وقتی آرتریت روماتوئید باعث مشکلات پوستی می‌شود

آرتریت روماتوئید (RA) یک اختلال خودایمنی مزمن است که عمدتاً مفاصل شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اما RA و بسیاری از  داروهایی که این بیماری التهابی سراسری بدن را درمان می‌کنند، می‌توانند بر پوست نیز تأثیر بگذارند.

حدود ۱ نفر از هر ۳ نفر مبتلا به آرتریت روماتوئید ممکن است دچار مشکلات پوستی مرتبط با RA شود. این مشکلات شامل ندول‌ها، بثورات پوستی، زخم‌ها، مشکلات عصبی و سایر علائم می‌شود.

در اینجا اطلاعات بیشتری در مورد آنچه که باید در مورد مشکلات پوستی ناشی از آرتریت روماتوئید بدانید، آورده شده است.

واسکولیت آرتریت روماتوئید

واسکولیت روماتوئید (RV) التهاب رگ‌های خونی کوچک و متوسط ​​است. فقط حدود ۱ نفر از هر ۱۰۰ نفر مبتلا به آرتریت روماتوئید به واسکولیت مبتلا می‌شوند. شایع‌ترین رگ‌های خونی که تحت تأثیر قرار می‌گیرند، شریان‌هایی هستند که خون را به پوست، اعصاب و اندام‌های داخلی می‌رسانند.

واسکولیت درمان نشده می‌تواند به رگ‌های خونی شما آسیب برساند و آنها را تضعیف کند. در این صورت، پوست و سایر اندام‌های شما ممکن است خون و اکسیژن کافی دریافت نکنند.

علائم واسکولیت روماتوئید عبارتند از:

• زخم یا تغییر رنگ روی یا نزدیک نوک انگشتان و ناخن‌ها
• زخم‌های عمیق پا (زخم)
• بثورات یا برآمدگی‌های پوستی
• درد در دست‌ها، انگشتان دست، پاها یا انگشتان پا
• کبودی
• سوزن سوزن شدن یا بی حسی در قسمت هایی مانند دست ها و پاها
• عضلات ضعیف
• التهاب در قسمت سفید چشم شما (اسکلریت)

واسکولیت روماتوئید می‌تواند کل بدن شما را تحت تأثیر قرار دهد و باعث علائم عمومی مانند موارد زیر شود:

• درد شکم
• احساس گرسنگی نکردن
• کاهش وزن
• تب 
• سرفه
• درد قفسه سینه
• خستگی که از بین نمی‌رود

در صورت بروز هر یک از علائم فوق، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید. واسکولیت می‌تواند جدی باشد و نیاز به درمان سریع دارد. 

چه کسانی به واسکولیت روماتوئید مبتلا می‌شوند؟

اگر مدت زیادی (بیش از ۱۰ سال) به آرتریت روماتوئید مبتلا بوده‌اید، احتمال ابتلا به واسکولیت روماتوئید در شما بیشتر است. زمانی که به واسکولیت روماتوئید مبتلا می‌شوید، مفاصل شما معمولاً به دلیل آرتریت طولانی مدت به شدت آسیب دیده و تغییر شکل داده‌اند.

عواملی مانند سن، جنسیت، نژاد یا قومیت معمولاً احتمال ابتلا به RV را افزایش نمی‌دهند، اما اگر شرایط زیر را داشته باشید، احتمال ابتلا به آن بیشتر است:

• طحال بزرگ شده و تعداد گلبول‌های سفید خون پایین (سندرم فلتی)
• ندول‌های روماتوئید داشته باشید
• سیگار کشیدن یا استفاده از محصولات تنباکو (سیگار کشیدن می‌تواند به رگ‌های خونی شما آسیب برساند)

بثورات آرتریت روماتوئید

بثورات پوستی از علائم شایع روماتیسم نیستند ، اما ممکن است از موارد زیر ناشی شوند:

واسکولیت. التهابی که به رگ‌های خونی شما آسیب می‌رساند، می‌تواند جریان خون به پوست شما را محدود کند. علائم بستگی به این دارد که کدام رگ‌های خونی درگیر شده‌اند و آسیب چقدر جدی است.

اگر واسکولیت دارید، ممکن است موارد زیر را دریافت کنید:

• بثورات پوستی از نقاط قرمز کوچک که خارش ندارند (پتشی)
• لکه‌ها یا جوش‌های قرمز یا بنفش برجسته (پورپورا)
• بثورات دردناک یا حساس یا زخم‌های باز، اغلب روی پاها یا قسمت پایین بدن

روماتیسم پالیندرومیک.  این نوعی آرتروز است که می‌تواند باعث تورم سریع مفاصل شما، همراه با بثورات قرمز یا بنفش در اطراف ناحیه متورم شود. این دوره‌ها می‌توانند چند ساعت یا چند روز طول بکشند. حدود نیمی از افرادی که به روماتیسم پالیندرومیک مبتلا می‌شوند، بعداً به آرتریت روماتوئید (RA) مبتلا می‌شوند.

دارو.  بثورات پوستی می‌تواند از عوارض جانبی درمان آرتریت روماتوئید باشد. اگر فکر می‌کنید این اتفاق برای شما می‌افتد، به پزشک خود اطلاع دهید. آنها ممکن است بخواهند دوز شما را تغییر دهند یا برای مدیریت التهاب شما، داروی دیگری تجویز کنند.

بثورات آرتریت روماتوئید نوجوانان

حدود ۱ نفر از هر ۱۰۰۰ کودک مبتلا به آرتریت روماتوئید به نوعی از آرتریت روماتوئید مبتلا می‌شوند که تمام بدن آنها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. ممکن است این بیماری را با نام آرتریت ایدیوپاتیک نوجوانان سیستمیک (JIA) بشناسید. کودکان مبتلا به JIA سیستمیک می‌توانند تب بالا و بثورات پوستی داشته باشند.

بثورات پوستی ممکن است در کودکانی که پوست تیره‌تری دارند، متفاوت به نظر برسند یا دیدن آنها دشوارتر باشد. این امر می‌تواند تشخیص بثورات پوستی مرتبط با آرتروز را در کودکان رنگین‌پوست دشوارتر کند. اما بثوراتی که بدون تب ظاهر می‌شوند و می‌روند، معمولاً به آرتریت روماتوئید یا سایر بیماری‌های روماتوئیدی مربوط نیستند.

کودکانی که به آرتریت پسوریاتیک نوجوانان مبتلا هستند، ممکن است مشکلات پوستی نیز داشته باشند. PSA می‌تواند باعث نوعی بثورات پوستی با فلس‌های قرمز یا بنفش (لایه بیرونی پوست که پوسته پوسته یا جدا می‌شود) شود.

بثورات پسوریازیس بسته به رنگ پوست کودک شما ممکن است متفاوت به نظر برسند:

• در پوست‌های روشن‌تر، پسوریازیس ممکن است قرمز و پوشیده از فلس‌های نقره‌ای باشد.
• روی پوست‌های سیاه یا تیره‌تر، بثورات ممکن است بنفش یا قهوه‌ای‌تر با پوسته‌های خاکستری ضخیم به نظر برسند.
• روی پوست‌های قهوه‌ای یا با رنگ متوسط، بثورات ممکن است صورتی رنگ با فلس‌های نقره‌ای باشد.

زخم‌های پوستی روماتوئید

زخم‌های پوستی روماتوئید، زخم‌های باز یا جراحت‌هایی هستند که ممکن است قرمز، متورم یا زرد (به دلیل چرک) باشند. ممکن است به دلایل زیر به آنها مبتلا شوید:

• واسکولیت جریان خون به پوست شما را متوقف می‌کند.
• التهاب، بهبود زخم را کند می‌کند.
• شما فشار زیادی به قسمت‌های خاصی از پوست خود وارد می‌کنید.
• شما سندرم فلتی دارید (بیماری‌ای که مبارزه با عفونت‌ها را دشوار می‌کند).

به ندرت، ممکن است به بیماری به نام پیودرما گانگرنوزوم مبتلا شوید. ممکن است زخم‌های بزرگ و دردناکی، معمولاً روی پاها، ایجاد شود که به سرعت رشد می‌کنند. در این صورت فوراً به درمان نیاز خواهید داشت.

زخم‌های پوستی روماتوئید اغلب روی پاها ظاهر می‌شوند. احتمال ابتلا به این نوع زخم‌ها با طولانی‌تر شدن مدت ابتلا به آرتریت روماتوئید افزایش می‌یابد. یک مطالعه نشان داد که حدود ۱ نفر از هر ۴ نفر، ۲۵ سال پس از تشخیص بیماری، دچار زخم پا می‌شوند.

ندول‌های روماتوئید

در برهه‌ای از سیر بیماری، از هر ۴ یا ۵ نفر مبتلا به آرتریت روماتوئید، حدود ۱ نفر دچار ندول‌های روماتوئید می‌شود. این ندول‌ها توده‌های سفتی از بافت هستند که می‌توانید زیر پوست خود لمس کنید. آن‌ها معمولاً گرد هستند و می‌توانند به کوچکی یک نخود یا به بزرگی یک لیمو باشند.

ندول‌های روماتوئید شایع‌ترین مشکل پوستی مرتبط با آرتریت روماتوئید هستند. آن‌ها معمولاً در نواحی استخوانی بدن که زیاد خم می‌شوند، تشکیل می‌شوند.

ندول‌ها اغلب روی مفاصلی مانند موارد زیر ظاهر می‌شوند:

• آرنج
• مچ پا
• کفش پاشنه بلند
• انگشت
• ساعد

گره‌های روماتوئید ممکن است:

• همرنگ پوستت.
• قابل جابجایی یا اتصال به بافت
• خمیری یا سفت
• بدون درد (مگر اینکه اعصاب درگیر باشند)

به طور معمول، ممکن است در اطراف چشم یا روی تارهای صوتی شما تشکیل شوند.

به ندرت، ممکن است این گره‌ها را در اندام‌هایی مانند ریه‌های خود مشاهده کنید. این معمولاً در افرادی که آرتریت روماتوئید سروپوزیتیو دارند و مدتی تحت درمان بوده‌اند، اتفاق می‌افتد. این گره‌ها ممکن است به عنوان یک عارضه جانبی از درمان مورد استفاده برای مدیریت آرتریت روماتوئید تشکیل شوند.

درماتیت نوتروفیلی روماتوئید

این یک بیماری پوستی نادر است. فقط در صورت ابتلا به آرتریت روماتوئید (RA) ممکن است به آن مبتلا شوید، اما این بیماری ناشی از واسکولیت نیست. در عوض، ضایعات عمدتاً از نوتروفیل‌ها (نوعی گلبول سفید خون) ساخته شده‌اند. ممکن است آنها را روی بازوها، پاها، قفسه سینه یا ناحیه شکم خود مشاهده کنید. برخی افراد آنها را روی گردن و پوست سر خود نیز مشاهده می‌کنند.

علائم درماتیت نوتروفیلیک روماتوئید (RND) ممکن است بسته به رنگ پوست شما متفاوت باشد، اما معمولاً موارد زیر را شامل می‌شود:

• برآمدگی‌ها یا ندول‌های قرمز یا آبی-بنفش
• تکه‌های برجسته و پوسته پوسته شده پوست (پلاک‌ها)
• لکه‌های متورم یا کهیر مانند
• ضایعاتی که درد ندارند اما ممکن است خارش داشته باشند یا حساس باشند

حتی با کنترل خوب التهاب مفاصل، ممکن است به RND مبتلا شوید. اگرچه، عوامل خطر اصلی برای درماتیت نوتروفیلی روماتوئید عبارتند از:

• مدت زیادی است که به آرتریت روماتوئید شدید مبتلا هستید.
• بیماری شما فعال است.
• شما زن هستید یا در بدو تولد زن تعیین شده‌اید.
• شما سروپوزیتیو هستید.

ضایعات ممکن است خود به خود از بین بروند یا با درمان بدون به جا گذاشتن جای زخم بهبود یابند. ممکن است تغییرات طولانی مدتی در رنگ پوست خود داشته باشید.

درماتیت نوتروفیلیک روماتوئید می‌تواند مانند سایر بیماری‌های پوستی مرتبط با آرتریت روماتوئید، از جمله سندرم سوئیت، به نظر برسد. این بیماری پوست شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد اما باعث می‌شود احساس ناخوشی عمومی کنید. همچنین ممکن است تب یا درد بدن داشته باشید که معمولاً با RND اتفاق نمی‌افتد.

اریتم کف دست

اریتم کف دست (PE) وضعیتی است که در آن قسمت داخلی دست‌ها قرمز می‌شود. این حالت معمولاً قسمت پایینی کف دست را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما نوک انگشتان نیز ممکن است قرمز شوند. التهاب رگ‌های خونی کوچک در دستان احتمالاً در این امر نقش دارد، اما علت دقیق PE ناشناخته است.

حدود ۱ نفر از هر ۳ نفر باردار به دلیل تغییرات پوستی، هورمونی و رگ‌های خونی دچار قرمزی کف دست می‌شوند. محققان همچنین دریافته‌اند که بیش از ۶ نفر از هر ۱۰ نفر مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) ممکن است در مقطعی به آمبولی ریه (PE) مبتلا شوند، اما معمولاً خود به خود بهبود می‌یابد. و معمولاً خارش یا دردی ندارد.

علائم شما ممکن است با کنترل التهاب برطرف شود. با این حال، داروها گاهی اوقات می‌توانند باعث قرمزی کف دست شوند. اگر این اتفاق برای شما بیفتد، پزشک ممکن است داروی دیگری را برای درمان آرتریت روماتوئید شما تجویز کند.

بهبود آهسته زخم

التهاب بخش طبیعی از روند بهبود است. بدن برای ترمیم آسیب‌ها و رشد بافت جدید به این فرآیند وابسته است. اما اگر به یک بیماری خودایمنی مانند آرتریت روماتوئید مبتلا هستید، سیستم ایمنی بدن شما باعث التهاب بیش از حد می‌شود. در این صورت ممکن است بدن شما در مرحله بهبود زخم گیر کند.

به نظر می‌رسد ابتلا به یک بیماری خودایمنی، بهبود زخم را کند می‌کند. موارد دیگری که ممکن است در این امر نقش داشته باشند عبارتند از:

• بافت اطراف مفصل آسیب دیده یا بدشکل نمی‌تواند بهبود یابد.
• شما آسیب عصبی دارید. 
• جریان خون ضعیفی در سراسر بدن خود دارید. 
• التهاب، رگ‌های خونی خاصی را در اطراف زخم شما تحت تأثیر قرار می‌دهد.
• شما بیماری دیگری مانند دیابت یا چاقی دارید.

بیشتر زخم‌ها، حتی زخم‌های خیلی بد، در عرض ۳ ماه یا کمتر بهبود می‌یابند. اگر این اتفاق نیفتد، احتمال ابتلا به عفونت یا مشکلات جدی‌تر بیشتر است. به ندرت، زخم‌هایی که بهبود نمی‌یابند نیاز به بریدن یا قطع عضو دارند.

برخی مطالعات نشان می‌دهند که برخی داروهای بیولوژیک و داروهای ضد روماتیسمی اصلاح‌کننده بیماری (DMARDs) ممکن است التهاب را به گونه‌ای کاهش دهند که به علائم آرتریت روماتوئید شما کمک کند اما بهبود زخم را کند می‌کند. اگرچه، محققان دیگر دریافته‌اند که این داروها تأثیر منفی بر نحوه بهبودی شما ندارند.

مزایا و معایب تمام گزینه‌های درمانی آرتریت روماتوئید خود را با پزشکتان در میان بگذارید. آنها به شما کمک می‌کنند تا بفهمید کدام یک برای درمان تمام علائم شما بهتر است.

عوارض جانبی دارو

مشکلات پوستی ناشی از آرتریت روماتوئید گاهی اوقات می‌تواند ناشی از داروهایی باشد که برای تسکین علائم خود مصرف می‌کنید. مشکلات پوستی مرتبط با دارو عبارتند از:

بثورات پوستی. بثورات پوستی می‌تواند نشانه واکنش آلرژیک به یک دارو باشد. بنابراین، در صورت بروز بثورات پوستی یا شروع خارش، باید به پزشک خود اطلاع دهید.

بسته به نوع بثورات پوستی و شدت آن، پزشک ممکن است دوز دارو را کاهش دهد یا مصرف آن را به طور کامل قطع کند. در برخی موارد، ممکن است برای جلوگیری از واکنش به داروی دیگری مانند کورتیکواستروئید یا آنتی هیستامین نیاز داشته باشید.

کبودی آسان. برخی از داروهای آرتروز به دلیل نازک شدن پوست یا تداخل با لخته شدن خون، احتمال کبودی را افزایش می‌دهند. این داروها شامل آسپرین و استروئیدهایی مانند پردنیزون هستند.

حساسیت به نور خورشید. برخی داروها می‌توانند پوست شما را نسبت به نور خورشید حساس‌تر کنند. اگر داروهایی مصرف می‌کنید که این حساسیت را ایجاد می‌کنند، از قرار گرفتن در معرض نور مستقیم خورشید، به خصوص بین ساعات ۱۰ صبح تا ۲ بعد از ظهر، خودداری کنید. از تخت‌های برنزه کننده استفاده نکنید. هنگام بیرون رفتن، لباس‌های محافظ مانند پیراهن آستین بلند، شلوار و کلاه لبه پهن بپوشید. از کرم ضد آفتاب با SPF 30 یا بیشتر که در برابر اشعه‌های UVA و UVB محافظت می‌کند، استفاده کنید.

درمان بثورات پوستی ناشی از آرتریت روماتوئید و سایر مشکلات پوستی

درمان مشکلات پوستی ناشی از آرتریت روماتوئید به علائم و علت آنها بستگی دارد. بسته به وضعیت شما، پزشک ممکن است موارد زیر را پیشنهاد کند:

بثورات ناشی از آرتریت روماتوئید.  پزشک ممکن است کورتیکواستروئیدها،  داروهای ضد DMARD یا سایر درمان‌های سرکوب‌کننده سیستم ایمنی را برای شما تجویز کند. اگر بثورات شما به دلیل داروی مصرفی‌تان باشد، پزشک ممکن است دوز دارو را تغییر دهد یا نوع داروی شما را تغییر دهد تا ببیند آیا علائم شما برطرف می‌شود یا خیر.

گره‌های آرتریت روماتوئید.  گره‌های شما ممکن است با کنترل التهاب زمینه‌ای خود بهتر شوند، به این معنی که ممکن است برای خلاص شدن از شر آنها به درمان خاصی غیر از آنچه برای مدیریت آرتریت روماتوئید خود مصرف می‌کنید، نیاز نداشته باشید.

اگر گره‌های شما عفونی شوند، درد زیادی ایجاد کنند یا مانع از حرکت قسمت‌های مختلف بدن شما شوند، پزشک ممکن است سعی کند آنها را با روش‌های زیر کوچک یا از بین ببرد:

• تزریق مستقیم استروئید به داخل ندول
• داروهای ضد DMARD
• عمل جراحی

برخی از داروهای ضد روماتیسم مفصلی (DMARDs) ممکن است باعث رشد ندول‌های روماتوئید شوند. اگر این اتفاق با دارویی که مصرف می‌کنید رخ دهد، پزشک ممکن است داروی شما را تغییر دهد.

واسکولیت روماتوئید.  التهاب رگ‌های خونی شما می‌تواند باعث آسیب جدی پوست یا سایر مشکلات سلامتی شود. شما به درمان قوی و سریع، احتمالاً با استروئیدهای قوی و سایر داروها برای سرکوب سیستم ایمنی بدن، نیاز خواهید داشت. این ممکن است شامل داروهای بیولوژیکی هدفمند باشد. 

درماتیت نوتروفیلی روماتوئید.  ضایعات شما ممکن است خود به خود از بین بروند. اگر این اتفاق نیفتد، درمان درماتیت نوتروفیلی روماتوئید ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• داروهای بیولوژیک یا سایر سرکوب کننده‌های سیستم ایمنی برای درمان آرتریت روماتوئید شما
• کورتیکواستروئیدهای موضعی یا سیستمیک
• داروهای ضد مالاریا مانند هیدروکسی کلروکین
• سیکلوفسفامید

زخم‌ها یا بهبود آهسته زخم.  پزشک شما می‌تواند بهترین راه برای مدیریت زخم‌ها یا سایر زخم‌هایی که بهبود آنها مدت زیادی طول می‌کشد را به شما اطلاع دهد. درمان معمولاً به اندازه، محل و شدت زخم شما بستگی دارد.

برای زخم یا جراحت کوچک پا، از این نکات خانگی استفاده کنید:

• منطقه را تمیز نگه دارید.
• زخم را با باند یا گاز استریل بپوشانید.
• باند را روزی یک بار یا یک روز در میان عوض کنید.
• اگر پانسمان شما ضد آب نیست، هنگام حمام کردن یا دوش گرفتن آن را بپوشانید.
• تغذیه خوبی داشته باشید.
• داروهای ضدالتهاب مصرف کنید (در صورت تجویز پزشک).

داروهایی که برای درمان زخم‌های متوسط ​​تا شدید یا زخم‌هایی که مدت زیادی برای بهبود نیاز دارند، استفاده می‌شوند عبارتند از:

• داروهای ضد التهاب
• داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی
• استروئیدهایی که روی پوست خود می‌مالید یا از طریق دهان مصرف می‌کنید
• زیست‌داروها
• داروهایی که از طریق ورید بازو دریافت می‌کنید، مانند ایمونوگلوبولین داخل وریدی (IVIG)

در صورت بروز علائم عفونت، از جمله موارد زیر، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید: 

• دردی که از بین نمی‌رود یا بدتر می‌شود
• تیره یا آبی شدن رنگ اطراف لبه‌های زخم
• چرک یا مایع دیگری که از زخم خارج می‌شود
• قرمزی یا تورمی که از زخم پخش می‌شود
• بوی بدی که از زخم شما می‌آید

اگر زخم یا جراحت شما واقعاً جدی باشد، پزشک ممکن است شما را به کلینیک زخم یا سایر مراکز مراقبت‌های ویژه بفرستد. به ندرت، اگر زخم شما بهبود نیابد، ممکن است نیاز به جراحی برای برداشتن اندام آسیب‌دیده (قطع عضو) داشته باشید.

خلاصه مطلب

آرتریت روماتوئید (RA) یک بیماری خودایمنی است که عمدتاً مفاصل شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد. با این حال، RA و برخی از داروهای مورد استفاده برای درمان آن ممکن است باعث بثورات یا سایر مشکلات پوستی شوند. علائم شما ممکن است با کنترل التهاب بهبود یابد. 

اگر فکر می‌کنید مشکلات پوستی شما از عوارض جانبی داروهایتان است، به پزشک خود اطلاع دهید. درمان آرتریت روماتوئید بهترین راه برای کاهش علائمی مانند بثورات، ندول‌ها یا زخم‌ها است. اما پزشک شما می‌تواند دوز شما را تنظیم کند یا داروی دیگری تجویز کند تا ببیند آیا مشکلات پوستی شما برطرف می‌شود یا خیر.