سندرم براون چیست؟

سندرم براون وضعیتی است که با ناتوانی در حرکت دادن چشم‌ها تعریف می‌شود. در مورد علل، علائم و درمان‌های احتمالی این بیماری اطلاعات کسب کنید.

سندرم براون چیست؟

سندرم براون وضعیتی است که بر حرکات چشم کودک شما تأثیر می‌گذارد. این بیماری معمولاً یک ناتوانی مادرزادی است که در بدو تولد مشاهده می‌شود. برخی از موارد سندرم براون ممکن است دائمی باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است موقت یا عودکننده باشند. این وضعیت اولین بار توسط دکتر والتر براون توضیح داده شد، که در ابتدا آن را « سندرم غلاف تاندون مایل فوقانی » نامید. با این حال، نامیدن این وضعیت به عنوان سندرم ممکن است نادرست باشد، زیرا محدود به قسمت خاصی از چشم‌ها است.

حرکات چشم شما توسط عضلات اطراف حدقه چشم تنظیم می‌شود. عضلاتی که به شما امکان حرکت چشم در همه جهات و درون حدقه را می‌دهند، تاندون مایل فوقانی و تروکلئا نام دارند که در بالای کره چشم قرار گرفته‌اند. تاندون مایل فوقانی عملکردهای متعددی دارد، مانند:

• کشیدن چشم‌ها به سمت خط دید مرکزی
• حرکت چشم‌ها برای نگاه کردن به پایین
• چرخاندن چشم‌ها

در این بیماری، حرکت تاندون توسط عصب تروکلئار (عصب قرقره‌ای) محدود می‌شود که حرکت چشم را محدود می‌کند. سندرم براون معمولاً فقط یک چشم را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما تقریباً در 10٪ از افراد مبتلا به این بیماری، هر دو چشم را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

اگرچه بیشتر موارد سندرم براون مادرزادی است، اما ممکن است به دلیل سایر شرایط سلامتی نیز در مراحل بعدی زندگی رخ دهد. این موارد می‌تواند شامل آسیب‌ها، التهاب، عوارض ناشی از جراحی چشم یا عفونت سینوس باشد. تحقیقات نشان می‌دهد که سندرم براون در زنان بیشتر از مردان رخ می‌دهد.

علائم سندرم براون

در بیشتر موارد، سندرم براون فقط یک چشم را تحت تأثیر قرار می‌دهد و احتمال درگیری چشم راست بیشتر است. اما مواردی وجود دارد که سندرم براون هر دو چشم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. علائم این بیماری ممکن است از نظر شدت متفاوت باشند و حرکات منظم چشم را محدود کنند.

علائم سندرم براون در چشم راست. وقتی کودک شما به سمت چپ نگاه می‌کند، ممکن است نتواند با چشم راست این کار را انجام دهد. در برخی موارد، وقتی کودک شما سعی می‌کند با چشم راست به بالا نگاه کند، ممکن است باعث درد شود.

علائم سندرم براون در چشم چپ. وقتی کودک شما به سمت راست نگاه می‌کند، ممکن است نتواند با چشم چپ به بالا نگاه کند.

سندرم براون را می‌توان از طریق علائم دیگر نیز شناسایی کرد.

• چشم‌ها ممکن است تا حدی یا کاملاً قادر به حرکت به سمت مرکز یا خارج از آن نباشند.
• ممکن است چشم آسیب‌دیده با چشم سالم ناهم‌تراز به نظر برسد. این موضوع ممکن است زمانی که کودک به بالا نگاه می‌کند، آشکارتر شود.
• ممکن است چشمان کودک شما هنگام نگاه کردن به بالا یا خم کردن سر به عقب گشاد شود.
• ممکن است به نظر برسد که چشم آسیب‌دیده به پایین نگاه می‌کند، حتی زمانی که کودک مستقیماً به جلو یا بالا نگاه می‌کند.
• پلک‌ها ممکن است افتاده به نظر برسند.

علل سندرم براون

علت دقیق سندرم براون مادرزادی در بیشتر موارد قابل تعیین نیست. تاندون عضله یا غلاف آن (لایه بالای تاندون) ممکن است درست از بدو تولد کودک به طور غیرمعمول کوتاه یا ضخیم باشد. سندرم براون می‌تواند ناشی از یک نقص ژنتیکی باشد، اگرچه هنوز نقصی شناسایی نشده است. بسیاری از کودکانی که با سندرم براون متولد می‌شوند، سابقه خانوادگی ندارند.

اگرچه سندرم براون اکتسابی نادر است، اما ضربه با جسم غیرنافذ به حدقه چشم ممکن است باعث این بیماری شود. جراحی سینوس، پلک یا دندان نیز می‌تواند باعث سندرم براون شود. برخی بیماری‌ها مانند آرتریت روماتوئید، سینوزیت و لوپوس نیز می‌توانند منجر به التهاب ساختار تاندون-عصب تروکلئار و محدود کردن حرکات چشم شوند. اما مکانیسم واقعی که عملکرد عضلات و تاندون‌ها را محدود می‌کند، معمولاً در همه این شرایط متفاوت است.

درمان سندرم براون

درمان سندرم براون با توجه به سن، علائم و سلامت کلی فرزند شما و علل این بیماری تعیین می‌شود. در بسیاری از موارد، ممکن است با افزایش سن، به ویژه در کودکانی که چشمانشان هنگام نگاه مستقیم به جلو به خوبی تراز شده است، هم‌ترازی چشم بهتر شود. موارد شدید سندرم براون ممکن است نیاز به جراحی داشته باشد. این امر به ویژه در موارد زیر صادق است:

• حتی وقتی کودک مستقیم به جلو نگاه می‌کند، چشم‌هایش در یک راستا نیستند.
• فرزند شما دچار دوبینی است.
• آنها هنگام نگاه کردن به جهات خاص، موقعیت سر غیرمعمولی دارند.

ممکن است جراحی برای افزایش طول تاندون عضله مایل فوقانی و افزایش دامنه حرکت چشم انجام شود. گاهی اوقات ممکن است بخشی از تاندون که به عضله مایل فوقانی متصل است، برداشته شود. جراحی در بیشتر موارد مؤثر است، اما این بیماری ممکن است پس از مدتی دوباره ظاهر شود. موارد اکتسابی سندرم براون را می‌توان با پرداختن به بیماری زمینه‌ای درمان کرد.

این ممکن است شامل استفاده از کورتیکواستروئیدها و داروهای دیگری مانند ایبوپروفن برای درمان بیماری‌های التهابی یا لوپوس باشد. در برخی موارد، پزشکان ممکن است عمل جراحی روی چشم سالم را نیز توصیه کنند.

چگونه سندرم براون را شناسایی کنیم؟

کره چشم کاملاً سالم به نظر می‌رسد، اما حرکت کره چشم محدود است و باعث ناهماهنگی بین چشم آسیب‌دیده و سالم می‌شود. این ناهماهنگی زمانی که کودک به سمت بالا نگاه می‌کند، بیشتر قابل توجه است. این حرکات هیچ دردی برای کودک ایجاد نمی‌کنند، اما می‌توانند منجر به دوبینی شوند، به همین دلیل است که ممکن است سعی کنند از آنها اجتناب کنند.

کودک شما ممکن است چانه خود را به سمت بالا حرکت دهد یا سر خود را بچرخاند تا به او کمک کند در جهتی که حرکاتش محدود است، بهتر ببیند. ممکن است به نظر برسد چشمی که بالاتر حرکت می‌کند، چشم آسیب‌دیده است، اما معمولاً چشم دیگر است.

در بیشتر موارد، سندرم براون بدتر نمی‌شود. تقریباً در ۷۵٪ موارد، بهبود در شرایط مادرزادی گزارش شده است. سندرم براون اکتسابی نیز ممکن است بدون درمان برطرف شود.