ورزش‌های تماسی و بلند کردن وزنه‌های سنگین، خودداری کنید. با مراقبت خوب، آرنج جدید شما باید سال‌های زیادی به خوبی به شما خدمت کند.

نوشته جراحی تعویض مفصل آرنج چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

سینووکتومی جراحی برای برداشتن بخشی یا تمام سینوویوم است، لایه‌ای از بافت همبند که داخل مفاصل شما را می‌پوشاند. سینوویوم مایع و مواد مغذی را آزاد می‌کند تا مفاصل شما سالم و روان حرکت کنند.

وقتی به آرتریت روماتوئید (RA) یا نوع دیگری از آرتریت التهابی مبتلا هستید، سینوویوم شما می‌تواند متورم و دردناک شود. این التهاب، سینوویت نامیده می‌شود. سینوویوم ملتهب، مایع زیادی تولید می‌کند که غضروفی را که مفصل شما را محافظت می‌کند، از بین می‌برد. بدون غضروف، استخوان‌های اطراف مفصل به طور دردناکی روی یکدیگر ساییده می‌شوند.

برداشتن بافت ملتهب، آرتریت روماتوئید را درمان نمی‌کند. اما می‌تواند آسیب غضروف را کند کرده و درد مفاصل را حداقل برای مدتی بهبود بخشد.

چه کسانی این جراحی را انجام می‌دهند؟

سینووکتومی، آرتریت التهابی مانند آرتریت روماتوئید، آرتریت پسوریاتیک و آرتریت ایدیوپاتیک نوجوانان را درمان می‌کند. (همچنین برای درمان آسیب مفصلی ناشی از اختلال لخته شدن خون هموفیلی نیز استفاده می‌شود.)

اگر سایر درمان‌ها به درد و سایر علائم آرتروز شما کمکی نکنند، ممکن است به این جراحی نیاز داشته باشید. درمان آرتریت التهابی معمولاً با یک داروی ضد روماتیسمی اصلاح‌کننده بیماری (DMARD) و احتمالاً تزریق استروئید شروع می‌شود. اگر حداقل ۶ ماه DMARD مصرف کنید، اما درد مفاصل و سایر علائم شما بهبود نیابد، روماتولوژیست شما ممکن است شما را برای بحث در مورد سینووکتومی به یک جراح ارتوپد ارجاع دهد.

جراح شما قبل از توصیه سینووکتومی، مطمئن خواهد شد که شما کاندید مناسبی هستید. آنها ممکن است از فناوری‌های تصویربرداری مانند اشعه ایکس، ام آر آی یا سی تی اسکن برای ارزیابی استخوان‌ها و مفاصل شما استفاده کنند.

سینووکتومی فقط در صورتی مفید است که مقداری غضروف در مفصل شما باقی مانده باشد. اگر آرتریت روماتوئید بیشتر یا تمام غضروف را از بین برده باشد، پزشک ممکن است درمان متفاوتی را پیشنهاد کند.

بیشتر افراد سینووکتومی را روی زانو انجام می‌دهند، اما پزشکان این عمل جراحی را روی موارد زیر نیز انجام می‌دهند:

• آرنج
• مچ پا
• هیپ
• شانه
• مچ دست

در طول سینووکتومی چه اتفاقی می‌افتد؟

جراحان سینووکتومی را به یکی از دو روش زیر انجام می‌دهند: آرتروسکوپی یا جراحی باز. برای هر دو نوع، به دارویی نیاز دارید تا ناحیه مورد نظر را بی‌حس کند (بی‌حسی موضعی)، قسمت پایینی بدن شما را بی‌حس کند (بی‌حسی منطقه‌ای) یا شما را در حالت خواب قرار دهد تا دردی احساس نکنید (بیهوشی عمومی).

آرتروسکوپی نوعی جراحی با چند برش کوچک است. برای جراحی زانو، پزشکان یک شریان‌بند (تورنیکه) روی ناحیه مورد نظر قرار می‌دهند تا جریان خون را محدود کنند. آنها همچنین با استفاده از یک سیستم آبیاری تحت فشار، ناحیه مورد نظر را کشش می‌دهند.

جراح از طریق برش‌های کوچک، ابزارهای کوچک و یک دوربین مینیاتوری به نام آرتروسکوپ را وارد مفصل می‌کند. دوربین تصاویر را روی صفحه نمایش می‌دهد تا جراح بتواند هنگام برداشتن سینوویوم، داخل مفصل شما را ببیند.

اکنون اکثر سینووکتومی‌ها با استفاده از این روش انجام می‌شوند. این روش ارزان‌تر است، به زمان بهبودی کمتری نیاز دارد و احتمال عوارض آن نسبت به جراحی باز کمتر است. با این حال، انجام آن روی مفاصل خاص طولانی‌تر است و دشوار است.

جراحی باز زمانی است که جراح برش بزرگتری روی مفصل شما ایجاد می‌کند. از طریق این شکاف، بخشی یا تمام سینوویوم را بریده و خارج می‌کنند.

سینووکتومی با پرتودرمانی یک روش کمتر تهاجمی است. پزشک یک ماده رادیواکتیو را به مفصل تزریق می‌کند که باعث تجزیه سینوویوم می‌شود. این روش تجربی محسوب می‌شود و در همه جا در دسترس نیست.

سینووکتومی شیمیایی از داروهای قوی تزریق شده به مفصل برای تجزیه سینوویوم استفاده می‌کند. این روش همچنین به طور گسترده در دسترس نیست.

بعد از جراحی چه انتظاری می‌توان داشت؟

ممکن است بعد از سینووکتومی کمی احساس ناراحتی کنید. در مورد گزینه‌های تسکین درد از پزشک خود سوال کنید. استراحت، یخ گذاشتن روی مفصل و بالا نگه داشتن آن می‌تواند درد و تورم را کاهش دهد.

شما باید هر چه سریع‌تر مفصل خود را حرکت دهید تا قدرت و انعطاف‌پذیری آن را بازیابید. اگر مفصل شما پس از جراحی آنقدر درد می‌کند که نمی‌توانید وزن خود را روی آن قرار دهید، می‌توانید از دستگاه حرکت غیرفعال مداوم (CPM) برای حرکت دادن مفصل خود استفاده کنید.

اگر سینووکتومی روی زانوی خود انجام داده‌اید، پس از عمل باید گچ بگیرید. ممکن است لازم باشد در طول بهبودی از عصا استفاده کنید تا وزن از روی زانو برداشته شود.

یک یا دو روز بعد از عمل جراحی، شما شروع به کار با یک فیزیوتراپیست خواهید کرد. فیزیوتراپیست به شما تمریناتی را آموزش می‌دهد تا به شما در بازیابی دامنه حرکتی مفصلتان کمک کند. فقط به اندازه‌ای که پزشک یا فیزیوتراپیست شما توصیه می‌کند، ورزش کنید. وارد کردن وزن یا فشار بیش از حد روی مفصل می‌تواند بر بهبودی تأثیر بگذارد.

بهبودی باید چند هفته طول بکشد. بهبودی پس از آرتروسکوپی سریع‌تر از جراحی باز است. آرتروسکوپی همچنین درد و خونریزی کمتری ایجاد می‌کند، اما روشی پیچیده‌تر است که به جراح بسیار ماهری نیاز دارد.

میزان موفقیت سینووکتومی چقدر است؟

میزان موفقیت این جراحی بسته به شرایط شما و نوع عمل جراحی متفاوت است. سینووکتومی درد مفاصل را برای مدتی بهبود می‌بخشد، اما به اندازه کافی به حرکت کمک نمی‌کند. برخی از افراد در واقع توانایی حرکت مفصل خود را به دلیل تشکیل بافت اسکار از دست می‌دهند.

حتی اگر نتیجه خوبی داشته باشید، ممکن است دوام نداشته باشد. سینوویوم اغلب چند سال پس از جراحی دوباره رشد می‌کند. احتمال بازگشت سینوویت پس از عمل آرتروسکوپی بیشتر از جراحی باز است. در صورت بازگشت، پزشک به شما اطلاع خواهد داد که آیا نیاز به تکرار عمل دارید یا خیر.

یک مطالعه به بررسی اثربخشی سینووکتومی در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید زانو پرداخت. حدود یک سوم از افرادی که تحت عمل جراحی قرار گرفتند، پس از آن همچنان درد متوسط ​​یا شدید داشتند. افرادی که قبل از جراحی آسیب جدی به زانو نداشتند، بهترین نتایج را نشان دادند. محققان خاطرنشان کردند که جراحی به طور کامل بیماری را متوقف نمی‌کند.

اگر آرتریت روماتوئید یا آرتریت پسوریاتیک (PsA) دارید، پس از جراحی همچنان باید داروهای ضد روماتیسم مفصلی (DMARD) مصرف کنید. ادامه مصرف دارو به جلوگیری از التهاب مجدد سینوویوم و محافظت از سایر مفاصل شما در برابر آسیب کمک می‌کند.

عوارض احتمالی چیست؟

علاوه بر احتمال ایجاد بافت اسکار که می‌تواند حرکت شما را محدود کند، سینووکتومی می‌تواند همان مشکلاتی را ایجاد کند که سایر انواع جراحی‌ها ایجاد می‌کنند. این مشکلات عبارتند از:

• عفونت
• لخته‌های خون
• آسیب بافتی
• آسیب عصبی

سینووکتومی آرتروسکوپی معمولاً درد، خونریزی و سایر مشکلات کمتری نسبت به جراحی باز ایجاد می‌کند.

اگر هر یک از این علائم را دارید، با پزشک خود تماس بگیرید:

• تب
• درد شدیدی که دارو تسکین نمی‌دهد
• قرمزی یا تورم
• ترشح از ناحیه جراحی
• بی‌حسی یا سوزن سوزن شدن

قبل از انجام سینووکتومی، از جراح خود بپرسید که چه انتظاری باید داشته باشید. در مورد مزایا، معایب و زمان بهبودی اطلاعات کسب کنید. و ببینید آیا گزینه‌های دیگری برای این عمل وجود دارد که بتوانید در نظر بگیرید.

نوشته سینووکتومی برای آرتریت روماتوئید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

نحوه بهبودی شما پس از جراحی آرتریت روماتوئید ( RA ) بسته به نوع عمل شما می‌تواند بسیار متفاوت باشد. به عنوان مثال، بهبودی پس از تعویض کامل مفصل ران یا زانو ، احتمالاً بیشتر از جراحی یک روزه مچ دست طول خواهد کشید.

در اینجا یک تصویر کلی از آنچه می‌توانید پس از برخی از جراحی‌های رایج آرتریت روماتوئید انتظار داشته باشید، ارائه شده است که شامل موارد زیر است:

• سینووکتومی، که پوشش مفصل شما را برای جلوگیری از آسیب برمی‌دارد
• آرتروپلاستی، زمانی که پزشک کل مفصل شما را با پروتز ساخته شده از پلاستیک یا مواد دیگر جایگزین می‌کند
• آرترودز یا جراحی فیوژن
• آزادسازی و رفع فشار عصبی
• ترمیم تاندون
• آرتروسکوپی، که بافت آسیب دیده را با یک لوله نازک و روشن برمی‌دارد

به یاد داشته باشید، شما نقش بزرگی در روند بهبودی دارید. دستورالعمل‌های پزشک خود را دنبال کنید و تا حد امکان فعال بمانید. به خودتان زمان کافی برای استراحت و بهبودی بدهید. این ممکن است شامل مرخصی گرفتن از محل کار برای مدتی باشد.

بلافاصله پس از جراحی

عمل شما ممکن است تنها یک یا دو ساعت طول بکشد. ممکن است همان روز به خانه بروید. یا ممکن است یک شب یا چند روز در بیمارستان بمانید.

بیهوشی. اگر در طول عمل جراحی برای خواباندن شما دارو مصرف شده باشد، ممکن است مدتی طول بکشد تا اثرات آن از بین برود. معمولاً بیهوشی تا ۴۸ ساعت باعث احساس سرگیجه و خستگی می‌شود. اگر در این مدت به خانه رفتید، از کسی بخواهید شما را به آنجا ببرد و در ۲۴ ساعت اول کنارتان بماند.

درد. ممکن است در مفصل درگیر در جراحی احساس درد کنید. پزشک ممکن است برای کاهش ناراحتی شما دارو تجویز کند یا مسکن‌های بدون نسخه را توصیه کند. از پزشک خود بپرسید که چه نوع دردی را باید انتظار داشته باشید و چه مدت طول می‌کشد تا متوجه شوید چه زمانی مشکلی وجود دارد.

آتل یا اسپلینت. این وسایل از مفصل شما در طول بهبودی محافظت می‌کنند. یا ممکن است برای حرکت به عصا یا تجهیزات دیگر نیاز داشته باشید. همچنین ممکن است برای بهبود جریان خون به بانداژ یا پمپ‌های فشاری نیاز داشته باشید.

بهبودی فیزیکی پس از جراحی

بسته به اینکه کدام مفصل و کدام نوع جراحی را انجام داده‌اید، ممکن است روز بعد بتوانید روی پاهای خود بایستید. اما حتی اگر مجبور باشید مدتی در رختخواب بمانید، احتمالاً پزشک از شما می‌خواهد که فوراً شروع به حرکت کنید.

فیزیوتراپی. شما می‌توانید این کار را به زودی شروع کنید تا به مفصل شما کمک کند دوباره انعطاف‌پذیر شود. می‌توانید با یک فیزیوتراپیست کار کنید یا برنامه ورزشی او را دنبال کنید. فیزیوتراپی می‌تواند در حالی که در بیمارستان هستید شروع شود. سپس توانبخشی خود را در خانه یا در یک مرکز سرپایی ادامه دهید.

هدف، تقویت عضلات و افزایش دامنه حرکتی شماست. ممکن است در ابتدا نتوانید وزن زیادی روی مفصل قرار دهید. این امر به ویژه پس از جراحی فیوژن صادق است زیرا بهبودی استخوان‌ها زمان می‌برد. فیزیوتراپیست یا کاردرمانگر شما ممکن است در مورد چگونگی تطبیق حرکات خود برای انجام راحت‌تر فعالیت‌های روزانه به شما آموزش دهد.

دارو. احتمالاً حتی پس از جراحی نیز باید مصرف داروهای آرتریت روماتوئید خود را ادامه دهید. اما ممکن است دوز مصرفی شما کاهش یابد. اگر قبل از جراحی موقتاً مصرف داروهای خود را متوقف کرده‌اید، با پزشک یا روماتولوژیست خود مشورت کنید. چه زمانی از سر گرفته شود.

رفتن به خانه

شما می‌توانید بیمارستان یا مرکز جراحی را در همان روز عمل خود ترک کنید. یا ممکن است این اتفاق دیرتر رخ دهد. در هر صورت، باید دستورالعمل‌های کتبی در مورد نحوه مراقبت از زخم خود و فعالیت‌هایی که می‌توانید و نمی‌توانید در طول بهبودی انجام دهید، دریافت کنید. حتماً برای هرگونه سوال فوری شماره تلفن بخواهید.

پزشک شما می‌تواند به شما بگوید چه زمانی رانندگی دوباره برای شما بی‌خطر خواهد بود. همچنین ممکن است در مورد مدت زمانی که ممکن است نیاز به مرخصی از کار خود داشته باشید، در صورت لزوم، به شما توصیه‌هایی ارائه دهد.

در خانه، باید بتوانید مانند همیشه غذا بخورید و بنوشید. اما ممکن است برای مدت کوتاهی برای پختن غذا و تمیز کردن به کمک نیاز داشته باشید. پزشک شما ممکن است قبل از عمل جراحی به شما گفته باشد که به چه میزان کمک نیاز دارید و آیا باید از خدمات مراقبت در منزل استفاده کنید یا خیر.

همچنین ممکن است لازم باشد بسته به عمل جراحی، تغییرات کوتاه‌مدت یا دائمی در خانه یا نحوه انجام کارها در آنجا ایجاد کنید. این تغییرات می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• اضافه کردن یا محکم کردن نرده در تمام پله‌ها
• خلاص شدن از شر یا کنار گذاشتن چیزهایی که ممکن است روی آنها گیر کنید، مانند سیم‌های برق
• نصب دسته فرمان در وان حمام و/یا دوش
• قرار دادن صندلی در حمام
• استفاده از شلنگ دوش و اسفنج با دسته بلند
• تهیه وسایلی برای آسان‌تر پوشیدن لباس و کفش، مانند چوب پانسمان، جوراب‌بند یا بوق کفش دسته بلند
• بالا بردن ارتفاع نشیمنگاه توالت فرنگی
• مطمئن شوید که صندلی شما پایدار، دارای کوسن و پشتی محکم است و دسته‌هایی در دو طرف آن قرار دارد.
• قرار دادن بالش‌های سفت برای بالا نگه داشتن قسمتی از بدن، مانند پا
• خرید عصای بلند برای برداشتن اشیا

بعضی از بخیه‌ها خود به خود حل می‌شوند. اگر بخیه‌های جراحی دارید، پزشک شما آنها را در جلسه پیگیری، معمولاً ۱ تا ۲ هفته بعد، خارج می‌کند. اگر در گچ هستید، ممکن است چند ماه طول بکشد تا بخیه‌ها جدا شوند.

بازگشت به زندگی عادی

جراحی‌های تعویض مفصل دهه‌هاست که انجام می‌شوند. اکثر افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید گزارش می‌دهند که کیفیت زندگی آنها پس از چنین جراحی‌هایی بسیار بهبود یافته است.

اما ممکن است روزها، هفته‌ها یا ماه‌ها طول بکشد تا بتوانید تمام کارهایی را که قبلاً انجام می‌دادید، انجام دهید. یا ممکن است اصلاً زمانی طول نکشد. صبور و واقع‌بین باشید. اشکالی ندارد که احساس ناامیدی کنید. روی کاری که می‌توانید انجام دهید تا احساس بهتری داشته باشید تمرکز کنید و به دنبال نشانه‌هایی از بهبود باشید تا انگیزه خود را حفظ کنید. چیزی به سادگی صحبت کردن با یک دوست می‌تواند شما را تشویق کند. همچنین می‌توانید احساس خود را با کسی که می‌دانید او هم آن عمل جراحی را انجام داده است، در میان بگذارید. آنها احتمالاً می‌توانند با آنچه که شما تجربه می‌کنید، همذات‌پنداری کنند.

چه زمانی با پزشک خود صحبت کنید

اگر چیزی از نظر جسمی، روحی یا عاطفی شما را آزار می‌دهد، به پزشک یا یکی دیگر از متخصصان مراقبت‌های بهداشتی اطلاع دهید. همچنین می‌توانید از آنها هرگونه مطالب آموزشی که ممکن است در طول بهبودی به شما کمک کند را درخواست کنید.

مراقب این علائم احتمالی عوارض جراحی باشید. در صورت مشاهده موارد زیر، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید:

• درد بیشتر یا شدید در ناحیه جراحی
• سوزن سوزن شدن یا از دست دادن حس در قسمتی از بدن که جراحی شده است
• لرز یا تب
• قرمزی، تورم یا خونریزی در ناحیه جراحی و بدتر شدن آن
• ترشحی که بوی بدی دارد یا رنگ عجیبی از ناحیه جراحی خارج می‌شود

نوشته بهبودی پس از جراحی آرتریت روماتوئید: چه انتظاری باید داشت اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

داروهای آرتریت روماتوئید یا RA می‌توانند روند آن را کند کنند. اما اگر از قبل آسیب مفصلی دارید، جراحی ممکن است بهترین گزینه برای شما باشد.

دلایل اصلی انتخاب جراحی برای آرتریت روماتوئید، تسکین درد و کمک به حرکت بهتر شماست. اگر این عمل موفقیت‌آمیز باشد، ممکن است درد بسیار کمتری داشته باشید یا حتی کاملاً از درد رهایی یابید. و دامنه حرکتی شما ممکن است بسیار بهتر شود.

چه زمانی زمان مناسب است؟

ممکن است زمانی که به مفصل یا بافت‌های اطراف آن آسیب وارد شده است و فیزیوتراپی، داروها و سایر درمان‌ها مؤثر نبوده‌اند، زمان آن رسیده باشد که به جراحی فکر کنید.

شما باید با یک روماتولوژیست، پزشکی که بیماری‌های مفصلی را درمان می‌کند، و یک جراح ارتوپد صحبت کنید تا بفهمید که آیا این روش به شما کمک می‌کند یا خیر، و چه نتایجی ممکن است به دست آورید. جراحی می‌تواند درد را تسکین دهد و به شما امکان دهد خیلی بهتر حرکت کنید. اما ممکن است یک راه حل کامل نباشد.

از آنجا که هر جراحی جدی است و می‌تواند عوارضی داشته باشد، بهتر است ابتدا سایر درمان‌ها را امتحان کنید. اگر خیلی صبر کنید، جراحی ممکن است خیلی کمک نکند. پزشک شما می‌تواند به شما اطلاع دهد که چه زمانی برای آن آماده هستید.

تعویض کامل مفصل

اگر به آرتریت روماتوئید مبتلا باشید، مفصل ران و زانوی شما مفاصلی هستند که اغلب تعویض می‌شوند. در برخی موارد، جراحی می‌تواند به صورت رباتیک انجام شود. جراح شما قسمت آسیب دیده را خارج کرده و یک مفصل مصنوعی به جای آن قرار می‌دهد. این وسیله که پروتز نامیده می‌شود، می‌تواند از پلاستیک، فلز یا سرامیک ساخته شود.

بسته به مواردی مانند وزن، سلامت و سطح فعالیت شما، یک مفصل تعویض شده می‌تواند بیش از 20 سال دوام بیاورد. پس از آن، ممکن است به جراحی دیگری نیاز داشته باشید. عمل بعدی ممکن است دشوارتر باشد و علائم شما را به اندازه جراحی اول بهبود ندهد. به همین دلیل زمان جراحی تعویض مفصل مهم است.

تعویض مفصل زانو

اگر زانوی شما سفت و دردناک است، می‌تواند شما را حتی از انجام کارهای ساده‌ای مانند راه رفتن و بالا رفتن از پله‌ها باز دارد. اگر سایر درمان‌ها را امتحان کرده‌اید و نتیجه نگرفته‌اید، می‌توانید از پزشک خود در مورد جراحی تعویض مفصل زانو سوال کنید.

جراحی کم تهاجمی از برش بسیار کوچکتری استفاده می‌کند. بنابراین زمان بهبودی شما باید کوتاه‌تر باشد. به علاوه، ممکن است بهتر حرکت کنید زیرا بافت اسکار کمتری از عمل جراحی دارید. جراح شما فقط سطح استخوان‌های زانوی شما را جایگزین می‌کند، نه کل مفصل. غضروف آسیب دیده و بخش کوچکی از استخوان زیر آن برداشته می‌شود. آنها با قطعات فلزی و پلاستیکی جایگزین می‌شوند تا بتوانید زانوهای خود را مانند قبل خم کرده و حرکت دهید.

جراحی تعویض مفصل ران

مفصل ران شما یک مفصل گوی و کاسه‌ای است که یکی از بزرگترین مفاصل بدن شما محسوب می‌شود. جراحی تعویض مفصل ران معمولاً زمانی انجام می‌شود که سایر درمان‌ها کمکی به شما نکرده باشند. پزشک ممکن است در صورتی که در خم شدن مشکل دارید، مفصل ران شما آنقدر سفت است که بلند کردن پا برایتان دشوار است یا درد مداوم دارید، این عمل را توصیه کند. اینکه آیا جراحی برای شما مناسب است یا خیر، بیشتر به شدت علائم شما بستگی دارد تا سن یا وزن شما.

این عمل باید درد مفصل ران را تسکین دهد و راه رفتن را برای شما آسان‌تر کند.

جراحی تعویض مفصل ران می‌تواند با یک برش بزرگ یا کوچک انجام شود. برش کوچکتر به معنای خونریزی کمتر، درد کمتر پس از جراحی، مدت بستری کوتاه‌تر در بیمارستان، جای زخم کوچکتر و بهبودی سریع‌تر است.

سایر جراحی‌ها

آزادسازی تونل کارپال. این جراحی مچ دست می‌تواند درد سندرم تونل کارپال در دست و بازوی شما را که گاهی اوقات می‌تواند توسط آرتریت روماتوئید ایجاد شود، کاهش دهد. این یک عمل سرپایی است، به این معنی که شما در همان روز به خانه می‌روید.

سینووکتومی. پزشکان غشاء یا سینوویوم را که مفصل شما را می‌پوشاند، برمی‌دارند تا به غضروف و استخوان شما آسیبی نرسد. این عمل اغلب روی زانوهای شما انجام می‌شود. پزشک شما می‌تواند سینوویوم را با جراحی بردارد یا از پرتودرمانی یا مواد شیمیایی استفاده کند. اگر پوشش دوباره رشد کند، ممکن است لازم باشد این کار بیش از یک بار انجام شود.

جراحی جوش دادن استخوان یا مفصل. پزشکان این روش را آرترودز می‌نامند. این عمل برای کاهش درد در مچ پا، مچ دست، انگشتان دست، شست یا ستون فقرات انجام می‌شود.

آرتروسکوپی. این روشی است که معمولاً روی مفاصل بزرگ انجام می‌شود. پزشک برش کوچکی در پوست شما ایجاد می‌کند و از یک لوله نازک و نورانی برای مشاهده مفصل شما استفاده می‌کند. در صورت لزوم، می‌تواند بافت آسیب دیده یا ملتهب را بردارد. این جراحی روند آرتریت روماتوئید شما را کند نمی‌کند یا از بدتر شدن آن جلوگیری نمی‌کند.

سوالاتی برای پرسیدن

جراحی می‌تواند کیفیت زندگی شما را تا حد زیادی بهبود بخشد. اما هر عملی خطراتی را به همراه دارد. با پزشک خود صحبت کنید تا بتوانید مزایا و معایب آن را بسنجید. می‌توانید از او بپرسید:

• آیا درمان‌های دیگری وجود دارد که ممکن است ابتدا امتحان کنم؟
• بعد از عمل چقدر می‌توانم انتظار داشته باشم که احساس بهتری داشته باشم؟
• علائم من بدون جراحی چقدر ممکن است بدتر شود؟
• چه مشکلاتی ممکن است در طول یا بعد از عمل رخ دهد؟

آماده شدن برای جراحی

پزشک شما ممکن است به طور موقت برخی از داروهای شما را برای جلوگیری از عفونت متوقف کند. ممکن است لازم باشد آسپرین یا سایر داروهای رقیق کننده خون را یک هفته یا بیشتر قبل از عمل قطع کنید. همچنین ممکن است لازم باشد مصرف برخی مکمل‌ها را متوقف کنید، بنابراین به پزشک خود بگویید که چه چیزی مصرف می‌کنید.

قبل از جراحی زانو یا لگن، پزشک ممکن است از شما بخواهد که برای تقویت عضلات بازوی خود، راه رفتن با عصا را تمرین کنید.

ممکن است لازم باشد از قبل خون بدهید تا در صورت نیاز در طول عمل جراحی، بتوانید از آن استفاده کنید.

کارهای زیادی وجود دارد که می‌توانید برای کاهش خطر عوارض در طول عمل جراحی و آسان‌تر کردن دوران نقاهت خود انجام دهید.

• اگر هرگونه بیماری دندان یا لثه دارید، قبل از عمل جراحی به دندانپزشک خود مراجعه کنید و آن را درمان کنید. این کار به جلوگیری از عفونت ناشی از باکتری‌های موجود در دهان شما کمک می‌کند.
• اگر هنگام ادرار کردن درد دارید، به پزشک خود اطلاع دهید. اگر عفونت ادراری دارید، باید قبل از عمل جراحی درمان شود.
• یک رژیم غذایی سالم و متعادل داشته باشید. این به شما انرژی و مواد مغذی لازم برای بهبودی سریع‌تر را می‌دهد.
• ورزش. افرادی که تناسب اندام دارند، بعد از عمل جراحی عملکرد بهتری دارند.
• اگر سیگار می‌کشید، آن را ترک کنید! ترک سیگار خطر عوارض ناشی از جراحی را کاهش می‌دهد.
• اگر قصد جراحی تعویض مفصل دارید، سعی کنید وزن اضافی خود را کاهش دهید. وزن کمتر به معنای فشار کمتر روی مفصل ران یا زانوی مصنوعی است، بنابراین دوام آن بیشتر خواهد بود.
• خانه خود را آماده کنید. در طول بهبودی به کسی نیاز دارید که در آشپزی، نظافت و خرید به شما کمک کند. برای کاهش احتمال زمین خوردن، فرش‌های شل یا سیم‌های برق را با نوار چسب محکم کنید.

بعد از عمل جراحی

این عمل می‌تواند تنها چند ساعت طول بکشد. پزشک ممکن است شما را به خواب ببرد. یا ممکن است داروی بی‌حسی تزریق کند تا دردی احساس نکنید. برخی افراد در همان روز جراحی تعویض مفصل به خانه می‌روند. برخی دیگر ممکن است یک شب یا بیشتر را در آنجا بگذرانند.

بهبودی شما ممکن است از روز اول، زمانی که دوباره روی پاهایتان بایستید، شروع شود. برنامه فیزیوتراپی خود را بیاموزید و وقتی به خانه رسیدید، به آن پایبند باشید. هر روز راه رفتن را تمرین کنید. حرکت به جلوگیری از لخته شدن خون کمک می‌کند. زخم خود را تمیز نگه دارید و مراقب هرگونه علامت عفونت باشید.

ظرف ۳ تا ۶ هفته، باید بتوانید به فعالیت‌های عادی خود که خیلی سخت نیستند، بازگردید. در این مدت، دوباره به جراح ارتوپد خود مراجعه خواهید کرد تا روند بهبودی شما را بررسی کند.

عوارض

جراحی‌های تعویض مفصل دهه‌هاست که انجام می‌شوند. اما هر جراحی خطراتی دارد. شایع‌ترین عوارض شامل عفونت، لخته شدن خون و آسیب عصبی است.

در صورت مشاهده هر یک از موارد زیر با جراح خود تماس بگیرید:

• پوست اطراف ناحیه جراحی به طور غیرمعمول قرمز یا داغ می‌شود
• از زخم چرک یا مایع غلیظ و بدبویی خارج می‌شود
• تب بالاتر از ۳۸ درجه سانتیگراد (۳۸.۸ درجه سانتیگراد) دارید
• درد قفسه سینه یا تنگی نفس قابل توجهی دارید
• درد یا تورم غیرمعمول در یک پا دارید

نوشته چه زمانی جراحی برای آرتریت روماتوئید مناسب است؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

بند ناف چیست؟

بند ناف ساختاری لوله مانند است که در دوران بارداری غذا و اکسیژن را از مادر به نوزاد منتقل می‌کند. همچنین مواد زائد را از نوزاد دور می‌کند تا بدن مادر بتواند از شر آنها خلاص شود.

بعد از زایمان، پزشکان بند ناف را گیره زده و قطع می‌کنند. بند ناف هیچ عصبی ندارد، بنابراین نه شما و نه نوزادتان چیزی حس نخواهید کرد. یک ریشه کوچک روی شکم فرزندتان باقی می‌ماند. طول آن می‌تواند از نیم اینچ تا یک اینچ باشد.

در ابتدا، ممکن است ریشه براق و زرد به نظر برسد. اما با خشک شدن، ممکن است قهوه‌ای یا خاکستری یا حتی بنفش یا آبی شود. قبل از اینکه خود به خود بیفتد، چروکیده و سیاه می‌شود.

معمولاً بین ۱۰ تا ۱۴ روز پس از تولد نوزاد جدا می‌شود، اما می‌تواند تا ۲۱ روز نیز طول بکشد.

مراقبت از ریشه بند ناف نوزاد

تا زمان جدا شدن سیم، چند نکته را باید در نظر داشته باشید:

• با ملایمت رفتار کن. دستت را به آن نزن و هرگز آن را نکش.
• بند ناف را همیشه تمیز و خشک نگه دارید. از وان و سینک ظرفشویی صرف نظر کنید و به جای آن، کودک خود را با اسفنج حمام کنید.
• بند ناف را به حال خود رها کنید تا خودش بیفتد. (در گذشته، پزشکان پیشنهاد می‌کردند که پایه بند ناف را با الکل تمیز کنید تا به خشک شدن آن کمک شود، اما این دستورالعمل تغییر کرده است.)
• پوشک‌ها را طوری تا کنید که زیر بند ناف قرار بگیرند تا از ادرار کودکتان در امان باشند. می‌توانید پوشک‌هایی را پیدا کنید که قسمتی برای بند ناف بریده شده باشد یا قسمتی از پوشک معمولی را بریده باشند. فقط یک تکه نوار چسب دور آن قرار دهید تا لبه‌ها را ببندید.

اگر نوزاد شما اجابت مزاج نامنظمی دارد و مقداری از مدفوع روی بند ناف قرار می‌گیرد، آن را به آرامی با آب و صابون تمیز کنید.

بند ناف را مرتباً از نظر عفونت بررسی کنید. در صورت مشاهده موارد زیر با پزشک خود تماس بگیرید:

• خون در انتهای بند ناف
• ترشح سفید یا زرد
• تورم یا قرمزی اطراف بند ناف
• علائمی که نشان می‌دهد ناحیه اطراف بند ناف باعث درد نوزاد شما می‌شود (برای مثال، وقتی آن را لمس می‌کنید گریه می‌کند)

اگر نوزاد شما به دلیل تولد زودرس یا داشتن مشکل سلامتی دیگر، وزن کمی در هنگام تولد داشته است، احتمال ابتلا به عفونت در او بیشتر است، بنابراین خوب است که به دقت مراقب هر یک از این علائم باشید.  

وقتی استامپ جدا می‌شود چه اتفاقی می‌افتد؟

دیدن چند قطره خون در پوشک نوزاد طبیعی است. اما اگر هنگام جدا شدن بند ناف، خون زیادی وجود داشته باشد، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید.

اگر بند ناف بعد از ۳ هفته جدا نشد، صبور باشید. ناحیه را خشک نگه دارید و مطمئن شوید که پوشک فرزندتان آن را نپوشانده است. اگر بند ناف بعد از ۶ هفته جدا نشد، یا علائم تب یا عفونت را مشاهده کردید، با پزشک خود تماس بگیرید.

پس از جدا شدن بند ناف، همچنان محل را تمیز و خشک نگه دارید. ممکن است متوجه مایع زرد و چسبنده‌ای شوید که از آن خارج می‌شود. این طبیعی است. گاهی اوقات هنگام جدا شدن بند ناف این اتفاق می‌افتد. این چرک نیست و عفونت نیست.

همچنین ممکن است روی ناف پوسته پوسته شدن مشاهده کنید. این نیز طبیعی است. اما اگر شکم کودک شما قرمز شد، تب کرد یا متوجه ترشحات کدر شدید، با پزشک خود تماس بگیرید.

گاهی اوقات، ممکن است یک بافت اسکار کوچک، توده‌ای قرمز رنگ روی ناف ایجاد کند. این برآمدگی، گرانولوم نافی نامیده می‌شود. اگر این توده را مشاهده کردید و در عرض حدود یک هفته از بین نرفت، به پزشک خود اطلاع دهید. آنها نیترات نقره را روی آن می‌مالند. این ماده ناحیه را می‌سوزاند و در نتیجه بافت خشک می‌شود. اما به یاد داشته باشید، بند ناف عصبی ندارد، بنابراین کودک شما آن را حس نخواهد کرد.

احتمالاً در مقطعی از زندگی‌تان از خود خواهید پرسید که ناف فرزندتان از چه نوعی خواهد بود. آیا ناف او «درونی» خواهد بود یا «بیرونی»؟ برای اطمینان باید صبر کنید تا بند ناف کاملاً از بین برود. اما بدانید که شکل ظاهری ناف نوزاد شما هیچ ارتباطی با نحوه بریدن بند ناف توسط پزشک ندارد.

عوارض بند ناف

این اتفاق اغلب نمی‌افتد، اما برخی از شرایط سلامتی با ریشه بند ناف مرتبط هستند، از جمله:

• آمفالیت: این زمانی است که ناحیه اطراف ریشه بند ناف آلوده می‌شود. علائم می‌تواند شامل حساسیت به لمس، خونریزی یا نشت مایع از ناف، تحریک‌پذیری و تب باشد. این بیماری نیاز به درمان با آنتی‌بیوتیک دارد. 
• فتق ناف: در این بیماری، بخشی از روده کودک از عضلات نزدیک ناف بیرون می‌زند. این بیماری معمولاً جدی نیست و معمولاً تا سن ۲ سالگی خود به خود بهبود می‌یابد.

گرانولوم نافی: این یک توده کوچک، صورتی-قرمز است که مانند بقیه بند ناف نمی‌افتد. دردی ندارد و پزشک کودک شما می‌تواند با بخیه زدن یا انجماد با نیتروژن مایع یا نیترات نقره آن را بردارد.

نوشته مراقبت از بند ناف اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

شیردهی چیست؟

شیردهی زمانی است که شما به نوزاد خود شیر می‌دهید، معمولاً مستقیماً از سینه خودتان. به آن شیردهی یا شیردهی از سینه نیز گفته می‌شود. تصمیم گیری برای شیردهی یک موضوع شخصی است. همچنین ممکن است نظرات دوستان و خانواده شما را جلب کند.

بسیاری از متخصصان پزشکی اکیداً توصیه می‌کنند که به مدت ۶ ماه، منحصراً از شیر مادر (بدون شیر خشک، آبمیوه یا آب) استفاده شود. پس از معرفی سایر غذاها، توصیه می‌شود که در طول سال اول زندگی کودک، به شیردهی ادامه دهید.

اینکه چند وقت یکبار باید به نوزاد خود شیر بدهید، بستگی به این دارد که آیا نوزاد شما وعده‌های غذایی کوچک و مکرر را ترجیح می‌دهد یا تغذیه طولانی‌تر. این با رشد نوزاد شما تغییر خواهد کرد. نوزادان اغلب می‌خواهند هر ۲ تا ۳ ساعت یکبار شیر بخورند. در ۲ ماهگی، تغذیه هر ۳ تا ۴ ساعت یکبار رایج است و در ۶ ماهگی، بیشتر نوزادان هر ۴ تا ۵ ساعت یکبار شیر می‌خورند.

شما و فرزندتان منحصر به فرد هستید و تصمیم برای شیردهی به خودتان بستگی دارد.

مزایای شیردهی

فواید شیر مادر برای نوزاد

شیر مادر تغذیه ایده‌آلی را برای نوزادان فراهم می‌کند. این شیر ترکیبی تقریباً کامل از ویتامین‌ها، پروتئین و چربی دارد – هر چیزی که کودک شما برای رشد به آن نیاز دارد. و همه اینها به شکلی ارائه می‌شود که هضم آن آسان‌تر از شیر خشک است. شیر مادر حاوی آنتی‌بادی‌هایی است که به کودک شما کمک می‌کند تا با ویروس‌ها و باکتری‌ها مبارزه کند. تغذیه با شیر مادر خطر ابتلا به آسم یا آلرژی را در کودک شما کاهش می‌دهد. به علاوه، نوزادانی که در 6 ماه اول منحصراً با شیر مادر تغذیه می‌شوند، بدون هیچ شیر خشکی، کمتر دچار عفونت گوش، بیماری‌های تنفسی و اسهال می‌شوند. همچنین کمتر در بیمارستان بستری می‌شوند و به پزشک مراجعه می‌کنند.

در برخی مطالعات، تغذیه با شیر مادر با نمرات بالاتر IQ در اواخر دوران کودکی مرتبط دانسته شده است. نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند، به احتمال زیاد در طول رشد خود به وزن مناسب می‌رسند ، نه اینکه در دوران کودکی دچار اضافه وزن شوند. پزشکان می‌گوید تغذیه با شیر مادر همچنین در پیشگیری از سندرم مرگ ناگهانی نوزاد (SIDS) نقش دارد. تصور می‌شود که تغذیه با شیر مادر خطر ابتلا به دیابت، چاقی و برخی سرطان‌ها را نیز کاهش می‌دهد، اما تحقیقات بیشتری لازم است. 

فواید شیردهی برای شما

نزدیکی فیزیکی، لمس پوست به پوست و تماس چشمی، همگی به کودک شما کمک می‌کنند تا با شما پیوند برقرار کند و احساس امنیت کند.

شیردهی کالری اضافی می‌سوزاند، بنابراین می‌تواند به شما در کاهش سریع‌تر وزن بارداری کمک کند. این هورمون اکسی‌توسین آزاد می‌کند که به رحم شما کمک می‌کند تا به اندازه قبل از بارداری خود بازگردد و ممکن است خونریزی رحمی پس از زایمان را کاهش دهد. مزایای شیردهی بیش از ۱ سال و تا ۲ سال، به ویژه در والدین، ادامه دارد. شیردهی همچنین خطر ابتلا به سرطان پستان و تخمدان را کاهش می‌دهد. همچنین ممکن است خطر ابتلا به پوکی استخوان را نیز کاهش دهد.

از آنجایی که لازم نیست شیر ​​خشک بخرید و اندازه بگیرید، سرشیشه‌ها را استریل کنید یا شیشه شیر گرم کنید، در زمان و هزینه شما صرفه‌جویی می‌شود. همچنین به شما زمان منظمی می‌دهد تا در حین برقراری ارتباط، آرام با نوزاد خود استراحت کنید.

نشانه‌های گرسنگی نوزاد

یکی از رایج‌ترین راه‌هایی که نوزادتان به شما می‌گوید گرسنه است، گریه کردن است. نشانه‌های دیگری که نشان می‌دهد نوزاد شما آماده‌ی تغذیه است عبارتند از:

• لیسیدن لب‌ها یا بیرون آوردن زبان
• چرخش سر، که شامل حرکت فک، دهان یا سر برای یافتن سینه شما می‌شود
• دستشان را در دهانشان فرو می برند
• باز کردن دهانشان
• نق نق کردن
• مکیدن اشیا

چگونه شیردهی را شروع کنم؟

شما می‌توانید شیردهی به نوزاد خود را ظرف یک ساعت پس از تولد شروع کنید. سینه خود را در دست بگیرید و – در حالی که سر نوزاد کمی به عقب خم شده و دهانش کاملاً باز است – نوک سینه خود را فشار دهید و نوزاد را به سمت سینه خود هدایت کنید. اگر نوزاد به درستی سینه را گرفته باشد، هنگام شروع شیردهی احساس کشش خواهید کرد.

با پزشک خود در مورد نحوه آماده شدن برای شیردهی به نوزاد خود صحبت کنید.

نکاتی که قبل از شیردهی باید در نظر بگیرید

ممکن است ایجاد یک روال شیردهی با نوزادتان زمان ببرد. برخی از والدین برای رسیدن به یک چفت خوب با نوزاد خود مشکل دارند. کیفیت چفت شدن می‌تواند بر مواردی مانند سطح درد، میزان شیر و حتی مدت زمان شیردهی تأثیر بگذارد. عدم چفت شدن مناسب می‌تواند منجر به ناراحتی شود و گاهی اوقات والدین جدید را مجبور می‌کند قبل از آماده شدن، شیردهی را متوقف کنند. حتی اگر کودک شما در ابتدا به درستی چفت نشود، می‌توانید با گذشت زمان و تمرین، چفت شدن خوبی را ایجاد کنید.

علاوه بر این، غذاهای خاصی وجود دارد که باید در دوران شیردهی از آنها اجتناب کنید، که شامل موارد زیر است:

• الکل. اگر الکل مصرف می‌کنید، باید صبر کنید تا سطح الکل از شیر شما پاک شود و سپس به نوزاد شیر بدهید. معمولاً این کار برای هر نوشیدنی ۲ تا ۳ ساعت طول می‌کشد. اگر قصد دارید چند نوشیدنی مصرف کنید، بهتر است مقداری شیر از قبل ذخیره کنید.
• کافئین. سعی کنید در دوران شیردهی بیش از دو فنجان نوشیدنی کافئین‌دار در روز ننوشید. کافئین اضافی در شیر مادر می‌تواند برنامه خواب کودک را مختل کند.
• ماهی. غذاهای دریایی مانند شمشیرماهی و شاه‌ماهی حاوی مقادیر زیادی جیوه هستند که می‌توانند از طریق شیر مادر به نوزاد منتقل شوند.

وقتی شروع به شیردهی می‌کنم، چه انتظاری باید داشته باشم؟

در ابتدا، سینه‌های شما ماده‌ای غلیظ و زردرنگ به نام آغوز تولید می‌کنند که سرشار از مواد مغذی مهمی است که سیستم ایمنی کودک شما در مراحل اولیه به آن نیاز دارد. پس از حدود ۳ روز، شیر شما شروع به تولید می‌کند، اگرچه این روند برای والدینی که برای اولین بار مادر می‌شوند ممکن است بیشتر طول بکشد. ممکن است متوجه شوید که سینه‌های شما سفت‌تر می‌شوند و گاهی اوقات ممکن است نشت کنند. اگر سینه‌های شما بیش از حد از شیر پر شوند، ممکن است کمی ناراحتی را تجربه کنید. نوک سینه‌های شما ممکن است در مراحل اولیه دردناک یا ترک خورده شوند.

همانطور که شما و نوزادتان روال شیردهی را مشخص می‌کنید، شیردهی نباید دردناک باشد. اما اگر در گرفتن سینه مشکل دارید یا درد زیادی دارید، در مراجعه به پزشک تردید نکنید. آنها می‌توانند به شما در تشخیص مشکل کمک کنند یا شما را با یک مشاور شیردهی، متخصص آموزش شیردهی، مرتبط کنند.

آیا شیر کافی برای شیردهی تولید خواهید کرد؟

چند روز اول پس از تولد، سینه‌های شما یک “شیر اول” ایده‌آل به نام آغوز تولید می‌کنند. مقدار آن زیاد نیست، اما برای تأمین نیازهای غذایی کودک شما کافی است. آغوز به دستگاه گوارش نوزاد کمک می‌کند تا توسعه یابد و خود را برای هضم شیر مادر آماده کند.

آغوز اولین مرحله شیر مادر است که با گذشت زمان تغییر می‌کند تا مواد مغذی مورد نیاز کودک شما را در حین رشد تأمین کند. مرحله دوم، شیر انتقالی نامیده می‌شود. شما این شیر را با جایگزینی تدریجی آغوز با مرحله سوم شیر مادر، که شیر رسیده نامیده می‌شود، تولید می‌کنید.

چند روز پس از زایمان، تولید شیر انتقالی شروع می‌شود. تا ۱۰ تا ۱۵ روز پس از زایمان، شیر رسیده تولید می‌شود که تمام مواد مغذی مورد نیاز نوزاد را تأمین می‌کند.

بیشتر نوزادان در ۳ تا ۵ روز اول پس از تولد مقدار کمی وزن از دست می‌دهند. این موضوع ربطی به شیردهی ندارد.

حتی اگر کمتر از ۶ ماه توصیه شده شیر می‌دهید، بهتر است برای مدت کوتاهی شیر بدهید تا اینکه اصلاً شیر ندهید. می‌توانید در ۶ ماهگی غذای جامد اضافه کنید، اما اگر می‌خواهید شیرتان تولید شود، به شیر دادن ادامه دهید.

آیا نوزاد شما به اندازه کافی شیر می‌خورد؟

بسیاری از مادران شیرده این سوال را دارند که آیا نوزادانشان شیر کافی برای تغذیه خوب دریافت می‌کنند یا خیر. اگر نوزاد شما به اندازه کافی شیر مادر دریافت می‌کند، باید:

• در چند روز اول پس از زایمان، بیش از ۷٪ از وزن هنگام تولد خود را از دست ندهند.
• بین هر وعده غذایی حدود ۱ تا ۳ ساعت راضی به نظر می‌رسد
• تا سن ۷ تا ۱۰ روزگی، حداقل ۶ پوشک در روز خیس داشته باشند و ادرارشان بسیار کم‌رنگ یا شفاف باشد.

چگونه شیر را افزایش دهیم

از آنجایی که کودک شما به شیر بیشتری نیاز دارد و بیشتر شیر می‌خورد، سینه‌های شما معمولاً با تولید شیر بیشتر واکنش نشان می‌دهند. متخصصان توصیه می‌کنند که به مدت ۶ ماه منحصراً از شیر مادر (بدون شیر خشک، آبمیوه یا آب) تغذیه کنید. اگر از شیر خشک به عنوان مکمل استفاده کنید، ممکن است سینه‌های شما شیر کمتری تولید کنند.

اما برخی از والدین جدید در اوایل زندگی برای تولید شیر کافی مشکل دارند. این اتفاق می‌تواند در صورتی رخ دهد که نوزاد شما نارس به دنیا آمده باشد یا اگر کمی پس از تولد از نوزاد خود جدا شده باشید.

یکی از راه‌های افزایش تولید شیر، دوشیدن مکرر شیر است، نه طولانی‌تر. سعی کنید علاوه بر برنامه معمول دوشیدن، به مدت ۱۰ دقیقه شیر بدوشید و سپس به مدت حدود یک ساعت، ۱۰ دقیقه استراحت کنید. این کار می‌تواند به افزایش تولید شیر در عرض ۳ تا ۴ روز کمک کند.

هنگام شیردهی، به خصوص اگر نوشیدنی‌های کافئین‌دار نیز می‌نوشید، حتماً بدن خود را هیدراته نگه دارید.

اگر با وجود دوشیدن مکرر شیر، افزایشی در میزان شیر خود مشاهده نمی‌کنید، با پزشک یا مشاور شیردهی خود صحبت کنید. ممکن است پمپ سینه شما مناسب سینه شما نباشد و آنها می‌توانند به شما در یافتن اندازه مناسب کمک کنند.

اقدامات لازم برای وقتی شیر مادر کم است

قبل از انجام اقداماتی برای افزایش شیر مادر، با پزشک خود صحبت کنید. تشخیص کمبود شیر می‌تواند دشوار باشد و پزشک می‌تواند به شما بگوید که آیا باید برای افزایش آن اقداماتی انجام دهید یا خیر. برخی از رویکردهای رایج عبارتند از:

• تکنیک‌های آرامش‌بخش. ماساژ و مدیتیشن می‌توانند کمک کنند، و همچنین تماس پوست به پوست و کمپرس گرم.
• نوشیدن آب بیشتر. والدین شیرده باید میزان مصرف آب خود را افزایش دهند، هم به دلیل مصرف مایعات توسط فرزندشان و هم به دلیل افزایش کالری دریافتی.
• تغییر روش پیشگیری از بارداری. گزینه‌های برتر پیشگیری از بارداری برای حفظ تولید شیر مادر شامل  IUD های غیر هورمونی یا روش‌های مانع است. 
• شیر دادن و دوشیدن مکرر شیر. در مورد نوزادان تازه متولد شده، در چند هفته اول، شیر دادن باید خیلی مرتب باشد، مثلاً ۸ تا ۱۲ بار در روز. اگر یک جلسه را از دست دادید، شیر را بدوشید تا مطمئن شوید که تولید شیرتان ادامه دارد.
• دریافت حمایت. استرس خود را کاهش دهید و سایر عوامل مؤثر بر تولید شیر را کاهش دهید. این ممکن است به معنای دریافت کمک اضافی در خانه از اعضای خانواده یا درمان برای والدینی باشد که با افسردگی پس از زایمان دست و پنجه نرم می‌کنند.

بهترین حالت برای شیردهی چیست؟

بهترین حالت برای شما حالتی است که شما و نوزادتان هر دو راحت و آرام باشید و لازم نباشد برای حفظ این حالت یا ادامه شیردهی به خودتان فشار بیاورید. در اینجا چند حالت رایج برای شیردهی به نوزاد آورده شده است:

• حالت گهواره. کنار سر نوزاد را در گودی آرنج خود قرار دهید و تمام بدن او را رو به خود نگه دارید. شکم نوزاد را به بدن خود بچسبانید تا احساس کند کاملاً حمایت می‌شود. دست دیگر «آزاد» شما می‌تواند دور سر و گردن نوزاد حلقه شود یا از میان پاهای نوزاد عبور کند تا از کمر او حمایت کند. این حالت می‌تواند برای نوزادان بزرگتر راحت باشد، اما اغلب برای نوزادان تازه متولد شده سخت است، زیرا پشتیبانی محدودی ارائه می‌دهد. با این حال، اگر در حالت‌های دیگر موفقیت زیادی نداشته‌اید، ممکن است ارزش امتحان کردن را داشته باشد.
• موقعیت فوتبال. اگر در حال بهبودی از سزارین هستید، این موقعیت به شما کمک می‌کند تا در عین جلوگیری از فشار روی شکم، حالت ایده‌آلی برای گرفتن سینه پیدا کنید. همچنین برای دوقلوها و نوزادان نارس نیز مناسب است. پشت نوزاد خود را در امتداد ساعد خود قرار دهید تا مانند یک توپ فوتبال او را در آغوش بگیرید و سر و گردن او را در کف دست خود نگه دارید.
• وضعیت خوابیده به پهلو. این وضعیت برای شیردهی شبانه در رختخواب عالی است. اگر در حال بهبودی از اپیزیوتومی هستید، (برشی برای گشاد کردن دهانه واژن در حین زایمان)، خوابیدن به پهلو نیز خوب عمل می‌کند. برای راحتی بیشتر، از بالش زیر سر خود استفاده کنید. سپس، به نوزاد خود نزدیک شوید و با دست آزاد خود، سینه و نوک سینه خود را به داخل دهان نوزاد ببرید. هنگامی که نوزاد به درستی “به سینه چسبیده” شد، سر و گردن او را با دست آزاد خود نگه دارید تا برای ادامه شیردهی، پیچ و تاب یا فشاری وجود نداشته باشد. اگر با جریان سریع شیر مواجه هستید، اغلب وضعیت خوابیده به پهلو توصیه می‌شود. مانند وضعیت فوتبال، این روش همچنین ممکن است پس از سزارین راحتی بیشتری را ایجاد کند.
• نگه داشتن نوزاد به صورت ضربدری.  این روش که برای بسیاری از والدین جدید توصیه می‌شود، روی صندلی راحتی یا صندلی راحتی بهترین نتیجه را می‌دهد.  صاف روی صندلی دسته‌دار بنشینید. نوزاد خود را در انحنای بازوی خود که روبروی سینه‌ای است که برای تغذیه او استفاده خواهید کرد، نگه دارید. سر او را با دست خود نگه دارید. نوزاد خود را روی بدن خود قرار دهید تا شکم‌هایتان رو به روی هم قرار گیرند. با دست دیگر خود، سینه خود را به شکل U نگه دارید. دهان نوزاد را به سینه خود نزدیک کنید و او را محکم در آغوش بگیرید و به جلو خم نشوید.
• حالت خوابیده به پشت.  اگر شیر زیادی دارید یا شیرتان سریع می‌آید، این حالت را امتحان کنید، زیرا جریان شیر را محدود می‌کند و به نوبه خود، احتمال عقب‌نشینی یا بی‌قراری نوزاد را کاهش می‌دهد. این حالت برای تحریک غرایز طبیعی شیردهی شما و نوزادتان طراحی شده است. روی مبل یا تخت به عقب تکیه دهید، اما نه صاف. سر و شانه‌هایتان را به خوبی نگه دارید. نوزاد را طوری در آغوش بگیرید که تمام قسمت‌های جلوی بدنتان با هم تماس داشته باشند. بگذارید نوزاد هر حالتی را که راحت است، بگیرد، به شرطی که گونه‌اش نزدیک سینه شما باشد. در صورت نیاز به نوزادتان کمک کنید تا سینه را بگیرد.

چگونه شیردهی خوبی داشته باشیم؟

عوامل مختلفی می‌توانند بر کیفیت چفت شدن پستان تأثیر بگذارند، از جمله موقعیت و زمان‌بندی. برخی موارد، مانند شکل نوک پستان، ممکن است خارج از کنترل شما باشند. با این حال، برخی از استراتژی‌ها می‌توانند به بهبود چفت شدن کمک کنند.

موقعیت مناسب را انتخاب کنید. موقعیت‌های شیردهی بر کیفیت چفت شدن سینه تأثیر می‌گذارند، اما آنچه برای برخی از والدین و نوزادان مناسب است ممکن است برای برخی دیگر ایده‌آل نباشد. اگر چفت شدن در یک موقعیت دشوار است، چند موقعیت دیگر را امتحان کنید تا زمانی که گزینه راحت‌تری پیدا کنید.

نوزاد را رو به خودتان قرار دهید تا راحت باشد و مجبور نباشد برای شیر خوردن گردنش را بچرخاند. با یک دست، سینه‌تان را بگیرید و به آرامی نوک سینه‌تان را روی لب پایین نوزاد بگذارید. واکنش غریزی نوزاد این است که دهانش را کاملاً باز کند. در حالی که دستتان گردن نوزاد را نگه داشته است، دهانش را به نوک سینه‌تان نزدیک‌تر کنید و سعی کنید نوک سینه‌تان را در مرکز دهان و بالای زبانش قرار دهید. نکات دیگر عبارتند از:

• محافظ نوک سینه را امتحان کنید. اگر نوک سینه‌های صاف یا فرورفته دارید، ممکن است محکم کردن سینه برای گرفتن آن دشوار باشد. محافظ نوک سینه می‌تواند با ایجاد شکل واضح‌تر به شما کمک کند. همچنین اگر نوک سینه‌های ترک خورده یا سایر منابع درد دارید، می‌تواند شیردهی را راحت‌تر کند.
• صبر کنید تا دهان کودک کاملاً باز شود. اگر دهان کودک به اندازه کافی باز نمی‌شود، ممکن است دچار مشکل در گرفتن سینه به صورت سطحی باشید. دهان باید هم نوک سینه و هم بخش بزرگی از بافت سینه را بپوشاند. با قرار دادن آرام نوک سینه روی لب‌های کودک، او را به این کار تشویق کنید.
• اگر در ابتدا برای جدا کردن سینه مشکل دارید، از جدا کردن آرام آن نترسید و دوباره امتحان کنید. می‌توانید این کار را با قرار دادن انگشت در دهان کودک و قطع آرام مکش انجام دهید.
• بررسی وجود گره زبانی. گره زبانی که با نام آنکیلوگلوسیا نیز شناخته می‌شود ، وضعیتی است که زمانی اتفاق می‌افتد که طنابی که زبان و انتهای دهان را به هم متصل می‌کند، به طور غیرمعمولی سفت باشد. این اتفاق در ۱۱٪ از نوزادان رخ می‌دهد و می‌تواند تحرک زبان را محدود کند و منجر به نوعی فشردگی در شیردهی شود که می‌تواند برای والدین جدید دردناک باشد و وزن‌گیری نوزاد را در چند روز اول حیاتی دشوار کند. روشی به نام اصلاح گره زبانی می‌تواند این مشکل را اصلاح کند.

وقتی هر دو لب به سمت بیرون و دور نوک سینه جمع شوند، متوجه می‌شوید که نوزاد شما به درستی «به سینه چسبیده» است. نوزاد شما باید تمام نوک سینه و بیشتر آرئول، که پوست تیره‌تر اطراف نوک سینه است، را در دهان خود داشته باشد. اگرچه ممکن است کمی احساس سوزش یا کشش کنید، اما شیردهی نباید دردناک باشد. اگر نوزاد شما به درستی به سینه نمی‌چسبد و با ریتمی نرم و راحت شیر ​​نمی‌خورد، انگشت کوچک خود را به آرامی بین لثه‌های نوزاد قرار دهید تا مکش قطع شود، نوک سینه خود را بردارید و دوباره امتحان کنید. «به سینه چسبیده» بودن خوب به جلوگیری از زخم شدن نوک سینه‌ها کمک می‌کند.

پمپاژ و دوشیدن شیر با دست

موقعیت‌های زیادی وجود دارد که در آن‌ها ممکن است لازم باشد خودتان شیرتان را بدوشید، به جای اینکه اجازه دهید نوزادتان شیر بخورد. این موقعیت‌ها ممکن است در موارد زیر پیش بیایند:

• نوزاد شما برای شیر خوردن خیلی نارس است
• نوزاد شما در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان (NICU) است و شما نمی‌توانید در کنار او بمانید.
• نوزاد شما بیمار است
• کودک شما در حال دندان درآوردن است
• نوزاد شما در گرفتن سینه مشکل دارد
• کودک شما شرایطی مانند گره زبانی یا شکاف کام دارد
• شما برای مدت طولانی از فرزندتان دور هستید (مثلاً به سر کار برگشته‌اید)
• شما مقدار زیادی الکل یا مواد مخدر تفریحی مصرف کرده‌اید یا دارویی مصرف کرده‌اید که برای کودک شما بی‌خطر نیست.

تخلیه نکردن شیر برای مدت طولانی می‌تواند منجر به احتقان یا پر شدن بیش از حد سینه‌ها شود. احتقان که خود به خود یک بیماری دردناک است، می‌تواند منجر به عوارضی مانند گرفتگی مجاری شیر یا ورم پستان نیز شود که در آن مجاری شیر ملتهب یا عفونی می‌شوند. دوشیدن شیر با دست یا پمپ می‌تواند به تخلیه شیر کمک کند.

دوشیدن شیر مادر با دست به چه معناست؟

دوشیدن شیر با دست نوعی ماساژ سینه است که باعث آزاد شدن شیر می‌شود. والدین به دلایل زیادی دوشیدن شیر با دست را انتخاب می‌کنند، از جمله:

• این روشی برای دوشیدن شیر در زمانی است که نوزاد نمی‌تواند شیر بخورد. این به شما امکان می‌دهد شیر را برای بعد جمع‌آوری کنید.
• ممکن است به شما اجازه دهد از احتقان سینه جلوگیری کنید. احتقان سینه می‌تواند دردناک باشد و باعث نشت یا گرفتگی مجاری شیر شود.
• به تجهیزات کمتری نسبت به دوشیدن شیر نیاز دارد. شیردوش‌ها اغلب به یک کیف کامل از تجهیزات، شامل دستگاه، لوله‌ها، فلنج‌ها و بطری‌ها نیاز دارند. حمل این تجهیزات می‌تواند دشوار یا آزاردهنده باشد.
• شما می‌توانید شیر خود را با دست بدوشید، در مکان‌های بیشتری نسبت به مکان‌هایی که می‌توانید با شیردوش بدوشید. اکثر شیردوش‌ها به برق نیاز دارند. اگر در شرایطی هستید که برق در دسترس ندارید، نمی‌توانید شیر بدوشید. علاوه بر این، اگر بیرون هستید و شیردوش را با خود نیاورده‌اید، هنوز هم می‌توانید با دست شیر ​​بدوشید.
• تماس پوست به پوست که با دوشیدن دستی ایجاد می‌شود، رفلکس خروج شیر را تقویت می‌کند. رفلکس خروج شیر همان چیزی است که باعث می‌شود شیر شما شروع به جریان کند و ممکن است تحریک آن با دوشیدن دستی آسان‌تر از پمپ باشد.
• ممکن است با دوشیدن دستی شیر بیشتری نسبت به پمپ دریافت کنید.
• رایگان است. در بسیاری از موارد، بیمه هزینه پمپ سینه شما را پوشش می‌دهد. اما اگر بیمه ندارید، یا به هر دلیلی پمپ شما غیرقابل استفاده است، دوشیدن شیر با دست شما را از صرف هزینه برای پمپ نجات می‌دهد.

آماده شدن برای دوشیدن شیر با دست:

• برای جلوگیری از آلوده شدن شیر، دست‌هایتان را بشویید.
• یک ظرف تمیز برای جمع‌آوری شیر پیدا کنید. اگر آغوز، شیر غلیظ و مغذی که بلافاصله پس از تولد آزاد می‌شود، را می‌دوشید، ممکن است فقط به یک قاشق چایخوری نیاز داشته باشید. 
• آرام باشید و احساس راحتی کنید. اگر عصبی باشید، تولید شیر دشوارتر خواهد بود.
• برای اینکه نوزادتان را به آرامش تشویق کنید، ممکن است مفید باشد که او را در نزدیکی خود داشته باشید. اگر این گزینه وجود ندارد، سعی کنید به عکس‌های نوزادتان نگاه کنید یا لباسی را که بوی نوزادتان را می‌دهد، نزدیک خود نگه دارید.
• سینه‌های خود را به آرامی ماساژ دهید تا شیر به راحتی خارج شود.

وقتی آماده شدید، سینه خود را با دست خود به شکل C نگه دارید. انگشت شست شما باید در قسمت زیرین سینه و سایر انگشتان شما در امتداد قسمت بالایی آن باشد. انگشتان دست و شست شما باید نزدیک به آرئول (نوک سینه) قرار گیرند، اما نه روی آن. با دست خود از سینه خود حمایت کنید و با فشار دادن به سمت سینه، به مجاری شیر فشار وارد کنید. سینه خود را بین انگشتان و شست خود فشار دهید تا شیر به سمت نوک سینه هدایت شود. فشار و فشار را به صورت ریتمیک تکرار کنید تا جریان شیر متوقف شود. دست خود را بچرخانید و این حرکت را تکرار کنید تا جریان شیر دوباره متوقف شود.

این کار را در اطراف سینه خود ادامه دهید تا تمام نواحی سینه تخلیه و نرم شود. دوشیدن شیر با دست می‌تواند 20 یا 30 دقیقه طول بکشد.

چه زمانی پمپاژ مفید است؟

شیردوش‌ها می‌توانند دست و پا گیر باشند. آن‌ها به قطعات زیادی و منبع تغذیه نیاز دارند. حمل این قطعات همیشه امکان‌پذیر نیست و ممکن است در شرایطی نباشید که به طور مداوم به برق دسترسی داشته باشید. در این صورت، دوشیدن شیر با دست احتمالاً بر دوشیدن با پمپ غلبه می‌کند. شیردوش‌ها همچنین می‌توانند پر سر و صدا و ناراحت کننده باشند.

اما دلایلی وجود دارد که برخی والدین ممکن است پمپ را به دوشیدن شیر با دست ترجیح دهند. برخی از پمپ‌ها بدون دخالت دست هستند و به شما این امکان را می‌دهند که هنگام دوشیدن شیر، کارهای دیگری مانند کار کردن، رسیدگی به کودکان دیگر یا سرگرم کردن خود با کتاب یا تلفن همراه انجام دهید. 

علاوه بر این، دوشیدن شیر می‌تواند به شما امکان دهد در صورت دور بودن از کودک، شیر را ذخیره کنید. این می‌تواند به شما استقلال بیشتری بدهد و به سایر مراقبان اجازه دهد تا به تغذیه کودک شما کمک کنند.

نکات شیردهی

برخی موارد می‌توانند به شما در آماده شدن برای شیردهی کمک کنند: 

• برای جلوگیری از زایمان زودرس، مراقبت‌های دوران بارداری را به طور منظم انجام دهید.
• به پزشک خود بگویید که قصد شیردهی دارید و بپرسید که مرکزی که قصد زایمان در آن را دارید، چه حمایت‌هایی برای کمک به شیردهی شما پس از زایمان ارائه می‌دهد.
• در کلاس شیردهی شرکت کنید.
• از پزشک خود بخواهید شما را با یک مشاور شیردهی مرتبط کند، که می‌تواند اصول اولیه شیردهی را به شما آموزش دهد و در صورت بروز مشکل به شما کمک کند.
• در مورد هرگونه بیماری یا داروهایی که مصرف می‌کنید و می‌توانند در شیردهی اختلال ایجاد کنند، با پزشک خود صحبت کنید.
• به پزشک و ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی بیمارستان خود بگویید که می خواهید در اسرع وقت پس از زایمان به نوزاد خود شیر دهید.
• با دوستانی که شیر می‌دهند صحبت کنید یا به یک گروه حمایتی برای شیردهی بپیوندید.
• لوازم مورد نیاز برای شیردهی، مانند سوتین شیردهی و سایر اقلام را تهیه کنید.

نکات زیر که به عنوان الفبای شیردهی شناخته می‌شوند ، به شما و نوزادتان کمک می‌کنند تا با این فرآیند راحت باشید:

1. آگاهی. مراقب نشانه‌های گرسنگی کودک خود باشید و هر زمان که کودک شما گرسنه است به او شیر بدهید. به این روش تغذیه “بر اساس تقاضا” می‌گویند. در چند هفته اول، ممکن است ۸ تا ۱۲ بار در هر ۲۴ ساعت به او شیر بدهید. نوزادان گرسنه دست‌های خود را به سمت دهانشان حرکت می‌دهند، صداهای مکیدن یا حرکات دهان ایجاد می‌کنند یا به سمت سینه شما می‌آیند. منتظر گریه کودک خود نمانید. این نشانه گرسنگی بیش از حد اوست.
2. صبور باشید. تا زمانی که کودک شما هر بار تمایل به شیر خوردن دارد، به او شیر بدهید. در طول شیردهی به نوزاد خود عجله نکنید. نوزادان معمولاً 10 تا 20 دقیقه از هر سینه شیر می‌خورند.
3. راحتی. این نکته کلیدی است. هنگام شیردهی آرامش داشته باشید، در این صورت شیر ​​شما بیشتر “جاری” و جاری می‌شود. قبل از شروع شیردهی، با استفاده از بالش‌های مورد نیاز برای حمایت از بازوها، سر و گردن و یک زیرپایی برای حمایت از پاها، خودتان را در حالت راحتی قرار دهید.

آیا ملاحظات پزشکی در مورد شیردهی وجود دارد؟

در برخی موارد، شیردهی می‌تواند به نوزاد آسیب برساند. در صورت وجود شرایط زیر، نباید به نوزاد شیر بدهید:

• شما HIV مثبت هستید. می‌توانید HIV را از طریق شیر مادر به نوزاد خود منتقل کنید.
• شما سل فعال و درمان نشده دارید.
• شما به دلیل سرطان تحت شیمی درمانی هستید.
• کودک شما به بیماری نادری به نام گالاکتوزمی مبتلا است و نمی‌تواند قند طبیعی موجود در شیر مادر به نام گالاکتوز را تحمل کند.
• شما داروهای تجویزی خاصی مانند برخی داروهای سردرد میگرنی، بیماری پارکینسون یا آرتروز مصرف می‌کنید.

اگر از هر نوع داروی تجویزی استفاده می‌کنید، قبل از شروع شیردهی با پزشک خود مشورت کنید. پزشک می‌تواند بر اساس داروی خاص شما، به شما در تصمیم‌گیری آگاهانه کمک کند.

ابتلا به سرماخوردگی یا آنفولانزا نباید مانع از شیردهی شما شود. شیر مادر بیماری را به نوزاد شما منتقل نمی‌کند و حتی ممکن است آنتی‌بادی‌هایی را برای کمک به مبارزه با بیماری به نوزاد شما بدهد.

همچنین، پزشکان پیشنهاد می‌کند که نوزادان باید از ۴ ماهگی منحصراً با شیر مادر تغذیه شوند و نوزادانی که تا حدی با شیر مادر تغذیه می‌شوند و بیش از نیمی از غذای روزانه خود را از شیر مادر دریافت می‌کنند، باید با آهن خوراکی مکمل دریافت کنند. این کار باید تا زمانی که غذاهای حاوی آهن ، مانند غلات غنی شده با آهن، به رژیم غذایی اضافه شوند، ادامه یابد. پزشکان توصیه می‌کند که سطح آهن در همه کودکان در سن ۱ سالگی بررسی شود.

در مورد مکمل‌های آهن و ویتامین D با پزشک متخصص اطفال خود مشورت کنید. پزشک می‌تواند در مورد مقادیر مناسب برای شما و نوزادتان، زمان شروع و تعداد دفعات مصرف مکمل‌ها، شما را راهنمایی کند.

چالش‌های رایج شیردهی

برخی نگرانی‌ها یا چالش‌های رایج وجود دارد که ممکن است هنگام شیردهی با آنها روبرو شوید. این نگرانی‌ها عبارتند از:

• زخم نوک سینه. در هفته‌های اول شیردهی می‌توانید انتظار کمی درد داشته باشید. مطمئن شوید که نوزادتان به درستی سینه را می‌گیرد و بعد از هر بار شیردهی از یک انگشت برای قطع مکیدن دهان نوزاد استفاده کنید. این کار به جلوگیری از زخم نوک سینه کمک می‌کند. اگر هنوز درد دارید، مطمئن شوید که با هر سینه به اندازه کافی شیر می‌دهید تا مجاری شیر خالی شود. اگر این کار را نکنید، سینه‌های شما می‌توانند متورم، متورم و دردناک شوند. نگه داشتن یخ یا یک کیسه نخود فرنگی یخ زده روی نوک سینه‌های دردناک می‌تواند به طور موقت ناراحتی را کاهش دهد. خشک نگه داشتن نوک سینه‌ها و اجازه دادن به آنها برای خشک شدن در هوا بین وعده‌های غذایی نیز کمک می‌کند. نوزاد شما در ابتدا تمایل دارد که فعالانه‌تر بمکد. بنابراین شیردهی را با نوک سینه‌ای که کمتر درد دارد شروع کنید.
• نوک سینه‌های خشک و ترک‌خورده. از صابون‌ها، کرم‌های عطری یا لوسیون‌های حاوی الکل که می‌توانند نوک سینه‌ها را خشک‌تر و ترک‌خورده‌تر کنند، خودداری کنید. می‌توانید بعد از هر بار شیردهی، لانولین خالص را به آرامی روی نوک سینه‌های خود بمالید، اما قبل از شیردهی مجدد، حتماً لانولین را به آرامی بشویید. تعویض مکرر پدهای سوتین به خشک ماندن نوک سینه‌ها کمک می‌کند. در صورت امکان، فقط از پدهای سوتین نخی استفاده کنید.
• نگرانی در مورد تولید شیر کافی. یک قاعده کلی این است که نوزادی که روزانه شش تا هشت پوشک را خیس می‌کند، به احتمال زیاد شیر کافی دریافت می‌کند. هرگز به نوزاد خود آب ساده ندهید. بدن شما برای ادامه تولید شیر به تقاضای مکرر و منظم شیردهی نیاز دارد. برخی از زنان به اشتباه فکر می‌کنند که اگر سینه‌های کوچکی داشته باشند، نمی‌توانند به نوزاد شیر بدهند یا شیر کافی تولید کنند. اما زنانی که سینه‌های کوچکی دارند نیز می‌توانند به خوبی زنانی که سینه‌های بزرگی دارند، شیر تولید کنند. تغذیه خوب ، استراحت کافی و هیدراته ماندن نیز مفید است.
• دوشیدن و ذخیره شیر. می‌توانید شیر مادر را با دست بگیرید یا با شیردوش بدوشید. ممکن است چند روز یا چند هفته طول بکشد تا کودک شما به شیر مادر در شیشه عادت کند، بنابراین اگر می‌خواهید به سر کار برگردید، زودتر تمرین را شروع کنید. اگر شیر مادر در یخچال نگهداری شود، می‌توان آن را ظرف ۲ روز با خیال راحت مصرف کرد. می‌توانید شیر مادر را تا ۶ ماه فریز کنید. شیر مادر فریز شده را در مایکروویو گرم یا یخ‌زدایی نکنید. این کار برخی از ویژگی‌های تقویت‌کننده سیستم ایمنی آن را از بین می‌برد و می‌تواند باعث شود بخش‌های چرب شیر مادر فوق‌العاده داغ شوند. به جای آن، شیر مادر را در یخچال یا یک کاسه آب گرم یخ‌زدایی کنید.
• نوک سینه‌های معکوس. نوک سینه معکوس وقتی آرئولا، پوست تیره اطراف نوک سینه را فشار می‌دهید، به جلو نمی‌آید. یک مشاور شیردهی می‌تواند نکاتی را به شما ارائه دهد که به زنانی که نوک سینه معکوس دارند، اجازه می‌دهد با موفقیت به نوزاد خود شیر بدهند.
• احتقان سینه. پر بودن سینه طبیعی و سالم است. این اتفاق زمانی می‌افتد که سینه‌های شما پر از شیر می‌شوند و نرم و انعطاف‌پذیر می‌مانند. اما احتقان سینه به این معنی است که رگ‌های خونی در سینه شما دچار احتقان شده‌اند. این امر باعث می‌شود مایعات در سینه‌های شما به دام بیفتد و آنها سفت، دردناک و متورم شوند. به عنوان مثال، گرما و سرما را به طور متناوب استفاده کنید، از کیسه‌های یخ و دوش آب گرم برای تسکین علائم خفیف استفاده کنید. همچنین می‌تواند به آزاد شدن شیر با دست یا استفاده از شیردوش کمک کند.
• مجاری مسدود شده. یک نقطه دردناک روی سینه شما، که ممکن است قرمز و داغ باشد، می‌تواند نشانه انسداد مجرای شیر باشد. این مشکل اغلب با کمپرس گرم و ماساژ ملایم روی ناحیه برای رفع انسداد برطرف می‌شود. شیردهی مکرر نیز می‌تواند کمک کند.
• عفونت پستان (ماستیت). این اتفاق گاهی اوقات زمانی رخ می‌دهد که باکتری‌ها وارد پستان شوند، اغلب از طریق نوک پستان ترک خورده پس از شیردهی. اگر ناحیه‌ای دردناک در پستان خود دارید که با علائمی مانند آنفولانزا، تب و خستگی همراه است، با پزشک خود تماس بگیرید. معمولاً برای رفع عفونت پستان به آنتی‌بیوتیک نیاز است، اما به احتمال زیاد می‌توانید در حالی که عفونت دارید و آنتی‌بیوتیک مصرف می‌کنید، به شیردهی ادامه دهید. برای تسکین حساسیت پستان، چهار بار در روز و هر بار به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه، از کمپرس گرم و مرطوب روی ناحیه دردناک استفاده کنید.
• استرس. اضطراب یا استرس بیش از حد می‌تواند در رفلکس خروج شیر شما اختلال ایجاد کند. این رفلکس، ترشح طبیعی شیر توسط بدن شما به مجاری شیر است. این رفلکس توسط هورمون‌هایی که هنگام شیر خوردن نوزاد آزاد می‌شوند، تحریک می‌شود. همچنین می‌تواند فقط با شنیدن گریه نوزاد یا فکر کردن به نوزادتان تحریک شود. قبل و در حین شیردهی تا حد امکان آرام و ریلکس باشید. این می‌تواند به خروج و جریان راحت‌تر شیر شما کمک کند. این به نوبه خود می‌تواند به آرامش و ریلکس شدن نوزادتان نیز کمک کند.
• نوزادان نارس ممکن است نتوانند فوراً از شیر مادر تغذیه کنند. در برخی موارد، والدین می‌توانند شیر مادر را از طریق شیشه شیر یا لوله تغذیه به نوزاد بدهند.
• علائم هشدار دهنده. شیردهی یک فرآیند طبیعی و سالم است. اما در صورت وجود موارد زیر با پزشک خود تماس بگیرید:
  • سینه‌های شما به طور غیرمعمول قرمز، متورم، سفت یا دردناک می‌شوند.
  • شما ترشح یا خونریزی غیرمعمول از نوک سینه‌هایتان دارید.
  • شما نگران هستید که نوزادتان وزن اضافه نمی‌کند یا شیر کافی دریافت نمی‌کند.

از کجا می‌توانم در مورد شیردهی کمک بگیرم؟

تصاویر والدینی که در حال شیر دادن به نوزادان خود هستند، این کار را ساده جلوه می‌دهد، اما بسیاری از افراد به کمک و راهنمایی نیاز دارند. این کمک می‌تواند از یک پرستار، پزشک، یکی از اعضای خانواده یا یک دوست باشد و به والدین جدید کمک می‌کند تا از موانع احتمالی در مسیر عبور کنند.

با دوستان، خانواده و پزشک خود در مورد هر سوالی که دارید صحبت کنید. به احتمال زیاد، افراد دیگری در زندگی شما نیز همین سوالات را داشته‌اند.

چه زمانی شیردهی را متوقف کنیم

تصمیم گیری در مورد زمان قطع شیردهی یک تصمیم شخصی است. پزشکان توصیه می‌کند که نوزاد خود را در ۶ ماه اول فقط با شیر مادر تغذیه کنید. هنگامی که شروع به معرفی غذاهای جامد کردید، پزشکان توصیه می‌کند که در صورت تمایل برای شما و نوزادتان، شیردهی را تا یک سال و نیم آینده ادامه دهید.

اما برخی از والدین جدید ممکن است بخواهند شیردهی را زودتر متوقف کنند. اگر در حال بازگشت به محل کار، بارداری با نوزاد دیگر یا به دنبال استقلال بیشتر هستید، می‌توانید شیردهی را متوقف کنید. دلیل شما هرچه که باشد، تصمیم به قطع شیردهی همیشه انتخاب شماست.

اگر فرزندتان فرآیند از شیر گرفتن را شروع کند، قطع شیردهی می‌تواند آسان‌تر باشد. برخی از والدین ابتدا با انتقال کودک خود به تغذیه با شیشه شیر شروع می‌کنند. هنگامی که شروع به معرفی غذاهای دیگر به کودک خود می‌کنید، ممکن است به طور طبیعی در حدود اولین سالگرد تولدش از شیر مادر رویگردان شوند. اگر کودک شما روزانه سه وعده غذایی جامد می‌خورد، احتمالاً مواد مغذی مورد نیاز خود را فقط از غذاهای جامد دریافت می‌کند.

از شیر گرفتن می‌تواند یک فرآیند عاطفی برای شما و کودکتان باشد. برای اطمینان از اینکه هنوز تمام تماس پوستی که در زمان شیردهی داشتید را دارید، وقت بیشتری را برای نوازش کودک خود اختصاص دهید.

اگر در مورد زمان قطع شیردهی سوالی دارید، با پزشک خود صحبت کنید.

نوشته شیردهی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

بارداری در سنین بالا چیست؟

بارداری در سنین بالا اصطلاحی است که به ندرت برای بچه‌دار شدن در سن ۳۵ سالگی یا بالاتر استفاده می‌شود. متخصصان مراقبت‌های بهداشتی اکنون بیشتر احتمال دارد که آن را «سن بالای مادر» بنامند. از نظر فنی، معیار سن بارداری در سنین بالا این است که آیا در تاریخ مقرر ۳۵ سال یا بیشتر خواهید داشت یا خیر.

بیشتر افراد سالمی که بعد از ۳۵ سالگی و حتی تا ۴۰ سالگی باردار می‌شوند، نوزادان سالمی به دنیا می‌آورند. این بدان معنا نیست که نباید به روش‌های هوشمندانه‌ای برای اطمینان از سلامت خود و فرزندتان در دوران بارداری فکر کنید.

خطرات بارداری در سنین بالا

صرف نظر از سن بارداری، ممکن است مشکلاتی ایجاد شود. اما برخی از این مشکلات در بارداری در سنین بالا بیشتر محتمل هستند، از جمله:

• فشار خون بالا، که می‌تواند منجر به پره اکلامپسی (فشار خون بسیار بالا و آسیب به اندام‌ها) شود
• دیابت بارداری
• سقط جنین یا مرده‌زایی
• مشکلات زایمان که شما را مجبور به سزارین می‌کند
• زایمان زودرس
• وزن کم هنگام تولد
• اختلالات کروموزومی در نوزاد، مانند سندرم داون

وقتی متولد می‌شوید، تعداد مشخصی تخمک دارید. با هر چرخه قاعدگی، تخمک آزاد می‌کنید. با افزایش سن، تعداد تخمک‌های شما کاهش می‌یابد و تخمک‌های موجود نیز بیشتر در معرض اختلالات کروموزومی قرار می‌گیرند. به همین دلیل است که خطر نقص‌های مادرزادی افزایش می‌یابد. 

همچنین با افزایش سن، احتمال ابتلا به بسیاری از بیماری‌های مزمن بیشتر می‌شود. برای مثال، چه باردار باشید چه نباشید، احتمال ابتلا به فشار خون بالا در ۳۵ سالگی بیشتر از ۲۵ سالگی است. 

بچه‌دار شدن در سنین بالاتر، احتمال دوقلو یا چندقلو بودن را افزایش می‌دهد و این موضوع همچنین خطر عوارض را بالا می‌برد. تغییرات هورمونی با افزایش سن، احتمال آزاد شدن بیش از یک تخمک در هر چرخه را افزایش می‌دهد. فناوری‌های تولید مثلی که به باردار شدن شما کمک می‌کنند، مانند لقاح آزمایشگاهی (IVF)، نیز در چندقلوزایی نقش دارند. 

مزایای بارداری در سنین بالا

از سوی دیگر، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد با به تعویق انداختن بچه‌دار شدن تا سن بالاتر، ممکن است به خود و فرزندتان لطف کنید. مطالعات نشان داده‌اند:

• افرادی که در زمان زایمان سن بالاتری دارند، معمولاً تحصیلات بهتری دارند و درآمد بیشتری دارند، بنابراین ممکن است نسبت به افراد جوان‌تر، منابع بیشتری داشته باشند.
• اگر در زمان زایمان سن بیشتری داشته باشید، احتمالاً عمر طولانی‌تری خواهید داشت.
• فرزند شما ممکن است در نهایت سالم‌تر، سازگارتر و تحصیل‌کرده‌تر شود.

چگونه می‌توانم شانس داشتن یک نوزاد سالم را افزایش دهم؟

معاینات و مشاوره قبل از بارداری. وقتی تصمیم گرفتید که برای بچه دار شدن آماده هستید، قبل از بارداری این اقدامات را انجام دهید.

به پزشک مراجعه کنید. برای اطمینان از آمادگی جسمی و روحی برای بارداری، معاینه شوید.

مراقبت‌های دوران بارداری را به موقع و منظم انجام دهید. ۸ هفته اول بارداری برای رشد کودک شما مهم است. مراقبت‌های دوران بارداری به موقع و منظم می‌تواند شانس شما را برای داشتن یک بارداری ایمن و یک نوزاد سالم افزایش دهد. مراقبت‌های دوران بارداری شامل غربالگری، معاینات منظم، آموزش بارداری و زایمان و مشاوره و پشتیبانی می‌شود.

دریافت مراقبت‌های دوران بارداری همچنین محافظت بیشتری برای زنان بالای ۳۵ سال فراهم می‌کند. این به پزشک شما اجازه می‌دهد تا از بیماری‌هایی که در بین زنانی که در سن بالاتر باردار می‌شوند، شایع‌تر است، مطلع باشد . به عنوان مثال، سن شما ممکن است خطر ابتلا به دیابت بارداری و پره اکلامپسی، بیماری که باعث فشار خون بالا همراه با وجود پروتئین در ادرار می‌شود، را افزایش دهد. در طول ویزیت‌های دوران بارداری، پزشک فشار خون شما را بررسی می‌کند ، ادرار شما را از نظر پروتئین و قند آزمایش می‌کند و سطح گلوکز خون شما را آزمایش می‌کند. این به آنها اجازه می‌دهد تا مشکلات را زود تشخیص داده و درمان کنند.

ویتامین‌های دوران بارداری مصرف کنید. همه زنان در سن باروری باید روزانه ویتامین دوران بارداری حاوی حداقل ۴۰۰ میکروگرم اسید فولیک مصرف کنند. دریافت روزانه اسید فولیک کافی قبل و در طول ۳ ماه اول بارداری می‌تواند به جلوگیری از نقص در مغز و نخاعکودک شما کمک کند . مصرف اسید فولیک برای زنان با سن بالاتر که احتمال بیشتری برای داشتن نوزادانی با نقص مادرزادی دارند، محافظت بیشتری ایجاد می‌کند. برخی از ویتامین‌های دوران بارداری حاوی ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میکروگرم اسید فولیک هستند. این مقدار هنوز هم در دوران بارداری بی‌خطر است. در واقع، برخی از زنان برای محافظت در برابر نقص‌های مادرزادی به بیش از ۴۰۰ میکروگرم نیاز دارند. بدون مشورت با پزشک، بیش از ۱۰۰۰ میکروگرم (۱ میلی‌گرم) اسید فولیک مصرف نکنید. زنانی که سابقه تولد نوزادی با نقص لوله عصبی دارند، به ۴۰۰۰ میکروگرم نیاز دارند.

آزمایش ژنتیک برای بارداری بعد از ۳۵ سالگی 

با پزشک خود در مورد غربالگری‌های ژنتیکی که می‌خواهید در دوران بارداری خود انجام دهید – در صورت وجود – صحبت کنید. آزمایش DNA جنینی بدون سلول (cffDNA) شرایط خاصی را در کودک شما، از جمله سندرم داون، بررسی می‌کند. برای این آزمایش، متخصصان مراقبت‌های بهداشتی DNA را از خون شما و خون کودک شما می‌گیرند. این غربالگری همچنین می‌تواند شرایطی مانند تریزومی ۱۳ و تریزومی ۱۸ را تشخیص دهد. 

آزمایش‌های دیگری که باید در نظر گرفته شوند عبارتند از آمنیوسنتز و نمونه‌برداری از پرزهای جفتی. این آزمایش‌ها همچنین می‌توانند برای تشخیص برخی اختلالات ژنتیکی استفاده شوند.  

آمنیوسنتز نمونه‌ای از مایع آمنیوتیک و سلول‌های رحم شما را می‌گیرد. نمونه‌برداری از پرزهای جفتی (CVS) نمونه‌ای از سلول‌های جفت را می‌گیرد. هر دو آزمایش احتمال سقط جنین را کمی افزایش می‌دهند، بنابراین با پزشک خود صحبت کنید و بهترین انتخاب را برای خود بسنجید. 

نوع دیگری از آزمایش، غربالگری چهارگانه یا غربالگری چهارگانه است. پزشک شما این آزمایش را در سه ماهه دوم، بین هفته‌های ۱۵ تا ۲۰، به شما پیشنهاد می‌دهد. شما یک نمونه خون (از بازوی خود) می‌دهید و آزمایشگاه سطح چهار ماده را در خون شما بررسی می‌کند. این چهار ماده عبارتند از:

• AFP (آلفا فتوپروتئین)
• HCG (گنادوتروپین جفتی انسان)
• استریول (نوعی استروژن)
• اینهیبین-A 

اگر برخی از این مواد را خیلی زیاد یا خیلی کم داشته باشید، به این معنی است که کودک شما در معرض خطر سندرم داون، تریزومی ۱۸ و نقص لوله عصبی است. غربالگری چهارگانه یک آزمایش خون ساده است و برای شما و کودکتان بسیار ایمن است.

دستورالعمل‌های بارداری در سن بالا برای مادران

متخصصان زنان و زایمان – پزشکانی که در دوران بارداری از شما مراقبت می‌کنند و نوزادان را به دنیا می‌آورند – دستورالعمل‌هایی برای سن بالای مادر دارند. این دستورالعمل‌ها بهترین شیوه‌ها بر اساس تحقیقات هستند. از جمله توصیه‌ها: 

• مصرف روزانه دوز پایین آسپرین برای جلوگیری از پره اکلامپسی در صورتی که علاوه بر سن، عامل خطر دیگری نیز داشته باشید
• در مورد گزینه‌های غربالگری ژنتیکی قبل از تولد با پزشک خود صحبت کنید 

در همان مقاله، پزشکان خاطرنشان کردند که سزارین صرفاً به دلیل سن بالا ضروری نیست. زایمان طبیعی می‌تواند ایمن باشد. این به سلامت شما، سلامت نوزادتان و ترجیحات شما بستگی دارد.

چگونه می‌توانم خطر مشکلات بارداری را کاهش دهم؟

شما نیز مانند فرزندتان شایسته‌ی مراقبت و توجه هستید. مراقبت از خودتان به شما کمک می‌کند تا هرگونه مشکل سلامتی را مدیریت کنید و از دیابت و فشار خون بالا مرتبط با بارداری در امان باشید . و هرچه سالم‌تر باشید، برای کوچولویتان بهتر خواهد بود.

سایر قرارهای ملاقات با پزشک را رعایت کنید. اگر مشکل سلامتی مزمنی مانند دیابت یا فشار خون بالا دارید، ویزیت‌های منظم پزشک خود را از دست ندهید. مدیریت بیماری قبل از بارداری، سلامت شما و فرزندتان را حفظ می‌کند. برای معاینات و جرم‌گیری منظم به دندانپزشک خود نیز مراجعه کنید. داشتن دندان‌ها و لثه‌های سالم، احتمال زایمان زودرس و تولد نوزادی با وزن کم را کاهش می‌دهد.

یک رژیم غذایی سالم و متعادل داشته باشید . خوردن غذاهای متنوع به شما کمک می‌کند تا تمام مواد مغذی مورد نیاز خود را دریافت کنید. مقدار زیادی میوه و سبزیجات، غلات کامل، لوبیا، گوشت بدون چربی و لبنیات کم‌چرب انتخاب کنید. شما باید حداقل چهار وعده لبنیات و سایر غذاهای غنی از کلسیم را هر روز بخورید و بنوشید. این کار باعث می‌شود دندان‌ها و استخوان‌های شما در حین رشد کودک سالم بمانند . منابع غذایی خوب اسید فولیک، مانند سبزیجات برگ سبز، لوبیا خشک، جگر و برخی از مرکبات را در رژیم غذایی خود بگنجانید .

به میزان توصیه‌شده توسط پزشک وزن اضافه کنید. زنانی که شاخص توده بدنی (BMI) طبیعی دارند، باید در دوران بارداری ۲۵ تا ۳۵ پوند وزن اضافه کنند. اگر قبل از بارداری اضافه وزن داشته‌اید، پزشک ممکن است ۱۵ تا ۲۵ پوند وزن اضافه کند. زنان چاق باید حدود ۱۱ تا ۲۰ پوند وزن اضافه کنند. افزایش وزن به میزان مناسب، احتمال کندی رشد نوزاد را کاهش می‌دهد. همچنین خطر زایمان زودرس را کاهش می‌دهد. و احتمال ابتلا به مشکلات بارداری مانند دیابت بارداری و فشار خون بالا را کاهش می‌دهد .

مرتباً ورزش کنید. این به شما کمک می‌کند تا در دوران بارداری وزن سالمی داشته باشید ، قدرت خود را حفظ کنید و استرس خود را کاهش دهید. فقط مطمئن شوید که برنامه ورزشی خود را با پزشک خود مرور می‌کنید. به احتمال زیاد می‌توانید روال ورزشی معمول خود را در طول بارداری ادامه دهید. اما پزشک می‌تواند به شما کمک کند تا بفهمید که آیا نیاز به کاهش یا تغییر روال خود دارید یا خیر.

سیگار کشیدن و نوشیدن الکل را متوقف کنید. صرف نظر از سن، سیگار کشیدن و نوشیدن الکل در دوران بارداری توصیه نمی‌شود. الکل خطر طیف وسیعی از نقص‌های ذهنی و جسمی را در کودک شما افزایش می‌دهد. سیگار کشیدن احتمال تولد نوزاد با وزن کم را افزایش می‌دهد که در زنان با سن بالاتر شایع‌تر است. عدم استعمال دخانیات همچنین می‌تواند به جلوگیری از پره اکلامپسی کمک کند.

از پزشک خود در مورد داروها سوال کنید. آنها می‌توانند به شما بگویند که مصرف چه داروهایی در دوران بارداری و شیردهی بی‌خطر است. این شامل داروهای تجویزی و بدون نسخه، مکمل‌ها و داروهای طبیعی می‌شود.

بهبودی از بارداری در سنین بالا 

۱۲ هفته پس از زایمان، گاهی اوقات سه ماهه چهارم نامیده می‌شود و زمان مهمی برای سلامتی شماست. این امر به ویژه در صورتی که ۳۵ سال یا بیشتر سن داشته باشید، صادق است. 

مرگ و میر مادران – میزان مرگ و میر برای کسانی که باردار هستند یا بارداری آنها در 6 هفته گذشته به پایان رسیده است – در ایالات متحده رو به افزایش است. اگر سن شما بالاتر است، به ویژه در معرض خطر هستید. باید در 3 هفته اول پس از زایمان با پزشک خود مشورت کنید تا مطمئن شوید که به خوبی در حال بهبودی هستید. اگر عوارض بارداری یا زایمان داشته‌اید، ممکن است در یک یا دو هفته اول به معاینه نیاز داشته باشید.

برخی از مشکلات نیاز به مراقبت‌های پزشکی فوری دارند. اگر هر یک از این علائم را دارید، فوراً کمک بگیرید: 

• تب و لرز
• تنگی نفس 
• سرگیجه
• خونریزی روشن که سریع است و خونابه ندارد 

بچه‌دار شدن در سنین بالاتر ممکن است کاهش وزنی که در دوران بارداری به دست آورده‌اید را برای شما دشوارتر کند.  

سوالات متداول بارداری در سنین بالا

آیا اگر بالای ۳۵ سال سن داشته باشید، باردار شدن سخت‌تر می‌شود؟

شما بین اواخر نوجوانی و اواخر دهه بیست سالگی به اوج باروری خود می‌رسید. تا زمانی که به سن سی سالگی می‌رسید، باروری شروع به کاهش می‌کند و این روند در دهه سی سالگی سرعت می‌گیرد. این بدان معنا نیست که باردار نخواهید شد، اما ممکن است بیشتر طول بکشد. در بین زوج‌های سالم در دهه بیست و اوایل دهه سی سالگی، حدود یک چهارم زوج‌ها در هر چرخه قاعدگی باردار می‌شوند. تا سن چهل سالگی، این میزان به یک دهم کاهش یافته است.

چرا اگر بالای ۳۵ سال سن داشته باشید و باردار باشید، عوارض بیشتری وجود دارد؟

صرف نظر از بارداری، خطر ابتلا به مشکلات سلامتی با افزایش سن افزایش می‌یابد. اما ما از تحقیقات می‌دانیم که حتی افرادی که قبلاً هیچ مشکل سلامتی نداشته‌اند، می‌توانند دچار عوارض بارداری شوند. 

اگر سن بارداری من بالا باشد، احتمال سقط جنین چقدر است؟

اگر بین ۳۵ تا ۴۰ سال سن دارید، احتمال سقط جنین ۲۰ تا ۳۰ درصد است. وقتی به ۴۰ سالگی می‌رسید، این خطر افزایش می‌یابد. 

نوشته بارداری بعد از ۳۵ سالگی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

سه ماهه سوم چیست؟

سه ماهه سوم آخرین مرحله از بارداری شماست. این دوره از هفته‌های ۲۹ تا ۴۰ یا ماه‌های ۷، ۸ و ۹ بارداری ادامه دارد. در طول این سه ماهه، کودک شما رشد می‌کند، تکامل می‌یابد و شروع به تغییر موقعیت می‌کند تا برای تولد آماده شود.

حالا که به سه ماهه سوم بارداری رسیده‌اید، در آخر دوران بارداری خود هستید. فقط چند هفته دیگر تا زایمان باقی مانده است، اما این بخش از بارداری می‌تواند چالش‌برانگیزترین بخش باشد.

رشد جنین

در سه ماهه سوم، کودک شما به رشد خود ادامه می‌دهد. در پایان، یک جنین کامل معمولاً بین ۱۹ تا ۲۱ اینچ طول و بین ۶ تا ۹ پوند وزن دارد.

کودک شما برای آماده شدن برای زایمان، شروع به چرخیدن سر به سمت پایین می‌کند. در هفته ۳۶، سر کودک باید شروع به حرکت به سمت ناحیه لگن شما کند که به آن حالت روشن شدن نیز می‌گویند. سر کودک در دو هفته آخر بارداری در این حالت رو به پایین باقی می‌ماند.

کودک شما در سه ماهه سوم از جهات مهم دیگری نیز رشد می‌کند. در این مرحله، قادر است:

• چشمانش را باز کند و ببیند
• بشنود
• انگشت شستش را بمکد
• گریه کند
• لبخند بزند

مغز کودک شما همچنان در حال رشد است. ریه‌ها و کلیه‌های او بالغ می‌شوند. عضلات او سفت‌تر شده و حدود ۱۶٪ چربی بدنش افزایش می‌یابد. استخوان‌های بالای جمجمه‌اش نرم هستند تا زایمان را آسان‌تر کنند. اکثر نوزادان در این مرحله چشمان آبی دارند و تا چند روز یا چند هفته پس از تولد، به همین رنگ باقی می‌مانند. همچنین ناخن‌هایی روی انگشتان پا دارد و تا انتهای انگشتانش امتداد دارد. اگر پسر باشد، بیضه‌ها به داخل کیسه بیضه پایین آمده‌اند.

در طول سه ماهه سوم، ورنیکس کازئوزا، یک پوشش محافظ، پوست جنین شما را می‌پوشاند. موهای نرم بدن به نام لانوگو می‌ریزند و تقریباً تا پایان هفته ۴۰ از بین می‌روند.

تغییرات سه ماهه سوم در بدن شما

• درد شکم. با بزرگ شدن جنین، فضای بیشتری از شکم شما اشغال می‌شود. این می‌تواند باعث درد و ناراحتی شما شود. ممکن است هنگام خواب شبانه، احساس راحتی نکنید. حتی ممکن است احساس کنید نفس عمیق کشیدن برایتان سخت‌تر شده است.
• کمردرد. وزن اضافی که اضافه کرده‌اید، فشار بیشتری به کمر شما وارد می‌کند و باعث می‌شود احساس درد و کوفتگی داشته باشید. همچنین ممکن است در لگن و باسن خود احساس ناراحتی کنید، زیرا رباط‌های شما برای آماده شدن برای زایمان شل می‌شوند. برای کاهش فشار روی کمر، سعی کنید وضعیت بدنی خوبی داشته باشید. صاف بنشینید و از صندلی استفاده کنید که تکیه‌گاه خوبی برای کمر شما فراهم کند. شب‌ها، به پهلو بخوابید و یک بالش بین پاهای خود قرار دهید. کفش‌های پاشنه کوتاه و راحت با تکیه‌گاه مناسب برای قوس کمر بپوشید. برای کاهش کمردرد، از پد گرمکن استفاده کنید. از پزشک خود بپرسید که آیا مصرف استامینوفن برای شما اشکالی ندارد یا خیر .
• خونریزی. کمی خونریزی سبک در اواخر بارداری ممکن است نشانه شروع زایمان باشد. اما لکه بینی گاهی اوقات ممکن است نشانه یک مشکل جدی باشد، از جمله جفت سرراهی (جفت پایین می‌آید و دهانه رحم را می‌پوشاند )، جدا شدن جفت (جدا شدن جفت از دیواره رحم) یا زایمان زودرس. به محض مشاهده هرگونه خونریزی با پزشک خود تماس بگیرید.
• انقباضات براکستون-هیکس. ممکن است شروع به احساس انقباضات خفیف کنید، که گرم کردن رحم برای زایمان واقعی است. انقباضات براکستون-هیکس اغلب به شدت انقباضات زایمان واقعی نیستند، اما ممکن است بسیار شبیه زایمان باشند و در نهایت می‌توانند به آن تبدیل شوند. یک تفاوت اصلی این است که انقباضات واقعی به تدریج به هم نزدیک‌تر و نزدیک‌تر می‌شوند – و شدیدتر می‌شوند. اگر بعد از انقباضات صورتتان قرمز شده و نفستان بند آمده است، یا به طور منظم اتفاق می‌افتند، با پزشک خود تماس بگیرید.
• بزرگ شدن و نشت پستان.  تا پایان بارداری، پستان‌های شما تا ۲ پوند افزایش وزن خواهند داشت. مطمئن شوید که سوتین مناسب می‌پوشید تا کمرتان آسیب نبیند. نزدیک به تاریخ زایمان، ممکن است شاهد نشت مایع زردرنگی از نوک سینه‌های خود باشید. این ماده که آغوز نامیده می‌شود، در چند روز اول پس از تولد، نوزاد شما را تغذیه می‌کند.
• رویاهای واضح. دیدن رویاهای واضح‌تر یا کابوس‌ها در سه ماهه سوم بارداری رایج است. این می‌تواند خواب شما را مختل کند. رویاهای عجیب و غریب شما احتمالاً ناشی از تغییرات سطح هورمون‌ها در دوران بارداری است.
• دست و پا چلفتی بودن. ممکن است در طول سه ماهه سوم احساس دست و پا چلفتی بودن یا عدم تعادل داشته باشید. ممکن است اشیا از دستتان بیفتند. بخشی از دلیل آن این است که در ناحیه شکم وزن اضافه کرده‌اید. این امر حفظ تعادل بدن را دشوارتر می‌کند.
• ترشح. ممکن است در طول سه ماهه سوم، ترشحات واژن بیشتری ببینید. اگر جریان به اندازه‌ای شدید باشد که از آستر شورت شما عبور کند، با پزشک خود تماس بگیرید. نزدیک به تاریخ زایمان، ممکن است ترشح غلیظ، شفاف یا کمی خون‌آلود مشاهده کنید. این پلاک مخاطی شماست و نشانه آن است که دهانه رحم شما در حال گشاد شدن برای زایمان است. اگر ناگهان با هجوم مایع مواجه شدید، ممکن است به این معنی باشد که کیسه آب شما پاره شده است (اگرچه فقط حدود ۸٪ از زنان باردار قبل از شروع انقباضات، کیسه آب خود را پاره می‌کنند). در اسرع وقت پس از پاره شدن کیسه آب با پزشک خود تماس بگیرید.
• خستگی. ممکن است در سه ماهه دوم بارداری احساس انرژی می‌کردید، اما اکنون خسته هستید. حمل وزن اضافی، بیدار شدن چندین بار در طول شب برای رفتن به دستشویی و مقابله با اضطراب آماده شدن برای تولد نوزاد، همگی می‌توانند سطح انرژی شما را کاهش دهند. غذای سالم بخورید و به طور منظم ورزش کنید تا به خودتان انرژی بدهید. وقتی احساس خستگی می‌کنید، سعی کنید چرت بزنید یا حداقل بنشینید و چند دقیقه استراحت کنید. اکنون باید تمام قدرت خود را برای زمانی که نوزادتان به دنیا می‌آید و واقعاً خواب کافی ندارید، ذخیره کنید.
• تکرر ادرار. حالا که نوزاد شما بزرگتر شده است، ممکن است سر او به مثانه شما فشار بیاورد. این فشار اضافی به این معنی است که شما باید بیشتر به دستشویی بروید – از جمله چندین بار در هر شب. همچنین ممکن است متوجه شوید که هنگام سرفه، عطسه، خنده یا ورزش، ادرار از شما نشت می‌کند. برای کاهش فشار و جلوگیری از نشت ادرار، هر زمان که احساس نیاز به دستشویی کردید به دستشویی بروید و هر بار به طور کامل ادرار کنید. از نوشیدن مایعات درست قبل از خواب خودداری کنید تا دفعات مراجعه ناخواسته به دستشویی در اواخر شب کاهش یابد. برای جذب هرگونه نشتی، از یک پد بهداشتی استفاده کنید. در صورت بروز هرگونه درد یا سوزش هنگام ادرار، به پزشک خود اطلاع دهید. این موارد می‌تواند علائم عفونت ادراری باشد.
• سوزش سر دل و یبوست. این علائم ناشی از تولید اضافی هورمون پروژسترون است که عضلات خاصی را شل می‌کند – از جمله عضلات مری که معمولاً غذا و اسیدها را در معده نگه می‌دارند و عضلاتی که غذای هضم شده را از طریق روده‌ها حرکت می‌دهند. برای تسکین سوزش سر دل، سعی کنید وعده‌های غذایی مکرر و کوچک‌تری را در طول روز میل کنید و از غذاهای چرب، تند و اسیدی (مانند مرکبات) خودداری کنید. برای یبوست، مصرف فیبر خود را افزایش دهید و مایعات بیشتری بنوشید تا مواد غذایی به راحتی حرکت کنند. اگر سوزش سر دل یا یبوست واقعاً شما را آزار می‌دهد، با پزشک خود در مورد داروهایی که ممکن است برای تسکین علائم برای شما بی‌خطر باشند صحبت کنید.
• بواسیر. بواسیر در واقع رگ‌های واریسی هستند – رگ‌های متورمی که در اطراف مقعد تشکیل می‌شوند. این رگ‌ها در دوران بارداری بزرگ می‌شوند زیرا خون اضافی از طریق آنها جریان می‌یابد و وزن بارداری میزان فشار به این ناحیه را افزایش می‌دهد. برای تسکین خارش و ناراحتی، سعی کنید در وان آب گرم یا حمام نشیمن بنشینید. از پزشک خود بپرسید که آیا می‌توانید پماد بواسیر یا نرم‌کننده مدفوع بدون نسخه را نیز امتحان کنید.
• سیاتیک. درد عصبی که از کمر به باسن و پایین پا تیر می‌کشد، در سه ماهه سوم بارداری بیشتر محتمل است. سیاتیک ممکن است در اثر تغییرات هورمونی در دوران بارداری یا به دلیل فشار بدن در حال رشد کودک شما به عصب سیاتیک ایجاد شود. درد سیاتیک ممکن است بیاید و برود یا ثابت باشد. یوگا، ماساژ یا فیزیوتراپی راه‌هایی برای تسکین درد هستند، اما معمولاً پس از تولد نوزاد از بین می‌رود.
• تنگی نفس. با بزرگ شدن رحم، رحم بالا می‌آید تا جایی که درست زیر قفسه سینه قرار می‌گیرد و فضای کمتری برای انبساط ریه‌ها باقی می‌گذارد. این فشار اضافی روی ریه‌ها می‌تواند تنفس را دشوارتر کند. ورزش می‌تواند به تنگی نفس کمک کند. همچنین می‌توانید هنگام خواب، سر و شانه‌های خود را با بالش بالاتر قرار دهید.
• رگ‌های عنکبوتی و واریسی. گردش خون شما افزایش یافته است تا خون بیشتری به کودک در حال رشدتان برسد. این جریان خون اضافی می‌تواند باعث ایجاد رگ‌های قرمز ریز، معروف به رگ‌های عنکبوتی، روی پوست شما شود. رگ‌های عنکبوتی ممکن است در سه ماهه سوم بدتر شوند، اما پس از تولد نوزاد باید محو شوند. فشار روی پاهای شما از جانب کودک در حال رشد همچنین ممکن است باعث شود برخی از رگ‌های سطحی در پاهای شما متورم و آبی یا بنفش شوند. به این رگ‌ها واریس می‌گویند. آنها باید ظرف چند ماه پس از زایمان بهبود یابند. اگرچه هیچ راهی برای جلوگیری از واریس وجود ندارد، اما می‌توانید با انجام موارد زیر از بدتر شدن آنها جلوگیری کنید:
  • بلند شدن و حرکت کردن در طول روز
  • پوشیدن شلنگ پشتیبانی
  • هر زمان که مجبورید برای مدت طولانی بنشینید، پاهای خود را بالا نگه دارید.
• ترک‌های پوستی. ممکن است روی سینه‌ها، باسن، شکم یا ران‌هایتان ترک‌های پوستی ایجاد شود. ترک‌های پوستی نوعی جای زخم هستند که هنگام کشیده شدن پوست در دوران بارداری ایجاد می‌شوند. همه به آنها مبتلا نمی‌شوند. اگر دچار این مشکل شوید، ممکن است به رنگ قرمز، بنفش، صورتی یا قهوه‌ای باشند.
• تورم. ممکن است این روزها حلقه‌هایتان تنگ‌تر شده باشند و همچنین ممکن است متوجه شوید که مچ پا و صورتتان پف کرده به نظر می‌رسند. تورم خفیف نتیجه احتباس مایعات اضافی (ادم) است. برای کاهش تورم، هر زمان که برای هر مدت زمانی می‌نشینید، پاهایتان را روی یک چهارپایه یا جعبه قرار دهید و هنگام خواب نیز پاهایتان را بالا ببرید. اگر تورم ناگهانی داشتید، فوراً به پزشک مراجعه کنید زیرا ممکن است نشانه پره اکلامپسی، یک عارضه خطرناک بارداری، باشد.
• افزایش وزن. در طول سه ماهه سوم بارداری، افزایش وزن نیم تا یک پوند در هفته را هدف قرار دهید. تا پایان بارداری، باید در مجموع حدود ۲۵ تا ۳۵ پوند وزن اضافه کرده باشید (اگر در شروع بارداری وزن کم یا زیادی داشته‌اید، پزشک ممکن است توصیه کرده باشد که وزن بیشتری یا کمتری اضافه کنید). وزن اضافی که اضافه کرده‌اید، شامل وزن نوزاد، به علاوه جفت، مایع آمنیوتیک، افزایش حجم خون و مایعات و بافت سینه اضافه شده است. اگر به نظر می‌رسد نوزاد شما بر اساس اندازه شکم شما خیلی کوچک یا خیلی بزرگ است، پزشک برای بررسی رشد نوزاد، سونوگرافی انجام خواهد داد.

علائم هشدار دهنده

هر یک از این علائم می‌تواند نشانه‌ای از وجود مشکلی در بارداری شما باشد. برای صحبت در مورد آن منتظر ویزیت منظم دوران بارداری خود نباشید. در صورت مشاهده موارد زیر، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید:

• درد شدید شکم یا گرفتگی عضلات
• حالت تهوع یا استفراغ شدید
• خونریزی
• سرگیجه شدید
• درد یا سوزش هنگام ادرار کردن
• افزایش سریع وزن (بیش از ۶.۵ پوند در ماه) یا افزایش وزن خیلی کم

نکاتی برای سه ماهه سوم بارداری دوقلوها

دوقلو باردار هستید؟ شاید بخواهید این موارد را به فهرست کارهای سه ماهه سوم خود اضافه کنید:

• برای خرید کالسکه به فروشگاه بروید. کالسکه کنار هم یا دو نفره؟ چند کالسکه دوتایی را برای امتحان کردن ببرید تا ببینید کدام نوع برای شما مناسب‌تر است. به دنبال کالسکه‌ای باشید که باز کردن و مانور دادن آن آسان باشد.
• نکات شیردهی را دریافت کنید.شیر دادن به دو نوزاد چالش برانگیزتر از یک نوزاد است، اما قطعاً می‌توانید از پس آن برآیید. از قبل با پزشک خود در مورد نکات لازم مشورت کنید.
• آهن بدنتان را بررسی کنید. از پزشک خود بپرسید که آیا نیاز به مصرف مکمل آهن دارید یا خیر. به عنوان مادر دوقلو، احتمال ابتلا به کم خونی فقر آهن چهار برابر بیشتر است .
• علائم پره اکلامپسی را بشناسید. بارداری دوقلو خطر ابتلا به این بیماری جدی را دو برابر می‌کند. در صورت بروز سردرد، مشکل در بینایی یا افزایش وزن ناگهانی ، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید.
• یک گروه پشتیبانی پیدا کنید. به دنبال گروه‌هایی از مادران چندقلو در منطقه خود باشید. ممکن است از تبادل نکات و دریافت پشتیبانی از مادران دیگر در شرایط مشابه قدردانی کنید.
• یک برنامه زمانی ایجاد کنید. در مورد چگونگی تنظیم برنامه خواب و غذای یکسان برای دوقلوهایتان مطالعه کنید. یادگیری چند نکته در حال حاضر می‌تواند سلامت روان شما را در زمان تولد دو نوزاد حفظ کند.

نوشته سه ماهه سوم اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

خونریزی در دوران بارداری، به خصوص در سه ماهه اول، شایع است. معمولاً جای نگرانی نیست. اما از آنجا که خونریزی گاهی اوقات می‌تواند نشانه یک بیماری جدی باشد، مهم است که علل احتمالی آن را بدانید و توسط پزشک معاینه شوید تا از سلامت خود و فرزندتان مطمئن شوید.

خونریزی در سه ماهه اول

آیا خونریزی در سه ماهه اول طبیعی است؟

تا ۲۵٪ از زنان در طول ۱۲ هفته اول بارداری خونریزی واژینال دارند.  اغلب این طبیعی است و جای نگرانی نیست. بسیاری از زنانی که در این مدت خونریزی را تجربه می‌کنند، بارداری‌های طبیعی داشته و نوزادان سالمی به دنیا می‌آورند.

لکه بینی در دوران بارداری یا خونریزی سبک معمولاً نگران کننده نیست. اما خونریزی شدیدتر که باعث خیس شدن نوار بهداشتی یا پد بهداشتی شود، طبیعی نیست. فوراً با پزشک خود تماس بگیرید و هرگونه خونریزی را در سه ماهه اول گزارش دهید. پزشک به شما کمک می‌کند تا علت را بفهمید و مراحل بعدی را برای حفظ سلامت خود و فرزندتان راهنمایی می‌کند.

چه چیزی باعث خونریزی در سه ماهه اول بارداری می‌شود؟

علل احتمالی خونریزی در سه ماهه اول عبارتند از:

خونریزی لانه‌گزینی. ممکن است در ۶ تا ۱۲ روز اول پس از بارداری، لکه‌بینی طبیعی را تجربه کنید، زیرا تخمک بارور شده در پوشش رحم لانه‌گزینی می‌کند. برخی از زنان متوجه بارداری خود نمی‌شوند زیرا این خونریزی را با یک پریود سبک اشتباه می‌گیرند. معمولاً خونریزی بسیار سبک است و از چند ساعت تا چند روز طول می‌کشد.

سقط جنین. از آنجایی که سقط جنین در ۱۲ هفته اول بارداری شایع‌تر است، معمولاً یکی از بزرگترین نگرانی‌ها در سه ماهه اول بارداری است. با این حال، خونریزی سه ماهه اول لزوماً به این معنی نیست که شما سقط جنین کرده‌اید یا خواهید کرد. تحقیقات نشان می‌دهد که اگر ضربان قلب جنین توسط سونوگرافی تشخیص داده شود، احتمال سقط جنین کمتر است.

سایر علائم سقط جنین، گرفتگی شدید در قسمت پایین شکم و عبور بافت از واژن است.

بارداری خارج از رحم. در بارداری خارج از رحم، جنین بارور شده در خارج از رحم، معمولاً در لوله فالوپ، لانه‌گزینی یا متصل می‌شود. اگر جنین به رشد خود ادامه دهد، می‌تواند باعث پارگی لوله فالوپ شود که می‌تواند برای مادر تهدیدکننده زندگی باشد. اگرچه بارداری خارج از رحم به طور بالقوه خطرناک است، اما فقط در حدود ۲٪ از بارداری‌ها رخ می‌دهد.

سایر علائم بارداری خارج رحمی گرفتگی یا درد شدید در قسمت پایین شکم و سرگیجه است.

بارداری مولار. این بیماری که بیماری تروفوبلاستیک بارداری نیز نامیده می‌شود، یک بیماری بسیار نادر است که در آن بافت غیرطبیعی به جای جنین در داخل رحم رشد می‌کند. در موارد نادر، بافت سرطانی است و می‌تواند به سایر قسمت‌های بدن گسترش یابد.

از دیگر علائم بارداری مولار می‌توان به حالت تهوع و استفراغ شدید اشاره کرد. همچنین ممکن است با بزرگ شدن رحم، شکم شما خیلی سریع بزرگ شود.

سایر علل خونریزی در اوایل بارداری عبارتند از:

تغییرات دهانه رحم. در دوران بارداری، خون اضافی به دهانه رحم جریان می‌یابد. رابطه جنسی یا آزمایش پاپ اسمیر ، که هر دو باعث تماس با دهانه رحم می‌شوند، می‌توانند باعث خونریزی شوند. این نوع خونریزی جای نگرانی ندارد.

عفونت. هرگونه عفونت دهانه رحم، واژن یا عفونت مقاربتی (مانند کلامیدیا ، سوزاک یا تبخال) می‌تواند باعث خونریزی در سه ماهه اول شود. در صورت ابتلا به عفونت، به درمان توسط پزشک نیاز خواهید داشت.

سیگار کشیدن.  سیگار کشیدن ممکن است باعث خونریزی غیرطبیعی در دوران بارداری شود. اگر باردار هستید و می‌خواهید سیگار را ترک کنید، برای دریافت پشتیبانی با پزشک خود صحبت کنید.

هماتوم ساب‌کوریونیک.  این اتفاق زمانی می‌افتد که خون در ناحیه‌ای که کیسه آمنیوتیک کودک شما به دیواره رحم متصل است، جمع می‌شود. این تجمع خون اغلب بدون هیچ علامتی به خودی خود از بین می‌رود، اما گاهی اوقات ممکن است باعث خونریزی خفیف شود.

خونریزی در سه ماهه دوم و سوم

خونریزی غیرطبیعی در اواخر بارداری ممکن است جدی‌تر باشد زیرا می‌تواند نشانه‌ای از مشکلی برای شما یا جنین باشد. در صورت بروز هرگونه خونریزی در سه ماهه دوم یا سوم، در اسرع وقت با پزشک خود تماس بگیرید .

چه عواملی باعث خونریزی در سه ماهه دوم و سوم بارداری می‌شود؟

علل احتمالی خونریزی در اواخر بارداری عبارتند از:

جفت سرراهی. این وضعیت زمانی رخ می‌دهد که جفت در رحم پایین قرار می‌گیرد و تا حدی یا کاملاً دهانه کانال زایمان را می‌پوشاند. جفت سرراهی در اواخر سه ماهه سوم بسیار نادر است و در حدود ۱ در ۲۰۰ بارداری رخ می‌دهد. خونریزی جفت سرراهی، که می‌تواند بدون درد باشد، یک اورژانس است که نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارد.

جدا شدن جفت. در حدود ۱٪ از بارداری‌ها، جفت قبل یا در حین زایمان از دیواره رحم جدا می‌شود و خون بین جفت و رحم جمع می‌شود. جدا شدن جفت می‌تواند برای مادر و نوزاد بسیار خطرناک باشد.

سایر علائم و نشانه‌های جدا شدن جفت عبارتند از درد شکم، لخته شدن خون از واژن، حساس شدن رحم و کمردرد.

پارگی رحم. در موارد نادر، جای زخم ناشی از سزارین قبلی می‌تواند در دوران بارداری پاره شود. پارگی رحم می‌تواند تهدید کننده زندگی باشد و نیاز به سزارین اورژانسی دارد.

از دیگر علائم پارگی رحم، درد و حساسیت به لمس در شکم است.

وازا پرویا. در این بیماری بسیار نادر، رگ‌های خونی جنین در حال رشد در بند ناف یا جفت از دهانه کانال زایمان عبور می‌کنند. وازا پرویا می‌تواند برای نوزاد بسیار خطرناک باشد زیرا رگ‌های خونی می‌توانند پاره شوند و باعث خونریزی شدید و از دست دادن اکسیژن در نوزاد شوند.

علائم دیگر وازا پرویا شامل ضربان قلب غیرطبیعی جنین و خونریزی بیش از حد است.

زایمان زودرس. خونریزی واژینال در اواخر بارداری ممکن است فقط نشانه ای از آماده شدن بدن شما برای زایمان باشد. چند روز یا چند هفته قبل از شروع زایمان، پلاک مخاطی که دهانه رحم را پوشانده است از واژن خارج می شود و معمولاً مقدار کمی خون در آن وجود دارد (این به عنوان “نمایش خونین” شناخته می شود). اگر خونریزی و علائم زایمان قبل از هفته ۳۷ بارداری شروع شود، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید زیرا ممکن است در حال زایمان زودرس باشید.

سایر علائم زایمان زودرس شامل انقباضات، ترشحات واژن، فشار شکمی و درد در ناحیه کمر است.

سایر علل خونریزی در اواخر بارداری عبارتند از:

• آسیب به دهانه رحم یا واژن
• پولیپ‌ها
• سرطان

اگر در دوران بارداری خونریزی غیرطبیعی داشتید چه باید کرد؟

از آنجا که خونریزی واژینال در هر سه ماهه می‌تواند نشانه‌ی یک مشکل باشد، با پزشک خود تماس بگیرید. از نوار بهداشتی استفاده کنید تا بتوانید میزان خونریزی خود را پیگیری کنید و نوع خون (مثلاً صورتی، قهوه‌ای یا قرمز؛ صاف یا پر از لخته) را ثبت کنید. هر بافتی را که از واژن عبور می‌کند برای آزمایش به پزشک خود نشان دهید. در حالی که هنوز خونریزی دارید، از تامپون استفاده نکنید و رابطه جنسی نداشته باشید.

پزشک ممکن است توصیه کند که تا حد امکان استراحت کنید و از ورزش و مسافرت خودداری کنید.

شما باید انتظار داشته باشید که برای شناسایی علت اصلی خونریزی خود، سونوگرافی انجام دهید. سونوگرافی واژینال و شکمی اغلب به عنوان بخشی از یک ارزیابی کامل با هم انجام می‌شوند.

خونریزی شدید در دوران بارداری

خونریزی شدید در دوران بارداری طبیعی نیست. اگر نیاز داشته باشید هر ۱-۲ ساعت نوار بهداشتی خود را عوض کنید یا لخته‌هایی به اندازه یک چهارم یا بزرگتر از خود دفع کنید، متوجه خونریزی شدید خود خواهید شد. در صورت خونریزی شدید در هر مرحله از بارداری، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید.

چه زمانی به اورژانس مراجعه کنیم؟

در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر، که می‌تواند نشانه‌های سقط جنین یا سایر مشکلات جدی باشد، فوراً به اورژانس مراجعه کنید یا با ۱۱۵ تماس بگیرید:

• درد شدید یا گرفتگی شدید در پایین شکم
• خونریزی شدید، با یا بدون درد
• ترشح از واژن که حاوی بافت است
• سرگیجه یا غش
• تب ۱۰۰.۴ درجه فارنهایت یا بالاتر و/یا لرز

خلاصه مطلب

خونریزی در دوران بارداری همیشه به این معنی نیست که مشکلی برای شما یا فرزندتان وجود دارد. لکه بینی یا خونریزی سبک در سه ماهه اول اغلب طبیعی است و به خودی خود از بین می رود. با این حال، خونریزی شدید با یا بدون علائم دیگر می تواند نشانه ای از یک مشکل جدی باشد. رنگ، مقدار و مدت خونریزی خود را پیگیری کنید. در صورت بروز خونریزی در هر مرحله از بارداری با پزشک خود تماس بگیرید.

سوالات متداول در مورد خونریزی در دوران بارداری

خونریزی در اوایل بارداری چقدر طبیعی است؟

لکه بینی یا چند قطره خون که نوار بهداشتی را خیس نمی‌کند، اغلب در اوایل بارداری طبیعی است. خونریزی سبک، که ممکن است شما را نگران کند، معمولاً خود به خود از بین می‌رود و جای نگرانی نیست. اگر نگران میزان خونریزی واژینال خود هستید، همیشه با پزشک خود تماس بگیرید.

آیا خونریزی در دوران بارداری اورژانسی است؟

گاهی اوقات، اما نه همیشه. خونریزی ممکن است نشانه یک وضعیت اورژانسی باشد، به خصوص اگر علائم دیگری مانند گرفتگی عضلات شکم، درد، خروج لخته یا بافت از واژن، تب و سرگیجه یا غش داشته باشید. در صورت خونریزی و داشتن هر یک از این علائم، با اورژانس تماس بگیرید یا به اورژانس مراجعه کنید.

آیا ممکن است خونریزی شدید داشته باشید و همچنان باردار باشید؟

بله، ممکن است خونریزی شدید داشته باشید و همچنان باردار باشید. خونریزی شدید همیشه به معنای سقط جنین نیست. ممکن است نشانه زایمان زودرس یا مشکل جدی دیگری باشد که برای حفظ سلامت شما و نوزادتان نیاز به مراقبت پزشکی فوری دارد.

آیا خونریزی در دوران بارداری می‌تواند روی جنین تأثیر بگذارد؟

خونریزی در دوران بارداری بسته به علت آن می‌تواند بر نوزاد تأثیر بگذارد. پزشک شما را معاینه می‌کند تا علت خونریزی شما را تشخیص دهد و مراقبت‌هایی را که برای شما و نوزادتان بهترین است، ارائه دهد.

آیا استرس می‌تواند باعث خونریزی واژن شود؟

برای اطمینان بیشتر به تحقیقات بیشتری نیاز است. اما استرس در دوران بارداری می‌تواند باعث مشکلاتی مانند فشار خون بالا، زایمان زودرس (متولد قبل از ۳۷ هفته) یا زایمان نوزاد با وزن کم هنگام تولد (کمتر از ۵ پوند و ۸ اونس) شود. اگر احساس استرس می‌کنید، با پزشک خود صحبت کنید. مدیریت استرس در دوران بارداری به شما و فرزندتان کمک می‌کند تا سالم بمانید.

نوشته خونریزی در دوران بارداری اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

سقط جنین چیست؟

سقط جنین به معنای از دست دادن بارداری است قبل از هفته بیستم.

سقط جنین رایج است. اما دانستن اینکه دقیقاً چند بار اتفاق می‌افتد دشوار است زیرا در بسیاری از موارد، این اتفاق قبل از زمانی رخ می‌دهد که حتی یک دوره قاعدگی خود را از دست داده‌اید یا از بارداری خود مطلع نشده‌اید. حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد از بارداری‌های تشخیص داده شده به سقط جنین منجر می‌شوند. اما محققان تخمین می‌زنند که میزان کلی آن نزدیک به ۴۰ درصد است.

میزان سقط جنین به تفکیک هفته

بیش از ۸۰ درصد سقط جنین‌ها در ۳ ماه اول بارداری اتفاق می‌افتد.

یک مطالعه نشان داد که پس از هفته ۵، احتمال کلی سقط جنین حدود ۱ در ۵ است. از هفته ۸ تا ۱۳، میزان سقط جنین به ۲٪ تا ۴٪ کاهش می‌یابد. پس از هفته ۱۴، این خطر ۱٪ یا کمتر است.

از دست دادن بارداری پس از هفته بیستم، مرده‌زایی نامیده می‌شود.

علائم سقط جنین

گاهی اوقات سقط جنین هیچ علامتی ندارد. با این حال، ممکن است علائم زیر را داشته باشید: 

• خونریزی که از خفیف به شدید تغییر می‌کند
• گرفتگی‌های شدید
• درد شکم
• ضعف
• بدتر شدن یا شدید شدن کمردرد
• تب همراه با هر یک از این علائم
• کاهش وزن
• مخاط سفید-صورتی
• انقباضات
• بافتی شبیه لخته خون که از واژن شما خارج می‌شود
• علائم خفیف بارداری

اگر این علائم را دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. آنها به شما خواهند گفت که آیا به مطب مراجعه کنید یا به اورژانس.

علل سقط جنین

بیشتر سقط جنین‌ها زمانی اتفاق می‌افتند که رویان یا جنین مشکلات ژنتیکی کشنده‌ای داشته باشد. معمولاً این مشکلات به مادر مربوط نمی‌شوند. گاهی اوقات، تخمک بارور شده در رحم شما کاشته می‌شود اما رشد آن متوقف می‌شود. به این حالت، بارداری بدون رویان یا تخمک پوچ می‌گویند. این حالت نیز منجر به سقط جنین می‌شود.

سایر مشکلاتی که می‌توانند خطر را افزایش دهند عبارتند از:

• عفونت
• بیماری‌های مادر، مانند دیابت یا بیماری تیروئید
• مشکلات هورمونی
• پاسخ‌های سیستم ایمنی
• ناهنجاری‌های رحمی
• سیگار کشیدن
• نوشیدن الکل
• مصرف مواد مخدر
• قرار گرفتن در معرض اشعه یا مواد سمی

اگر موارد زیر را داشته باشید، خطر سقط جنین در شما بیشتر است:

• بالای ۳۵ سال سن دارند
• ابتلا به بیماری‌های خاص مانند دیابت یا مشکلات تیروئید
• دو یا چند سقط جنین داشته‌اید

نارسایی دهانه رحم 

سقط جنین گاهی اوقات زمانی اتفاق می‌افتد که دهانه رحم شما ضعیف باشد . پزشکان به این حالت نارسایی دهانه رحم می‌گویند. به این معنی که دهانه رحم نمی‌تواند بارداری را در خود نگه دارد. این نوع سقط جنین معمولاً در سه ماهه دوم اتفاق می‌افتد.

معمولاً قبل از سقط جنین ناشی از نارسایی دهانه رحم، علائم کمی وجود دارد. ممکن است احساس فشار ناگهانی کنید، کیسه آب شما پاره شود و بافت نوزاد و جفت بدون درد زیادی از بدن شما خارج شود. پزشکان معمولاً در بارداری بعدی، معمولاً حدود ۱۲ هفته، دهانه رحم ناکافی را با بخیه “حلقه‌ای” درمان می‌کنند. این بخیه دهانه رحم شما را بسته نگه می‌دارد تا زمانی که پزشک آن را در حدود زمان زایمان بردارد. اگر هرگز سقط جنین نداشته‌اید اما پزشک شما متوجه شود که نارسایی دهانه رحم دارید، ممکن است بخیه را برای جلوگیری از سقط جنین اضافه کند.

انواع سقط جنین

سقط جنین انواع مختلفی دارد، از جمله:

• بارداری شیمیایی. این نوع سقط جنین که بارداری بیوشیمیایی نیز نامیده می‌شود، قبل از ۶ هفته اتفاق می‌افتد. شما آزمایش ادرار یا خون مثبت داشته‌اید، اما برای مشاهده بارداری در سونوگرافی خیلی زود است.
• تهدید به سقط جنین. شما خونریزی دارید و تهدید به سقط جنین وجود دارد، اما دهانه رحم شما باز نشده است. احتمالاً بارداری شما بدون هیچ مشکلی ادامه خواهد یافت.
• سقط جنین اجتناب‌ناپذیر. اگر خونریزی و گرفتگی عضلات دارید و دهانه رحم شما گشاد شده است، احتمال سقط جنین وجود دارد.
• سقط جنین ناقص. مقداری از بافت جنین یا جفت از بدن شما خارج می‌شود، اما مقداری از آن در رحم شما باقی می‌ماند.
• سقط جنین کامل. تمام بافت‌های بارداری از بدن شما خارج می‌شوند. این نوع سقط جنین معمولاً قبل از هفته دوازدهم بارداری اتفاق می‌افتد.
• سقط جنین فراموش شده. به این نوع سقط جنین، سقط جنین بدون علامت یا خاموش نیز گفته می‌شود. در این نوع سقط جنین ، جنین می‌میرد یا هرگز تشکیل نمی‌شود، اما بافت‌ها در رحم باقی می‌مانند.
• سقط مکرر. شما دو یا چند بارداری را پشت سر هم از دست می‌دهید. این نوع سقط جنین فقط حدود ۱٪ از زوج‌هایی را که سعی در بچه‌دار شدن دارند، تحت تأثیر قرار می‌دهد.
• سقط جنین عفونی. در این حالت، سقط جنین با عفونت در رحم همراه است. این مورد نادر است اما می‌تواند تهدید کننده زندگی باشد.

تفاوت بین سقط جنین و مرده‌زایی چیست؟

هر دو از دست دادن بارداری هستند، اما تفاوت در زمان وقوع آنهاست. پزشکان در ایالات متحده اگر در 20 هفته اول اتفاق بیفتد، آن را سقط جنین و پس از 20 هفته را مرده‌زایی می‌دانند. در بریتانیا، مرز بین این دو، 24 هفته است، در حالی که سازمان بهداشت جهانی آن را 22 هفته می‌داند.

تفاوت بین سقط جنین و سقط جنین چیست؟ 

از نظر علمی، هر بارداری که قبل از اینکه کودک بتواند به تنهایی زنده بماند، پایان یابد، سقط جنین است. سقط جنین خود به خودی معمولاً سقط جنین نامیده می‌شود. سقط جنین القایی چیزی است که اکثر مردم هنگام شنیدن این کلمه به آن فکر می‌کنند – خاتمه عمدی بارداری با یک روش پزشکی یا دارو.

بسیاری از پزشکان به سادگی از اصطلاح سقط جنین برای اشاره به سقط جنین استفاده می‌کنند.

تشخیص سقط جنین

برای بررسی اینکه آیا سقط جنین داشته‌اید یا خیر، پزشک شما موارد زیر را انجام خواهد داد:

• معاینه لگن. آنها بررسی می‌کنند که آیا دهانه رحم شما شروع به گشاد شدن کرده است یا خیر.
• آزمایش سونوگرافی . این آزمایش از امواج صوتی برای بررسی ضربان قلب جنین استفاده می‌کند. اگر نتایج واضح نباشد، می‌توانید یک هفته دیگر برای آزمایش دیگری مراجعه کنید .
• آزمایش خون. پزشک از آنها برای بررسی هورمون‌های بارداری در خون شما و مقایسه آن با سطوح گذشته استفاده می‌کند. همچنیناگر خونریزی زیادی داشته باشید، ممکن است شما را برای کم‌خونی آزمایش کند.
• آزمایش بافت. اگر بافتی از بدن شما خارج شود، پزشک ممکن است آن را به آزمایشگاه بفرستد تا تأیید کند که سقط جنین داشته‌اید. همچنین می‌تواند به اطمینان از اینکه علت دیگری برای علائم شما وجود نداشته است، کمک کند.
• آزمایش‌های کروموزومی. اگر دو یا چند سقط جنین داشته‌اید، پزشک ممکن است این آزمایش‌ها را انجام دهد تا ببیند آیا ژن‌های شما یا همسرتان علت آن هستند یا خیر.

چگونه سقط جنین را در خانه تأیید کنیم

اگر علائم سقط جنین مانند خونریزی و گرفتگی عضلات را دارید، یا علائم بارداری مانند تهوع صبحگاهی یا درد سینه را دیگر احساس نمی‌کنید، می‌توانید تست بارداری خانگی انجام دهید. اگر منفی باشد، نشانه خوبی است که بارداری را از دست داده‌اید. اما هورمون‌های بارداری بلافاصله از بدن شما خارج نمی‌شوند، بنابراین مثبت بودن تست لزوماً به معنای خوب بودن همه چیز نیست. برای تأیید وضعیت بارداری خود باید به پزشک مراجعه کنید.

درمان‌های سقط جنین

اگر سقط جنین کامل باشد و رحم شما خالی باشد، احتمالاً به درمان بیشتری نیاز نخواهید داشت.

گاهی اوقات، تمام بافت خارج نمی‌شود. در این صورت، پزشک ممکن است توصیه کند یک یا دو هفته صبر کنید تا به طور طبیعی دفع شود. یا ممکن است  عمل اتساع و کورتاژ  (D&C) انجام دهد. آنها دهانه رحم شما را گشاد می‌کنند و به آرامی بافت باقی مانده را خارج می‌کنند. همچنین داروهایی وجود دارد که می‌توانید مصرف کنید که باعث می‌شود بافت باقی مانده در رحم شما از بدن شما خارج شود.

اگر در اواخر بارداری باشد و جنین در رحم مرده باشد، پزشک زایمان را القا می‌کند.

وقتی خونریزی متوقف شد، باید بتوانید به فعالیت‌های عادی خود بازگردید. اگر دهانه رحم شما خود به خود گشاد شده باشد اما هنوز باردار باشید، ممکن است دچار وضعیتی به نام نارسایی دهانه رحم شده باشید. پزشک ممکن است برای بستن آن، عملی به نام سرکلاژ انجام دهد.

اگر گروه خونی شما Rh منفی باشد، پزشک ممکن است یک محصول خونی به نام گلوبولین ایمنی Rh (RhoGAM) به شما بدهد. این دارو از تولید آنتی‌بادی‌هایی که می‌توانند به نوزاد یا بارداری‌های بعدی شما آسیب برسانند، جلوگیری می‌کند.

اگر دو یا چند سقط جنین متوالی (سقط جنین مکرر) داشته‌اید، ممکن است آزمایش خون، آزمایش ژنتیک یا دارو انجام دهید. برای تشخیص این بیماری، پزشک ممکن است از آزمایش‌هایی مانند موارد زیر استفاده کند:

• سونوگرافی لگن
• هیستروسالپینگوگرافی، عکس‌برداری با اشعه ایکس از رحم و لوله‌های فالوپ
• هیستروسکوپی. پزشک از یک وسیله نازک و تلسکوپ مانند که از طریق واژن و دهانه رحم وارد بدن می‌شود، برای بررسی داخل رحم استفاده می‌کند.

اگر دو سقط جنین پشت سر هم داشته‌اید، از یک روش پیشگیری از بارداری استفاده کنید و با پزشک خود در مورد آزمایش‌هایی برای یافتن علت صحبت کنید.

درمان‌های «سقط مکرر جنین»

بسته به علت سقط مکرر، پزشکان می‌توانند از چندین طریق به شما در داشتن یک بارداری موفق کمک کنند. این روش‌ها عبارتند از:

• لقاح آزمایشگاهی (IVF) پس از آزمایش مشکلات ژنتیکی جنین، یا استفاده از اسپرم یا تخمک اهدایی
• جراحی برای اصلاح مشکلات رحم
• درمان پزشکی برای عفونت یا سایر مشکلات سلامتی
• هورمون درمانی
• ایمونوتراپی

حدود نیمی از مواقع، پزشکان نمی‌توانند علت را پیدا کنند. در این صورت، ممکن است پیشنهاد کنند که سلامت کلی خود را تقویت کنید و از خود مراقبت کنید، مانند کاهش استرس و دریافت حمایت روانی یا درمان. حتی اگر علت را پیدا نکنند، شانس شما برای بچه‌دار شدن هنوز خوب است. از هر سه نفری که سقط جنین مکرر داشته‌اند، دو نفر در دفعه بعد بارداری موفقی خواهند داشت.

علائم بعد از سقط جنین

خونریزی و ناراحتی خفیف از علائم شایع پس از سقط جنین هستند. اگر خونریزی شدید همراه با تب، لرز یا درد دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. این موارد ممکن است علائم عفونت باشند.

علاوه بر اثرات جسمی، ممکن است طیف وسیعی از احساسات، از غم و گناه گرفته تا سوگواری و نگرانی در مورد بارداری‌های آینده را نیز تجربه کنید. آنچه احساس می‌کنید طبیعی است. به خودتان اجازه دهید سوگواری کنید.

اگر آمادگی‌اش را دارید، با افرادی در زندگی‌تان که حامی شما هستند، مانند شریک زندگی‌تان، یک دوست یا یکی از اعضای خانواده، صحبت کنید. همچنین می‌توانید با یک مشاور سلامت روان حرفه‌ای صحبت کنید . گروه‌های حمایتی از سقط جنین نیز می‌توانند منبع ارزشمندی برای شما و شریک زندگی‌تان باشند. از پزشک خود برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این منابع سوال کنید. و به یاد داشته باشید که هر کسی با سرعت و روش‌های متفاوتی بهبود می‌یابد.

بارداری بعد از سقط جنین

شما می‌توانید بعد از سقط جنین باردار شوید. حداقل ۸۰٪ از زنانی که سقط جنین داشته‌اند، بارداری‌ها و زایمان‌های طبیعی خواهند داشت. سقط جنین به این معنی نیست که شما مشکل باروری دارید. از سوی دیگر، حدود ۱٪ تا ۲٪ از زنان ممکن است سقط جنین مکرر داشته باشند. برخی از محققان معتقدند که این موضوع به یک پاسخ خودایمنی مربوط می‌شود.

چه زمانی بعد از سقط جنین برای بارداری اقدام کنیم؟

در مورد زمان بارداری بعدی خود با پزشک خود صحبت کنید. برخی از متخصصان می‌گویند که قبل از تلاش مجدد، باید مدت زمان مشخصی (از یک چرخه قاعدگی تا ۳ ماه) صبر کنید. اما تحقیقات نشان داده است که هیچ فایده پزشکی برای صبر کردن وجود ندارد.

صرف زمان برای بهبودی جسمی و روحی پس از سقط جنین مهم است. مهم‌تر از همه، خودتان را سرزنش نکنید. مشاوره برای کمک به شما در کنار آمدن با این فقدان در دسترس است.

پیشگیری از سقط جنین

بیشتر سقط جنین‌ها به دلیل وجود مشکل در بارداری اتفاق می‌افتند. شما نمی‌توانید از آنها جلوگیری کنید. اگر پزشک شما آزمایش‌هایی انجام دهد و مشکلی پیدا کند، ممکن است گزینه‌های درمانی در دسترس باشد.

اگر بیماری دارید، درمان آن می‌تواند شانس بارداری موفق شما را افزایش دهد. یکی از اقداماتی که می‌توانید انجام دهید این است که قبل از اقدام به بچه‌دار شدن، تا حد امکان سلامت خود را حفظ کنید:

• ورزش منظم داشته باشید .
• یک رژیم غذایی سالم و متعادل داشته باشید.
• وزن سالم خود را حفظ کنید .
• از عفونت‌ها دوری کنید.
• سیگار نکشید، الکل ننوشید و داروهای غیرقانونی مصرف نکنید.
• مصرف کافئین را کاهش دهید.

اگرچه این روش رایج نیست، اما پزشک ممکن است برای جلوگیری از سقط جنین مجدد، درمان با پروژسترون را پیشنهاد کند. پروژسترون هورمونی است که به لانه‌گزینی جنین کمک می‌کند و از بارداری زودهنگام در رحم شما پشتیبانی می‌کند.

خلاصه مطلب

سقط جنین به از دست دادن بارداری قبل از هفته بیستم گفته می‌شود. این اتفاق در ۱۰ تا ۲۰ درصد از بارداری‌های تایید شده و در بسیاری موارد دیگر، حتی قبل از اینکه فرد از بارداری خود مطلع شود، رخ می‌دهد. اکثریت قریب به اتفاق افرادی که سقط جنین می‌کنند، نوزاد سالمی به دنیا می‌آورند. این می‌تواند یک تجربه عاطفی ویرانگر باشد، بنابراین برای سوگواری وقت بگذارید و در صورت نیاز از دیگران کمک بگیرید.

سوالات متداول سقط جنین

از کجا بفهمم که دارم سقط جنین می‌کنم؟

بیشتر افرادی که سقط جنین می‌کنند، خونریزی واژینال و درد یا گرفتگی شکم خواهند داشت. ممکن است از واژن خود بافت دفع کنید. اما این علائم همیشه به معنای سقط جنین نیست. و گاهی اوقات، ممکن است هیچ علامتی نداشته باشید. پزشک شما می‌تواند با سونوگرافی یا آزمایش خون آن را تأیید کند.

سقط جنین چقدر طول می‌کشد؟

سقط جنین می‌تواند از چند ساعت تا چند هفته طول بکشد. این بستگی به این دارد که بارداری در چه مرحله‌ای بوده، چه نوع سقط جنینی داشته‌اید و چگونه درمان شده است. ممکن است تا ۲ هفته پس از پایان آن خونریزی سبک داشته باشید.

نوشته سقط جنین اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

بارداری خارج از رحم چیست؟

معمولاً، تخمک بارور شده خود را به دیواره رحم می‌چسباند. اما در بارداری خارج از رحم (که به آن بارداری خارج رحمی نیز می‌گویند)، تخمک بارور شده در خارج از رحم رشد می‌کند. این می‌تواند شامل نواحی دیگری مانند لوله فالوپ، تخمدان‌ها، شکم یا قسمت پایینی دهانه رحم که بالای واژن است، باشد. در بیش از ۹۰٪ موارد، تخمک در لوله فالوپ می‌چسبد. به این حالت بارداری لوله‌ای می‌گویند.

بارداری‌های خارج از رحم چقدر شایع هستند؟ 

تعیین شیوع دشوار است، اما بررسی‌ها نشان می‌دهد که حدود 2 مورد از هر 50 بارداری در ایران خارج از رحم است. با رشد تخمک بارور شده، ممکن است بترکد (پاره شود) و باعث خونریزی تهدیدکننده زندگی شود. در این صورت، فوراً به مراقبت پزشکی نیاز خواهید داشت. اگر آن را درمان نکنید، می‌تواند کشنده باشد. در واقع، بارداری‌های خارج از رحم علت اصلی مرگ و میر مرتبط با بارداری در سه ماهه اول هستند.

آیا نوزاد می‌تواند از بارداری خارج رحمی جان سالم به در ببرد؟

خیر. لازم به ذکر است که تخمک بارور شده در بارداری خارج رحمی «زنده» نیست. این بدان معناست که تخمک نمی‌تواند زنده بماند و به جنینی تبدیل شود که بتواند در داخل یا خارج از بدن شما زنده بماند. این امر همیشه منجر به سقط جنین می‌شود. به این دلیل که تخمک نمی‌تواند خون و پشتیبانی لازم برای رشد در خارج از رحم را دریافت کند.

بارداری خارج رحمی در مقابل سقط جنین

سقط جنین زمانی است که شما به طور ناگهانی قبل از هفته بیستم بارداری را از دست می‌دهید. بنابراین، در حالی که یک بارداری خارج رحمی به سقط جنین منجر می‌شود، سقط جنین می‌تواند به دلایل دیگری مانند کروموزوم‌های اضافی یا از دست رفته نیز رخ دهد. 

علائم بارداری خارج از رحم

در ابتدا، ممکن است هیچ علامتی از بارداری خارج رحمی اولیه نداشته باشید. این علائم ممکن است بسیار شبیه به علائم یک بارداری طبیعی به نظر برسند. ممکن است پریود خود را از دست بدهید و در شکم خود احساس ناراحتی و در سینه‌هایتان حساسیت به لمس داشته باشید.

فقط حدود نیمی از زنانی که بارداری خارج رحمی دارند، هر سه علامت اصلی را دارند: قطع پریود، خونریزی واژینال و درد شکم.

علائم اولیه بارداری خارج رحمی عبارتند از:

• ناراحتی معده و استفراغ
• گرفتگی شدید شکم
• درد در یک طرف بدن شما
• سرگیجه یا ضعف
• درد در شانه، گردن یا رکتوم

علائم پارگی حاملگی خارج رحمی

بارداری خارج رحمی می‌تواند باعث ترکیدن یا پارگی لوله فالوپ شما شود. علائم اورژانسی شامل درد شدید، با یا بدون خونریزی شدید است. در صورت خونریزی شدید واژن همراه با سبکی سر، غش یا درد شانه، یا اگر درد شدید شکم، به خصوص در یک طرف، دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید.

ممکن است لازم باشد با 115 تماس بگیرید یا به نزدیکترین بیمارستان بروید تا فوراً تحت درمان قرار بگیرید.

علائم بارداری خارج رحمی چه زمانی شروع می‌شود؟

علائم بارداری خارج رحمی معمولاً در اوایل بارداری، بین هفته‌های ۴ تا ۱۲، بروز می‌کنند.

مکان‌های بارداری خارج رحمی

در حالی که بیشتر بارداری‌های خارج از رحم در لوله فالوپ اتفاق می‌افتند، تخمک می‌تواند خود را به نواحی دیگری خارج از رحم نیز متصل کند. انواع دیگر بارداری خارج از رحم عبارتند از:

بارداری خارج رحمی تخمدان (OEP)

وقتی یک تخمک بارور شده در قسمت بیرونی تخمدان شما لانه‌گزینی می‌کند، باعث این نوع بارداری خارج رحمی می‌شود. OEP می‌تواند به دلیل مشکلاتی در نحوه آزاد شدن تخمک‌ها در بدن شما در طول چرخه قاعدگی اتفاق بیفتد. این امکان وجود دارد که تخمک در حالی که هنوز در فولیکول (ساختاری در تخمدان) است، بارور شود و OEP ممکن است هنگام حرکت تخمک از لوله فالوپ به تخمدان شما اتفاق بیفتد.

بارداری خارج رحمی شکمی

در موارد نادر، بارداری در فضای بین دیواره شکم و ستون فقرات (حفره شکمی) اتفاق می‌افتد. در این نوع بارداری خارج رحمی، حرکت مایع در شکم ممکن است تخمک را به پشت رحم منتقل کند، جایی که اسپرم آن را بارور می‌کند. یا ممکن است جنین با عبور از مجاری لنفاوی از دستگاه تناسلی به حفره شکمی منتقل شود.

بارداری خارج رحمی دهانه رحم

این نوع بارداری خارج رحمی زمانی اتفاق می‌افتد که یک تخمک در کانال دهانه رحم لانه‌گزینی می‌کند و ممکن است به دلیل آسیب به فضای داخل رحم (حفره رحم) رخ دهد.

بارداری خارج رحمی ناشی از اسکار سزارین (CSEP)

CSEP زمانی است که تخمک بارور شده به بافت اسکار ناشی از سزارین متصل می‌شود. از آنجایی که بافت اسکار از پوشش رحم ضعیف‌تر است، می‌تواند پاره شود و باعث خونریزی شدید شود.

علائم این بارداری‌های خارج از رحم، مانند خونریزی از واژن و درد زیر شکم، مشابه نوعی است که در لوله فالوپ شما اتفاق می‌افتد.

علل بارداری خارج رحمی

ممکن است هرگز ندانید که چرا دچار بارداری خارج رحمی می‌شوید. یکی از دلایل می‌تواند آسیب دیدن لوله فالوپ باشد. این آسیب می‌تواند مانع از ورود تخمک بارور شده به رحم شود.

عوامل خطر بارداری خارج رحمی

اگر موارد زیر را داشته باشید، احتمال بارداری خارج رحمی در شما بیشتر است:

• سیگار بکشید
• بالای ۳۵ سال سن دارند
• عفونت مقاربتی داشته باشید
• داشتن جای زخم ناشی از جراحی لگن
• سابقه بارداری خارج رحمی قبلی داشته است
• تلاش برای بستن لوله‌های رحمی (گره زدن لوله‌ها) یا عمل برگشت لوله‌های رحمی
• درمان‌های ناباروری مانند لقاح آزمایشگاهی (IVF) انجام داده باشید

همچنین اگر در حالی که از دستگاه داخل رحمی (IUD) برای پیشگیری از بارداری استفاده می‌کنید، باردار شوید، این اتفاق ممکن است رخ دهد .

بارداری خارج رحمی و اندومتریوز

آندومتریوز یک بیماری دردناک است که در آن بافتی مانند بافت پوششی رحم، خارج از رحم رشد می‌کند. این بافت معمولاً روی تخمدان‌ها، لوله‌های فالوپ و بافت پوششی لگن تشکیل می‌شود. جای زخم ناشی از این بیماری ممکن است مانع از رسیدن تخمک بارور شده به رحم شود و باعث بارداری خارج رحمی شود.

عوارض بارداری خارج رحمی

در طول بارداری خارج از رحم، تخمک بارور شده در ساختاری پیچیده می‌شود که می‌تواند برای چندین هفته خارج از رحم شما رشد کند. اما این ساختار معمولاً بین ۶ تا ۱۶ هفته پاره می‌شود. پارگی حاملگی خارج از رحم می‌تواند باعث خونریزی شدید شود. اگر خونریزی متوقف نشود، ممکن است بدن شما به دلیل از دست دادن خون (شوک خونریزی دهنده) شروع به از کار افتادن کند و احتمال مرگ ناشی از آن افزایش یابد. اگر قبل از پاره شدن درمان شود، به ندرت منجر به مرگ می‌شود.

اگر این ساختار پاره شود، ممکن است به لوله فالوپ متصل به آن آسیب برساند. پزشک شما ممکن است در طول جراحی لوله فالوپ را خارج کند. اما شما دو لوله فالوپ دارید. اگر لوله فالوپ دیگر شما سالم باشد، هنوز هم می‌توانید باردار شوید. اما اگر لوله فالوپ دیگر شما آسیب دیده یا وجود ندارد، ممکن است مشکلات باروری داشته باشید. در این صورت، با پزشک خود در مورد راه‌های دیگر بارداری مانند IVF (لقاح آزمایشگاهی) صحبت کنید.

تشخیص بارداری خارج رحمی

پزشک شما احتمالاً آزمایش‌هایی از جمله آزمایش بارداری و معاینه لگن انجام خواهد داد. ممکن است برای بررسی رحم و لوله‌های فالوپ، سونوگرافی تجویز کند.

سونوگرافی برای بارداری خارج رحمی یک آزمایش غیرتهاجمی است که از امواج صوتی برای ایجاد تصاویری از داخل رحم استفاده می‌کند. این آزمایش توسط یک سونوگرافیست انجام می‌شود و ممکن است به صورت ترانس واژینال یا ترانس ابدومینال انجام شود. در طول سونوگرافی، پزشک به دنبال وجود کیسه بارداری، محل کیسه بارداری و وجود ضربان قلب جنین خواهد بود. این آزمایش بدون درد است و معمولاً حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه طول می‌کشد.

آزمایش سونوگرافی شکمی، که با حرکت دادن یک دستگاه روی شکم انجام می‌شود، ممکن است برای تأیید بارداری یا بررسی خونریزی داخلی استفاده شود.

درمان بارداری خارج از رحم

از آنجا که تخمک بارور شده نمی‌تواند خارج از رحم زنده بماند، پزشک شما باید آن را خارج کند تا شما مشکلات جدی سلامتی نداشته باشید. آنها از یکی از دو روش استفاده می‌کنند: دارو یا جراحی.

متوترکسات برای بارداری خارج رحمی
اگر لوله فالوپ شما پاره نشده باشد و بارداری شما خیلی طول نکشد، پزشک می‌تواند یک دوز متوترکسات (ترکسال) به شما تزریق کند. شما فقط به یک دوز تزریق نیاز دارید. این تزریق مانع از رشد تخمک بارور شده می‌شود. بدن شما تخمک را در حدود ۴ تا ۶ هفته جذب می‌کند. با این درمان، نیازی به برداشتن لوله فالوپ نیست.

قبل از اینکه بتوانید متوترکسات مصرف کنید، پزشک شما باید چند آزمایش خون برای اندازه‌گیری سطح hCG (گنادوتروپین جفتی انسان) انجام دهد. این هورمونی است که بدن شما هنگام تشخیص بارداری تولید می‌کند. اگر در حال شیردهی هستید یا مشکلات سلامتی خاصی دارید، نمی‌توانید متوترکسات مصرف کنید .

پس از دریافت واکسن، پزشک سطح هورمون hCG شما را در جلسات بعدی بررسی می‌کند. اگر سطح هورمون hCG شما پس از دوز اول کاهش نیافت، ممکن است به دوز دوم همان دارو نیاز داشته باشید. باید تا زمانی که خون شما دیگر hCG نداشته باشد، پیگیری کنید.

لازم به ذکر است که مصرف متوترکسات با سقط جنین دارویی یکسان نیست، زیرا اگر بارداری “قابل دوامی” داشته باشید که در آن تخمک بارور شده در داخل رحم متصل شود، ممکن است دچار این عارضه شوید. برای سقط جنین دارویی، به ترکیبی از دو داروی تجویزی نیاز دارید: میفپریستون و میزوپروستول.

متوترکسات که در دوران بارداری خارج رحمی قبل از ترکیدن تخمک مصرف می‌کنید، از نظر پزشکی ضروری است. این دارو می‌تواند خطر مرگ یا سایر عوارض جدی را کاهش دهد.

جراحی برای بارداری خارج از رحم

در موارد دیگر، به جراحی نیاز خواهید داشت. رایج‌ترین آن لاپاراسکوپی است. پزشک شما برش‌های بسیار کوچکی در قسمت پایین شکم شما ایجاد می‌کند و یک لوله نازک و انعطاف‌پذیر به نام لاپاراسکوپ را برای برداشتن بارداری خارج رحمی وارد می‌کند. اگر لوله فالوپ شما آسیب دیده باشد، ممکن است مجبور شود آن را نیز بردارد. اگر خونریزی زیادی دارید یا پزشک شما مشکوک به پارگی لوله فالوپ شما باشد، ممکن است به جراحی اورژانسی با برش بزرگتری نیاز داشته باشید. به این عمل لاپاراتومی می‌گویند.

عوارض جانبی جراحی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• درد
• خونریزی
• عفونت

چه متوترکسات مصرف کنید و چه جراحی انجام دهید، ممکن است برای چند هفته احساس خستگی و ناراحتی در شکم خود داشته باشید. ممکن است علائم شبیه بارداری را برای مدتی داشته باشید. ممکن است چند دوره قاعدگی طول بکشد تا به حالت عادی برگردید.

بعد از بارداری خارج رحمی

ممکن است بعد از آن بارداری معمولی برایتان دشوار باشد. صحبت با یک متخصص باروری را در نظر بگیرید، به خصوص اگر لوله فالوپ شما برداشته شده است.

و با پزشک خود در مورد مدت زمان لازم برای تلاش مجدد صحبت کنید. برخی از متخصصان پیشنهاد می‌کنند حداقل ۳ ماه به خودتان فرصت دهید تا بدن شما زمان کافی برای بهبودی داشته باشد.

بارداری خارج از رحم خطر بارداری مجدد را افزایش می‌دهد. اگر فکر می‌کنید بارداری دیگری در پیش دارید، به تغییرات بدن خود توجه داشته باشید. با پزشک خود مشورت کنید تا آن را تأیید کرده و اقدامات لازم را انجام دهد.

بارداری خارج رحمی می‌تواند بر سلامت روان شما نیز تأثیر بگذارد. در مراجعه به متخصصان سلامت روان مانند یک مشاور یا درمانگر دارای مجوز تردید نکنید.

چگونه از بارداری خارج رحمی جلوگیری کنیم

هیچ راهی برای جلوگیری از بارداری خارج رحمی وجود ندارد. اما می‌توانید با انتخاب‌های خاص در سبک زندگی، احتمال آن را کاهش دهید.

شما می‌توانید:

• هنگام رابطه جنسی از کاندوم استفاده کنید. این می‌تواند خطر ابتلا به بیماری التهابی لگن و عفونت‌های مقاربتی را کاهش دهد.
• از استفاده از دوش واژینال خودداری کنید. مطالعات نشان می‌دهد که استفاده از دوش واژینال می‌تواند خطر بارداری خارج رحمی را افزایش دهد.

نوشته بارداری خارج از رحم: آنچه باید بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

دریچه‌های قلب بیمار را می‌توان هم از طریق جراحی (جراحی سنتی دریچه قلب) و هم از طریق غیرجراحی (والوپلاستی با بالون) درمان کرد.

در طول جراحی سنتی دریچه قلب چه اتفاقی می‌افتد؟

در طول جراحی سنتی دریچه قلب، جراح برشی در مرکز جناغ سینه (استخوان سینه) ایجاد می‌کند تا مستقیماً به قلب شما دسترسی پیدا کند. سپس جراح دریچه یا دریچه‌های غیرطبیعی قلب شما را ترمیم یا تعویض می‌کند.

در طول جراحی کم تهاجمی دریچه قلب چه اتفاقی می‌افتد؟

جراحی کم تهاجمی دریچه قلب نوعی جراحی است که از طریق برش‌های کوچک‌تر انجام می‌شود. این نوع جراحی میزان خونریزی، تروما و مدت بستری در بیمارستان را کاهش می‌دهد.

جراح شما قبل از عمل جراحی، آزمایش‌های تشخیصی شما را بررسی خواهد کرد تا مشخص شود که آیا شما کاندید مناسبی برای جراحی دریچه قلب با حداقل تهاجم هستید یا خیر.

اغلب، جراح و متخصص قلب (پزشک قلب) از اکو ترانس ازوفاژیال (یک پروب مبدل اولتراسوند که از گلو عبور داده می‌شود) برای کمک به تعیین عملکرد دریچه قبل و بعد از عمل جراحی استفاده می‌کنند.

جراحی ترمیم دریچه قلب چیست؟

دریچه میترال رایج‌ترین دریچه قلب است که ترمیم می‌شود، اما دریچه‌های آئورت، ریوی و سه لتی نیز ممکن است تحت برخی از این تکنیک‌های ترمیم قرار گیرند.

اگر دریچه شما قابل ترمیم باشد، جراح شما هر یک از انواع روش‌های ترمیم دریچه زیر را انجام خواهد داد.

• کمیسروتومی. لت‌های دریچه جوش خورده یا فلپ‌ها از هم جدا می‌شوند تا دهانه دریچه گشادتر شود.
• کلسیم‌زدایی. رسوبات کلسیم برداشته می‌شوند تا برگچه‌ها انعطاف‌پذیرتر شوند و به درستی بسته شوند.
• تغییر شکل برگچه‌ها. اگر یکی از برگچه‌ها شل باشد، می‌توان قسمتی از آن را برید و برگچه را دوباره به هم دوخت تا دریچه محکم‌تر بسته شود.
• انتقال طناب‌های دریچه میترال. اگر یکی از لت‌های دریچه میترال دچار افتادگی (شل شدن؛ عدم پشتیبانی) شده باشد، طناب‌های دریچه از یک لت به لت دیگر منتقل می‌شوند. سپس، لتی که طناب از آن برداشته شده است، ترمیم می‌شود (به بالا مراجعه کنید).
• تکیه‌گاه حلقه‌ای. اگر حلقه‌ی دریچه (حلقه‌ی بافتی که دریچه را پشتیبانی می‌کند) خیلی پهن باشد، می‌توان آن را با دوختن یک ساختار حلقه‌ای دور حلقه، تغییر شکل داد یا محکم کرد. این حلقه ممکن است از بافت یا مواد مصنوعی ساخته شود.
• وصله‌های بافتی: جراح ممکن است از وصله‌های بافتی برای ترمیم هرگونه پارگی یا سوراخ در برگچه‌ها استفاده کند.

مزایای جراحی ترمیم دریچه قلب عبارتند از:

• کاهش نیاز به داروهای رقیق‌کننده خون (ضد انعقاد) در طول عمر
• قدرت عضله قلب حفظ شده

اگر دریچه‌های قلب من قابل ترمیم نباشند چه؟

وقتی بیماری دریچه قلب آئورت یا ریوی دارید، معمولاً جراحی تعویض دریچه انجام می‌شود. در برخی موارد، دریچه آئورت قابل ترمیم است.

در طول جراحی تعویض دریچه، دریچه معیوب برداشته شده و یک دریچه جدید به حلقه دریچه اصلی شما دوخته می‌شود. دریچه جدید می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:

• دریچه مکانیکی. این دریچه کاملاً از قطعات مکانیکی ساخته شده است که به خوبی توسط بدن تحمل می‌شوند. دریچه دو لتی اغلب استفاده می‌شود. این دریچه از دو لت کربنی در یک حلقه پوشیده شده با پارچه پلی‌استر تشکیل شده است.
• دریچه بیولوژیکی. دریچه‌های بافتی (که دریچه‌های بیولوژیکی یا بیوپروتز نیز نامیده می‌شوند) از بافت انسان یا حیوان ساخته می‌شوند. دریچه‌های قلب بافت حیوانی ممکن است از بافت خوک (porcine) یا بافت گاو (bovine) گرفته شوند. دریچه‌های بافتی ممکن است دارای برخی قطعات مصنوعی باشند تا به پشتیبانی دریچه و قرارگیری آن در محل مناسب کمک کنند.
• دریچه هموگرافت (که به آن آلوگرافت نیز گفته می‌شود). این یک دریچه آئورت یا ریوی انسانی است که از قلب اهدایی انسان برداشته شده، نگهداری و در شرایط استریل منجمد شده است. یک هموگرافت ممکن است برای جایگزینی دریچه آئورت یا ریوی بیمار استفاده شود.

مزایا و معایب هر نوع دریچه قلب چیست؟

• دریچه‌های مکانیکی قلب. مزیت دریچه‌های مکانیکی قلب، استحکام آنهاست. آنها طوری طراحی شده‌اند که سال‌ها دوام بیاورند. معایبی نیز وجود دارد. به دلیل جنس مصنوعی، افرادی که این دریچه‌ها را دریافت می‌کنند، باید مادام‌العمر داروهای رقیق‌کننده خون (ضدانعقاد) مصرف کنند تا از تشکیل لخته در دریچه مکانیکی جلوگیری شود. این لخته‌ها می‌توانند خطر سکته مغزی را افزایش دهند . همچنین، برخی افراد صدای تیک تیک دریچه را گزارش می‌کنند که معمولاً آزاردهنده نیست. این صدا، صدای باز و بسته شدن لت‌های دریچه است.
• دریچه‌های قلب بیولوژیکی. مزیت دریچه‌های قلب بیولوژیکی این است که اکثر افراد نیازی به مصرف مادام‌العمر رقیق‌کننده‌های خون ندارند، مگر اینکه شرایط دیگری (مانند فیبریلاسیون دهلیزی ) داشته باشند که آن را ایجاب کند. دریچه‌های بیولوژیکی، به طور سنتی، به اندازه دریچه‌های مکانیکی بادوام در نظر گرفته نمی‌شوند، به خصوص در افراد جوان‌تر. دریچه‌های بیولوژیکی که قبلاً موجود بودند معمولاً پس از حدود 10 سال نیاز به تعویض داشتند. با این حال، برخی مطالعات نشان می‌دهند که برخی از دریچه‌های بیولوژیکی ممکن است حداقل 17 سال بدون کاهش عملکرد دوام بیاورند. این نشان دهنده یک نقطه عطف جدید در دوام دریچه‌های بیولوژیکی است.
• دریچه‌های قلب هموگرافت. دریچه‌های قلب هموگرافت برای تعویض دریچه آئورت ایده‌آل هستند، به خصوص زمانی که ریشه آئورت بیمار است یا عفونت وجود دارد. آناتومی طبیعی قلب حفظ می‌شود و بیماران نیازی به مصرف مادام‌العمر رقیق‌کننده‌های خون ندارند. با این حال، دسترسی محدود به این دریچه‌ها در برخی موارد یک نقطه ضعف است.

آیا گزینه‌های غیرجراحی برای بیماری دریچه قلب وجود دارد؟

بله. بالون والوپلاستی برای افزایش باز شدن دریچه قلب تنگ شده (تنگی) استفاده می‌شود. این روش برای بیماران منتخبی که تنگی دریچه میترال (تنگی دریچه میترال) با علائم دارند، افراد مسن منتخبی که تنگی آئورت (تنگی دریچه آئورت) دارند اما قادر به انجام جراحی نیستند، و برخی از بیماران مبتلا به تنگی دریچه ریوی (تنگی دریچه ریوی) استفاده می‌شود.

در طول والولوپلاستی با بالون چه اتفاقی می‌افتد؟

در طول والوپلاستی بالون، یک کاتتر مخصوص طراحی شده به داخل رگ خونی در کشاله ران وارد شده و به سمت قلب هدایت می‌شود. نوک آن به داخل دریچه تنگ قلب هدایت می‌شود. پس از رسیدن به آنجا، یک بالون کوچک چندین بار باد شده و خالی می‌شود تا دهانه دریچه گشادتر شود. هنگامی که متخصص قلب از گشاد شدن کافی دریچه اطمینان حاصل کرد، بالون برداشته می‌شود.

در طول عمل، متخصص قلب ممکن است اکوکاردیوگرام (سونوگرافی قلب) انجام دهد تا تصویر بهتری از دریچه قلب به دست آورد.

روش‌های غیرجراحی برای درمان بیماری‌های دریچه‌ای، مانند تعویض دریچه آئورت از طریق کاتتر (TAVR)، گزینه‌های درمانی دیگری را با استفاده از کاتتر برای بیماری دریچه ارائه می‌دهند. با TAVR، یک لوله نازک از طریق یک سوراخ کوچک در پا به قلب شما می‌رسد. پزشک شما از آن لوله برای قرار دادن دریچه جدید استفاده می‌کند.

نوشته درمان بیماری دریچه قلب اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

داروهای حل‌کننده لخته خون که با نام درمان ترومبولیتیک نیز شناخته می‌شوند، نوعی داروی قلبی هستند که در بیمارستان از طریق تزریق داخل وریدی برای از بین بردن لخته‌های خون تجویز می‌شوند. حمله قلبی و سکته مغزی ایسکمیک دو بیماری اصلی هستند که از داروهای حل‌کننده لخته خون برای آنها استفاده می‌شود.

این داروهای قوی بیماری قلبی به افراد زیر داده می‌شود:

• از آسیب‌های مداوم حملات قلبی جلوگیری کنید.
• آسیب‌های مداوم ناشی از سکته مغزی ایسکمیک را متوقف کنید.
• لخته‌های خون را در سایر رگ‌های خونی بدن از بین می‌برند.

دانستن علائم و نشانه‌های سکته مغزی و حمله قلبی بسیار مهم است. اگر شما یا یکی از آشنایانتان دچار این علائم شدید، فوراً با اورژانس (115) تماس بگیرید. هر چه درمان سریع‌تر انجام شود، جریان خون سریع‌تر به ناحیه آسیب‌دیده بازگردانده می‌شود و احتمال جلوگیری از آسیب طولانی‌مدت یا حتی مرگ بیشتر می‌شود.

داروهای مختلفی برای از بین بردن لخته‌ها وجود دارد، از جمله:

• فعال‌کننده پلاسمینوژن بافتی (tPA)
• تنکتپلاز
• آلتپلاز
• اوروکیناز
• رتپلاز
• استرپتوکیناز

چه کسی نباید آنها را مصرف کند؟

برخی افراد قادر به مصرف داروهای ضد انعقاد خون نیستند. لطفاً در صورت داشتن هر یک از شرایط زیر به پزشک خود اطلاع دهید:

• سکته مغزی هموراژیک قبلی یا خونریزی در مغز
• ضایعه یا تومور عروقی مغزی شناخته شده
• واکنش آلرژیک قبلی به داروهای حل کننده لخته خون یا سایر آلرژی‌ها
• خونریزی فعال (به استثنای دوره قاعدگی)
• بارداری
• فشار خون بالای کنترل نشده
• اختلال خونریزی یا سابقه خونریزی اخیر در هر قسمتی از بدن
• بیماری شدید کبدی
• جراحی اخیر (کمتر از ۲ هفته پیش)
• تروما، سقوط یا ضربه به سر در ۳ ماه گذشته
• احیای قلبی ریوی اخیر
• زخم معده فعال

آیا باید نگران تداخلات غذایی و دارویی با داروهای ضد لخته خون باشم؟

در صورت تجویز داروهای ضد انعقاد، برخی داروها ممکن است خطر خونریزی را افزایش دهند. نام تمام داروها، داروهای بدون نسخه، داروهای گیاهی، مکمل‌ها یا ویتامین‌هایی که مصرف می‌کنید را به پزشک خود اطلاع دهید. نمونه‌هایی از این موارد عبارتند از:

• رقیق‌کننده‌های خون ( وارفارین یا کومادین )
• داروهای ضدالتهاب یا مسکن‌هایی مانند استامینوفن و ایبوپروفن

همچنین اگر در ۶ ماه گذشته داروهای ضد انعقاد خون مصرف کرده‌اید، به پزشک خود اطلاع دهید. برخی از داروهای ترومبولیتیک را نمی‌توان برای بار دوم در این مدت تجویز کرد.

عوارض جانبی چیست؟

مانند هر دارویی، داروهای حل کننده لخته خون نیز می‌توانند عوارض جانبی داشته باشند. در صورت مشاهده موارد زیر به پزشک خود اطلاع دهید:

• خونریزی یا ترشح از بریدگی‌ها یا اطراف محل تزریق واکسن
• واکنش آلرژیک
• تب
• فشار خون پایین
• علائم خونریزی از سایر نقاط بدن، مانند خون در ادرار، مدفوع سیاه و قیری، خونریزی بینی و خونریزی از لثه
• هرگونه علائم غیرمعمول دیگر

اگر در مورد داروهای ترومبولیتیک سوالی دارید، از پزشک خود بپرسید.

نوشته داروهای ضد بیماری قلبی و لخته خون اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

علامت آسپیتز چیست؟

علامت آسپیتز علامت مشخصی است که هنگام برداشتن پلاک پوستی دیده می‌شود. پلاک‌ها (که به آنها پوسته نیز گفته می‌شود) در پسوریازیس پلاکی رایج هستند، اما افراد مبتلا به بیماری داریر و کراتوز اکتینیک نیز ممکن است علامت آسپیتز داشته باشند.

به نظر می‌رسد لکه‌های خون هستند، اگرچه ممکن است پوست پاره نشده و خونریزی نداشته باشد. در عوض، رگ‌های خونی ریز زیر پوست پاره شده‌اند و خون را به سطح پوست آورده‌اند که می‌توانید آنها را ببینید.

نام «آسپیتز» از هاینریش آسپیتز، متخصص پوست اتریشی که در اواسط دهه ۱۸۰۰ میلادی زندگی می‌کرد و این علامت پوستی را کشف کرد، گرفته شده است. با این حال، برخی می‌گویند او اولین مشاهده‌کننده نبوده است، زیرا محققان دیگری قبل از او علامت آسپیتز را توصیف کرده بودند. با این حال، آسپیتز تمایل دارد اعتبار این کشف را به خود اختصاص دهد زیرا نام او با آن مرتبط بوده است.

علامت آسپیتز یکی از شناخته‌شده‌ترین ساختارهای پوستی است. اگرچه تحقیقات منتشر شده‌ای در مورد وجود آن وجود دارد، اما اطلاعات زیادی در مورد چگونگی از بین بردن آن وجود ندارد. در عوض، تلاش برای از بین بردن آن با درمان بیماری زمینه‌ای مانند پسوریازیس انجام می‌شود.

علامت آسپیتز در مقابل پدیده کوبنر

علامت آسپیتز ممکن است با پدیده کوبنر اشتباه گرفته شود، اما آنها یکسان نیستند. 

پدیده کوبنر زمانی اتفاق می‌افتد که ضایعات جدیدی روی پوستی که از قبل در اثر آسیب یا سوختگی آسیب دیده است، ظاهر شود. این پدیده بیشتر در افراد مبتلا به پسوریازیس مورد مطالعه قرار گرفته است. 

این بیماری معمولاً در افرادی که در سنین جوانی به پسوریازیس مبتلا می‌شوند، افرادی که پسوریازیس آنها به خوبی کنترل نشده است، افرادی که تحت درمان‌های متعدد قرار گرفته‌اند و افرادی که استرس زیادی دارند، دیده می‌شود. پدیده کوبنر در  هوای سردتر بیشتر از دمای گرم‌تر اتفاق می‌افتد.

پلاک‌های ناشی از پدیده نوبلر می‌توانند در هر جایی از بدن شما ظاهر شوند، حتی اگر در مناطقی نباشند که معمولاً پلاک‌های پسوریازیس در آنها وجود دارد.

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که این پدیده زمانی که در حال بهبودی از پسوریازیس هستید، کمتر اتفاق می‌افتد. این اتفاق می‌تواند چه پسوریازیس خفیف داشته باشید و چه شدید، رخ دهد.

علامت آسپیتز با پدیده کوبنر متفاوت است، اما از این نظر که این پدیده می‌تواند برای کمک به پزشک در تشخیص رسمی پسوریازیس مورد استفاده قرار گیرد، مشابه علامت آسپیتز است.

علل علامت آسپیتز

وقتی پوسته‌های پسوریازیس از روی پوست شما جدا می‌شوند یا شما آنها را برمی‌دارید، ممکن است متوجه علامت آئوشپیتز شوید.

این علامت ناشی از نازک شدن لایه داخلی پوست است. از آنجا که پوست بسیار شکننده است، رگ‌های خونی پاره می‌شوند و باعث ایجاد لکه‌های خون می‌شوند. 

پسوریازیس تنها بیماری رایج در افراد مبتلا به علامت آسپیتز نیست، بنابراین تنها علت آن نیز نیست. علامت آسپیتز در افراد مبتلا به کراتوز اکتینیک یا بیماری داریر نیز دیده می‌شود.

چرا علامت آسپیتز در پسوریازیس اتفاق می‌افتد؟

پوست زیر پلاک پسوریازیس نازک است. به همین دلیل رگ‌های خونی ممکن است بیشتر مستعد پارگی باشند. وقتی رگ‌ها پاره می‌شوند، لکه‌های خون را به سطح پوست آزاد می‌کنند. وقتی پلاک پوسته پوسته می‌شود یا برداشته می‌شود، می‌توانید علامت Auspitz را ببینید.

اگرچه  برداشتن پلاک‌ها یا پوسته‌ها می‌تواند مفید باشد، اما مهم است که آنها را به سادگی نتراشید. انجام این کار می‌تواند پوست شما را مستعد عفونت کند یا باعث تشدید آن شود. در عوض، اسید سالیسیلیک یا اسید لاکتیک ممکن است به آرامی پوسته‌ها را از بین ببرد. (سپس ممکن است متوجه علامت آئوشپیتز شوید.)

علائم علامت آسپیتز

پلاک‌های پسوریازیس می‌توانند ظاهری قرمز رنگ با پوستی ضخیم داشته باشند که با پوسته‌های نقره‌ای یا سفید پوشیده شده است. افرادی که پوست تیره‌تری دارند ممکن است پلاک‌هایی داشته باشند که قهوه‌ای، خاکستری یا بنفش به نظر می‌رسند. رنگ پوست‌های تیره‌تر معمولاً پلاک‌های ضخیم‌تری دارند. 

علامت آوسپیتز مانند لکه‌های کوچک خون زیر پوست به نظر می‌رسد. بسته به رنگ پوست شما ممکن است متفاوت به نظر برسد.

تشخیص علائم آسپیتز

فقط به این دلیل که علامت Auspitz را زیر ترازو می‌بینید، به این معنی نیست که پسوریازیس دارید. 

در یک مطالعه روی ۲۳۴ بیمار، ۴۱ نفر از آنها که مبتلا به پسوریازیس بودند، علامت آئوسپیتز داشتند و بقیه نداشتند.

اگر بیماری داریر و کراتوز اکتینیک دارید، ممکن است متوجه این علامت شوید. 

پزشک شما ممکن است از روش‌های مختلفی برای تشخیص علت علامت آسپیتز استفاده کند.

پسوریازیس

علامت آسپیتز در افراد مبتلا به پسوریازیس رایج است، اما همیشه به این معنی نیست که شما پسوریازیس دارید. برای تشخیص ابتلا به پسوریازیس، متخصص مراقبت‌های بهداشتی شما پوست، ناخن‌ها و پوست سر شما را معاینه می‌کند. پزشک ممکن است در مورد علائم شما از جمله مشکلات مفصلی و همچنین جزئیات مربوط به بستگان مبتلا به این بیماری سؤال کند. آنها ممکن است بیوپسی پوست انجام دهند که شامل برداشتن یک قطعه کوچک از پوست برای بررسی آن در زیر میکروسکوپ است. 

پزشک شما ممکن است به دنبال علامت آئوشپیتز باشد، اما این تنها عامل تشخیص نیست. 

کراتوز اکتینیک

قرار گرفتن مداوم در معرض آفتاب به مرور زمان می‌تواند باعث این بیماری شود که منجر به ایجاد لکه‌های زبر و پوسته پوسته روی پوست می‌شود. پزشک شما ممکن است فقط با نگاه کردن به پوست یا انجام بیوپسی آن را تشخیص دهد. آنها همچنین می‌توانند علامت Auspitz را بررسی کنند، همانطور که در افراد مبتلا به کراتوز اکتینیک دیده می‌شود.

بیماری داریر

بیماری داریر یک اختلال پوستی است که باعث ایجاد علائم زگیل مانند روی بدن می‌شود که می‌تواند مانند پسوریازیس شعله‌ور شود. ممکن است بتوانید علامت آوسپیتز را روی پوست خود ببینید، زیرا افراد مبتلا به این بیماری می‌توانند آن را داشته باشند.

برای تشخیص این بیماری ژنتیکی، پزشک ممکن است از آزمایش ژنتیک یا بیوپسی استفاده کند. 

درمان علامت آسپیتز

پزشک شما درمان جداگانه‌ای برای علامت آسپیتز توصیه نمی‌کند. اگر پلاکی برداشته شود و پوست شما خونریزی داشته باشد، ممکن است آن را بپوشاند و برای  جلوگیری از عفونت، مواد موضعی را پیشنهاد کند . در عوض، بهترین راه برای درمان آن، درمان بیماری زمینه‌ای است.

پسوریازیس

انواع درمان‌های پسوریازیس عبارتند از:

• مالیدن مستقیم کرم و پماد روی پوست
• استفاده از نور درمانی (فتوتراپی)
• داروهای خوراکی یا تزریقی

کراتوز اکتینیک

گاهی اوقات کراتوز اکتینیک به خودی خود از بین می‌رود، اگرچه اگر زیاد در معرض آفتاب باشید، می‌تواند دوباره برگردد. 

پزشک شما ممکن است موارد زیر را پیشنهاد کند:

• استفاده از کرم یا ژل روی پوست برای از بین بردن لکه‌ها
• لیزر درمانی
• نور درمانی
• خراش دادن
• انجماد (کرایوتراپی) 

بیماری داریر

برای درمان این بیماری نادر اما مزمن، پزشک ممکن است موارد زیر را به شما توصیه کند:

• از دمای گرم دوری کنید و از کرم ضد آفتاب استفاده کنید
• برای کاهش التهاب و جلوگیری از رشد باکتری، از استروئیدهای موضعی یا ضدعفونی‌کننده‌ها استفاده کنید. 
• استفاده از رتینوئیدهای خوراکی یا موضعی 

پیش‌آگهی

علامت آسپیتز تنها یکی از نشانه‌های ابتلا به پسوریازیس، کراتوز اکتینیک یا بیماری داریر است. پزشک شما به جای درمان علامت آسپیتز، سعی خواهد کرد تشخیص دهد که به کدام بیماری مبتلا هستید. 

اگر علت علامت آسپیتز شما مثلاً پسوریازیس باشد، مهم است بدانید که پسوریازیس یک بیماری مزمن است که می‌تواند بیاید و برود. گاهی اوقات، پسوریازیس می‌تواند آرام شود و از بین برود، اما همچنین می‌تواند به طور غیرقابل پیش‌بینی شعله‌ور شود. هنگام درمان پسوریازیس، می‌توانید داروها را در نظر بگیرید، اما تغییرات سبک زندگی نیز وجود دارد که ممکن است کمک کند. به طور خاص، اجتناب از استرس می‌تواند شما را از شعله‌ور شدن محافظت کند یا در صورت بروز شعله‌ور شدن، علائم را کاهش دهد.  

اگر مشکل اساسی سلامتی را درمان کنید، ممکن است به از بین رفتن لکه‌ها، حداقل به طور موقت، کمک کند و به طور بالقوه باعث از بین رفتن لکه‌ها شود.

خلاصه مطلب

پسوریازیس ناشی از رشد غیرطبیعی سلول‌های پوستی به نام کراتینوسیت‌ها است. این سلول‌ها سریع‌تر از آنکه بدن بتواند آنها را دفع کند، رشد می‌کنند و پلاک یا پوسته ایجاد می‌کنند. اگر پلاکی برداشته شود، ممکن است نقاط لکه‌داری را زیر پوست مشاهده کنید، حتی اگر خونریزی نداشته باشد. این به عنوان علامت آئوسپیتز شناخته می‌شود. 

همه افراد مبتلا به پسوریازیس آن را ندارند و می‌تواند در شرایط دیگری مانند کراتوز اکتینیک و بیماری داریر نیز ظاهر شود.

برای خلاص شدن از شر این لکه‌ها، باید علت اصلی آنها را درمان کنید. برای هر بیماری مرتبط، درمان‌هایی در دسترس است.

سوالات متداول تابلوی آوسپیتز

علامت آسپیتز چیست؟

علامت آسپیتز یک علامت پوستی است که در پسوریازیس رایج است و ممکن است به این معنی باشد که شما پسوریازیس دارید. افراد مبتلا به بیماری داریر و کراتوز اکتینیک نیز ممکن است این علامت پوستی را نشان دهند که هنگام برداشتن پلاک ظاهر می‌شود.

خودِ لکه شبیه لکه‌های خون است، هرچند ممکن است پوست پاره نشده و خونریزی نداشته باشد. در عوض، رگ‌های خونی ریز زیر پوست پاره می‌شوند و تکه‌های خون به سطح پوست می‌آیند، جایی که می‌توانید آن را معلق در زیر سطح پوست ببینید.

مکانیسم علامت آسپیتز در این بیماری چیست؟

علامت آسپیتز مکانیسم بیماری نیست. این یک علامت پوستی است که اغلب با پسوریازیس مرتبط است، اگرچه همه افراد مبتلا به پسوریازیس این علامت خالدار را ندارند. مکانیسم پشت پسوریازیس، به طور خاص، یک بیماری پوستی ژنتیکی است که بر سیستم ایمنی تأثیر می‌گذارد و باعث رشد بیش از حد سلول‌ها می‌شود.

علامت آسپیتز در پسوریازیس خالدار چیست؟

پسوریازیس خالدار تنها یکی از انواع پسوریازیس است. این نوع پسوریازیس اغلب پس از عفونتی مانند گلودرد استرپتوکوکی رخ می‌دهد. اکثر افراد به طور کامل از آن بهبود می‌یابند، اگرچه در حدود یک سوم افراد به پسوریازیس پلاکی مزمن تبدیل می‌شود. علامت آئوسپیتز اغلب زمانی مشاهده می‌شود که پوسته‌ها در افراد مبتلا به پسوریازیس پلاکی برداشته می‌شوند.

چرا خونریزی در علامت آسپیتز رخ می‌دهد؟

علامت آئوسپیتز با لکه‌های کوچک خون که به سطح پوست می‌آیند اما زیر آن می‌مانند، مشخص می‌شود. در بسیاری از موارد، تا زمانی که پلاک به آرامی برداشته شود، خونریزی واقعی وجود ندارد.

نوشته علامت آسپیتز و پسوریازیس: آنچه باید بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اگر به روزاسه خفیف مبتلا هستید، ممکن است حتی با پزشک خود در مورد آن صحبت نکنید. اما چه روزاسه در شما تشخیص داده شده باشد و چه نه، علائمی وجود دارد که نباید نادیده بگیرید. در صورت مشاهده موارد زیر باید به پزشک مراجعه کنید:

• شما به تازگی علائمی مانند قرمزی صورت را تجربه کرده‌اید. روزاسه می‌تواند مانند برخی بیماری‌های دیگر به نظر برسد، بنابراین تشخیص آن مهم است.
• اگر روی صورتتان برآمدگی، جوش یا رگ‌های خونی قابل مشاهده – خطوط کوچک قرمز، بنفش یا آبی – ایجاد شده است. این‌ها می‌توانند نشانه‌هایی از بدتر شدن روزاسه شما باشند. مهم است که قبل از جدی‌تر شدن وضعیتتان، درمان را شروع کنید.
• علائم روزاسه شما باعث اضطراب یا خجالت شما می‌شود . طبیعی است که افراد مبتلا به روزاسه خجالتی باشند. سعی کنید استرس نداشته باشید. درمان‌هایی وجود دارد که می‌تواند کمک کند.
• چشمان شما تحت تأثیر قرار گرفته است. بسیاری از افراد مبتلا به روزاسه دچار خارش، خشکی، درد یا خونریزی چشم می‌شوند. پلک‌های شما ممکن است قرمز و خارش‌دار باشند. در صورت عدم درمان، این علائم گاهی اوقات می‌توانند منجر به آسیب جدی چشم شوند .
• بینی شما متورم و قرمز است. این می‌تواند نشانه‌ی رینوفیما باشد که می‌تواند به معنای روزاسه پیشرفته باشد. این بیماری در مردان بیشتر از زنان شایع است. اگرچه نادر است، اما اگر درمان نشود، می‌تواند منجر به بینی بزرگ، برآمده و قرمز شود که برای همیشه به همین شکل باقی می‌ماند.

۱۰ سوالی که باید در مورد روزاسه از پزشک خود بپرسید

وقتی به پزشک مراجعه کردید، مطمئن شوید که بیماری روزاسه خود و نحوه درمان آن را درک کرده‌اید. در اینجا چند سوال وجود دارد که می‌توانید بپرسید:

1. مطمئنی که من رزاسه دارم و نه چیز دیگری؟
2. از چه غذاها و نوشیدنی‌هایی باید اجتناب کنم؟
3. آیا داروهایی که مصرف می‌کنم می‌توانند باعث بروز علائم من شوند؟
4. آیا توصیه‌ای در مورد اینکه از چه صابون‌ها و محصولات پوستی باید و نباید برای صورتم استفاده کنم، دارید ؟
5. آیا پیشنهادی برای آرایش دارید که بتوانم برای پوشاندن روزاسه‌ام استفاده کنم؟
6. از چه نوع کرم ضد آفتابی باید استفاده کنم؟
7. آیا باید از کرم یا ژل استفاده کنم یا دارو؟ عوارض جانبی آنها چیست؟
8. آیا من کاندید لیزر درمانی برای بهبود قرمزی پوستم هستم؟
9. چه مدت طول خواهد کشید تا درمان اثر کند؟
10. اگر این درمان کمکی نکرد، چه درمان دیگری را امتحان خواهید کرد؟

نوشته روزاسه: چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

خال، خوشه‌ای از سلول‌های پوستی است – معمولاً قهوه‌ای، سیاه یا به رنگ پوست – که می‌تواند در هر جایی از بدن شما ظاهر شود. آنها معمولاً قبل از 20 سالگی ظاهر می‌شوند. اکثر آنها خوش‌خیم هستند، به این معنی که سرطانی نیستند.

اگر در سنین بالاتر خالی ظاهر شد، یا اگر اندازه، رنگ یا شکل آن تغییر کرد، به پزشک مراجعه کنید. اگر سلول‌های سرطانی داشته باشد ، پزشک فوراً آن را برمی‌دارد. پس از آن، باید مراقب ناحیه مورد نظر باشید تا در صورت رشد مجدد، آن را تحت نظر داشته باشید.

اگر از ظاهر یا احساسی که دارید خوشتان نمی‌آید، می‌توانید آن را بردارید. اگر خال مزاحم شما باشد، مثلاً هنگام اصلاح یا لباس پوشیدن، می‌تواند ایده خوبی باشد.

چگونه بفهمم که یک خال سرطانی است؟

ابتدا، پزشک شما خال را به دقت بررسی می‌کند. اگر فکر کند طبیعی نیست، یا از بافت آن نمونه‌برداری می‌کند یا آن را به طور کامل برمی‌دارد. ممکن است شما را برای انجام این کار به یک متخصص پوست ارجاع دهد.

پزشک شما نمونه را برای بررسی دقیق‌تر به آزمایشگاه می‌فرستد. به این کار بیوپسی می‌گویند. اگر نتیجه مثبت باشد، به این معنی است که سرطانی است، کل خال و ناحیه اطراف آن باید برداشته شود تا سلول‌های خطرناک از بین بروند.

چگونه انجام می‌شود؟

برداشتن خال یک نوع جراحی ساده است. معمولاً پزشک شما این کار را در مطب، کلینیک یا مرکز سرپایی بیمارستان انجام می‌دهد. آنها احتمالاً یکی از دو روش زیر را انتخاب می‌کنند:

• برداشتن خال با جراحی. پزشک ناحیه مورد نظر را بی‌حس می‌کند. او از یک چاقوی جراحی یا یک تیغه تیز و دایره‌ای برای بریدن خال و مقداری از پوست سالم اطراف آن استفاده می‌کند. سپس پوست را بخیه می‌زند.
• تراشیدن جراحی. این روش بیشتر روی خال‌های کوچک‌تر انجام می‌شود. پس از بی‌حس کردن ناحیه، پزشک با استفاده از یک تیغه کوچک، خال و مقداری از بافت زیر آن را می‌تراشد. معمولاً نیازی به بخیه نیست.

آیا خطراتی وجود دارد؟

این عمل جای زخم باقی می‌گذارد. بزرگترین خطر پس از جراحی این است که محل جراحی ممکن است عفونی شود. دستورالعمل‌های مراقبت از زخم را تا زمان بهبودی با دقت دنبال کنید. این به معنای تمیز، مرطوب و پوشیده نگه داشتن آن است.

گاهی اوقات وقتی به خانه می‌رسید، محل مورد نظر کمی خونریزی می‌کند، به خصوص اگر داروهایی مصرف می‌کنید که خون شما را رقیق می‌کنند. با یک پارچه یا گاز تمیز به مدت 20 دقیقه به آرامی روی محل مورد نظر فشار دهید. اگر این کار متوقف نشد، با پزشک خود تماس بگیرید.

یک خال معمولی پس از برداشتن کامل، دیگر برنمی‌گردد. اما خالی که سلول‌های سرطانی دارد، ممکن است برگردد. اگر فوراً درمان نشود، سلول‌ها می‌توانند گسترش یابند. مراقب ناحیه باشید و در صورت مشاهده هرگونه تغییری به پزشک خود اطلاع دهید.

برداشتن برچسب پوستی

این یک زائده کوچک از بافت همرنگ پوست است که توسط یک ساقه نازک از پوست شما آویزان است. به احتمال زیاد آن را در ناحیه‌ای که پوست شما به هم ساییده می‌شود یا در چین‌ها، مانند زیر بغل، گردن، پلک‌ها، زیر سینه‌ها یا کشاله ران خود پیدا خواهید کرد.

افرادی که اضافه وزن دارند، دیابت دارند یا باردار هستند، بیشتر دچار زوائد پوستی می‌شوند. این زوائد چه مرد باشند و چه زن، می‌توانند ظاهر شوند. با این حال، کودکان معمولاً به آنها مبتلا نمی‌شوند.

منگوله پوستی معمولاً بی‌ضرر و بدون درد است. اگر مزاحم شما باشد، ممکن است بخواهید آن را بردارید. چیزی که به آن مالیده می‌شود می‌تواند آن را تحریک کند. ممکن است به جواهرات و لباس‌ها گیر کند.

گاهی اوقات افراد به دلیل اینکه از ظاهر آن خوششان نمی‌آید، تصمیم به برداشتن آن می‌گیرند.

پزشک شما در طول ویزیت در مطب، یکی از چندین روش زیر را برای برداشتن آن انتخاب خواهد کرد:

• بریدن. پزشک ناحیه مورد نظر را بی‌حس می‌کند. او با قیچی مخصوص، زائده را می‌برد. این کار باعث می‌شود که زائده پوستی فوراً از بین برود.
• انجماد. پزشکان این روش را “کرایوتراپی” می‌نامند. آنها از نیتروژن مایع فوق سرد برای از بین بردن زائده پوستی استفاده می‌کنند. زائده حدود ۱۰ تا ۱۴ روز پس از درمان از بین می‌رود. نکته منفی این روش این است که می‌تواند پوست اطراف زائده را تحریک کند.
• سوزاندن. یک الکترود جریان الکتریکی را به زائده پوستی ارسال می‌کند. این کار بافت را خشک می‌کند تا زائده بیفتد.

بعد از برداشتن آن، معمولاً دیگر برنمی‌گردد. اما ممکن است جای دیگری از بدن شما ظاهر شود.

آیا می‌توانم خودم آن را حذف کنم؟

گاهی اوقات افراد سعی می‌کنند خودشان زائده‌های پوستی را ببرند یا با نخ ماهیگیری ببندند. این کار را نکنید. این کار می‌تواند باعث خونریزی و احتمالاً عفونت شود.

اگر تصمیم گرفتید که می‌خواهید منگوله پوستی یا خال خود را بردارید، یا متوجه تغییراتی در آن شدید، برای مراجعه به پزشک وقت بگیرید.

نوشته وقتی یک خال یا زائده پوستی برداشته می‌شود، چه اتفاقی می‌افتد؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

با 115 تماس بگیرید اگر:

• جسمی مانند یک تکه شیشه یا فلز از چشم بیرون زده است .

۱. بعد از قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی

• چشم‌ها را نمالید.
• فوراً چشم را با آب فراوان بشویید . از هر چیزی که نزدیک‌تر است استفاده کنید – فواره آب، دوش، شلنگ باغ.
• در حین انجام این کار یا پس از ۱۵ تا ۲۰ دقیقه شستشوی مداوم، از پزشک کمک بگیرید.
• چشم را پانسمان نکنید.

۲. برای ضربه به چشم

• کمپرس سرد بگذارید، اما به چشم فشار نیاورید.
• برای درد، استامینوفن (تیلنول) یا ایبوپروفن (ادویل، موترین) که بدون نسخه پزشک قابل تهیه هستند را مصرف کنید .
• اگر کبودی، خونریزی، تغییر در بینایی یا درد هنگام حرکت چشم وجود دارد، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

۳. برای یک ذره خارجی در چشم

• چشم را نمالید.
• پلک بالایی را به پایین بکشید و مکرراً پلک بزنید.
• اگر ذره هنوز وجود دارد، با مایع چشم بشویید.
• اگر شستشو کمکی نکرد، چشم را ببندید، آن را به آرامی بانداژ کنید و به پزشک مراجعه کنید.

نوشته درمان آسیب دیدگی چشم اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

کافی است که فقط با فکر کردن به آن، دلتان بخواهد پلک بزنید. یک توپ بیسبال درست به سمت چشمتان می‌آید. یا تصادفاً مایع تمیزکننده‌ی لوله فاضلاب را می‌پاشید و کمی از آن وارد چشمتان می‌شود. و به همین سادگی، دچار آسیب چشمی می‌شوید.

بافت‌های ظریف داخل و اطراف چشم شما نیاز به محافظت و توجه دارند. دریابید که چه چیزی باعث بیشتر آسیب‌های چشمی می‌شود و چگونه می‌توان از آنها جلوگیری کرد.

ضربه به چشم

ضربه به چشم با جسم سختی مانند توپ بیسبال، سنگ یا مشت می‌تواند به چشم، پلک‌ها و عضلات یا استخوان‌های اطراف چشم آسیب برساند.

اگر آسیب خفیف باشد، ممکن است پلک متورم یا زیر چشم سیاه شود. اگر شدیدتر باشد، ممکن است متوجه خونریزی داخل چشم نیز شوید.

اگر ضربه به اندازه کافی محکم باشد، می‌تواند استخوان‌های اطراف چشم شما را بشکند. گاهی اوقات عضلات چشم در داخل استخوان شکسته گیر می‌کنند و باید با جراحی آزاد شوند.

بریدن یا خراشیدن

یک چوب، انگشت یا شیء دیگر می‌تواند به طور تصادفی وارد چشم شما شود و قرنیه ، پوشش گنبدی شکل شفاف روی چشم شما را خراش دهد. خراش می‌تواند علائمی مانند موارد زیر ایجاد کند:

• تاری دید
• حساسیت به نور
• درد
• سرخی
• اشک‌های بیش از حد

خراش‌های کوچک معمولاً خود به خود بهبود می‌یابند. آسیب‌های عمیق‌تر می‌توانند باعث مشکلات بینایی طولانی مدت شوند.

جسم در چشم

دانه‌های شن، تراشه‌های چوب، براده‌های فلز یا خرده‌های شیشه می‌توانند وارد چشم شوند. یک جسم تیز در داخل چشم می‌تواند قرنیه را خراشیده یا ببرد.

وجود چیزی در چشم باعث احساس ناراحتی می‌شود و ممکن است باعث آبریزش چشم شود. وقتی قرنیه خراشیده می‌شود، احساس می‌کنید چیزی داخل چشم شماست و نمی‌توانید آن را بیرون بیاورید.

سوختگی‌های شیمیایی

رفتن صابون، شامپو یا لوازم آرایش به چشم امری رایج است. اگرچه این موارد ممکن است کمی سوزش ایجاد کنند، اما شستشوی چشم با آب می‌تواند مفید باشد.
 

برخی مواد شیمیایی می‌توانند باعث سوختگی‌های بسیار جدی در داخل چشم شما شوند. از جمله خطرناک‌ترین مواد شیمیایی، مواد قلیایی مانند پاک‌کننده‌های فر یا لوله‌های فاضلاب و کودها هستند. آن‌ها خیلی سریع به بافت‌های چشم حمله می‌کنند و باعث آسیب یا حتی نابینایی می‌شوند. اسیدهایی مانند سفیدکننده و مواد شیمیایی استخر نیز می‌توانند باعث آسیب شوند، اما به اندازه مواد شیمیایی مضر نیستند. بخارات مواد شیمیایی می‌توانند باعث سوزش شوند.

میزان آسیب به ماده شیمیایی، مدت زمان ماندن آن در چشم و عمق نفوذ آن بستگی دارد. بهترین راه برای درمان سوختگی شیمیایی، شستشوی چشم با آب خنک به مدت حداقل ۱۵ دقیقه است. سپس به پزشک مراجعه کنید.

تابش

اشعه ماوراء بنفش خورشید یا UV می‌تواند چشمان شما را بسوزاند، همانطور که می‌تواند پوست شما را بسوزاند . نشانه‌هایی که نشان می‌دهد بیش از حد در معرض اشعه ماوراء بنفش قرار گرفته‌اید عبارتند از قرمزی چشم، حساسیت به نور، اشک‌ریزش و احساسی مانند اینکه چیزی در چشمان شما وجود دارد.

در دراز مدت، قرار گرفتن بیش از حد در معرض نور خورشید و سایر انواع تشعشعات می‌تواند احتمال ابتلا به آب مروارید یا دژنراسیون ماکولا، که از بین رفتن ناحیه کوچکی از شبکیه است، را افزایش دهد.

چه زمانی با پزشک تماس بگیریم

شما می‌توانید بسیاری از آسیب‌های جزئی چشم را خودتان درمان کنید. بریدگی عمیق و آسیب‌های مرتبط با از دست دادن بینایی، درد یا شکستگی استخوان نیاز به کمک پزشکی دارند. همچنین برای هر چیز تیزی مانند یک تکه فلز یا شیشه در چشم خود به پزشک مراجعه کنید.

اگر هر یک از این علائم آسیب جدی‌تر چشم را دارید، با پزشک خود تماس بگیرید:

• تغییر محسوس در بینایی
• تورم در چشم
• دوبینی
• درد شدید
• پلک پاره شده
• درد عمیق در اطراف چشم و ابرو
• سردرد

چه زمانی با 115 تماس بگیریم؟

در صورت وجود موارد زیر، فوراً به اورژانس مراجعه کنید یا با ۱۱۵ تماس بگیرید:

• یک تکه فلز، شیشه یا جسم دیگر در چشم شما فرو رفته است
• یک ماده شیمیایی وارد چشم شما شده است و درد پس از شستشوی چشم با آب از بین نرفته است.

چگونه از چشمان خود محافظت کنیم و از آسیب دیدگی جلوگیری کنیم

بهترین راه برای محافظت از چشمانتان این است که هر زمان که با مواد شیمیایی کار می‌کنید یا در اطراف فلز، شیشه یا اشیاء دیگری هستید که ممکن است به چشمانتان برخورد کنند، از عینک ایمنی یا محافظ چشم استفاده کنید. همچنین هنگام استفاده از ابزارهایی مانند ماشین چمن‌زنی، هرس‌کننده یا دمنده برگ، عینک ایمنی بزنید.

محافظ چشم برای ورزش‌هایی مانند اسکواش و راکتبال ضروری است. اگر بیسبال یا فوتبال بازی می‌کنید، با محافظی که به کلاه ایمنی‌تان وصل می‌شود از چشمان خود محافظت کنید.

راه‌های دیگر برای محافظت در برابر آسیب‌های چشمی:

• قبل از چمن زنی، سنگ‌های کوچک و سایر زباله‌ها را از چمن خود جدا کنید تا ماشین چمن زنی آنها را به سمت چشمان شما پرتاب نکند.
• هرگونه ابزار یا تجهیزاتی را که ممکن است هنگام استفاده از آنها خراب شوند، تعمیر یا تعویض کنید.
• قبل از استفاده از مواد شیمیایی مانند کود یا محصولات تمیز کننده، دستورالعمل ها را بخوانید. هرگز مواد شیمیایی را با هم مخلوط نکنید، مگر اینکه روی برچسب آنها ذکر شده باشد.
• هنگام کار با تجهیزات در محل کار، از محافظ ماشین آلات و صفحات محافظ کار استفاده کنید.
• وقتی بیرون می‌روید، از عینک آفتابی استفاده کنید که ۹۹ تا ۱۰۰ درصد از تابش خورشید را مسدود کند.

نوشته علل اصلی آسیب‌های چشمی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

چشم‌های راکونی کبودی‌های بنفش تیره یا آبی زیر چشم شما هستند. این نام از شباهت آنها به حلقه‌های تیره زیر چشم راکون گرفته شده است.

پزشکان گاهی اوقات به چشم‌های راکونی، اکیموز پری‌اوربیتال می‌گویند. «پری‌اوربیتال» به معنی «اطراف چشم» است. «اکیموز» به تغییر رنگ گفته می‌شود.

چشم‌های راکونی می‌توانند پس از آسیب یا بیماری که باعث خونریزی رگ‌های خونی ریز به پوست زیر چشم می‌شود، ظاهر شوند. این سیاهی‌ها با سیاهی‌هایی که هنگام خستگی ایجاد می‌شوند، متفاوت هستند. این سیاهی‌ها بسیار خفیف‌تر هستند و از یک بیماری ناشی نمی‌شوند.

چشم‌های راکونی یک علامت هستند، نه یک بیماری. آنها به خودی خود خطرناک نیستند، اما می‌توانند نشانه آسیب جدی به سر یا چشم باشند. اگر اخیراً آسیبی دیده‌اید، با پزشک مشورت کنید و فوراً این کار را انجام دهید.

چه چیزی باعث آنها می‌شود؟

چشم‌های راکونی معمولاً نشانه‌ای از آسیب به چشم یا سر هستند. آسیب‌ها می‌توانند رگ‌های خونی ریز به نام مویرگ‌ها را در زیر چشم شما کشیده و پاره کنند. خون به پوست نشت می‌کند و آن را به رنگ بنفش تیره در می‌آورد. از آنجا که پوست زیر چشم بسیار ظریف است، حتی یک آسیب جزئی نیز می‌تواند باعث جمع شدن خون زیادی در زیر آن شود.

شکستگی‌های صورت و سایر آسیب‌های سر می‌توانند باعث ایجاد چشم‌های راکونی شوند، اگرچه ممکن است فوراً متوجه آنها نشوید. ممکن است ۱ تا ۳ روز پس از آسیب، رنگ تیره ظاهر شود.

چشم‌های راکونی همچنین می‌توانند نشانه‌ای از برخی بیماری‌های سیستمیک باشند، اما این محتمل‌ترین مورد نیست.

آنها می‌توانند با آمیلوئیدوز اولیه، بیماری که باعث تجمع پروتئین غیرطبیعی در بافت‌های اطراف بدن می‌شود، رخ دهند. آمیلوئیدوز اولیه می‌تواند رگ‌های خونی را آنقدر ضعیف کند که یک عطسه یا سرفه قوی برای پارگی آنها کافی است.

سایر بیماری‌هایی که رگ‌های خونی را تضعیف یا کشیده می‌کنند نیز می‌توانند باعث ایجاد چشم‌های راکونی شوند، از جمله:

• آنوریسم چشم
• لخته خون در سینوس‌ها
• آرتریت سلول غول پیکر
• میگرن و سایر سردردها
• افزایش فشار در مغز
• هموفیلی

برخی از سرطان‌ها، چشم‌های راکونی را به عنوان یکی از علائم خود دارند، از جمله:

• لنفوم و لوسمی
• مولتیپل میلوما
• نوروبلاستوما
• سارکوم کاپوسی

جراحی گوش، چشم، سینوس‌ها یا بینی نیز می‌تواند باعث ایجاد چشم‌های راکونی شود.

چه چیز دیگری ممکن است داشته باشید

علائم دیگری که دارید بستگی به شرایطی دارد که باعث ایجاد چشم‌های راکونی شما شده است. سایر علائم شکستگی جمجمه عبارتند از:

• وجود توده یا تورم روی سر
• سردرد
• گیجی یا سرگیجه
• حالت تهوع یا استفراغ
• کبودی پشت گوش
• خروج مایع شفاف از بینی یا گوش‌ها

آمیلوئیدوز علائمی مانند موارد زیر ایجاد می‌کند:

• خستگی و ضعف
• تنگی نفس
• تورم در مچ پا و پاها
• بی‌حسی یا سوزن سوزن شدن در دست‌ها و پاها
• کاهش وزن

درمان‌های چشم‌های راکونی

خود مشکل پوستی احتمالاً نیازی به درمان ندارد. اما اگر دچار آسیب سر شده باشید، فوراً به کمک پزشکی نیاز خواهید داشت.

ممکن است برای بررسی علائم آسیب در مغز، به سی‌تی‌اسکن نیاز داشته باشید. ممکن است برای شکستگی شدید یا سایر آسیب‌های سر، برای برداشتن لخته خون، ترمیم رگ‌های خونی شکسته یا برداشتن قطعات شکسته استخوان ، به جراحی نیاز داشته باشید. و اگر دچار ضربه مغزی شده‌اید ، به مراقبت پزشکی و استراحت نیاز دارید. اکثر شکستگی‌های جمجمه نیز خود به خود بهبود می‌یابند، اما این روند می‌تواند چند ماه طول بکشد.

چشم‌های راکونی باید خود به خود از بین بروند، اگرچه ممکن است تا ۲ هفته طول بکشد. طبیعی است که رنگ چشم‌ها در طول بهبودی از بنفش به سبز یا زرد تغییر کند. این به دلیل جذب مجدد خون به پوست شماست. برای کاهش هرگونه تورم، کیسه یخ را روی چشمان بسته خود قرار دهید.

نوشته «چشم‌های راکونی» چیست؟ علل، علائم، درمان اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.