وقتی با احساس خشکی و درد از خواب بیدار می‌شوید، به‌راحتی می‌توان بالا رفتن سن، یک تشک قدیمی یا یک خواب شبانه نامناسب را مقصر دانست. درست است که این موارد می‌توانند باعث شوند صبح‌ها احساس خشکی داشته باشید. اما اگر این اتفاق زیاد رخ دهد، ممکن است نشانه‌ای از یک بیماری پزشکی باشد.

خشکی صبحگاهی یکی از علائم چندین نوع آرتریت است، از جمله استئوآرتریت (OA) که نوع شایعی است و بسیاری از افراد با افزایش سن به آن دچار می‌شوند. همچنین این حالت یک علامت هشداردهنده برای انواع التهابی آرتریت نیز محسوب می‌شود، مانند:

آرتریت روماتوئید (RA)
آرتریت پسوریاتیک (PsA)
اسپوندیلیت آنکیلوزان (AS)

جای تعجب نیست که افزایش سن و استئوآرتریت باعث خشکی صبحگاهی شوند. افزایش سن موجب می‌شود غضروفی که نقش ضربه‌گیر مفاصل را دارد خشک شود. همچنین مفاصل مایع سینوویال کمتری که موجب روان‌سازی می‌شود تولید می‌کنند، که باعث می‌شود احساس خشکی و درد داشته باشید. این حالت گاهی «ژل صبحگاهی» نامیده می‌شود، زیرا مفاصل شما پس از چندین ساعت بی‌تحرکی مانند ژلاتین سفت می‌شوند.

وقتی به RA، PsA یا AS مبتلا هستید، التهاب عاملی است که خشکی صبحگاهی را ایجاد می‌کند.

بزرگ‌ترین تفاوت میان خشکی صبحگاهی در افراد مبتلا به OA و کسانی که به آرتریت التهابی دچار هستند، مدت زمان ماندگاری آن است. در افراد مبتلا به استئوآرتریت، خشکی معمولاً فقط چند دقیقه طول می‌کشد و پس از شروع حرکت کاهش می‌یابد. اگر به آرتریت التهابی مبتلا باشید، ممکن است یک ساعت یا بیشتر طول بکشد تا از بین برود.

خشکی صبحگاهی شایع‌ترین علامت اسپوندیلیت آنکیلوزان است که عمدتاً ستون فقرات، لگن و زانوها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در AS، اغلب در ناحیه پایین کمر و گردن دچار خشکی می‌شوید.

همانند RA و OA، دوره‌های طولانی استراحت — مانند ۸ ساعت خواب — خشکی را در افراد مبتلا به AS بدتر می‌کند. اما با یک دوش آب گرم یا ورزش سبک بهبود می‌یابد.

سایر شرایط سلامتی که می‌توانند باعث خشکی صبحگاهی شوند عبارتند از:

بیماری تیروئید
کمبود ویتامین D
فیبرومیالژیا
چاقی

اگر بیش از ۳ روز متوالی با احساس خشکی و درد شدید از خواب بیدار می‌شوید، با پزشک خود وقت ملاقات بگیرید.

پزشک ممکن است مفاصل شما را معاینه کند، آزمایش خون انجام دهد یا مایع مفصلی شما را برای بررسی التهاب آزمایش کند. نتایج به تعیین علت خشکی صبحگاهی کمک کرده و به پزشک در انتخاب روش درمان مناسب کمک می‌کند.

اگر به OA مبتلا باشید، ممکن است داروهای مسکن بدون نسخه مصرف کنید.

اگر آرتریت التهابی عامل باشد، پزشک احتمالاً یک داروی ضدالتهاب تجویز خواهد کرد. گروهی از داروها به نام بیولوژیک‌ها نشان داده‌اند که می‌توانند خشکی صبحگاهی را کاهش داده و درد، تورم و خستگی را کم کنند.

صرف‌نظر از علت خشکی صبحگاهی، پزشک ممکن است همچنین موارد زیر را پیشنهاد کند:

ورزش‌های کم‌فشار مانند یوگا یا تای‌چی
تغییرات سبک زندگی سالم مانند کاهش وزن یا کاهش استرس
فیزیوتراپی

هیچ‌کس نمی‌خواهد روز خود را با احساس خشکی و درد آغاز کند. یافتن علت خشکی و تدوین یک برنامه درمانی می‌تواند به شما کمک کند آماده شروع روز از خواب بیدار شوید.

نوشته علل خشکی صبحگاهی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

سینووکتومی جراحی برای برداشتن بخشی یا تمام سینوویوم است، لایه‌ای از بافت همبند که داخل مفاصل شما را می‌پوشاند. سینوویوم مایع و مواد مغذی را آزاد می‌کند تا مفاصل شما سالم و روان حرکت کنند.

وقتی به آرتریت روماتوئید (RA) یا نوع دیگری از آرتریت التهابی مبتلا هستید، سینوویوم شما می‌تواند متورم و دردناک شود. این التهاب، سینوویت نامیده می‌شود. سینوویوم ملتهب، مایع زیادی تولید می‌کند که غضروفی را که مفصل شما را محافظت می‌کند، از بین می‌برد. بدون غضروف، استخوان‌های اطراف مفصل به طور دردناکی روی یکدیگر ساییده می‌شوند.

برداشتن بافت ملتهب، آرتریت روماتوئید را درمان نمی‌کند. اما می‌تواند آسیب غضروف را کند کرده و درد مفاصل را حداقل برای مدتی بهبود بخشد.

چه کسانی این جراحی را انجام می‌دهند؟

سینووکتومی، آرتریت التهابی مانند آرتریت روماتوئید، آرتریت پسوریاتیک و آرتریت ایدیوپاتیک نوجوانان را درمان می‌کند. (همچنین برای درمان آسیب مفصلی ناشی از اختلال لخته شدن خون هموفیلی نیز استفاده می‌شود.)

اگر سایر درمان‌ها به درد و سایر علائم آرتروز شما کمکی نکنند، ممکن است به این جراحی نیاز داشته باشید. درمان آرتریت التهابی معمولاً با یک داروی ضد روماتیسمی اصلاح‌کننده بیماری (DMARD) و احتمالاً تزریق استروئید شروع می‌شود. اگر حداقل ۶ ماه DMARD مصرف کنید، اما درد مفاصل و سایر علائم شما بهبود نیابد، روماتولوژیست شما ممکن است شما را برای بحث در مورد سینووکتومی به یک جراح ارتوپد ارجاع دهد.

جراح شما قبل از توصیه سینووکتومی، مطمئن خواهد شد که شما کاندید مناسبی هستید. آنها ممکن است از فناوری‌های تصویربرداری مانند اشعه ایکس، ام آر آی یا سی تی اسکن برای ارزیابی استخوان‌ها و مفاصل شما استفاده کنند.

سینووکتومی فقط در صورتی مفید است که مقداری غضروف در مفصل شما باقی مانده باشد. اگر آرتریت روماتوئید بیشتر یا تمام غضروف را از بین برده باشد، پزشک ممکن است درمان متفاوتی را پیشنهاد کند.

بیشتر افراد سینووکتومی را روی زانو انجام می‌دهند، اما پزشکان این عمل جراحی را روی موارد زیر نیز انجام می‌دهند:

• آرنج
• مچ پا
• هیپ
• شانه
• مچ دست

در طول سینووکتومی چه اتفاقی می‌افتد؟

جراحان سینووکتومی را به یکی از دو روش زیر انجام می‌دهند: آرتروسکوپی یا جراحی باز. برای هر دو نوع، به دارویی نیاز دارید تا ناحیه مورد نظر را بی‌حس کند (بی‌حسی موضعی)، قسمت پایینی بدن شما را بی‌حس کند (بی‌حسی منطقه‌ای) یا شما را در حالت خواب قرار دهد تا دردی احساس نکنید (بیهوشی عمومی).

آرتروسکوپی نوعی جراحی با چند برش کوچک است. برای جراحی زانو، پزشکان یک شریان‌بند (تورنیکه) روی ناحیه مورد نظر قرار می‌دهند تا جریان خون را محدود کنند. آنها همچنین با استفاده از یک سیستم آبیاری تحت فشار، ناحیه مورد نظر را کشش می‌دهند.

جراح از طریق برش‌های کوچک، ابزارهای کوچک و یک دوربین مینیاتوری به نام آرتروسکوپ را وارد مفصل می‌کند. دوربین تصاویر را روی صفحه نمایش می‌دهد تا جراح بتواند هنگام برداشتن سینوویوم، داخل مفصل شما را ببیند.

اکنون اکثر سینووکتومی‌ها با استفاده از این روش انجام می‌شوند. این روش ارزان‌تر است، به زمان بهبودی کمتری نیاز دارد و احتمال عوارض آن نسبت به جراحی باز کمتر است. با این حال، انجام آن روی مفاصل خاص طولانی‌تر است و دشوار است.

جراحی باز زمانی است که جراح برش بزرگتری روی مفصل شما ایجاد می‌کند. از طریق این شکاف، بخشی یا تمام سینوویوم را بریده و خارج می‌کنند.

سینووکتومی با پرتودرمانی یک روش کمتر تهاجمی است. پزشک یک ماده رادیواکتیو را به مفصل تزریق می‌کند که باعث تجزیه سینوویوم می‌شود. این روش تجربی محسوب می‌شود و در همه جا در دسترس نیست.

سینووکتومی شیمیایی از داروهای قوی تزریق شده به مفصل برای تجزیه سینوویوم استفاده می‌کند. این روش همچنین به طور گسترده در دسترس نیست.

بعد از جراحی چه انتظاری می‌توان داشت؟

ممکن است بعد از سینووکتومی کمی احساس ناراحتی کنید. در مورد گزینه‌های تسکین درد از پزشک خود سوال کنید. استراحت، یخ گذاشتن روی مفصل و بالا نگه داشتن آن می‌تواند درد و تورم را کاهش دهد.

شما باید هر چه سریع‌تر مفصل خود را حرکت دهید تا قدرت و انعطاف‌پذیری آن را بازیابید. اگر مفصل شما پس از جراحی آنقدر درد می‌کند که نمی‌توانید وزن خود را روی آن قرار دهید، می‌توانید از دستگاه حرکت غیرفعال مداوم (CPM) برای حرکت دادن مفصل خود استفاده کنید.

اگر سینووکتومی روی زانوی خود انجام داده‌اید، پس از عمل باید گچ بگیرید. ممکن است لازم باشد در طول بهبودی از عصا استفاده کنید تا وزن از روی زانو برداشته شود.

یک یا دو روز بعد از عمل جراحی، شما شروع به کار با یک فیزیوتراپیست خواهید کرد. فیزیوتراپیست به شما تمریناتی را آموزش می‌دهد تا به شما در بازیابی دامنه حرکتی مفصلتان کمک کند. فقط به اندازه‌ای که پزشک یا فیزیوتراپیست شما توصیه می‌کند، ورزش کنید. وارد کردن وزن یا فشار بیش از حد روی مفصل می‌تواند بر بهبودی تأثیر بگذارد.

بهبودی باید چند هفته طول بکشد. بهبودی پس از آرتروسکوپی سریع‌تر از جراحی باز است. آرتروسکوپی همچنین درد و خونریزی کمتری ایجاد می‌کند، اما روشی پیچیده‌تر است که به جراح بسیار ماهری نیاز دارد.

میزان موفقیت سینووکتومی چقدر است؟

میزان موفقیت این جراحی بسته به شرایط شما و نوع عمل جراحی متفاوت است. سینووکتومی درد مفاصل را برای مدتی بهبود می‌بخشد، اما به اندازه کافی به حرکت کمک نمی‌کند. برخی از افراد در واقع توانایی حرکت مفصل خود را به دلیل تشکیل بافت اسکار از دست می‌دهند.

حتی اگر نتیجه خوبی داشته باشید، ممکن است دوام نداشته باشد. سینوویوم اغلب چند سال پس از جراحی دوباره رشد می‌کند. احتمال بازگشت سینوویت پس از عمل آرتروسکوپی بیشتر از جراحی باز است. در صورت بازگشت، پزشک به شما اطلاع خواهد داد که آیا نیاز به تکرار عمل دارید یا خیر.

یک مطالعه به بررسی اثربخشی سینووکتومی در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید زانو پرداخت. حدود یک سوم از افرادی که تحت عمل جراحی قرار گرفتند، پس از آن همچنان درد متوسط ​​یا شدید داشتند. افرادی که قبل از جراحی آسیب جدی به زانو نداشتند، بهترین نتایج را نشان دادند. محققان خاطرنشان کردند که جراحی به طور کامل بیماری را متوقف نمی‌کند.

اگر آرتریت روماتوئید یا آرتریت پسوریاتیک (PsA) دارید، پس از جراحی همچنان باید داروهای ضد روماتیسم مفصلی (DMARD) مصرف کنید. ادامه مصرف دارو به جلوگیری از التهاب مجدد سینوویوم و محافظت از سایر مفاصل شما در برابر آسیب کمک می‌کند.

عوارض احتمالی چیست؟

علاوه بر احتمال ایجاد بافت اسکار که می‌تواند حرکت شما را محدود کند، سینووکتومی می‌تواند همان مشکلاتی را ایجاد کند که سایر انواع جراحی‌ها ایجاد می‌کنند. این مشکلات عبارتند از:

• عفونت
• لخته‌های خون
• آسیب بافتی
• آسیب عصبی

سینووکتومی آرتروسکوپی معمولاً درد، خونریزی و سایر مشکلات کمتری نسبت به جراحی باز ایجاد می‌کند.

اگر هر یک از این علائم را دارید، با پزشک خود تماس بگیرید:

• تب
• درد شدیدی که دارو تسکین نمی‌دهد
• قرمزی یا تورم
• ترشح از ناحیه جراحی
• بی‌حسی یا سوزن سوزن شدن

قبل از انجام سینووکتومی، از جراح خود بپرسید که چه انتظاری باید داشته باشید. در مورد مزایا، معایب و زمان بهبودی اطلاعات کسب کنید. و ببینید آیا گزینه‌های دیگری برای این عمل وجود دارد که بتوانید در نظر بگیرید.

نوشته سینووکتومی برای آرتریت روماتوئید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

مهارکننده‌های TNF داروهایی هستند که به توقف التهاب کمک می‌کنند. آن‌ها برای درمان بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید (RA)، آرتریت نوجوانان، آرتریت پسوریاتیک، پسوریازیس پلاکی، اسپوندیلیت انکیلوزان، کولیت اولسراتیو (UC) و بیماری کرون استفاده می‌شوند.

آنها همچنین مسدودکننده‌های TNF، درمان‌های بیولوژیک یا داروهای ضد TNF نامیده می‌شوند.

مهارکننده‌های TNF زیادی وجود دارند که توسط FDA تأیید شده‌اند. پزشک شما به شما کمک خواهد کرد تا یکی از آنها را که در دسترس است و برای شما مناسب‌تر است، پیدا کنید:

• آدالیموماب (هومیرا)
• آدالیموماب-آدبی‌ام (سیلتزو)، یک داروی بیوسیمیلار به نام هومیرا
• آدالیموماب-آداز (هیریموز)، یک داروی بیوسیمیلار به نام هومیرا
• Adalimumab-atto (Amgevita)، شبیه به Humira
• سرتولیزومب پگول (سیمزیا)
• اتانرسپت (انبرل)
• Etanercept-szzs (Ereizi)، شبیه به Enbrel
• گلیموماب ( سیمپونی ، سیمپونی آریا )
• اینفلیکسیماب (رمیکید)
• Infliximab-abda ( Renflexis ) شبیه به Remicade است
• Infliximab-dyyb (Inflectra)، شبیه به Remicade

چگونه کار می‌کنند

مهارکننده‌های TNF آنتی‌بادی‌هایی هستند که در آزمایشگاه از بافت انسان یا حیوان ساخته می‌شوند. (بدن شما برای مقابله با عفونت‌ها آنتی‌بادی می‌سازد) پس از ورود به خون، واکنشی در سیستم ایمنی بدن شما ایجاد می‌کنند که التهاب را مسدود می‌کند.

سیستم ایمنی بدن شما ماده‌ای به نام فاکتور نکروز تومور (TNF) تولید می‌کند. معمولاً بدن شما سطح TNF را ثابت نگه می‌دارد. اما اگر به یک بیماری خودایمنی مانند آرتریت روماتوئید (RA) مبتلا باشید، مشکلی پیش می‌آید. شما شروع به تولید بیش از حد TNF می‌کنید و این منجر به التهاب می‌شود.

التهابی که از کنترل خارج شود می‌تواند به بدن شما آسیب برساند. ممکن است درد یا تورم داشته باشید یا احساس بیماری کنید. این داروها عملکرد TNF را مسدود می‌کنند.

بیشتر افراد ۲ تا ۴ هفته پس از اولین دوز خود احساس بهتری دارند. پس از ۳ تا ۶ ماه، علائم شما ممکن است حتی بیشتر بهبود یابد.

چگونه آنها را مصرف می‌کنید؟

برخی از مهارکننده‌های TNF، از جمله سیمزیا، هومیرا، انبرل، ارلزی و سیمپونی، به صورت تزریق زیر پوستی تجویز می‌شوند. شما یک یا دو تزریق اول را در مطب پزشک دریافت خواهید کرد؛ سپس پزشک یا پرستار به شما نشان می‌دهد که چگونه آنها را به خودتان تزریق کنید. هنگامی که با این کار راحت شدید، تزریق‌های از پیش پر شده را می‌توان به منزل شما ارسال کرد.

هر ۱ تا ۴ هفته، مهارکننده TNF خود را زیر پوست ران یا شکم خود تزریق خواهید کرد. می‌توانید هر بار از نقطه متفاوتی استفاده کنید.

رمیکید، اینفلکترا و سیمپونی آریا، نوعی از سیمپونی، به صورت تزریق در کلینیک یا مطب پزشک شما تجویز می‌شوند. در حالی که شما بی‌حرکت دراز کشیده‌اید، این دارو به آرامی از طریق یک لوله به داخل رگ شما چکانده می‌شود. برای رمیکید، هر جلسه می‌تواند حدود ۲ ساعت طول بکشد و شما هر ۴ تا ۸ هفته به درمان نیاز خواهید داشت. با سیمپونی آریا، جلسات ۳۰ دقیقه طول می‌کشد. پس از دو دوز اولیه با فاصله یک ماه، هر ۸ هفته یک بار تجویز می‌شوند.

پزشک ممکن است مصرف مهارکننده TNF را در ترکیب با داروهای دیگر مانند متوترکسات، پردنیزون، هیدروکسی کلروکین (پلاکوئنیل)، لفلونوماید (آراوا) یا سولفاسالازین (آزولفیدین) تجویز کند.

ممکن است مجبور باشید این داروها را برای مدت طولانی مصرف کنید. اگر به دلیل احساس بهبودی، مصرف آنها را قطع کنید، التهاب شما می‌تواند دوباره برگردد. برخی افراد می‌توانند به جای قطع کامل داروها، دوز آنها را کاهش دهند. همیشه داروهای خود را طبق تجویز پزشک مصرف کنید.

عوارض جانبی

مانند هر دارویی، مهارکننده‌های TNF ممکن است عوارض جانبی داشته باشند. ممکن است در محل ورود سوزن به پوست، قرمزی، سوزش یا خارش داشته باشید. این علائم معمولاً طی چند روز از بین می‌روند.

سایر عوارض جانبی احتمالی عبارتند از:

• سرفه
• سردرد
• سوزش سردل
• حالت تهوع یا استفراغ
• درد معده
• ضعف

تعداد کمی از افراد واکنش آلرژیک جدی نشان می‌دهند. اگر لب‌هایتان متورم شد، در تنفس مشکل داشتید یا احساس سرگیجه کردید، می‌تواند یک واکنش آلرژیک باشد. فوراً به اورژانس مراجعه کنید.

اگر یک مهارکننده TNF برای شما خوب عمل نکند، پزشک ممکن است داروی دیگری را جایگزین کند تا ببیند آیا بهتر عمل می‌کند یا خیر.

از آنجا که مهارکننده‌های TNF برای جلوگیری از التهاب، سیستم ایمنی بدن شما را سرکوب می‌کنند ، می‌توانند مبارزه با عفونت‌ها را برای شما دشوارتر کنند. ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سرماخوردگی، آنفولانزا، عفونت‌های دستگاه ادراری یا حتی سل (TB) قرار بگیرید.

پزشک شما احتمالاً قبل از شروع مصرف مهارکننده TNF، شما را از نظر ابتلا به سل و هپاتیت B آزمایش خواهد کرد تا مطمئن شود که بدون اطلاع شما، هیچ یک از این بیماری‌ها را ندارید. این داروها می‌توانند اثرات این عفونت‌ها را بدتر کنند.

اگر برای عفونت به آنتی‌بیوتیک نیاز دارید، ممکن است مجبور شوید مصرف مهارکننده TNF خود را تا زمان رفع عفونت متوقف کنید.

این نادر است، اما اگر مهارکننده‌های TNF مصرف کنید، ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سرطان، از جمله لنفوم یا سرطان پوست، قرار بگیرید. برخی افراد ممکن است واکنش‌های جدی مغزی نشان دهند. افراد مبتلا به نارسایی قلبی یا ام‌اس نباید این داروها را مصرف کنند.

احتمالاً نباید در دوران بارداری داروی TNF مصرف کنید زیرا پزشکان هنوز نمی‌دانند که این دارو چگونه ممکن است بر جنین تأثیر بگذارد. ممکن است بتوانید در دوران بارداری درمان‌های دیگری برای التهاب خود انجام دهید.

قبل از مصرف داروهای TNF، باید مطمئن شوید که تمام واکسن‌ها را به‌روز کرده‌اید، زیرا پس از شروع مصرف آنها، سیستم ایمنی بدن شما ممکن است ضعیف شود. و به دلیل عوارض جانبی احتمالی و تداخل آنها با عملکرد واکسن‌ها، نباید در حین مصرف این داروها ویروس‌های زنده دریافت کنید.

نوشته مهارکننده TNF چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

آرتریت روماتوئید مشکلی در سیستم ایمنی بدن شماست. اگر آن را به موقع تشخیص و درمان نکنید، می‌تواند به مفاصل شما آسیب برساند. اکثر افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید نوعی آسیب مفصلی دارند. بیشتر این آسیب‌ها در ۲ سال اول رخ می‌دهد.

پزشک عمومی شما ممکن است برای تأیید تشخیص، آزمایش خون و عکس‌برداری با اشعه ایکس تجویز کند. یا ممکن است شما را نزد کسی بفرستد که در تشخیص و درمان آرتریت روماتوئید تخصص دارد. این نوع پزشک، روماتولوژیست نامیده می‌شود.

اولین علائم RA

گاهی اوقات، تشخیص آرتریت روماتوئید می‌تواند دشوار باشد. علائم ممکن است بیایند و بروند و در همه افرادی که به آن مبتلا هستند یکسان نیستند. اما پزشکان به دنبال موارد خاصی هستند:

• درد/تورم/سفتی مفاصل، به خصوص در مفاصل کوچک مانند مچ دست، دست یا پا
• ناراحتی حداقل به مدت ۶ هفته
• خشکی صبحگاهی که حداقل 30 دقیقه طول می‌کشد
• خستگی
• از دست دادن اشتها

هیچ آزمایشی وجود ندارد که به پزشکان پاسخ روشنی بدهد. و در مراحل اولیه، آرتریت روماتوئید می‌تواند شبیه بیماری‌های دیگری مانند موارد زیر باشد:

• لوپوس
• سندرم شوگرن
• آرتریت پسوریاتیک
• آرتریت لایم
• آرتروز

به همین دلیل است که پزشک شما برای کمک به تشخیص علت درد و سایر علائم شما، به موارد زیادی تکیه خواهد کرد.

آزمایش‌های آزمایشگاهی و خون برای آرتریت روماتوئید

در اینجا برخی از مواردی که می‌توانید انتظار داشته باشید در صورت تشخیص پزشک مبنی بر ابتلا به آرتریت روماتوئید در قرار ملاقات خود اتفاق بیفتد، آورده شده است.

سابقه پزشکی شخصی و خانوادگی : پزشک شما در مورد گذشته شما و بستگانتان سوال خواهد کرد. اگر کسی در شجره‌نامه خانوادگی شما مبتلا به آرتریت روماتوئید باشد، احتمال ابتلای شما به این بیماری بیشتر است.

معاینه فیزیکی:  پزشک مفاصل شما را از نظر تورم، حساسیت به لمس و دامنه حرکتی بررسی می‌کند. آرتریت روماتوئید (RA) معمولاً چندین مفصل را درگیر می‌کند.

آزمایش خون آنتی‌بادی:  پزشکان به دنبال پروتئین‌های خاصی هستند که هنگام ابتلا به آرتریت روماتوئید در خون شما ظاهر می‌شوند. این پروتئین‌ها به اشتباه سلول‌های سالم را هدف قرار می‌دهند و روند التهاب را آغاز می‌کنند. بنابراین نتیجه آزمایش بالا یا مثبت به معنای وجود التهاب در بدن شماست.

• فاکتور روماتوئید  (RF): سطوح بالا (بیش از 20 واحد در میلی‌لیتر)
• آنتی CCP (ضد پپتید سیترولینه حلقوی): سطوح بالا (بیش از 20 واحد در میلی‌لیتر)
• ANA یا آنتی‌بادی‌های ضد هسته‌ای: نتایج مثبت یا منفی هستند

همه افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید این پروتئین‌ها را ندارند.

سایر آزمایش‌های خون:  علاوه بر RF و anti-CCP، سایر آزمایش‌های خون می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

شمارش کامل خون:  این آزمایش به پزشک شما کمک می‌کند تا کم‌خونی (کاهش گلبول‌های قرمز خون) را که در آرتریت روماتوئید شایع است، تشخیص دهد. این آزمایش چهار مورد را بررسی می‌کند:

• گلبول‌های سفید خون ۴.۸-۱۰.۸
• گلبول‌های قرمز خون ۴.۷-۶.۱
• هموگلوبین ۱۴.۰-۱۸.۰
• هماتوکریت ۴۲-۵۲
• پلاکت‌ها ۱۵۰-۴۵۰

سرعت رسوب گلبول‌های قرمز: این سرعت تجمع گلبول‌های قرمز و افتادن آنها به ته یک لوله شیشه‌ای را در عرض یک ساعت اندازه‌گیری می‌کند. پزشک شما ممکن است آن را سرعت رسوب گلبول‌های قرمز بنامد .

محدوده‌های نرمال عبارتند از:

• مردان کمتر از ۵۰ سال: ۰-۱۵ میلی‌متر در ساعت  
• مردان بالای ۵۰ سال: ۰-۲۰ میلی‌متر در ساعت
• زنان کمتر از ۵۰ سال: ۰-۲۰ میلی‌متر در ساعت
• زنان بالای ۵۰ سال: ۰-۳۰ میلی‌متر در ساعت  

پروتئین واکنشی C: این آزمایش سطح پروتئینی را که کبد شما هنگام وجود التهاب می‌سازد، اندازه‌گیری می‌کند. نتایج از فردی به فرد دیگر و از آزمایشگاهی به آزمایشگاه دیگر متفاوت است، اما بیشتر اوقات نتیجه طبیعی کمتر از ۱.۰ است.

آزمایش‌های تصویربرداری:  این آزمایش‌ها می‌توانند به پزشک شما کمک کنند تا شدت بیماری شما را تشخیص داده و پیشرفت آن را در طول زمان پیگیری کند.

• اشعه ایکس می‌تواند نشان دهد که آیا (و چقدر) آسیب مفصلی دارید، اگرچه ممکن است آسیب در مراحل اولیه خود را نشان ندهد. 
• تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) و سونوگرافی  تصویر دقیق‌تری از مفاصل شما ارائه می‌دهند. این اسکن‌ها معمولاً برای تشخیص آرتریت روماتوئید (RA) استفاده نمی‌شوند، اما می‌توانند به پزشکان در تشخیص زودهنگام آن کمک کنند.

چه چیز دیگری می‌تواند باشد؟

وقتی پزشک در مورد احتمال ابتلای شما به یک بیماری نسبت به بیماری دیگر یا نسبت به چندین بیماری دیگر فکر می‌کند، به این تشخیص افتراقی می‌گویند. پزشک شما ممکن است علاوه بر آرتریت روماتوئید و سایر اشکال آرتریت خودایمنی، بیماری‌های دیگری را نیز در نظر بگیرد:

آرتریت ویروسی:  سرخجه ، پاروویروس و هپاتیت B و C می‌توانند منجر به علائم کوتاه‌مدت آرتریت شوند که شبیه آرتریت روماتوئید است.

روماتیسم پالیندرومیک:  التهاب دوره‌ای مفاصل که ممکن است منجر به آرتریت روماتوئید، لوپوس و بیماری‌های مشابه شود.

پلی میالژی روماتیکا:  این بیماری در سنین بالای ۵۰ سال شایع‌تر است، عموماً درد کمتری نسبت به آرتریت روماتوئید دارد و بیشتر با شانه‌ها و باسن مرتبط است.

درمان

اگر متوجه شدید که به آرتریت روماتوئید مبتلا هستید، وحشت نکنید. اگرچه درمانی برای آن وجود ندارد، اما اکنون افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید بهتر از همیشه زندگی می‌کنند. پزشک شما در مورد تمام راه‌های درمان بیماری و مدیریت علائم با شما صحبت خواهد کرد.

داروها:  انواع مختلفی از داروها وجود دارد: داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی ( NSAIDs )، کورتیکواستروئیدها و داروهای اصلاح‌کننده بیماری.

فشار روی مفاصل خود را کاهش دهید:  وزن خود را کاهش دهید یا در وزن سالم بمانید. کمی استراحت کنید، اما نه خیلی زیاد — فعالیت متوسط ​​نیز مفید است. از عصا و واکر برای کاهش فشار از روی قسمت پایین بدن خود استفاده کنید.

جراحی:  اگر به مرور زمان دچار آسیب شدید مفاصل شده‌اید، ممکن است بخواهید در مورد جراحی با پزشک خود صحبت کنید. تعویض کامل مفاصل زانو، لگن، مچ دست و آرنج می‌تواند کمک کند. جراحی‌های کم‌خطرتر نیز می‌توانند گزینه‌های خوبی باشند.

نوشته تشخیص آرتریت روماتوئید (RA) اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

فاکتور نکروز تومور (TNF) چیست؟

فاکتور نکروز تومور (TNF) پروتئینی است که در بدن شما وجود دارد. عملکرد صحیح سیستم ایمنی بدن برای محافظت از شما مهم است. این پروتئین همچنین در روند بهبودی نقش دارد. 

TNF با ایجاد التهاب عمل می‌کند. وقتی TNF بیش از حد در بدن شما وجود داشته باشد یا وقتی دیگر به آن نیاز ندارید از بین نرود، دچار التهاب مزمن خواهید شد. وقتی این اتفاق می‌افتد، می‌تواند باعث ابتلا به یک بیماری خودایمنی یا التهابی مانند آرتریت روماتوئید شود.

TNF همچنین باعث مرگ تومورها از درون به بیرون می‌شود. پزشکان ممکن است این فرآیند را نکروز بنامند. نام فاکتور نکروز تومور از همین جا گرفته شده است. دانشمندان قبل از اینکه از سایر عملکردهای آن مطلع شوند، نقش آن را در تومورها و سرطان کشف کردند. 

TNF و التهاب

وقتی عفونت دارید، برخی از گلبول‌های سفید خون مواد شیمیایی آزاد می‌کنند که به سلول‌های دیگر می‌گویند باعث التهاب شوند. پزشک شما ممکن است آنها را مواد شیمیایی سیگنال‌دهنده یا سیتوکین بنامد. آنها به عنوان پیام‌رسان‌های شیمیایی در بدن شما عمل می‌کنند. TNF یکی از انواع سیتوکین است. این ماده نقش مهمی در ایجاد التهاب دارد. 

شاید تعجب کنید که بدانید التهاب گاهی اوقات چیز خوبی است. این اتفاق زمانی می‌افتد که سیستم ایمنی بدن شما – نیروی دفاعی طبیعی بدن شما – در حال مبارزه با یک تهدید احتمالی است. به عنوان مثال، وقتی سرماخوردگی دارید، سینوس‌های شما متورم می‌شوند. وقتی جایی از بدن شما بریده می‌شود، انگشت شما گرم و قرمز می‌شود. این چیزها حس خوبی ندارند، اما نشان می‌دهند که سیستم ایمنی بدن شما کار خود را انجام می‌دهد.

وقتی سالم هستید، سایر سیتوکین‌ها به بدن شما می‌گویند که پس از رفع عامل تهدید، التهاب را متوقف کند. گاهی اوقات، این فرآیند به درستی کار نمی‌کند و شما همچنان التهابی خواهید داشت که برای بدن شما خوب نیست. اگر به بیماری مانند آرتریت روماتوئید یا آرتریت پسوریاتیک مبتلا هستید، سیستم ایمنی بدن شما در مورد اینکه به چه چیزی حمله کند، گیج می‌شود. به اشتباه به سراغ قسمت‌های سالم بدن، مانند مفاصل شما می‌رود. سیستم شما دچار التهاب می‌شود، که اغلب به این معنی است که شما فاکتور نکروز تومور بیش از حد دارید – به طور خاص، نوعی به نام TNF آلفا.

می‌توانید گلبول‌های سفید خون که TNF تولید می‌کنند را به عنوان ارتش در نظر بگیرید. TNF سیگنالی است که به بقیه واحدهای دفاعی می‌گوید کجا بروند و چه کاری انجام دهند. این واحدهای دفاعی کارهای مختلفی انجام می‌دهند. برخی از گلبول‌های سفید خون با عفونت مبارزه می‌کنند. TNF همچنین به سلول‌های دیگر می‌گوید که مواد شیمیایی دیگری مانند هورمون‌هایی که باعث می‌شوند هنگام بیماری اشتهای خود را از دست بدهید، بسازند. همه اینها بخشی از فرآیند التهابی است.

علائم فاکتور نکروز تومور (TNF) بالا

اگر عفونت باکتریایی شدیدی مانند ذات‌الریه دارید، سطح بالای فاکتور نکروز تومور نشانه‌ای از التهابی است که به بهبود شما کمک می‌کند. اما سطح بالای TNF همچنین می‌تواند برخی علائم ناخوشایند را ایجاد کند، از جمله:

• فشار خون پایین
• تب
• دردهای عضلانی
• از دست دادن اشتها
• قرمزی و تورم (در صورت وجود زخم عفونی)

فاکتور نکروز تومور (TNF) و بیماری التهابی

اگر TNF زیادی دارید اما عفونت یا آسیبی ندارید، ممکن است سیستم ایمنی بدن شما به درستی کار نکند. علائم معمولاً با زمانی که عفونت دارید متفاوت است. به عنوان مثال، اگر پسوریازیس دارید، سطح بالای TNF در پلاک‌های پوستی برجسته و قرمز که با این بیماری همراه هستند، نقش دارد. برای افراد مبتلا به آرتریت، آنها در تورم و قرمزی مفاصل، که به عنوان التهاب مفاصل نیز شناخته می‌شود، نقش دارند.

التهاب ناشی از TNF آلفا بیش از حد می‌تواند منجر به بیماری‌های زیادی از جمله موارد زیر شود:

• روماتیسم مفصلی
• آرتریت پسوریاتیک
• آرتریت نوجوانان
• اسپوندیلیت آنکیلوزان
• بیماری التهابی روده (IBD)
• پسوریازیس
• یووئیت غیرعفونی (یک اختلال التهابی چشم بدون عفونت)

همچنین بین TNF و مقاومت به انسولین، وضعیتی که منجر به دیابت نوع ۲ می‌شود، ارتباطی وجود دارد. پانکراس شما هورمون انسولین را برای کمک به سلول‌ها در تبدیل قند خون به انرژی تولید می‌کند. اگر سلول‌های شما به انسولین پاسخ ندهند، شما مقاومت به انسولین دارید. اگر اضافه وزن دارید، بدن شما TNF بیشتری تولید می‌کند که منجر به مقاومت به انسولین نیز می‌شود.

آزمایش برای TNF آلفای بالا

پزشک شما ممکن است آزمایش خون فاکتور نکروز تومور آلفا را برای بررسی سطح شما تجویز کند. اگر سطح شما بالاتر از حد مجاز باشد، نشان می‌دهد که ممکن است التهابی داشته باشید که مدت زمان بیشتری از حد معمول ادامه داشته است. 

شما می‌توانید عفونت یا یک بیماری التهابی مزمن مانند آرتروز داشته باشید. سطح بالاتر از حد نرمال TNF-alpha در خون شما همچنین ممکن است به پزشکان کمک کند تا در صورت ابتلا به عفونت جدی مانند سپسیس، میزان بیماری شما را تشخیص دهند. همچنین می‌تواند به آنها بگوید که پس از عفونت با یک بیماری ویروسی مانند کووید-۱۹، وضعیت شما چگونه خواهد بود.

اما از آنجا که TNF آلفا بخشی از پاسخ التهابی عمومی بدن شماست، نمی‌تواند به شما بگوید که آیا به یک بیماری خودایمنی یا التهابی خاص مبتلا هستید یا خیر. سطح طبیعی TNF آلفا همچنین به این معنی نیست که شما بیماری ندارید. پزشک شما بسته به علائم، معاینه فیزیکی و سایر نتایج آزمایش‌ها، به شما کمک می‌کند تا معنی نتایج را بفهمید.

داروهای مهارکننده TNF

داشتن مقدار مناسبی از فاکتور نکروز تومور در بدن شما مهم است. اگر سالم باشید، بدن شما به طور طبیعی از این امر مراقبت می‌کند. هرگونه TNF اضافی که ممکن است داشته باشید را مسدود می‌کند. این اتفاق همیشه در بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید رخ نمی‌دهد، بنابراین در نهایت TNF زیادی در خون شما وجود دارد. وقتی این اتفاق می‌افتد، منجر به التهاب و علائم دردناکی می‌شود که بدون درمان از بین نمی‌روند.

خوشبختانه، داروهایی وجود دارند که فاکتور نکروز تومور اضافی را مسدود می‌کنند. این داروها بخشی از گروهی به نام داروهای بیولوژیک هستند و ممکن است پزشک شما آنها را با یکی از نام‌های زیر خطاب کند:

• مهارکننده‌های TNF
• عوامل ضد TNF
• داروهای ضد TNF
• مسدودکننده‌های TNF
• فاکتور ضد نکروز تومور

این داروها پیام «همین حالا التهاب ایجاد کن» TNF را قبل از اینکه بتواند به سلول‌های دیگر برسد، متوقف می‌کنند. نتیجه، التهاب کمتر در مفاصل، دستگاه گوارش یا پوست شماست، بسته به اینکه چه بیماری دارید و التهاب شما در کجا قرار دارد. این داروها می‌توانند برای درمان بسیاری از بیماری‌ها، از جمله موارد زیر، استفاده شوند:

• روماتیسم مفصلی
• آرتریت پسوریاتیک
• آرتریت نوجوانان
• بیماری کرون
• کولیت زخمی
• اسپوندیلیت آنکیلوزان
• پسوریازیس

اگر آرتریت روماتوئید دارید و با مهارکننده‌های TNF بهبود نمی‌یابید، می‌توانید باریسیتینیب (Olumiant) یا توفاسیتینیب (Xeljanz) را امتحان کنید. آن‌ها در دسته‌ای از داروها به نام مهارکننده‌های جانوس کیناز (JAK) قرار دارند. مهارکننده‌های JAK با متوقف کردن سایر سیگنال‌هایی که باعث التهاب می‌شوند، عمل می‌کنند.

پزشکان در حال بررسی اثرات مهارکننده TNF بر دیابت نوع ۲ هستند، اما هیچ نتیجه قطعی وجود ندارد. برخی مطالعات نشان می‌دهند که این دارو به مقاومت به انسولین کمک می‌کند، اما برخی دیگر این‌طور نیستند. تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.

هنگام مصرف مهارکننده TNF چه انتظاری باید داشت؟

اگر پزشک به شما توصیه کرد که مهارکننده TNF مصرف کنید، می‌توانید از دو روش استفاده کنید. معمولاً آن را به صورت تزریقی مصرف می‌کنید، با یک سوزن بسیار کوچک در خانه به خودتان تزریق می‌کنید. آن را درست زیر پوست شکم خود قرار می‌دهید.یا ران. احتمالاً آن را هفته‌ای یک بار تا ماهی یک بار مصرف خواهید کرد. روش دیگر مصرف آن به صورت تزریق (IV) است. برای دریافت آن از این طریق باید هر یک یا دو ماه یکبار به پزشک مراجعه کنید. 

بیشتر افرادی که مهارکننده‌های TNF مصرف می‌کنند، پس از چند دوز اول، احساس بهتری خواهند داشت. ممکن است تا ۳ ماه طول بکشد تا احساس بهتری داشته باشند، اما مهارکننده‌های TNF می‌توانند عوارض جانبی داشته باشند. بسته به دارویی که مصرف می‌کنید، از پزشک خود بپرسید که باید مراقب چه عوارض جانبی باشید.

عوارض جانبی داروهای مهارکننده TNF آلفا

محتمل‌ترین عارضه جانبی، واکنش پوستی است که در صورت تزریق به خود، باید ظرف یک هفته از بین برود.

این مورد نادر است، اما برخی افراد می‌توانند به تزریق داخل وریدی مهارکننده آلفا TNF حساسیت شدید داشته باشند. علائم واکنش آلرژیک شدید عبارتند از:

• لب‌های متورم
• مشکل در تنفس
• فشار خون پایین

اگر مهارکننده TNF مصرف می‌کنید، ممکن است در معرض خطر بیشتری برای موارد زیر نیز باشید:

• عفونت‌ها، از جمله سل (TB) یا عفونت‌های قارچی
• سرطان پوست
• اسکلروز چندگانه

اگر نارسایی قلبی دارید و مهارکننده TNF مصرف می‌کنید، این دارو می‌تواند وضعیت قلب شما را بدتر کند. اگر تب بالا دارید یا برای عفونت به آنتی‌بیوتیک نیاز دارید، نباید مهارکننده TNF مصرف کنید. اگر به دلیل عفونت نیاز به قطع مصرف دارو دارید، می‌توانید پس از بهبودی دوباره آن را شروع کنید. در مورد هرگونه عوارض جانبی که دارید یا نگرانی‌هایی که در مورد عوارض جانبی احتمالی دارید، با پزشک خود صحبت کنید.

آیا می‌توان TNF و التهاب را به طور طبیعی کاهش داد؟

بله. تحرک داشته باشید. ورزش به خلاص شدن از شر چربی، جایی که TNF زندگی می‌کند، کمک می‌کند. و می‌تواند به معکوس کردن سندرم متابولیک، که منجر به مقاومت به انسولین و دیابت نوع ۲ می‌شود، کمک کند. وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده پیشنهاد می‌کند که بزرگسالان هر هفته ۱۵۰ دقیقه ورزش متوسط ​​​​داشته باشند. این یعنی ۳۰ دقیقه در روز، ۵ روز در هفته. پیاده‌روی کنید یا دوچرخه‌سواری کنید. اگر نمی‌توانید نیم ساعت ورزش کنید، دوره‌های کوتاه‌تر حداقل ۱۰ دقیقه‌ای ورزش انجام دهید. فعالیت‌های تقویت عضلات را حداقل ۲ روز در هفته اضافه کنید. شنا سوئدی، دراز نشست و وزنه‌برداری گزینه‌های مناسبی هستند. اگر به ورزش عادت ندارید، به آرامی شروع کنید و ابتدا با پزشک خود مشورت کنید.

اگرچه رژیم غذایی خاصی برای مقابله با التهاب وجود ندارد ، اما می‌توانید این غذاها را به لیست خود اضافه کنید:

• سبزیجات برگ‌دار و سبز
• ماهی‌های چرب مانند ماهی سالمون، ماهی تن، ساردین و ماهی خال مخالی
• فیبر
• میوه‌هایی مانند توت فرنگی، بلوبری، گیلاس و پرتقال
• آجیل
• روغن زیتون
• گوجه فرنگی

و از این غذاها پرهیز کنید

• چربی‌هایی مانند مارگارین، روغن جامد و چربی خوک
• غذاهای سرخ‌شده
• گوشت قرمز و گوشت فرآوری شده
• کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده، مانند نان سفید و پاستا
• نوشابه و نوشیدنی‌های شیرین

شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد کورکومین موجود در زردچوبه می‌تواند TNF آلفا را مسدود کند. زردچوبه ادویه زرد رنگی است که در بسیاری از غذاهای کاری استفاده می‌شود. همچنین بی‌خطر در نظر گرفته می‌شود. اما برای دانستن میزان مصرف و اینکه آیا کورکومین می‌تواند به بیماری‌های مرتبط با سطح بالای TNF آلفا کمک زیادی کند، مطالعات بیشتری لازم است. 

دانشمندان همچنین تصور می‌کردند که اسیدی که در انار یا عصاره میوه انار یافت می‌شود، ممکن است با مسدود کردن التهاب به کاهش آن کمک کند. اما یک کارآزمایی بالینی نشان نداد که انار بر میزان TNF آلفا در خون تأثیر می‌گذارد. همیشه قبل از مصرف هرگونه مکمل جدید، بهتر است با پزشک خود مشورت کنید.

خلاصه مطلب

TNF پروتئینی است که بدن شما برای ایجاد التهاب به آن نیاز دارد و به محافظت از شما در برابر عفونت‌ها و سرطان کمک می‌کند. اما TNF بیش از حد می‌تواند منجر به التهاب مزمن و بیماری‌های التهابی، از جمله اشکال مختلف آرتروز شود. اگر بیماری خودایمنی یا التهابی دارید و TNF آلفای بالایی دارید، مصرف یک مهارکننده TNF ممکن است به کاهش سطح TNF و احساس بهتر کمک کند.

سوالات متداول TNF

• TNF چه کاری انجام می‌دهد؟

TNF یک سیتوکین یا پیام‌رسان شیمیایی است. این ماده سیگنال‌هایی را به سیستم ایمنی بدن شما می‌فرستد تا از شما در برابر میکروب‌ها، تومورها یا سایر تهدیدات محافظت کند. TNF با ایجاد التهاب در بدن شما با این تهدیدات مبارزه می‌کند. وقتی سطح آن در بدن شما خیلی بالا باشد، می‌تواند باعث التهاب مزمن و بیماری‌های خودایمنی یا التهابی نیز شود.

• نقش TNF در التهاب چیست؟

TNF یک سیگنال مهم است که التهاب را در بدن شما کنترل می‌کند. اگر سطح TNF شما پایین باشد، التهاب کمتری خواهید داشت. وقتی سطح آن بالا باشد، التهاب بیشتری خواهید داشت. به طور معمول، TNF باید بالا برود و التهاب را در زمانی که برای مبارزه با تهدید به آن نیاز دارید، فعال کند. پس از رفع تهدید، TNF باید دوباره پایین بیاید. اگر TNF برای مدت طولانی در حالی که هیچ تهدیدی وجود ندارد، بالا بماند، ممکن است دچار التهاب مزمن و بسیاری از بیماری‌ها شوید.

• چه سلول‌های ایمنی TNF آلفا تولید می‌کنند؟

TNF آلفا توسط گلبول‌های سفید خون شما ساخته می‌شود. به طور خاص، این ماده توسط ماکروفاژها، لنفوسیت‌های T و سلول‌های کشنده طبیعی ساخته می‌شود. همه این سلول‌های ایمنی در خون شما به بدن شما کمک می‌کنند تا میکروب‌ها یا سرطان را هضم، پاکسازی و با آنها مبارزه کند.

• چه چیزی باعث ترشح TNF می‌شود؟

ماکروفاژها و سایر گلبول‌های سفید خون شما پس از آسیب (تروما) یا عفونت، به سرعت TNF آلفا آزاد می‌کنند. این یکی از اولین سیگنال‌ها در بدن شما در هر زمان التهاب است. دانشمندان آن را “تنظیم‌کننده اصلی” می‌دانند زیرا کل فرآیند التهابی را به جریان می‌اندازد.

نوشته TNF (فاکتور نکروز تومور) چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

آیا صبح‌ها با مفاصل سفت و سخت از خواب بیدار می‌شوید؟ داروها می‌توانند به جلوگیری از سفتی صبحگاهی کمک کنند و درمان‌های غیر دارویی نیز وجود دارند که می‌توانید برای شل کردن مفاصل سفت خود امتحان کنید تا بتوانید روز خود را شروع کنید.

آرتروز علت معمول است

خشکی صبحگاهی در آرتریت روماتوئید (RA)، یک بیماری خودایمنی که مفاصل شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد، رایج است. همچنین ممکن است نشانه سایر بیماری‌های مفصلی مانند موارد زیر باشد:

• آرتروز (OA)، زمانی که غضروف پوشاننده انتهای استخوان‌های شما از بین می‌رود و استخوان‌ها به هم ساییده می‌شوند.
• آرتریت پسوریاتیک، یک آرتریت التهابی که اغلب با پسوریازیس مرتبط است، بیماری که باعث ایجاد پوست قرمز، تکه تکه و پوسته پوسته می‌شود
• اسپوندیلیت آنکیلوزان، یک بیماری التهابی که می‌تواند باعث شود استخوان‌های ستون فقرات شما به هم بچسبند

اگر آرتروز دارید، خشکی صبحگاهی مفاصل معمولاً پس از چند دقیقه متوقف می‌شود. خشکی صبحگاهی ناشی از آرتریت روماتوئید می‌تواند تا یک ساعت بیشتر طول بکشد.

خشکی صبحگاهی طولانی مدت معمولاً به معنای التهاب است. در آرتریت روماتوئید، سیستم ایمنی بدن شما به سینوویوم، بافتی که مفاصل شما را پوشانده است، حمله می‌کند و باعث التهاب می‌شود. این التهاب است که باعث علائم آرتریت روماتوئید مانند سفتی و درد مفاصل می‌شود.

دوره‌های طولانی‌تر خشکی صبحگاهی ممکن است به این معنی باشد که التهاب شما بیشتر است یا بیماری شما فعال‌تر است.

کدام مفاصل سفت می‌شوند؟

خشکی صبحگاهی اغلب مفاصل کوچک مانند مفاصل دست، انگشتان دست، مچ دست و انگشتان پا را تحت تأثیر قرار می‌دهد. ممکن است از خواب بیدار شوید و احساس کنید که نمی‌توانید انگشتان خود را خم کنید یا مشت کنید. خشکی صبحگاهی همچنین می‌تواند در آرنج، شانه‌ها، گردن یا سایر مفاصل شما ظاهر شود.

چگونه خشکی صبحگاهی را مدیریت کنیم؟

داروها می‌توانند علائم آرتریت روماتوئید مانند خشکی صبحگاهی را کاهش دهند. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن برای درمان درد و التهاب آرتروز در دسترس هستند. آنها فقط با نسخه پزشک در دوزهای قوی‌تر موجود هستند.

سایر داروهای آرتریت روماتوئید که پزشک ممکن است تجویز کند عبارتند از:

• داروهای بیولوژیک مانند آدالیموماب، اتانرسپت و اینفلیکسیماب
• هیدروکسی کلروکین
• لفلونوماید
• متوترکسات
• استروئیدهایی مانند پردنیزون ، که معمولاً به عنوان یک دوره کوتاه برای درمان شعله‌ور شدن التهاب آرتریت روماتوئید تجویز می‌شوند.
• سولفاسالازین

داروهای موضعی. این داروها از طریق پوست وارد بدن شما می‌شوند تا علائم آرتروز شما را درمان کنند. بسیاری از آنها بدون نسخه پزشک در دسترس هستند. داروهای موضعی قوی‌تر، مانند NSAIDها، با نسخه پزشک در دسترس هستند.

کرم‌ها یا ژل‌های موضعی را روی پوست اطراف مفاصل سفت مانند دست‌ها، انگشتان یا زانوهایتان بمالید. ممکن است لازم باشد برای احساس تسکین، چندین بار در روز و به مدت چند هفته از برخی داروهای موضعی استفاده کنید.

داروهای موضعی شامل کپسایسین ساخته شده از فلفل چیلی تند و چیزهایی مانند منتول یا کافور هستند که باعث می‌شوند پوست شما احساس خنکی یا گرمی کند. سایر داروهای موضعی شامل سالیسیلات‌ها هستند که حاوی همان مسکن آسپرین هستند و کرم‌های بی‌حس‌کننده مانند لیدوکائین.

گیاهان دارویی و مکمل‌ها. درمان‌های گیاهی مانند روغن ماهی، گل مغربی، گل گاوزبان یا روغن انگور فرنگی سیاه ممکن است سفتی مفاصل ناشی از آرتروز را کاهش دهند. قبل از خرید و امتحان هرگونه مکمل، با پزشک خود مشورت کنید.

حرکات کششی و ورزش. هر روز زمانی را برای کشش مفاصل خود و انجام برخی تمرینات ملایم اختصاص دهید. حرکات کششی روزانه به شل شدن مفاصل سفت و بهبود دامنه حرکتی شما کمک می‌کند. به عنوان بخشی از برنامه منظم خود، پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری یا شنا کنید. تای چی یکی دیگر از تمرینات ملایم است که مفاصل شما را انعطاف‌پذیرتر نگه می‌دارد.

هر روز صبح یک برنامه‌ی کششی ملایم را امتحان کنید تا سفتی مفاصل کاهش یابد و بدن شما برای روز آماده شود. یک فیزیوتراپیست (PT) می‌تواند به شما در یادگیری تمرینات خاص برای درمان و پیشگیری از سفتی مفاصل کمک کند.

گرما. این درمان‌ها می‌توانند گردش خون را در مفاصل شما افزایش دهند که می‌تواند سفتی را کاهش دهد:

• دوش آب گرم بگیرید یا در وان آب گرم دراز بکشید.
• یک پد گرمکن یا کمپرس گرم، مانند یک لیف حمام، روی مفاصل خود قرار دهید.
• دست‌ها یا پاهای سفت را در حمام پارافین گرم فرو کنید.
• یک حوله نرم و مرطوب را به مدت ۲۰ ثانیه در مایکروویو گرم کنید و آن را دور مفاصل سفت خود بپیچید.

برنامه خود را دوباره تنظیم کنید. اگر خشکی مفاصل شما کار کردن در صبح‌ها را دشوار می‌کند، ببینید آیا کارفرمای شما می‌تواند ساعات کاری شما را تغییر دهد یا خیر. همچنین ممکن است در مواقعی که علائم شما تشدید می‌شود، به مرخصی نیاز داشته باشید.

استرس خود را کنترل کنید. استرس می‌تواند علائمی مانند خشکی صبحگاهی را بدتر کند. تکنیک‌هایی مانند تنفس عمیق، تمرینات آرامش‌بخش، یوگا، مدیتیشن یا تصویرسازی هدایت‌شده را برای کاهش استرس و کنترل آن امتحان کنید.

نوشته چگونه خشکی صبحگاهی را مدیریت کنیم؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

آرتریت روماتوئید چیست؟

آرتریت روماتوئید چیزی است که پزشکان آن را یک بیماری خودایمنی می‌نامند. این بیماری زمانی شروع می‌شود که سیستم ایمنی بدن شما، که قرار است از شما محافظت کند، دچار اختلال شده و شروع به حمله به بافت‌های بدن شما می‌کند. این امر باعث التهاب در پوشش مفاصل شما می‌شود. در نتیجه، مفاصل شما ممکن است قرمز، گرم، متورم و دردناک شوند.

آرتریت روماتوئید (RA) مفاصل هر دو طرف بدن، مانند هر دو دست، هر دو مچ دست یا هر دو زانو را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این تقارن به تمایز آن از سایر انواع آرتروز کمک می‌کند. با گذشت زمان، آرتریت روماتوئید می‌تواند بر سایر قسمت‌ها و سیستم‌های بدن، از چشمان گرفته تا قلب، ریه‌ها، پوست، رگ‌های خونی و موارد دیگر تأثیر بگذارد.

آرتریت روماتوئید نوجوانان

این بیماری همچنین آرتریت ایدیوپاتیک نوجوانان یا JIA نامیده می‌شود. این بیماری باعث تورم و سفتی مفاصل در کودکان ۱۶ سال یا کمتر می‌شود. اگر درد و سفتی مفاصل ۶ هفته یا بیشتر طول بکشد، ممکن است JIA باشد. 

ایدیوپاتیک به معنی “ناشناخته” است. متخصصان مطمئن نیستند که چه چیزی باعث JIA می‌شود. آنها فکر می‌کنند برخی از کودکان با ژنی متولد می‌شوند که آنها را بیشتر در معرض ابتلا به JIA قرار می‌دهد. سپس چیزی – مانند ویروس یا باکتری – سیستم ایمنی را تحریک می‌کند. محققان معتقدند که این بیماری به آلرژی، غذا یا رژیم غذایی نامناسب مربوط نیست.

آرتریت روماتوئید یک بیماری مادام العمر است. مانند آرتریت روماتوئید، JIA یک بیماری خودایمنی است. اما گاهی اوقات کودکان JIA را پشت سر می‌گذارند. با این حال، می‌تواند بر رشد استخوان تأثیر بگذارد که می‌تواند عواقب طولانی مدت داشته باشد. 

انواع مختلفی از JIA وجود دارد. 

الیگوآرتریت. این شایع‌ترین نوع JIA است. چهار یا تعداد بیشتری از مفاصل را تحت تأثیر قرار می‌دهد و معمولاً مفاصل بزرگ‌تر مانند زانوها، مچ پا و آرنج‌ها را درگیر می‌کند. 

پلی آرتریت. وقتی به این نوع آرتریت مبتلا هستید، پنج یا تعداد بیشتری مفصل تحت تأثیر قرار می‌گیرند، اغلب در یک طرف بدن. حدود یک چهارم کودکان مبتلا به آرتریت جوانان (JIA) به این نوع آرتریت مبتلا هستند. 

سیستمیک. حدود 10٪ از کودکان مبتلا به JIA به این نوع بیماری مبتلا می‌شوند که پوست و اندام‌های داخلی و همچنین مفاصل را تحت تأثیر قرار می‌دهد. علائم می‌تواند شامل تب بالای 103 درجه فارنهایت باشد که 2 هفته یا بیشتر طول می‌کشد و بثورات پوستی. 

آرتریت پسوریاتیک (PsA). این نوع آرتریت مفاصل را تحت تأثیر قرار می‌دهد و همچنین باعث ایجاد بثورات پوسته‌دار می‌شود. بثورات اغلب روی پلک‌ها، زانوها، ناف و پوست سر یا پشت گوش‌ها ظاهر می‌شوند. مچ دست، مچ پا، انگشتان دست و پا از جمله مفاصلی هستند که ممکن است تحت تأثیر قرار گیرند. 

مرتبط با انتزیت. نام دیگر این نوع، اسپوندیلوآرتریت است. این بیماری نواحی‌ای را درگیر می‌کند که عضلات، رباط‌ها و تاندون‌ها به استخوان متصل می‌شوند. لگن، زانوها و پاها شایع‌ترین نقاط آسیب‌دیده هستند، اما هر مفصلی می‌تواند درگیر شود. همچنین می‌تواند دستگاه گوارش را تحت تأثیر قرار دهد. این بیماری در پسران شایع‌تر است و عموماً بین ۸ تا ۱۵ سالگی شروع می‌شود.

تمایز نیافته. پزشکان زمانی از این برچسب استفاده می‌کنند که مشخص باشد حداقل یک مفصل ملتهب است، اما سایر علائم با انواع دیگر مطابقت ندارند. 

علائم آرتریت روماتوئید

علائم هشدار دهنده RA عبارتند از:

• درد و تورم مفاصل
• سفتی، به خصوص در صبح یا بعد از نشستن طولانی مدت

آرتریت روماتوئید هر فرد را به طور متفاوتی تحت تأثیر قرار می‌دهد. برای برخی، علائم مفصلی به تدریج و طی چندین سال اتفاق می‌افتد. در برخی دیگر، ممکن است به سرعت بروز کند.

برخی افراد ممکن است برای مدت کوتاهی به آرتریت روماتوئید مبتلا باشند و سپس به حالت بهبودی برسند، به این معنی که علائمی نداشته باشند.

علائم اولیه آرتریت روماتوئید

مفاصل شما ممکن است حساس و دردناک باشند، حتی اگر قرمزی یا تورمی مشاهده نکنید. اولین مفاصلی که تحت تأثیر قرار می‌گیرند، مفاصل کوچکتر هستند، مانند جایی که انگشتان دست به دست و انگشتان پا به پاهایتان متصل می‌شوند.

بثورات آرتریت روماتوئید

آرتریت روماتوئید می‌تواند پوست و همچنین مفاصل شما را تحت تأثیر قرار دهد. ممکن است ضایعات سفتی به نام ندول روی بدن شما ایجاد شود. یکی دیگر از علائم پوستی، واسکولیت است. یکی از علائم واسکولیت آرتریت روماتوئید، ایجاد فرورفتگی در ناخن‌های دست است. واسکولیت همچنین می‌تواند باعث ایجاد بثوراتی شود که ممکن است برجسته یا صاف باشند. ممکن است شبیه کبودی به نظر برسند. بثورات با فشار دادن از بین نمی‌روند. اغلب زانوها و ساق پا را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

علائم غیرمعمول آرتریت روماتوئید

آرتریت روماتوئید می‌تواند تمام بدن شما را تحت تأثیر قرار دهد. علاوه بر مفاصل دردناک و متورم، ممکن است موارد زیر را نیز تجربه کنید: 

• خستگی
• تب خفیف
• چشم‌های خشک و حساس
• خشکی دهان و سوزش یا عفونت لثه
• تنگی نفس 
• تعداد کم گلبول‌های قرمز خون 
• آسیب به عضله قلب شما

عوامل خطر آرتریت روماتوئید

هر کسی می‌تواند به آرتریت روماتوئید مبتلا شود. این بیماری حدود ۱٪ از افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

این بیماری در زنان دو تا سه برابر بیشتر از مردان شایع است، اما مردان علائم شدیدتری دارند.

این بیماری معمولاً در میانسالی شروع می‌شود. اما کودکان خردسال و سالمندان نیز می‌توانند به آن مبتلا شوند.

مواردی که خطر ابتلا به RA را افزایش می‌دهند عبارتند از: 

• سابقه خانوادگی آرتریت روماتوئید (RA)
• سیگار کشیدن 
• اضافه وزن داشتن

علل آرتریت روماتوئید

پزشکان علت دقیق آن را نمی‌دانند. به نظر می‌رسد چیزی سیستم ایمنی بدن را تحریک می‌کند تا به مفاصل و گاهی اوقات به سایر اندام‌ها حمله کند. برخی از متخصصان فکر می‌کنند که یک ویروس یا باکتری ممکن است سیستم ایمنی بدن شما را تغییر دهد و باعث حمله آن به مفاصل شما شود. 

آیا آرتریت روماتوئید ارثی است؟

کارشناسان معتقدند ژن‌های متعددی وجود دارند که می‌توانند شما را در برابر RA آسیب‌پذیر کنند. آن‌ها تخمین می‌زنند که اگر یکی از اعضای خانواده RA داشته باشد، احتمال به ارث بردن آن برای شما حدود ۶۰٪ است. محققان در حال بررسی تعدادی از ژن‌ها، از جمله ژن‌های خانواده HLA کلاس II هستند. 

آرتریت روماتوئید چگونه بر بدن شما تأثیر می‌گذارد؟

سلول‌های سیستم ایمنی از خون به مفاصل شما و بافتی که آنها را می‌پوشاند، منتقل می‌شوند. این بافت سینوویوم نام دارد. به محض رسیدن سلول‌ها، التهاب ایجاد می‌شود. این امر باعث می‌شود مفصل شما با تجمع مایع در داخل آن متورم شود. مفاصل شما دردناک، متورم و در لمس گرم می‌شوند.

با گذشت زمان، التهاب، غضروف، یک لایه نرم از بافت که انتهای استخوان‌های شما را می‌پوشاند، را از بین می‌برد. با از بین رفتن غضروف، فضای بین استخوان‌های شما باریک می‌شود. با گذشت زمان، آنها می‌توانند به یکدیگر ساییده شوند یا از جای خود حرکت کنند. سلول‌هایی که باعث التهاب می‌شوند، موادی نیز تولید می‌کنند که به استخوان‌های شما آسیب می‌رسانند.

التهاب در آرتریت روماتوئید می‌تواند گسترش یابد و بر اندام‌ها و سیستم‌های سراسر بدن، از چشم‌ها گرفته تا قلب، ریه‌ها، کلیه‌ها، رگ‌های خونی و حتی پوست، تأثیر بگذارد.

آرتریت روماتوئید در دست‌ها

علاوه بر تورم، درد و سفتی، آرتریت روماتوئید می‌تواند به روش‌های زیر روی دست‌های شما تأثیر بگذارد: 

• یک توده نرم در پشت دست شما ایجاد می‌شود.
• تورم انگشتان باعث می‌شود که آنها شبیه سوسیس به نظر برسند.
• وقتی انگشتانتان را تکان می‌دهید، صدای جیرجیر ایجاد می‌شود.
• وقتی مفاصل انگشتان خود را خم می‌کنید، صدای کلیک مانندی ایجاد می‌شود.
• شما نمی‌توانید انگشتان یا شست خود را صاف کنید.
• ممکن است نوک انگشت شما خم شده باشد. 
• مفصل میانی انگشت شما خم شده و نوک انگشت شما بیش از حد صاف شده است.

آرتریت روماتوئید در پاها

شایع‌ترین علائم عبارتند از تورم، درد و سفتی. سایر علائم عبارتند از: 

• اگر مچ پای شما آسیب دیده باشد، در استفاده از رمپ و پله مشکل دارید 
• مشکل در راه رفتن روی سطوح ناهموار، مانند چمن یا شن
• افتادگی قوس کف پا، که باعث می‌شود جلوی پای شما به سمت بیرون باشد
• برآمدگی‌های استخوانی که پوشیدن کفش را دشوار می‌کنند
• انحراف شست پا و انگشت چنگالی (انگشتان پا به طور دائم خمیده) 

مراحل آرتریت روماتوئید چیست؟

متخصصان مراقبت‌های بهداشتی، آرتریت روماتوئید (RA) را به چهار مرحله تقسیم می‌کنند. 

مرحله ۱. شما در اطراف مفاصل خود التهاب دارید. آنها ممکن است دردناک و سفت باشند. عکس‌برداری با اشعه ایکس هیچ آسیبی به استخوان‌های شما نشان نمی‌دهد.

مرحله ۲. غضروف شما شروع به آسیب می‌کند. ممکن است متوجه شوید که دامنه حرکتی مفاصل آسیب‌دیده‌تان محدود شده است. کمی سفتی احساس می‌کنید. 

مرحله ۳. استخوان‌های شما شروع به آسیب دیدن می‌کنند. شما درد، سفتی و حتی دامنه حرکتی کمتری دارید. 

مرحله ۴. اگرچه التهاب متوقف شده است، اما وضعیت مفاصل شما بدتر می‌شود. درد، سفتی و مشکل در حرکت بیشتر می‌شود. 

عوارض آرتریت روماتوئید

آرتریت روماتوئید می‌تواند خطر ابتلا به سایر بیماری‌ها را افزایش دهد.

اثرات پوستی

ممکن است توده‌هایی از بافت به نام  گره‌های روماتوئید ایجاد شود. آنها معمولاً روی پوست شما، به خصوص در آرنج، ساعد، پاشنه پا یا انگشتان ظاهر می‌شوند. آنها می‌توانند به طور ناگهانی ظاهر شوند یا به آرامی رشد کنند. گره‌ها ممکن است نشانه بدتر شدن آرتریت روماتوئید شما باشند. همچنین می‌توانند در مکان‌هایی مانند ریه‌ها و قلب شما تشکیل شوند.

واسکولیت، هنگامی که شریان‌های بزرگتر را تحت تأثیر قرار می‌دهد، می‌تواند منجر به آسیب عصبی، مشکل در استفاده از دست‌ها یا پاها یا آسیب به اندام‌های داخلی شود.

ممکن است انواع دیگری از مشکلات پوستی مرتبط با آرتریت روماتوئید (RA) ظاهر شوند، بنابراین همیشه پزشک خود را در مورد هر چیز جدیدی که ظاهر می‌شود یا شیوع پیدا می‌کند، مطلع کنید.

عوارض چشمی

آرتریت روماتوئید می‌تواند از چندین طریق بر چشمان شما تأثیر بگذارد. التهاب اپی‌اسکلرا، غشای نازکی که سفیدی چشم شما را می‌پوشاند، شایع است. این التهاب معمولاً خفیف است، اما ممکن است چشمان شما قرمز و دردناک باشد. اسکلریت، التهاب سفیدی چشم، جدی‌تر است و می‌تواند منجر به از دست دادن بینایی شود.

آرتریت روماتوئید همچنین شما را در معرض خطر سندرم شوگرن قرار می‌دهد. این اتفاق زمانی می‌افتد که سیستم ایمنی بدن شما به غدد تولیدکننده اشک حمله می‌کند. این بیماری می‌تواند باعث شود که چشمان شما احساس شن‌آلودگی و خشکی داشته باشند. همچنین می‌تواند به صورت خشکی پوست، سرفه خشک یا خشکی واژن ظاهر شود. ممکن است نیاز به استفاده از روان‌کننده‌های چشمی یا مصرف دارو داشته باشید. بدون درمان، خشکی چشم می‌تواند باعث عفونت و زخم ملتحمه، غشایی که چشم را می‌پوشاند، و قرنیه، گنبد شفاف جلوی چشم شما، شود.

درد گردن

آرتریت روماتوئید اغلب باعث درد در مفاصل انگشتان و مچ دست می‌شود. اما می‌تواند سایر قسمت‌های بدن مانند گردن را نیز تحت تأثیر قرار دهد. اگر گردن شما سفت شده و هنگام چرخاندن سرتان درد دارید، می‌تواند آرتریت روماتوئید باشد.

برخی از تمرینات ساده ممکن است کمک کنند. در مورد بهترین درمان‌ها برای کاهش درد گردن با پزشک خود صحبت کنید.

بیماری قلب و عروق خونی

پریکاردیت یا التهاب غشایی که قلب شما را احاطه کرده است، معمولاً در طول دوره‌های تشدید بیماری ایجاد می‌شود. دوره‌های تشدید زمانی هستند که آرتریت روماتوئید شما بدتر می‌شود.

اگر این اتفاق زیاد رخ دهد، پریکاردیت می‌تواند این غشا را ضخیم‌تر و سفت‌تر کند. این می‌تواند در توانایی قلب شما برای عملکرد صحیح اختلال ایجاد کند.

ندول‌های روماتوئید همچنین می‌توانند روی قلب تشکیل شوند و بر نحوه عملکرد آن تأثیر بگذارند.

التهاب خود عضله قلب که میوکاردیت نامیده می‌شود، یک عارضه نادر است.

آرتریت روماتوئید می‌تواند احتمال ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش دهد. همچنین خطر سکته مغزی را افزایش می‌دهد. این احتمالاً به التهاب طولانی مدت مربوط می‌شود. بیماری قلبی همیشه قبل از بروز بحران علائمی ندارد. پزشک شما می‌تواند در طول معاینه برخی از مشکلات را تشخیص دهد و ممکن است تغییرات سبک زندگی یا دارو را توصیه کند.

بیماری خونی

آرتریت روماتوئید یا برخی از داروهایی که آن را درمان می‌کنند می‌توانند تعداد گلبول‌های قرمز سالم خون شما را که اکسیژن را در بدن شما حمل می‌کنند، کاهش دهند. به این حالت کم‌خونی می‌گویند. علائم کم‌خونی عبارتند از:

• خستگی
• ضربان قلب سریع یا نامنظم
• تنگی نفس
• سرگیجه
• سردرد
• ضعف
• گرفتگی عضلات پا
• بی‌خوابی یا بی‌خوابی

ترومبوسیتوز یکی دیگر از عوارض ناشی از آرتریت روماتوئید است. این اتفاق زمانی می‌افتد که التهاب منجر به افزایش سطح پلاکت‌ها در خون شما می‌شود. پلاکت‌ها به لخته شدن خون شما کمک می‌کنند تا خونریزی متوقف شود، اما تعداد زیاد آنها می‌تواند منجر به بیماری‌هایی مانند سکته مغزی، حمله قلبی یا لخته شدن خون در رگ‌های خونی شما شود.

سندرم فلتی یک عارضه غیرمعمول در آرتریت روماتوئید است. این زمانی است که طحال شما بزرگ شده و تعداد گلبول‌های سفید خون شما کم است. این می‌تواند خطر ابتلا به لنفوم، سرطان غدد لنفاوی را افزایش دهد.

مشکلات ریوی

آرتریت روماتوئید می‌تواند باعث التهاب در ریه‌های شما شود که می‌تواند منجر به پلوریت ( ذات‌الجنب ) شود، وضعیتی که تنفس را دردناک می‌کند. ندول‌های روماتوئید نیز می‌توانند در ریه‌های شما تشکیل شوند. آنها معمولاً بی‌ضرر هستند اما می‌توانند منجر به مشکلاتی مانند فروپاشی ریه، سرفه خونی، عفونت یا افیوژن پلور شوند که تجمع مایع بین پوشش ریه و حفره قفسه سینه است.

بیماری‌های بینابینی ریه که شامل زخم شدن بافت ریه می‌شوند و فشار خون ریوی، نوعی فشار خون بالا که به شریان‌های ریه و قلب آسیب می‌رساند، می‌توانند از عوارض آرتریت روماتوئید باشند. به ندرت، داروی متوترکسات، که بسیاری از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید مصرف می‌کنند، نیز می‌تواند باعث مشکلات ریوی شود. ممکن است متوجه هیچ علامتی نشوید، بنابراین پزشک ممکن است بخواهد آزمایش‌هایی برای بررسی مشکلات انجام دهد.

پوکی استخوان

پوکی استخوان باعث شکننده و نازک شدن استخوان‌های شما می‌شود، بنابراین احتمال شکستگی آنها بیشتر می‌شود. افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به آن هستند. این بیماری همچنین ممکن است باعث از دست دادن استخوان شود، و برخی داروها مانند استروئیدها نیز می‌توانند چنین کنند. همچنین، اگر درد ناشی از آرتریت روماتوئید باعث کاهش فعالیت شما شود، احتمال ابتلا به پوکی استخوان در شما بیشتر خواهد شد.

علائم پوکی استخوان شامل کمردرد، قوز کردن بدن، انحنای قسمت بالای کمر و شکستگی‌ها می‌شود. همچنین ممکن است قد شما کوتاه شود.

دیابت

تحقیقات نشان می‌دهد که آرتریت روماتوئید (RA) خطر ابتلا به دیابت را حدود ۵۰٪ افزایش می‌دهد. و دیابت خطر ابتلا به آرتروز، از جمله آرتریت روماتوئید و مشکلات مرتبط با آن را حدود ۲۰٪ افزایش می‌دهد.

متخصصان مطمئن نیستند که چرا این دو بیماری با هم مرتبط هستند. چندین عامل ممکن است در این امر نقش داشته باشند:

• آرتریت روماتوئید و دیابت نوع ۱ هر دو  بیماری‌های خودایمنی هستند.
• آرتریت روماتوئید و دیابت هر دو باعث التهاب می‌شوند.
• سفتی و درد ناشی از آرتریت روماتوئید می‌تواند شما را از انجام فعالیت بدنی کافی باز دارد، که یک عامل خطر برای دیابت نوع ۲ است.

برخی از داروهایی که برای درمان آرتریت روماتوئید (RA) استفاده می‌شوند، بر خطر ابتلا به دیابت نیز تأثیر می‌گذارند. استروئیدها و استاتین‌ها می‌توانند قند خون شما را افزایش داده و احتمال ابتلا به این بیماری را افزایش دهند. اما سایر داروهای آرتریت روماتوئید ممکن است در برابر آن محافظت ایجاد کنند، از جمله هیدروکسی کلروکین، آباتاسپت (اورنسیا) و گروهی از داروها به نام مهارکننده‌های TNF.

عفونت‌ها

اگر آرتریت روماتوئید دارید، ممکن است عفونت‌های بیشتری دریافت کنید. این می‌تواند ناشی از خود بیماری یا داروی سرکوب‌کننده سیستم ایمنی باشد که آن را درمان می‌کند.

اثرات عاطفی

زندگی روزمره با درد یک بیماری مزمن می‌تواند عوارضی داشته باشد. یک مطالعه نشان می‌دهد که تقریباً ۱۱٪ از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید  علائم افسردگی داشته‌اند. هرچه آرتریت روماتوئید شدیدتر باشد، شرکت‌کنندگان افسردگی بیشتری را احساس می‌کنند. علائم عبارتند از:

• احساسات عمیق غم، اضطراب، پوچی، ناامیدی، بی‌ارزشی یا گناه
• از دست دادن علاقه به چیزهایی که قبلاً از آنها لذت می‌بردید
• بی‌خوابی
• مشکل در تمرکز یا تصمیم‌گیری

اگر آرتریت روماتوئید دارید و احساس اضطراب یا افسردگی می‌کنید، آن را با پزشک خود در میان بگذارید. آنها می‌توانند چیزهای زیادی ارائه دهند که به شما کمک می‌کند احساس بهتری داشته باشید.

تشخیص آرتریت روماتوئید

در اوایل، تشخیص آرتریت روماتوئید تا حدودی دشوار است زیرا علائم آن با بسیاری از بیماری‌های دیگر مشترک است. هیچ آزمایش واحدی وجود ندارد که نشان دهد آیا شما آرتریت روماتوئید دارید یا خیر. پزشک شما را معاینه می‌کند، در مورد علائم شما سؤال می‌کند و آزمایش‌های خاصی انجام می‌دهد.

پزشک شما ممکن است بر اساس موارد زیر به آرتریت روماتوئید مشکوک شود: 

• محل و تقارن مفاصل دردناک، به خصوص مفاصل دست
• سفتی مفاصل در صبح
• برآمدگی‌ها و ندول‌های زیر پوست (ندول‌های روماتوئید)

آرتریت روماتوئید در مقابل استئوآرتریت

هر دوی این بیماری‌ها مفاصل شما را تحت تأثیر قرار می‌دهند. آرتروز در اثر ساییدگی و پارگی مفاصل در طول زندگی ایجاد می‌شود. آرتریت روماتوئید یک اختلال خودایمنی است.

معیارهای آرتریت روماتوئید

پزشکان علائم شما و نتایج آزمایش‌های خاص را بررسی می‌کنند تا مشخص شود که آیا شما به آرتریت روماتوئید مبتلا هستید یا خیر. به این معیارها، معیارهای تشخیصی می‌گویند. ممکن است بدون داشتن هیچ یک از معیارها، به آرتریت روماتوئید مبتلا باشید. این معیارها عبارتند از: 

• آرتریت التهابی در دو یا چند مفصل بزرگ مانند مچ پا، زانوها، لگن، شانه‌ها و آرنج‌ها
• آرتریت التهابی در مفاصل کوچک‌تر 
• آزمایش مثبت برای نشانگرهای زیستی RA 
• سطح بالایی از مواد خاص در بدن شما
• علائمی که بیش از ۶ هفته طول کشیده‌اند

آزمایش‌های آرتریت روماتوئید 

پزشک ممکن است برای بررسی آسیب به مفاصل شما، عکس‌برداری با اشعه ایکس تجویز کند.

همچنین ممکن است برای آزمایش از شما خون گرفته شود. مواردی که پزشک بررسی خواهد کرد عبارتند از: 

کم خونی. افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید ممکن است تعداد کمی گلبول قرمز داشته باشند.

پروتئین واکنشی C (CRP). سطح بالای این ماده نشانه التهاب است. برخی از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید همچنین ممکن است آزمایش آنتی بادی ضد هسته ای (ANA) مثبت داشته باشند که نشان دهنده یک بیماری خودایمنی است، اما این آزمایش مشخص نمی کند که کدام بیماری خودایمنی است.

آزمایش آنتی‌بادی پپتید سیترولین حلقوی (anti-CCP). این آزمایش اختصاصی‌تر، آنتی‌بادی‌های ضد CCP را بررسی می‌کند که نشان می‌دهد ممکن است به نوع تهاجمی‌تری از آرتریت روماتوئید مبتلا باشید.

سرعت رسوب گلبول‌های قرمز (ESR). سرعت لخته شدن خون در ته لوله آزمایش نشان می‌دهد که ممکن است در سیستم شما التهاب وجود داشته باشد.

فاکتور روماتوئید (RF). اکثر، اما نه همه، افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید این آنتی‌بادی را در خون خود دارند. اما می‌تواند در افرادی که آرتریت روماتوئید ندارند نیز وجود داشته باشد.

درمان آرتریت روماتوئید

درمان‌ها شامل داروها، استراحت، ورزش و در برخی موارد جراحی برای اصلاح آسیب مفصلی است.

گزینه‌های شما به چندین مورد بستگی دارد، از جمله سن، سلامت کلی، سابقه پزشکی و شدت بیماری شما.

داروهای آرتریت روماتوئید

بسیاری از داروهای آرتریت روماتوئید می‌توانند درد مفاصل، تورم و التهاب را کاهش دهند. برخی از این داروها از بیماری جلوگیری می‌کنند یا روند آن را کند می‌کنند.

داروهایی که درد و سفتی مفاصل را کاهش می‌دهند عبارتند از:

• مسکن‌های ضدالتهاب مانند آسپرین، ایبوپروفن و ناپروکسن
• مسکن‌هایی که روی پوست خود می‌مالید
• کورتیکواستروئیدها مانند پردنیزون
• مسکن‌هایی مانند استامینوفن

پزشک شما معمولاً داروهای قوی به نام داروهای ضد روماتیسمی اصلاح‌کننده بیماری (DMARDs) به شما می‌دهد. این داروها با تداخل یا سرکوب حمله سیستم ایمنی بدن به مفاصل شما عمل می‌کنند.

داروهای ضد روماتیسم مفصلی (DMARDs) سنتی. این داروها اغلب اولین درمان برای آرتریت روماتوئید هستند:

• هیدروکسی کلروکین (Plaquenil)، که برای درمان مالاریا ساخته شده است
• لفلونوماید (آراوا)
• متوترکسات (Rheumatrex، Trexall)، که برای اولین بار برای درمان سرطان توسعه داده شد
• سولفاسالازین (آزولفیدین)

اصلاح‌کننده‌های پاسخ بیولوژیکی. این‌ها نسخه‌های آزمایشگاهی پروتئین‌های موجود در ژن‌های انسانی هستند. اگر آرتریت روماتوئید شما شدیدتر باشد یا اگر داروهای ضد روماتیسم مفصلی (DMARDs) کمکی نکرده باشند، این داروها یک گزینه هستند. می‌توانید یک داروی بیولوژیکی و یک داروی ضد روماتیسم مفصلی را با هم مصرف کنید. پزشک همچنین می‌تواند یک داروی بیوسیمیلار به شما تجویز کند. این داروهای جدید کپی‌های تقریباً دقیقی از داروهای بیولوژیکی هستند که هزینه کمتری دارند. داروهای بیولوژیکی تأیید شده برای آرتریت روماتوئید عبارتند از:

• آباتاسپت (اورنسیا)
• بلیموماب (بنلیستا)
• سرتولیزوماب (سیمزیا)
• ریتوکسیماب (ریتوکسان)
• ساریلوماب (کوزارا)
• توسیلیزومب (آکتمرا)

داروهای ضد DMARD مصنوعی هدفمند. اگر داروهای دیگر مؤثر نباشند، پزشک ممکن است بخواهد این نوع دارو را امتحان کند. داروهای این گروه عبارتند از: 

• باریسیتینیب (اولومیانت)
• توفاسیتینیب (Xeljanz)
• اوپاداسیتینیب (رینوک)

درمان آرتریت روماتوئید با طب آیورودا

طب آیورودا یک سیستم سنتی است که بر اساس این ایده بنا شده است که استرس یا عدم تعادل در زندگی شما باعث بیماری می‌شود. این طب بر تغییرات سبک زندگی و استفاده از مواد طبیعی مانند گیاهان دارویی برای بهبود سلامت شما تمرکز دارد. یک مطالعه کوچک نشان داد که درمان آیورودا به اندازه متوترکسات مؤثر است، اما به طور کلی، شواهد زیادی وجود ندارد که طب آیورودا برای آرتریت روماتوئید مؤثر باشد. سازمان غذا و دارو هشدار می‌دهد که برخی از درمان‌های آیورودا حاوی فلزاتی – به ویژه سرب و جیوه – هستند که می‌توانند مضر باشند. اگر علاقه‌مند به امتحان کردن درمان آیورودا هستید، ابتدا با پزشک خود صحبت کنید. مقررات بسیار کمی پزشکان آیورودا را در ایالات متحده کنترل می‌کنند. همیشه پزشکان خود را از هرگونه مکملی که مصرف می‌کنید یا درمان‌های جایگزینی که استفاده می‌کنید، مطلع کنید. 

درمان‌های خانگی آرتریت روماتوئید

مواردی وجود دارد که می‌توانید در خانه امتحان کنید تا علائم آرتریت روماتوئید شما را کاهش دهد. تحقیقات نشان می‌دهد که درمان‌هایی که ممکن است کمک کننده باشند عبارتند از: 

روغن ماهی. این مکمل‌ها ممکن است درد و سفتی عضلات شما را کاهش دهند. در صورت مصرف، ممکن است دچار حالت تهوع، سوء هاضمه و طعم ماهی در دهان خود شوید. روغن ماهی می‌تواند با برخی داروها تداخل داشته باشد، بنابراین ابتدا با پزشک خود مشورت کنید. 

روغن‌های گیاهی. گل مغربی، گل گاوزبان و انگور فرنگی سیاه حاوی موادی هستند که ممکن است درد و خشکی صبحگاهی شما را کاهش دهند. برخی از افرادی که آنها را مصرف می‌کنند دچار سردرد و ناراحتی معده می‌شوند. این روغن‌ها همچنین می‌توانند با داروها تداخل داشته باشند و ممکن است باعث مشکلات کبدی شوند. با پزشک خود در مورد اینکه آیا روغن‌های گیاهی ممکن است برای شما مفید باشند یا خیر، صحبت کنید. 

تای چی. این نوع ورزش بر حرکات ملایم، کشش‌ها و تنفس عمیق تمرکز دارد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد می‌تواند کیفیت زندگی شما را با آرتریت روماتوئید بهبود بخشد. اگر با یک مربی واجد شرایط کار می‌کنید، تای چی بی‌خطر است. اما هیچ حرکتی را که درد دارد انجام ندهید.

زندگی با آرتریت روماتوئید 

شما می‌توانید علاوه بر دارو، اقداماتی را برای کمک به مدیریت علائم خود انجام دهید:

ورزش. شما می‌توانید عضلات اطراف مفاصل آسیب‌دیده خود را با ورزش ملایم تقویت کنید. همچنین ممکن است خستگی شما را بهبود بخشد. قبل از شروع برنامه ورزشی با پزشک خود مشورت کنید. روی مفاصل حساس فشار وارد نکنید. تمرینات کم‌فشار برای امتحان کردن شامل شنا، پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری و ایروبیک در آب است.

گرما و یخ. وقتی گرما را روی مفصل آسیب‌دیده اعمال می‌کنید، می‌تواند درد را کاهش داده و عضلات سفت را شل کند. وقتی سرما را روی مفصل خود اعمال می‌کنید، اثر بی‌حس‌کننده آن می‌تواند درد شما را کم کند. سرما همچنین می‌تواند تورم را کاهش دهد. 

آرامش. تکنیک‌هایی مانند تمرینات تنفسی و تصویرسازی هدایت‌شده می‌توانند به کاهش استرس شما کمک کنند و ممکن است به تسکین درد نیز کمک کنند. 

خواب. شما برای کمک به بدن خود در مقابله با آرتریت روماتوئید به استراحت نیاز دارید. مصرف کافئین را در اواخر روز محدود کنید، قبل از خواب از وسایل الکترونیکی دوری کنید و مطمئن شوید که داروهای خود را طبق برنامه مصرف می‌کنید. 

آموزش. برنامه‌هایی که مهارت‌های خودمدیریتی را برای افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن آموزش می‌دهند، می‌توانند کیفیت زندگی شما را بهبود بخشند. از پزشک خود در مورد برنامه‌های محلی سوال کنید.

رژیم غذایی آرتریت روماتوئید

تغییر در رژیم غذایی می‌تواند به کاهش علائم آرتریت روماتوئید (RA) کمک کند. اضافه کردن چربی‌های سالم و اجتناب از چربی‌های ناسالم و غذاهای فرآوری شده سرشار از کربوهیدرات می‌تواند به کاهش التهاب کمک کند. همچنین ممکن است وزن کم کنید که می‌تواند فشار روی مفاصل شما را کاهش دهد. اگر آرتریت روماتوئید دارید، در معرض خطر بیشتری برای بیماری‌های قلبی عروقی هستید. حرکت به سمت یک رژیم غذایی سالم برای قلب می‌تواند احتمال ابتلا به بیماری قلبی را کاهش دهد. 

خلاصه مطلب

آرتریت روماتوئید یک اختلال خودایمنی است که می‌تواند مفاصل و همچنین سایر قسمت‌های بدن را تحت تأثیر قرار دهد. وقتی به آن مبتلا می‌شوید، مفاصل شما متورم، دردناک و سفت می‌شوند. هیچ درمانی برای RA وجود ندارد، اما درمان‌ها می‌توانند به تسکین علائم شما کمک کنند. تغییرات سبک زندگی، مانند تغییر رژیم غذایی، استراحت زیاد و ورزش‌های سبک نیز ممکن است اثرات RA را کاهش دهند. 

سوالات متداول در مورد آرتریت روماتوئید

چرا استراحت و ورزش برای آرتریت روماتوئید مهم است؟

شما باید فعال باشید، اما باید سرعت خود را نیز تنظیم کنید. در طول دوره‌های تشدید بیماری، وقتی التهاب بدتر می‌شود، بهتر است به مفاصل خود استراحت دهید. استفاده از عصا یا آتل‌های مفصلی می‌تواند کمک کند.

وقتی التهاب کاهش یافت، ورزش کردن ایده خوبی است. این کار مفاصل شما را انعطاف‌پذیر نگه می‌دارد و عضلات اطراف آنها را تقویت می‌کند. فعالیت‌های کم‌فشار مانند پیاده‌روی سریع یا شنا و حرکات کششی ملایم می‌توانند کمک کنند. در ابتدا ممکن است بخواهید با یک فیزیوتراپیست کار کنید.

چه زمانی برای آرتریت روماتوئید به جراحی نیاز است؟

وقتی آسیب مفصلی ناشی از آرتریت روماتوئید شدید شود، جراحی ممکن است کمک کند. از جمله روش‌های مورد استفاده برای آرتریت روماتوئید می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• سینووکتومی، که پوشش ملتهب مفصل را برمی‌دارد 
• ترمیم تاندون
• جوش دادن مفصل، که می‌تواند مفصل را پایدارتر کند 
• تعویض مفصل

آیا درمانی برای آرتریت روماتوئید وجود دارد؟

اگرچه درمانی برای آرتریت روماتوئید وجود ندارد، اما درمان زودهنگام و تهاجمی به جلوگیری از ناتوانی و افزایش شانس بهبودی کمک می‌کند.

نوشته آرتریت روماتوئید: علائم و درمان اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

وقتی به آرتریت روماتوئید (RA) مبتلا هستید، معمولاً علائمی مانند درد مفاصل، سفتی یا تورم دارید. اما بسیاری از بیماری‌های دیگر علائم هشدار دهنده مشابهی دارند. گاهی اوقات تشخیص اینکه آیا شما آرتریت روماتوئید دارید یا چیز دیگری، دشوار است.

بیماری لایم

شما از طریق گزش کنه به بیماری لایم مبتلا می‌شوید. باکتری‌های ناشی از کنه آلوده می‌تواند منجر به علائمی مانند خستگی، سردرد، تب یا بثورات پوستی شود.

بدون درمان، بیماری لایم می‌تواند پس از چند هفته به مفاصل، سیستم عصبی یا قلب شما گسترش یابد. اغلب، این بیماری مفاصل شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد. حدود ۶۰٪ از افراد مبتلا به بیماری لایم، در صورت عدم مصرف آنتی‌بیوتیک، دچار آرتروز می‌شوند.

مشکلات مفصلی ناشی از بیماری لایم معمولاً در زانوها رخ می‌دهد. اما آرتریت روماتوئید اغلب ابتدا در مفاصل کوچک‌تر دست‌ها و پاها ظاهر می‌شود. ممکن است بعداً به مفاصل بزرگ‌تر گسترش یابد.

«آرتریت لایم» معمولاً پس از 30 روز مصرف قرص‌های آنتی‌بیوتیکی مانند آموکسی‌سیلین یا داکسی‌سیکلین بهبود می‌یابد. در غیر این صورت، پزشک ممکن است از طریق تزریق داخل وریدی آنتی‌بیوتیک تجویز کند. اما 10٪ از افراد مبتلا به آرتریت ناشی از بیماری لایم حتی با آنتی‌بیوتیک‌ها نیز بهبود نمی‌یابند.

برخلاف اکثر موارد آرتریت ناشی از بیماری لایم، آرتریت روماتوئید یک بیماری طولانی مدت است. داروها می‌توانند به کنترل آن کمک کنند، اما هیچ درمانی قطعی برای آن وجود ندارد.

آرتریت پسوریاتیک

این نوع آرتریت اغلب (اما نه همیشه) افرادی را که از قبل به پسوریازیس مبتلا هستند، تحت تأثیر قرار می‌دهد. پسوریازیس بیماری‌ای است که باعث ایجاد لکه‌های خارش‌دار و پوسته‌دار روی پوست می‌شود. این بیماری بیشتر در افراد 30 تا 50 ساله شایع است، اما می‌توانید در هر سنی به آن مبتلا شوید.

مانند آرتریت روماتوئید، آرتریت پسوریاتیک یک اختلال خودایمنی طولانی مدت است، به این معنی که سیستم ایمنی بدن شما به بافت‌های سالم بدن حمله می‌کند.

هر دو شرط:

• باعث سفتی، درد و تورم مفاصل می‌شود
• می‌تواند هر ناحیه‌ای از بدن شما را تحت تأثیر قرار دهد
• باعث علائمی می‌شود که از خفیف تا شدید متغیر است
• دوره‌هایی از علائم شدیدتر به نام شعله‌ور شدن علائم داشته باشید

یک تفاوت عمده این است که در آرتریت پسوریاتیک، معمولاً پسوریازیس روی پوست یا ناخن‌های شما همراه با مشکلات مفصلی وجود دارد. آرتریت پسوریاتیک بیشتر از آرتریت روماتوئید احتمال دارد باعث موارد زیر شود:

• انگشتان دست و پا متورم
• درد پایین کمر
• درد پا

سندرم شوگرن

سندرم شوگرن مانند آرتریت روماتوئید، یک بیماری خودایمنی است. این بیماری به غدد برون‌ریز شما که رطوبت را در چشم‌ها، دهان و سایر قسمت‌های بدن شما ایجاد می‌کنند، آسیب می‌رساند. این بیماری باعث خشک شدن این نواحی می‌شود.

شوگرن می‌تواند مانند آرتریت روماتوئید باعث التهاب مفاصل شود. اما علائم زیادی نیز دارد که معمولاً با آرتریت روماتوئید اتفاق نمی‌افتد، از جمله:

• چشم‌های تحریک‌شده
• چشم‌های حساس
• بزاق غلیظ
• غدد بزاقی متورم
• زخم‌های دهان
• از دست دادن حس چشایی
• عفونت‌های قارچی در دهان شما
• سرفه خشک
• خشکی بینی
• مشکلات گفتاری
• مشکل در بلع یا غذا خوردن
• خشکی واژن

گاهی اوقات شوگرن به عنوان عارضه‌ای از آرتریت روماتوئید یا سایر بیماری‌های خودایمنی مانند لوپوس، اسکلرودرمی یا میوزیت بروز می‌کند. همچنین ممکن است به تنهایی نیز به آن مبتلا شوید.

نقرس

نقرس زمانی ایجاد می‌شود که اسید اوریک (یک ماده زائد بدن) از جریان خون شما تجمع یافته و کریستال‌هایی را در مفاصل شما باقی می‌گذارد. این باعث درد و التهاب می‌شود، مانند آرتریت روماتوئید.

بیماری کلیوی می‌تواند باعث تجمع اسید اوریک شود. یا ممکن است ژنتیکی باشد. برخی داروها، مانند داروهای ادرارآور، می‌توانند آن را بدتر کنند. نوشیدن الکل یا خوردن غذاهایی با ماده‌ای به نام پورین، مانند غذاهای دریایی و گوشت‌های اندامی نیز می‌توانند این کار را انجام دهند.

مراحل بعدی نقرس بسیار شبیه به آرتریت روماتوئید (RA) است. اما نقرس معمولاً با درد و تورم شدید در یک ناحیه، اغلب در انگشت شست پا، شروع می‌شود. این بیماری معمولاً پس از یک بیماری یا آسیب‌دیدگی رخ می‌دهد.

آرتریت روماتوئید ممکن است به طور ناگهانی یا تدریجی شروع شود، اما معمولاً چندین مفصل را تحت تأثیر قرار می‌دهد و برخلاف نقرس، معمولاً یک مفصل را در هر طرف بدن درگیر می‌کند.

نقرس می‌تواند گسترش یابد، اما این ممکن است چندین سال طول بکشد.

فیبرومیالژیا

این اختلال مزمن باعث درد، سفتی و خستگی می‌شود. وقتی به آن مبتلا هستید، مغز شما درد را با شدت بیشتری پردازش می‌کند.

اگر موارد زیر را داشته باشید، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری هستید:

• در خانواده شما موروثی است
• جنسیت (در زنان بیش از مردان دیده می شود)
• شما آرتروز، لوپوس یا آرتریت روماتوئید دارید

از آنجایی که ممکن است همزمان به آرتریت روماتوئید و فیبرومیالژیا مبتلا باشید، تشخیص منشأ علائم دشوار است.

هر دو حالت باعث می‌شوند:

• درد مفاصل
• مشکلات خواب
• سفتی
• علائمی که می‌آیند و می‌روند

اما آرتریت روماتوئید، برخلاف فیبرومیالژیا ، باعث آسیب و التهاب قابل مشاهده در مفاصل شما می‌شود. همچنین به تدریج بدتر می‌شود. فیبرومیالژیا باعث درد گسترده می‌شود. اما در آرتریت روماتوئید، معمولاً فقط در نواحی آسیب دیده درد دارید.

لوپوس

مانند آرتریت روماتوئید، لوپوس یک بیماری خودایمنی است که زنان را بیشتر از مردان تحت تأثیر قرار می‌دهد. همچنین این بیماری تمایل دارد که به صورت دوره‌های عودکننده و به دنبال آن دوره‌هایی با علائم خفیف‌تر بروز کند.

لوپوس نسبت به آرتریت روماتوئید (RA) تمایل به ایجاد التهاب گسترده‌تری در بدن دارد. این بیماری ممکن است مفاصل شما را تحت تأثیر قرار دهد، اما احتمال آسیب رساندن به موارد زیر نیز بیشتر است:

• پوست (اغلب شامل بثورات پروانه‌ای شکل روی صورت شما)
• سلول‌های خونی
• کلیه‌ها
• مغز
• قلب
• ریه‌ها

هم لوپوس و هم آرتریت روماتوئید می‌توانند باعث درد، تورم و سفتی در مفاصل شما شوند. اما در مقایسه با آرتریت روماتوئید، علائم مفصلی ناشی از لوپوس کمتر ناتوان‌کننده هستند. احتمال کمتری دارد که باعث تخریب مفاصل شما شوند، معمولاً به مدت طولانی دوام نمی‌آورند و بیشتر محل خود را تغییر می‌دهند. و برخلاف آرتریت روماتوئید، لوپوس تقریباً هرگز منجر به تخریب استخوان نمی‌شود.

نوشته شرایطی که می‌توانند شبیه آرتریت روماتوئید (RA) باشند اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اگر به تازگی به آرتریت روماتوئید (RA) مبتلا شده‌اید، ممکن است از خود بپرسید که آینده‌تان چه خواهد شد. پاسخ ممکن است در این باشد که به کدام یک از دو نوع اصلی این بیماری مبتلا هستید.

آرتریت روماتوئید سروپوزیتیو

این نوع شایع‌تر است (۶۰ تا ۸۰ درصد افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید، سرم مثبت هستند). آرتریت روماتوئید سرم مثبت همچنین شامل RF مثبت یا فاکتور روماتوئید مثبت نیز می‌شود. اگر هر دو مثبت باشند، شما سرم مثبت در نظر گرفته می‌شوید.

داشتن RA مثبت به این معنی است که خون شما دارای آنتی‌بادی‌هایی است که می‌توانند به بدن شما حمله کرده و مفاصل شما را ملتهب کنند. به آنها پپتیدهای سیترولینه ضد حلقه‌ای (پزشک شما ممکن است آنها را ضد CCP بنامد) یا آنتی‌بادی‌های پروتئین ضد سیترولینه (ACPA) گفته می‌شود.

پزشک شما می‌تواند آزمایش خون بدهد تا ببیند آیا آنتی‌بادی‌های ضد CCP دارید یا خیر. اما داشتن آنها همیشه به معنای ابتلا به آرتریت روماتوئید نیست. پزشک شما پس از اینکه علائم شما را تشخیص داد، این تصمیم را خواهد گرفت.

آرتریت روماتوئید سرولوژیک

سرولوژی منفی بودن به این معنی است که شما اصلاً آنتی‌بادی‌های ضد CCP یا فاکتور روماتوئید را در خون خود ندارید — یا مقدار زیادی از آنها را ندارید. اگر هنوز علائم آرتریت روماتوئید را دارید و آزمایش آنتی‌بادی‌های ضد CCP و فاکتور روماتوئید منفی است، احتمالاً به آرتریت روماتوئید سرولوژی منفی یا حتی تشخیص دیگری مبتلا هستید.

شباهت‌ها

صرف نظر از اینکه چه تشخیصی دریافت کنید، علائم شما احتمالاً یکسان خواهد بود. این علائم می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• درد مفاصل
• سفتی مفاصل
• سفتی بدن در صبح به مدت 30 دقیقه یا بیشتر
• التهاب بدن در نواحی دیگر علاوه بر مفاصل
• خستگی

تفاوت‌ها

افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید سروپوزیتیو معمولاً درد بیشتری نسبت به افراد مبتلا به نوع سروپوزیتیو دارند. آنها همچنین بیشتر احتمال دارد که:

• داشتن ندول (توده‌های متورم زیر پوست)
• واسکولیت (رگ‌های خونی ملتهب) دارید
• مشکلات ریه روماتیسمی داشته باشید
• علاوه بر آرتریت روماتوئید، بیماری‌های دیگری مانند بیماری‌های قلبی عروقی نیز دارند. افراد سیگاری نیز بیشتر احتمال دارد به آرتریت روماتوئید سروپوزیتیو مبتلا شوند.

اگر شما سرونگاتیو هستید، اما علائم آرتریت روماتوئید را دارید، ممکن است بیماری دیگری داشته باشید. به عنوان مثال، اگر سرونگاتیو هستید اما در بدن خود التهاب دارید، ممکن است به آرتریت پسوریاتیک مبتلا باشید. این یک بیماری مزمن مرتبط با پسوریازیس است که باعث درد و سفتی مفاصل، بثورات پوستی و تغییراتی در ناخن‌های دست و پا می‌شود.

درمان

مهم نیست که به کدام نوع آرتریت روماتوئید مبتلا هستید، درمان شما احتمالاً یکسان خواهد بود.

یک یا چند مورد از درمان‌های زیر برای شما تجویز خواهد شد:

• یک داروی ضد التهاب (NSAID)، مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن
• یک داروی کورتیکواستروئیدی، مانند پردنیزون
• یک داروی ضد روماتیسمی تعدیل‌کننده بیماری سنتی (DMARD) مانند متوترکسات ( ترکسال ، اوترکساپ، راسوو) یا لفلونوماید ( آراوا )

پزشک شما ممکن است درمان‌های بیولوژیکی DMARD را تجویز کند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد افرادی که سرونگاتیو هستند به ریتوکسیماب (مابترا) DMARD به خوبی پاسخ نمی‌دهند. DMARD های هدفمند مصنوعی مانند مهارکننده‌های JAK نیز موجود است.

این داروها آرتریت روماتوئید شما را درمان نمی‌کنند. آنها فقط علائم را آسان‌تر می‌کنند یا پیشرفت بیماری را کند می‌کنند.

پزشک شما همچنین ممکن است موارد زیر را تجویز کند:

• فیزیوتراپی
• ورزش
• کمپرس گرم و سرد برای کمک به تسکین درد

نوشته چه نوع آرتریت روماتوئیدی دارید؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

انواع پسوریازیس

انواع مختلفی از پسوریازیس وجود دارد. در حالی که برخی از آنها مشابه هستند، می‌توانند علائم و درمان‌های متفاوتی داشته باشند. هر نوع بر ناحیه متفاوتی از بدن شما تأثیر می‌گذارد.

دانستن اینکه به کدام نوع پسوریازیس مبتلا هستید به شما و پزشکتان کمک می‌کند تا یک برنامه درمانی تهیه کنید. اکثر افراد در یک زمان فقط به یک نوع پسوریازیس مبتلا هستند. گاهی اوقات، پس از برطرف شدن علائم، ممکن است نوع جدیدی از پسوریازیس ظاهر شود.

چه چیزی انواع مختلف پسوریازیس را تحریک می‌کند؟

به طور کلی، اکثر  انواع پسوریازیس ناشی از محرک‌های یکسانی هستند:

• استرس
• آسیب پوستی
• عفونت‌ها
• داروها
  • داروهای ضد مالاریا
  • ایندومتاسین
  • لیتیوم
  • پروپرانولول
  • کینیدین

موارد دیگری که ممکن است باعث پسوریازیس شوند عبارتند از:

• آلرژی‌ها
• رژیم غذایی
• آب و هوا

در اینجا نحوه تشخیص هفت نوع پسوریازیس و نحوه درمان آنها آورده شده است.

پسوریازیس پلاکی

این رایج‌ترین نوع است. حدود ۸ نفر از هر ۱۰ نفر مبتلا به پسوریازیس به این نوع مبتلا هستند. ممکن است بشنوید که پزشک شما آن را «پسوریازیس ولگاریس» می‌نامد.

علائم پسوریازیس پلاکی شامل پوست برجسته، ملتهب و قرمز پوشیده شده با فلس‌های نقره‌ای و سفید است. در پوست‌های تیره‌تر، این لکه‌ها ممکن است بنفش رنگ با فلس‌های خاکستری باشند. این لکه‌ها ممکن است خارش و سوزش داشته باشند. این بیماری می‌تواند در هر جایی از بدن شما ظاهر شود، اما اغلب در این نواحی ظاهر می‌شود:

• آرنج‌ها
• زانوها
• پوست سر
• کمر

درمان‌های پسوریازیس پلاکی شامل موارد زیر است:

درمان‌های موضعی. این داروها روی پوست شما قرار می‌گیرند و معمولاً اولین چیزی هستند که پزشکان امتحان می‌کنند. برخی استروئید دارند؛ برخی دیگر ندارند. محصولات تجویزی رشد سلول‌های پوست را کند کرده و التهاب را تسکین می‌دهند . انواع درمان‌های موضعی عبارتند از:

• قطران زغال سنگ. این مایع تیره از قطران گرفته می‌شود و ممکن است بخشی از شامپو، پماد یا فوم باشد. می‌توانید برخی از محصولات حاوی قطران زغال سنگ را بدون نسخه تهیه کنید.
• کرم‌های ویتامین D. پزشک ممکن است این کرم‌ها را به تنهایی یا همراه با کورتیکواستروئید تجویز کند.
• رتینوئیدهای موضعی. این درمان‌های موضعی از ویتامین A تهیه می‌شوند. اگر باردار هستید، نباید از آنها استفاده کنید.
• سرکوب‌کننده‌های سیستم ایمنی. داروهای موضعی به نام مهارکننده‌های کلسینورین می‌توانند در صورت عدم اثربخشی کورتیکواستروئیدها، التهاب و تجمع پلاک را کاهش دهند. این داروها با کاهش پاسخ ایمنی بدن عمل می‌کنند.

فتوتراپی.  این درمان از نور ماوراء بنفش (UV) استفاده می‌کند. شما می‌توانید آن را در مطب پزشک یا در خانه با دستگاه فتوتراپی دریافت کنید.

داروهای سیستمیک. این داروهای تجویزی در سراسر بدن شما عمل می‌کنند. اگر پسوریازیس متوسط ​​تا شدید دارید که به سایر درمان‌ها پاسخ نمی‌دهد، می‌توانید آنها را دریافت کنید. می‌توانید آنها را به صورت خوراکی یا تزریقی یا وریدی دریافت کنید. این دسته شامل داروهایی به نام بیولوژیک است که بخش‌های خاصی از سیستم ایمنی بدن شما را که در فرآیند التهابی نقش دارند، هدف قرار می‌دهند. درباره درمان‌های سیستمیک برای پسوریازیس بیشتر بدانید.

درمان‌های خانگی زیادی نیز برای کمک به درمان پسوریازیس وجود دارد. می‌توانید:

روزانه حمام کنید. حمام‌های کوتاه و گرم (نه داغ) داشته باشید و بعد از آن به جای مالیدن بدن، خودتان را با ضربات آرام خشک کنید.

مرتباً مرطوب کنید. استفاده از کرم یا پماد وقتی پوست شما مرطوب است، مانند بلافاصله پس از حمام، بهترین زمان برای کمک به حفظ رطوبت است. گزینه‌های غلیظ مانند وازلین بهترین هستند.

به زیر نور خورشید بروید.  قرار گرفتن در معرض نور طبیعی می‌تواند پسوریازیس را بهبود بخشد. با حدود ۵ دقیقه در اوج نور روز شروع کنید. ابتدا با پزشک خود مشورت کنید، به خصوص اگر داروهایی مصرف می‌کنید که حساسیت شما را به خورشید افزایش می‌دهد.

استرس را مدیریت کنید.  استرس می‌تواند باعث شعله‌ور شدن پسوریازیس شود. ورزش منظم، رژیم غذایی متعادل، خواب کافی و تمرین تکنیک‌های آرامش‌بخش مانند مدیتیشن و تنفس عمیق را برای آرام کردن سیستم بدن خود انجام دهید.

عوامل محرک را پیگیری کنید. به محیط، غذاهایی که می‌خورید، داروها و میزان استرس خود توجه کنید تا بتوانید بفهمید چه چیزی باعث تشدید پسوریازیس شما می‌شود و تا حد امکان از آنها اجتناب کنید.

پس از پاک شدن پلاک‌ها، ممکن است پوست شما در آن نواحی تغییر رنگ دهد. ممکن است لکه‌های تیره‌تر ( هیپرپیگمانتاسیون ) یا لکه‌های روشن‌تر (هیپوپیگمانتاسیون) داشته باشید. این اغلب در پوست‌های تیره‌تر قابل توجه‌تر است. معمولاً این مشکل به مرور زمان خود به خود برطرف می‌شود.

پسوریازیس خالدار

این نوع اغلب در کودکان یا بزرگسالان جوان شروع می‌شود و حدود ۸٪ از موارد پسوریازیس را تشکیل می‌دهد.

پسوریازیس خالدار باعث ایجاد لکه‌های کوچک صورتی-قرمز روی پوست شما می‌شود. در پوست تیره‌تر، این لکه‌ها ممکن است بنفش باشند. آنها اغلب در موارد زیر ظاهر می‌شوند:

• تنه
• بازوها
• ران‌ها
• پوست سر

این نوع پسوریازیس ممکن است حتی بدون درمان، ظرف چند هفته از بین برود. با این حال، برخی موارد، سرسخت‌تر هستند و نیاز به درمان دارند. حدود یک سوم افرادی که پسوریازیس خالدار دارند ، به پسوریازیس پلاکی مبتلا می‌شوند. در این موارد، پسوریازیس خالدار از علائم اولیه پسوریازیس است.

برای درمان پسوریازیس خالدار خفیف، می‌توانید از موارد زیر استفاده کنید:

کرم‌ها. خارش و التهاب را می‌توان با کرم‌ها، به ویژه کرم‌های حاوی کورتیزون یا سایر کورتیکواستروئیدها، درمان کرد. کرم‌هایی که حاوی قطران زغال سنگ هستند نیز می‌توانند کمک کنند.

داروهای حاوی ویتامین. می‌توانید داروهای حاوی ویتامین D را روی پوست خود بمالید، یا می‌توانید داروهای حاوی ویتامین A را به صورت خوراکی مصرف کنید.

شامپوی شوره سر. می‌توانید این شامپوی بدون نسخه را در نسخه قوی‌تر تجویزی برای درمان پسوریازیس خالدار روی پوست سر خود تهیه کنید.

برای موارد شدید، درمان‌ها شامل موارد زیر است:

داروهای بیولوژیک. این داروها بخش‌هایی از سیستم ایمنی بدن شما را هدف قرار داده و آنها را متوقف می‌کنند و علائم شما را تسکین می‌دهند.

نوردرمانی. شما می‌توانید پسوریازیس خالدار خود را با نور فرابنفش درمان کنید. می‌توانید از این روش به تنهایی یا همراه با سایر داروها استفاده کنید.

سرکوب‌کننده‌های سیستم ایمنی. این داروها پاسخ ایمنی بدن شما را کاهش می‌دهند که به کاهش علائم پسوریازیس خالدار کمک می‌کند.

پسوریازیس معکوس

این نوع معمولاً در این مکان‌ها یافت می‌شود:

• زیر بغل
• کشاله ران
• زیر سینه ها
• چین‌های پوستی اطراف ناحیه تناسلی و باسن

علائم عبارتند از:

• تکه‌هایی از پوست که قرمز روشن، صاف و براق هستند اما فلس ندارند
• با تعریق و مالش بدتر می‌شود

محرک‌های رایج عبارتند از:

• اصطکاک
• عرق کردن
• عفونت‌های قارچی

درمان‌های پسوریازیس معکوس شامل موارد زیر است:

پمادها. چند پماد وجود دارد که می‌توانند به این نوع پسوریازیس کمک کنند:

• کرم‌های ضدالتهاب مانند روفلومیلاست (Zoryve) یا تاپیناروف (Vtama)
• کلسیپوترین (کلسیترن، دوونکس، سوریلوکس)، نوعی ویتامین D که به کاهش تغییر رنگ کمک می‌کند.
• کرم‌ها یا پمادهای کورتیکواستروئیدی، برای کاهش التهاب

داروهای تزریقی. شما می‌توانید از داروهایی مانند آدالیموماب (هومیرا پن، هومیرا پن کرون-UC-HS Start، هومیرا پن پسوریازیس-یوئیت)، اتانرسپت (انبرل) یا اینفلیکسیماب (آوسولا، اینفلکترا، ایکسیفی، رمیکید، رنفلکسیس) استفاده کنید. می‌توانید این داروها را زیر پوست خود تزریق کنید، یا پزشک می‌تواند آنها را به رگ شما تزریق کند.

داروهای خوراکی. برای درمان اشکال شدید پسوریازیس معکوس می‌توانید از داروهای خوراکی استفاده کنید. این داروها به شکل قرص یا کپسول موجود هستند. برخی از گزینه‌ها شامل کپسول‌های آسیترتین (سوریاتان)، قرص‌های خوراکی آپرمیلاست (اوتزلا)، مهارکننده خوراکی TYK 2 دئوکراواسیتینیب (سوتیکتو) یا متوترکسات (اوترکساپ (PF)، قرص‌های ترکسال، زاتمپ) هستند.

فتوتراپی. درست مانند پسوریازیس خالدار، درمان با نور UV می‌تواند به کاهش علائم پسوریازیس معکوس کمک کند.

پسوریازیس پوسچولر

این نوع پسوریازیس غیرمعمول است و بیشتر در بزرگسالان ظاهر می‌شود. این بیماری باعث ایجاد برآمدگی‌های چرکی (پوسچول) می‌شود که توسط پوست قرمز یا بنفش احاطه شده‌اند. این ضایعات ممکن است عفونی به نظر برسند اما عفونی نیستند. اگرچه این تاول‌ها می‌توانند ظرف چند روز از بین بروند، اما این بیماری مزمن است، به این معنی که معمولاً برمی‌گردند.

این نوع ممکن است در یک ناحیه از بدن شما، مانند دست‌ها و پاها، ظاهر شود. گاهی اوقات، بیشتر بدن شما را می‌پوشاند که به آن پسوریازیس پوسچولار “عمومی” گفته می‌شود . وقتی این اتفاق می‌افتد، می‌تواند بسیار جدی باشد، بنابراین فوراً به پزشک مراجعه کنید.

علائم عبارتند از:

• تب
• لرز
• حالت تهوع
• ضربان قلب سریع
• ضعف عضلانی

عوامل محرک عبارتند از:

• داروهای موضعی (پمادهایی که روی پوست خود می‌مالید) یا داروهای سیستمیک (داروهایی که کل بدن شما را درمان می‌کنند)، به ویژه استروئیدها
• قطع ناگهانی داروهای سیستمیک یا استروئیدهای موضعی قوی که در ناحیه وسیعی از بدن خود استفاده کرده‌اید
• دریافت بیش از حد نور فرابنفش
• بارداری
• عفونت
• استرس
• قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی خاص

انواع پسوریازیس پوسچولار

پسوریازیس فون زومبوش.  پزشکان این نوع را پسوریازیس پوسچولر منتشر نیز می‌نامند زیرا اغلب قسمت‌های بزرگی از بدن را می‌پوشاند. این نوع به سرعت بروز می‌کند و می‌تواند باعث تب، لرز، خارش شدید، تغییر در ضربان قلب، خستگی و ضعف عضلانی شود.

پوستولوز پالموپلانتار. این نوع موضعی از پسوریازیس پوسچولار در کف دست‌ها و/یا کف پاها، به ویژه پایه انگشت شست و کناره‌های پاشنه پا ظاهر می‌شود.

آکروپوستولوز.  این نوع بسیار نادر از پسوریازیس پوسچولار که آکرودرماتیت پیوسته هالوپئو (ACH) نیز نامیده می‌شود، اغلب پس از آسیب یا عفونت اتفاق می‌افتد. این بیماری فقط نوک انگشتان دست یا پا، به ویژه ناخن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

درمان‌های پسوریازیس پوسچولار عبارتند از:

• داروهای موضعی، کرم‌ها یا پمادها
• داروهای خوراکی
• فتوتراپی (بهتر است پس از پاک شدن تاول‌ها و کاهش تحریک پوست استفاده شود)
• درمان‌های بیولوژیکی

هدف از درمان، خلاص شدن از شر جوش‌های چرکی ، جلوگیری از عوارض جانبی (مانند عفونت) و توقف خارش یا درد است. اغلب، شناسایی علت اصلی پسوریازیس چرکی و درمان آن بیماری می‌تواند به کاهش احتمال بازگشت آن کمک کند.

پسوریازیس اریترودرمیک

این نوع، کمترین شیوع را دارد، اما بسیار جدی است. بیشتر بدن شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث ایجاد پوستی گسترده و آتشین می‌شود که به نظر می‌رسد سوخته است.

علائم دیگر عبارتند از:

• خارش شدید، سوزش یا پوسته پوسته شدن
• ضربان قلب سریع‌تر
• تغییرات دمای بدن

اگر این علائم را دارید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. ممکن است نیاز به درمان در بیمارستان داشته باشید. این نوع پسوریازیس می‌تواند به دلیل از دست دادن پروتئین و مایعات باعث بیماری شدید شود. همچنین ممکن است دچار عفونت، ذات‌الریه یا نارسایی احتقانی قلب شوید.

عوامل محرک عبارتند از:

• قطع ناگهانی درمان پسوریازیس سیستمیک
• واکنش آلرژیک دارویی
• آفتاب سوختگی شدید
• عفونت‌ها
• داروهایی مانند لیتیوم، داروهای ضد مالاریا، کورتیزون یا محصولات قوی قطران زغال سنگ
• اختلال مصرف الکل
• استرس شدید یا یک رویداد آسیب‌زا

اگر پسوریازیس شما به سختی کنترل شود، ممکن است پسوریازیس اریترودرمیک نیز رخ دهد.

پسوریازیس قابل درمان نیست، اما درمان می‌تواند علائم را کاهش داده و از آنها جلوگیری کند. در موارد شدید، به مراقبت‌های پزشکی، گاهی اوقات در بیمارستان، نیاز خواهید داشت.

شما می‌توانید از درمان‌هایی مانند موارد زیر استفاده کنید:

• داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs)
• رتینوئیدهای خوراکی
• درمان‌های بیولوژیکی
• مرطوب‌کننده‌های ضد حساسیت و کمپرس سرد
• پمادهای موضعی مانند کورتیکواستروئیدها یا رتینوئیدها
• داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی مانند سیکلوسپورین یا متوترکسات
• داروهای ضد روماتیسمی اصلاح کننده بیماری (DMARDs)

در صورت ابتلا به پسوریازیس اریترودرمیک ، از موارد زیر دوری کنید:

• فتوتراپی که از نور فرابنفش استفاده می‌کند
• کورتیکواستروئیدهای خوراکی
• محصولات قطران زغال سنگ

پسوریازیس ناخن

تا نیمی از مبتلایان به پسوریازیس دچار تغییرات ناخن می‌شوند. پسوریازیس ناخن در افرادی که آرتریت پسوریاتیک دارند، که مفاصل را تحت تأثیر قرار می‌دهد، حتی شایع‌تر است.

علائم عبارتند از:

• فرورفتگی ناخن‌ها، که در آن شیارهای کوچکی روی ناخن‌های شما ایجاد می‌شود
• ناخن‌های حساس و دردناک
• جدا شدن ناخن از بستر
• تغییر رنگ (زرد-قهوه‌ای)
• مواد گچ مانند زیر ناخن‌هایتان
• ناخن‌های ضخیم‌شده
• شیارهای روی ناخن شما
• ناخن‌های خرد شده
• پوست ضخیم زیر ناخن‌هایتان
• لکه‌های رنگی زیر ناخن‌هایتان

احتمال ابتلا به عفونت قارچی نیز بیشتر است.

درمان پسوریازیس ناخن می‌تواند دشوار باشد. ممکن است مجبور شوید چندین گزینه را امتحان کنید تا یکی از آنها را پیدا کنید که مؤثر باشد. انواع درمان عبارتند از:

داروهای تزریقی. برای پسوریازیس شدید ناخن، پزشک شما دارو را به پوست اطراف ناخن‌هایتان تزریق می‌کند. ممکن است آدالیموماب (هومیرا پن، هومیرا پن کرون-UC-HS Start، هومیرا پن پسوریازیس-یوئیت)، اتانرسپت (انبرل)، ایکسیکیزوماب (تالتز) یا یوستکینوماب (استلارا) دریافت کنید.

داروهای خوراکی. این داروها نیز برای موارد جدی هستند. آنها به شکل مایع، قرص یا کپسول موجود هستند. می‌توانید از داروهای آپرمیلاست (Otezla)، سیکلوسپورین (Gengraf، Neoral، Sandimmune)، دئوکراواسیتینیب (Sotyktu) یا متوترکسات (Otrexup (PF)، Trexall، Xatmep) استفاده کنید.

کورتیکواستروئیدها. این داروها تجویزی هستند و به شکل کرم، پماد یا لاک ناخن موجودند.

فتوتراپی. این روش همچنین می‌تواند به پسوریازیس ناخن کمک کند، همانطور که به پسوریازیس پوست نیز کمک می‌کند.

لیزر درمانی. پزشک شما ممکن است از لیزر رنگی پالسی (PDL) استفاده کند که به رگ‌های خونی زیر ناخن‌های شما می‌رسد. این ممکن است به کاهش شدت بیماری شما کمک کند.

آرتریت پسوریاتیک

آرتریت پسوریاتیک وضعیتی است که در آن شما هم پسوریازیس و هم  آرتریت ( التهاب مفاصل ) دارید. در بیش از ۸۰٪ موارد، افراد قبل از ابتلا به آرتریت پسوریاتیک، به طور متوسط ​​۱۲ سال پسوریازیس داشته‌اند. حدود ۹۰٪ از افراد مبتلا به آرتریت پسوریاتیک، تغییرات ناخن نیز دارند.

علائم این نوع شامل موارد زیر است:

• مفاصل دردناک و سفت که صبح‌ها و بعد از استراحت بدتر می‌شوند
• تورم سوسیس مانند انگشتان دست و پا
• مفاصل گرم که ممکن است تغییر رنگ دهند

هیچ درمانی برای آرتریت پسوریاتیک وجود ندارد، اما می‌توانید از برخی درمان‌ها برای کنترل التهاب، درد و ناتوانی استفاده کنید. برخی از گزینه‌ها عبارتند از:

داروها

• اگر نوع خفیفی از NSAIDها را مصرف کنید، می‌توانند درد و التهاب را کاهش دهند.
• داروهای ضد DMARD مرسوم نوع دیگری از داروها هستند که می‌توانند پیشرفت بیماری را کند کرده و مفاصل و بافت‌های شما را از آسیب نجات دهند.
• عوامل بیولوژیک دسته دیگری از داروهای DMARD هستند که بر بخش‌های مختلف سیستم ایمنی بدن شما تأثیر می‌گذارند.
• اگر عوامل بیولوژیکی و DMARD های معمولی مفید نباشند، DMARD های مصنوعی هدفمند می‌توانند کمک کنند.
• داروهای خوراکی جدیدتر، مانند آپرمیلاست (اُتزلا) و دئوکراواسیتینیب (سوتیکتو) ، التهاب را کاهش می‌دهند. این داروها برای افرادی هستند که نوع خفیف تا متوسط ​​بیماری را دارند و نمی‌توانند از داروهای ضد DMARD یا عوامل بیولوژیکی استفاده کنند.

درمان. کاردرمانی، فیزیوتراپی و ماساژ درمانی می‌تواند به کاهش درد کمک کند و به شما امکان حرکت بهتر را بدهد. 

عمل‌های جراحی و جراحی. اگر مفاصل شما آسیب دیده باشند، ممکن است به درمان جایگزینی مفصل نیاز داشته باشید. تزریق استروئید نیز می‌تواند به این بیماری کمک کند، زیرا التهاب را کاهش می‌دهد.

پسوریازیس در مقابل پاراپسوریازیس

پاراپسوریازیس اصطلاحی برای گروهی از مشکلات پوستی نادر است که شبیه پسوریازیس هستند اما رفتار متفاوتی دارند. پزشک ممکن است برای اطمینان از بیماری شما، نمونه‌برداری از پوست (بیوپسی) انجام دهد.

مانند پسوریازیس، پاراپسوریازیس به صورت بثورات تکه تکه ظاهر می‌شود. لکه‌ها معمولاً صورتی یا قرمز هستند، اما می‌توانند قهوه‌ای یا زرد نیز به نظر برسند. آن‌ها می‌توانند برجسته و برآمده با ظاهری پوسته پوسته یا چروکیده باشند.

معمولاً آنها را روی سینه، شکم و پشت خود می‌بینید، اما ممکن است روی بازوها و پاها نیز ظاهر شوند. آنها معمولاً گرد یا بیضی شکل هستند اما می‌توانند اندازه‌های مختلفی داشته باشند.

ممکن است خارش داشته باشید،  اما احتمالاً هیچ علامت دیگری نخواهید داشت.

دو نوع پاراآراپسوریازیس وجود دارد :

پلاک کوچک. لکه‌های بثورات کمتر از ۵ سانتی‌متر (حدود ۲ اینچ) قطر دارند. معمولاً بی‌ضرر تلقی می‌شوند.

پلاک بزرگ. بثورات بزرگتر و گاهی اوقات نامنظم هستند. برخی از افراد مبتلا به این فرم به نوعی لنفوم به نام میکوزیس فونگوئیدس مبتلا می‌شوند . این سرطان گلبول‌های سفید خون است که از پوست شروع می‌شود. برخی از پزشکان پاراپسوریازیس پلاک بزرگ را یک بیماری جداگانه می‌دانند. برخی دیگر فکر می‌کنند که این فقط مرحله اولیه میکوزیس فونگوئیدس است.

بیشتر افراد مبتلا به پاراپسوریازیس با پلاک‌های کوچک نیازی به درمان ندارند. اما اگر علائم دارید یا می‌خواهید از شر آن ظاهر خلاص شوید، کورتیکواستروئیدهای موضعی می‌توانند کمک کنند. اگر این روش مؤثر نبود، ممکن است فتوتراپی گزینه بهتری باشد.

گزینه‌های درمانی برای پاراپسوریازیس با پلاک‌های بزرگ شامل کورتیکواستروئیدهای موضعی (برای انواع خفیف) و فتوتراپی (برای موارد شدیدتر) است.

خلاصه مطلب

انواع مختلفی از پسوریازیس وجود دارد. شایع‌ترین نوع آن، پسوریازیس پلاکی است. هر نوع ظاهر و عملکرد متفاوتی دارد و قسمت‌های مختلفی از بدن را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر متوجه علائم پسوریازیس شدید، به پزشک مراجعه کنید. اگرچه درمان نمی‌تواند پسوریازیس را درمان کند، اما می‌تواند علائم را کاهش داده و از بدتر شدن علائم جلوگیری کند.

سوالات متداول در مورد انواع پسوریازیس

نوع نادر پسوریازیس چیست؟

هر دو نوع پسوریازیس پوسچولار و پسوریازیس اریترودرمیک نادر هستند. تنها ۳٪ از افراد مبتلا به پسوریازیس به نوع پوسچولار و ۲٪ به نوع اریترودرمیک مبتلا هستند.

چه چیزی را می‌توان با پسوریازیس اشتباه گرفت؟

اگزما یا گروهی از بیماری‌هایی که باعث خارش، التهاب یا ظاهر بثورات پوستی می‌شوند، معمولاً با پسوریازیس اشتباه گرفته می‌شوند. یکی از انواع اگزما، درماتیت سبورئیک، می‌تواند بسیار شبیه به پسوریازیس روی پوست سر شما باشد. بیماری دیگری به نام پاراپسوریازیس نیز باعث ایجاد پلاک می‌شود و نامی مشابه پسوریازیس دارد. اما این بیماری با علتی متفاوت از پسوریازیس متفاوت است. سرطان پوست، کهیر، کچلی و بیماری به نام کراتوز پیلاریس (که باعث ایجاد پوست ناهموار می‌شود) نیز می‌توانند گاهی اوقات شبیه پسوریازیس باشند.

نوشته ۷ نوع پسوریازیس اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

در بیشتر موارد، پزشک عمومی یا متخصص پوست شما می‌تواند با معاینه پوست شما، پسوریازیس را تشخیص دهد. با این حال، از آنجایی که پسوریازیس می‌تواند شبیه اگزما و سایر بیماری‌های پوستی باشد، تشخیص آن گاهی اوقات می‌تواند دشوار باشد.

اگر پزشک شما مطمئن نباشد که شما پسوریازیس دارید ، ممکن است بیوپسی (نمونه‌برداری) تجویز کند . پزشک شما نمونه کوچکی از پوست شما را برداشته و آن را زیر میکروسکوپ بررسی می‌کند.

اگر علائم آرتریت پسوریاتیک مانند تورم و درد مفاصل را دارید ، پزشک ممکن است آزمایش خون و عکس‌برداری با اشعه ایکس را برای رد سایر اشکال آرتریت تجویز کند.

نوشته آزمایش‌های تشخیص پسوریازیس اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

۱ / ۱۶

پسوریازیس چیست؟

این بیماری پوستی باعث ایجاد بثورات ضخیم و تکه تکه همراه با فلس می‌شود. شایع‌ترین نوع آن پسوریازیس پلاکی نام دارد.

شما می‌توانید آن را در هر جایی از بدن خود دریافت کنید ، اما اغلب در پوست سر، آرنج، زانو و کمر ظاهر می‌شود. شما نمی‌توانید با لمس پوست فرد مبتلا به پسوریازیس به آن مبتلا شوید.

کودکان می‌توانند به پسوریازیس مبتلا شوند، اما این بیماری در بزرگسالان شایع‌تر است.

۲ / ۱۶

پسوریازیس روی پوست روشن‌تر

وقتی پسوریازیس شروع می‌شود، اگر پوست روشن‌تری دارید، ممکن است چند برآمدگی قرمز روی پوست خود ببینید. این برآمدگی‌ها ممکن است بزرگتر و ضخیم‌تر شوند و روی آنها پوسته پوسته شود.

این لکه‌ها ممکن است به هم بپیوندند و قسمت‌های بزرگی از بدن شما را بپوشانند. بثورات شما می‌تواند قرمز، خارش‌دار و ناراحت‌کننده باشد و اگر آن را بمالید یا بکنید، ممکن است به راحتی خونریزی کند.

۳ / ۱۶

پسوریازیس در افراد رنگین پوست

در پوست‌های تیره‌تر، پسوریازیس می‌تواند به صورت لکه‌های قهوه‌ای تیره یا خاکستری مایل به بنفش شروع شود و سپس پوسته پوسته شود.

۴ / ۱۶

پسوریازیس ناخن

تا نیمی از افرادی که پلاک‌های پوستی دارند، به پسوریازیس ناخن نیز مبتلا هستند. این باعث می‌شود ناخن‌های شما زرد مایل به قرمز به نظر برسند.

ناخن‌های شما همچنین ممکن است خرد شوند، حفره‌دار شوند یا خطوط شیاردار پیدا کنند. تقریباً همه افراد مبتلا به پسوریازیس ناخن، در قسمتی از پوست خود نیز پسوریازیس دارند.

۵ / ۱۶

آرتریت پسوریاتیک

برخی از افراد مبتلا به پسوریازیس ممکن است به آرتریت پسوریاتیک مبتلا شوند . این بیماری باعث تورم و درد در مفاصل می‌شود و می‌تواند استفاده از آنها را برای انجام کارهای روزمره دشوار کند.

شما می‌توانید در هر سنی به آرتریت پسوریاتیک مبتلا شوید، اما این بیماری بیشتر در سنین 30 تا 50 سال شایع است.

۶ / ۱۶

چه چیزی باعث پسوریازیس می‌شود؟

دانشمندان دقیقاً مطمئن نیستند که چه چیزی باعث پسوریازیس می‌شود، اما این بیماری با مشکلی در سیستم ایمنی بدن شما مرتبط است، که همان دفاع بدن شما در برابر میکروب‌ها است. 

اگر پسوریازیس دارید، سیستم ایمنی بدن شما به اشتباه به سلول‌های سالم پوست حمله می‌کند، انگار که در حال مبارزه با عفونت است. بدن شما به جای ۴ هفته معمول، هر چند روز یکبار سلول‌های پوستی جدید می‌سازد. این سلول‌های جدید پوست روی سطح بدن شما جمع می‌شوند و بثورات پوستی ایجاد می‌کنند.

۷ / ۱۶

محرک‌های پسوریازیس

اگر پسوریازیس دارید، ممکن است متوجه شوید که بیماری شما در مواقع خاصی تشدید می‌شود. محرک‌های رایج عبارتند از:

• آسیب یا عفونت پوستی
• استرس عاطفی
• داروهای خاص
• سیگار کشیدن
• نوشیدن الکل

۸ / ۱۶

زندگی با پسوریازیس

طبیعی است که از خود بپرسید آیا پسوریازیس بر زندگی اجتماعی شما تأثیر خواهد گذاشت یا خیر. مهم است که نگذارید وضعیت پوستتان به عزت نفس شما آسیب برساند. از قرار ملاقات‌ها، رویدادهای اجتماعی یا مصاحبه‌های شغلی اجتناب نکنید. اگر احساس می‌کنید که در حال افسرده شدن هستید، با پزشک یا مشاور خود صحبت کنید.

۹ / ۱۶

تشخیص پسوریازیس

پزشک شما معمولاً می‌تواند با معاینه پوست، پوست سر و ناخن‌های شما، پسوریازیس را تشخیص دهد. ممکن است برای تأیید تشخیص، نیاز به نمونه‌برداری از سلول‌های پوست و بررسی آنها زیر میکروسکوپ باشد.

اگر در مفاصل خود تورم و درد دارید، پزشک ممکن است آزمایش خون و عکس‌برداری با اشعه ایکس را برای بررسی آرتروز تجویز کند.

۱۰ / ۱۶

درمان با پمادها

اگر پسوریازیس خفیف تا متوسط ​​دارید، ممکن است کرم‌های پوستی تا حدودی تسکین دهنده باشند. آنها می‌توانند التهاب و خارش را کاهش داده و سرعت رشد سلول‌های پوستی را کم کنند.

برخی از نمونه‌ها شامل کرم‌های استروئیدی، مرطوب‌کننده‌ها، اسید سالیسیلیک ، آنترالین، رتینوئیدها، کرم آپیناروف (Vtama)، کلسیپوتریئن (نوعی ویتامین D)، کرم روفلومیلاست (Zoryve)، داروهای موضعی غیراستروئیدی و قطران زغال سنگ هستند. شامپوهای قطران برای پسوریازیس پوست سر مفید هستند. پزشک شما همچنین ممکن است یک داروی موضعی غیراستروئیدی تجویز کند. 

۱۱ / ۱۶

فتوتراپی

اگر پسوریازیس متوسط ​​تا شدید دارید، فتوتراپی ممکن است کمک کند. این روش پوست را با قرار گرفتن در معرض نور ماوراء بنفش درمان می‌کند. این کار را می‌توان در مطب پزشک یا در خانه با استفاده از یک دستگاه نور انجام داد.

PUVA نوعی فتوتراپی است که دارویی به نام پسورالن را با نور ماوراء بنفش A (UVA) ترکیب می‌کند. فتوتراپی PUVA و ماوراء بنفش B (UVB) می‌توانند به بهبود پسوریازیس کمک کنند. عوارض جانبی شامل سردرد ، حالت تهوع و خستگی است. هر دو روش درمانی ممکن است منجر به سرطان پوست شوند .

۱۲ / ۱۶

درمان‌های دارویی

پزشک شما همچنین ممکن است دارویی (به شکل قرص) پیشنهاد کند که سیستم ایمنی بدن شما را هدف قرار می‌دهد.

گزینه‌های درمانی شامل آپرمیلاست (Otezla)، سیکلوسپورین (Sandimmune)، دئوکراواسیتینیب (Sotyktu) و متوترکسات (Rheumatrex، Trexall، Xatmep) است. عوارض جانبی جدی ممکن است، بنابراین باید به دقت توسط پزشک معاینه شوید. برخی از رتینوئیدهای خوراکی نیز می‌توانند برای درمان پسوریازیس شدید استفاده شوند.

داروهای بیولوژیک روشی نسبتاً جدید برای درمان پسوریازیس هستند. این داروها از سلول‌های زنده ساخته می‌شوند. مانند برخی از داروهای قدیمی‌تر پسوریازیس، آنها نحوه رفتار سیستم ایمنی بدن شما را تغییر می‌دهند. شما داروهای بیولوژیک را از طریق تزریق، قرص یا داخل وریدی دریافت می‌کنید. آنها با مهار سیستم ایمنی بدن شما عمل می‌کنند، بنابراین می‌توانند خطر ابتلا به عفونت را افزایش دهند.

۱۳ / ۱۶

درمان‌های طبیعی

قرار گرفتن در معرض نور خورشید روی بثورات پوستی می‌تواند علائم را در برخی افراد بهبود بخشد. اما مهم است که در این کار زیاده‌روی نکنید. آفتاب سوختگی پسوریازیس شما را بدتر می‌کند و قرار گرفتن بیش از حد در معرض نور خورشید خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش می‌دهد.

سایر گزینه‌های طبیعی شامل آلوئه ورا، روغن درخت چای و حمام بلغور جو دوسر است که می‌تواند خارش پوست را تسکین دهد. کارشناسان در مورد رژیم‌های غذایی که ادعا می‌کنند پسوریازیس را درمان می‌کنند، تردید دارند. هیچ مدرک قانع‌کننده‌ای مبنی بر مؤثر بودن آنها وجود ندارد.

۱۴ / ۱۶

اقلیم‌درمانی

برای دهه‌ها، مردم ادعا می‌کردند که بازدید از دریای مرده درمانی قدرتمند برای پسوریازیس است. دریای مرده  که ۱۰ برابر شورتر از اقیانوس است، به همراه خورشید، ترکیبی شفابخش تلقی می‌شود.

شواهد علمی نشان می‌دهد که این نوع آب و هوادرمانی مؤثر است. در مطالعات، ۸۰ تا ۹۰ درصد از افراد مبتلا به پسوریازیس پس از بازدید از دریای مرده بهبود یافتند. تقریباً نیمی از آنها شاهد ناپدید شدن بثورات پوستی خود برای چند ماه آینده بودند.

۱۵ / ۱۶

استرس را تسکین دهید

استرس می‌تواند پسوریازیس شما را بدتر کند، بنابراین تکنیک‌های آرامش‌بخش را برای کنترل عود بیماری امتحان کنید. هر چیزی که به شما در آرامش کمک کند، چه یوگا، تنفس عمیق یا پیاده‌روی طولانی، ممکن است به کاهش علائم شما کمک کند.

۱۶ / ۱۶

حمایت اجتماعی

ممکن است روزهایی باشد که احساس کنید دوست دارید در خانه پنهان شوید، اما از روابط و فعالیت‌هایی که از آنها لذت می‌برید، دوری نکنید. انزوا می‌تواند منجر به استرس و افسردگی شود که می‌تواند علائم پسوریازیس شما را بدتر کند.

با دوستان و خانواده خود در ارتباط باشید. همچنین می‌توانید از طریق بنیاد ملی پسوریازیس به دنبال یک گروه حمایتی باشید. در آنجا با افرادی آشنا خواهید شد که دقیقاً درک می‌کنند شما چه شرایطی را تجربه می‌کنید.

نوشته راهنمای تصویری پسوریازیس اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

۱ / ۱۱

به کدام پزشک مراجعه خواهید کرد؟

ممکن است برای پسوریازیس خود به پزشکان مختلفی مراجعه کنید. پزشک مراقبت‌های اولیه یا PCP شما ممکن است بخش زیادی از درمان شما را انجام دهد. آنها همچنین ممکن است شما را به متخصصانی مانند متخصص پوست برای پوست، پوست سر و ناخن یا روماتولوژیست برای آرتریت پسوریاتیک (PsA) ارجاع دهند. متخصصان سلامت روان نیز می‌توانند کلیدی باشند. و این می‌تواند به شما کمک کند تا برای قرار ملاقات خود با پزشک، برنامه ریزی کنید. 

۲ / ۱۱

مراجعه به پزشک عمومی یا متخصص پوست

وقتی علائمتان عود می‌کند یا اگر نیاز به درمانی فراتر از آنچه پزشک عمومی‌تان ارائه می‌دهد، دارید، می‌توانید با یک متخصص پوست مشورت کنید. قبل از قرار ملاقات با هر یک از پزشکان، پیگیری علائم با جزئیات دقیق مفید است. این شامل زمان، مکان و تعداد دفعات بروز آنها، شدت آنها و نحوه تغییر احتمالی آنها می‌شود.  

۳ / ۱۱

مراجعه به متخصص روماتولوژی

اگر علائم آرتریت پسوریاتیک (PsA) مانند تورم یا سفتی؛ درد در مفاصل، رباط‌ها یا تاندون‌ها؛ یا تغییرات ناخن دارید، یک روماتولوژیست نیز می‌خواهد در مورد علائم شما بداند. اگر به PsA مبتلا شده‌اید، همین امر صادق است. قبل از قرار ملاقات، برای پیگیری محل علائم، سطح درد و مدت زمان تداوم علائم، یک دفترچه یادداشت تهیه کنید. 

۴ / ۱۱

از ابزارها و ژورنال‌های آنلاین استفاده کنید

اگر اولین بار است که به پزشک مراجعه می‌کنید، یا ۶ ماه از آخرین باری که او را ملاقات کرده‌اید می‌گذرد، یک آزمایش غربالگری آنلاین راه خوبی برای در جریان قرار دادن او است. یکی از محبوب‌ترین این آزمایش‌ها، ابزار غربالگری اپیدمیولوژی پسوریازیس (PEST) است. همچنین، علائم خود را با یک دفترچه یادداشت پیگیری کنید. قلم و کاغذ، یک برنامه، پیامک یا هر چیز دیگری که برای یادداشت‌برداری مفید باشد، کارساز خواهد بود. حتماً داروها و ویتامین‌هایی را که مصرف می‌کنید و هر سؤالی را که می‌خواهید بپرسید، یادداشت کنید.

۵ / ۱۱

مراجعه به متخصص سلامت روان 

یک مطالعه اخیر در بریتانیا نشان داد که ۹۸٪ از افراد مبتلا به بیماری پوستی مانند پسوریازیس، مشکلات روانی یا عاطفی مرتبط با آن دارند. اما تنها ۱۸٪ برای کمک اقدام کرده‌اند. با نوشتن یا یادداشت‌برداری سریع در مورد موارد زیر، قرار ملاقات آینده خود را با یک درمانگر یا متخصص دیگر پربارتر کنید:

• احساسات شما
• چگونه پسوریازیس بر زندگی روزمره و اطرافیان شما تأثیر می‌گذارد
• روش‌های مقابله یا درمان‌هایی که امتحان کرده‌اید

۶ / ۱۱

اهداف کلی بازدید

قبل از قرار ملاقات، زمانی را برای فکر کردن به انتظارات خود از مشاوره اختصاص دهید. به عنوان مثال، اهداف شما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• راه‌هایی که می‌خواهید وضعیتتان بهتر شود
• یک جدول زمانی احتمالی برای درمان شما
• سایر شرایطی که ممکن است با پسوریازیس شما مرتبط باشد

۷ / ۱۱

روال را بدانید

چند روز قبل از قرار ملاقات، برای تأیید وقت، با مطب پزشک تماس بگیرید. همچنین در مورد زمان انتظار آنها برای رسیدن شما سوال کنید، که اغلب حداقل 10 یا 15 دقیقه قبل است. بپرسید چه اطلاعات یا مدارکی را باید همراه خود بیاورید و آیا می‌توانید آنها را از قبل ایمیل یا آپلود کنید. این موضوع در مورد جلسات مشاوره از راه دور نیز صدق می‌کند.

۸ / ۱۱

چگونه به آنجا خواهید رسید؟

آیا رانندگی خواهید کرد؟ از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده خواهید کرد؟ مطمئن شوید که نه تنها نحوه رسیدن به ساختمان، بلکه نحوه پیدا کردن مطب مناسب را نیز می‌دانید. هنگام تماس قبلی، مسیر را بپرسید. اگر قرار ملاقات از راه دور دارید، جزئیات مربوط به زمان، اطلاعات ورود و نحوه انجام کارها را در دسترس داشته باشید. در صورت نیاز، در زمان قرار ملاقات از یک دوست آشنا به فناوری کمک بگیرید.

۹ / ۱۱

پوشش بیمه خود را بررسی کنید

مطمئن شوید که می‌دانید طرح بیمه شما چه مواردی را برای ویزیت شما پوشش می‌دهد. آیا این طرح برای متخصصان خدمات ارائه می‌دهد و آیا متخصصی را که قرار است به او مراجعه کنید، پوشش می‌دهد؟ در مورد آزمایش‌ها، پیگیری‌ها و سایر درمان‌ها چطور؟ در مورد فرانشیز چطور؟ اگر شک دارید، هنگام تماس با مطب سوال کنید.

۱۰ / ۱۱

چه چیزهایی را با خود ببریم

یک وسیله سرگرمی قابل حمل همراه داشته باشید تا در صورت نیاز به کمی انتظار، بتوانید از آن استفاده کنید – مثلاً بافتنی، تبلت یا یک اپلیکیشن یا بازی موبایل. همچنین می‌توانید یکی از دوستان یا اعضای خانواده خود را برای پشتیبانی همراه خود ببرید. آنها همچنین می‌توانند در طول جلسه یادداشت‌برداری کنند. قلم و کاغذ آماده داشته باشید.

۱۱ / ۱۱

یک بسته آماده‌سازی برای قرار ملاقات تهیه کنید

یک کیت رایگان برای تعیین وقت ملاقات، شما را به اطلاعاتی از جمله موارد زیر مجهز می‌کند: 

• چک لیست ها
• نکاتی در مورد چگونگی صحبت با پزشک
• نکات مفید در مورد قرار ملاقات‌های پزشکی از راه دور

نوشته چک لیست آمادگی برای ویزیت پسوریازیس اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.