بررسی اجمالی استنشاق دود

علت اصلی مرگ و میر ناشی از آتش سوزی، استنشاق دود است.

استنشاق دود زمانی رخ می‌دهد که ذرات و گازهای گرم شده تولید شده توسط آتش را تنفس می‌کنید. آتش‌های مختلف، بسته به نوع ماده سوخته شده، دمای آتش و میزان اکسیژن موجود، ترکیب متفاوتی از این مواد مضر را تولید می‌کنند.

علل استنشاق دود

استنشاق دود با محروم کردن شما از اکسیژن (خفگی) یا ایجاد سوزش با گرما یا مواد شیمیایی به بدن آسیب می‌رساند.

علل خفگی:

• آتش‌سوزی می‌تواند اکسیژن اطراف را مصرف کند و وقتی اکسیژنی برای تنفس باقی نماند، منجر به مرگ شود.
• دود می‌تواند حاوی موادی باشد که هیچ آسیب مستقیمی به شما نمی‌رسانند، اما فضای مورد نیاز برای اکسیژن را اشغال می‌کنند. برای مثال، دی اکسید کربن به این شکل عمل می‌کند.
• برخی از مواد شیمیایی تولید شده توسط آتش می‌توانند در نحوه استفاده سلول‌های شما از اکسیژن اختلال ایجاد کنند. مونوکسید کربن، سیانید هیدروژن و سولفید هیدروژن می‌توانند این کار را انجام دهند. مونوکسید کربن علت اصلی مرگ در اثر استنشاق دود است.

علل تحریک

آتش می‌تواند مواد شیمیایی تولید کند که هنگام تماس با پوست و پوشش بینی، دهان، گلو و سایر قسمت‌های مجاری تنفسی به شما آسیب می‌رسانند. این امر می‌تواند به طور بالقوه باعث تورم، انسداد مجاری هوایی و مشکلات تنفسی شود. نمونه‌هایی از مواد شیمیایی محرک موجود در دود شامل دی اکسید گوگرد، آمونیاک، کلرید هیدروژن و کلر است.

علاوه بر این، دمای بالای دود می‌تواند مجاری تنفسی را بسوزاند.

علائم استنشاق دود

اگر دود استنشاق کنید، ممکن است علائم زیر را تجربه کنید:

• سرفه: وقتی پوشش مجاری هوایی تحریک می‌شود، مخاط بیشتری ترشح می‌کند . عضلات مجاری هوایی شما نیز ممکن است سفت شوند. این واکنش‌ها می‌توانند باعث سرفه شوند.
• تنگی نفس: ممکن است به دلیل کمبود اکسیژن، در تنفس مشکل داشته باشید.
• گرفتگی صدا یا تنفس پر سر و صدا: مایعات ممکن است در مجاری هوایی شما جمع شوند و باعث انسداد شوند. همچنین، مواد شیمیایی ممکن است تارهای صوتی شما را تحریک کرده و باعث اسپاسم، تورم و سفت شدن مجاری هوایی شما شوند.
• سوزش و سوختگی چشم: ممکن است چشمان شما در اثر دود قرمز و ملتهب شود. همچنین ممکن است قرنیه شما دچار سوختگی شود.
• تغییرات رنگ پوست: پوست شما ممکن است به طور غیرمعمول رنگ پریده به نظر برسد یا به رنگ آبی یا قرمز گیلاسی درآید.
• آثار دوده: ممکن است دوده در اطراف بینی و دهان شما جمع شود.
• سوختگی صورت و سوختگی موهای بینی: این نوع علائم ظاهری نشان می‌دهد که شما مقدار زیادی دود استنشاق کرده‌اید.
• سردرد، حالت تهوع و استفراغ : افرادی که در آتش‌سوزی‌ها گرفتار می‌شوند اغلب مونوکسید کربن استنشاق می‌کنند که می‌تواند باعث این علائم شود.
• تغییرات ذهنی: سطح پایین اکسیژن می‌تواند منجر به گیجی، غش، تشنج و کما شود.

چه زمانی به دنبال مراقبت پزشکی باشیم؟

وقتی کسی دود زیادی استنشاق می‌کند، یک فوریت پزشکی است. همیشه باید با پزشک تماس بگیرید یا او را برای بررسی علائم به اورژانس ببرید. اگر علائمی نداشته باشد، ممکن است فقط در مورد علائم مشکل‌ساز در خانه مشاوره دریافت کند.

اما اگر هر یک از این علائم را دارید یا مشاهده می‌کنید، باید با اورژانس تماس بگیرید:

• صدای گرفته
• دشواری در تنفس
• سرفه‌های طولانی یا حملات خفگی
• آشفتگی ذهنی
• از دست دادن هوشیاری
• سرگیجه
• درد یا گرفتگی قفسه سینه
• خس خس سینه
• خاکستر یا دود اطراف بینی یا دهان
• سوختگی داخل دهان، گلو یا بینی
• بزاق سیاه یا خاکستری
• حالت تهوع یا استفراغ
• تاری دید
• بی‌حسی یا سوزن سوزن شدن در دست‌ها یا پاها

کسی که علائم استنشاق دود دارد، می‌تواند به سرعت بدتر شود. در حالی که منتظر کمک هستید، قربانی را تنها نگذارید. اجازه ندهید رانندگی کند و خودتان او را به بیمارستان نرسانید.

آزمایشات و بررسی‌ها

در بیمارستان، پزشک مجاری هوایی شما را از نظر علائم آسیب بررسی می‌کند و میزان تنفس شما را بررسی می‌کند. همچنین ممکن است آزمایش‌هایی انجام دهید. این آزمایش‌ها بسته به شدت علائم متفاوت خواهند بود. این آزمایش‌ها می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• عکس‌برداری از قفسه سینه: اگر زیاد سرفه می‌کنید یا در تنفس مشکل دارید، احتمالاً عکس‌برداری از قفسه سینه انجام خواهد شد. ممکن است بیش از یک عکس‌برداری انجام شود زیرا آسیب‌های ریوی ممکن است مدتی طول بکشد تا خود را نشان دهند.
• پالس اکسیمتری: یک پروب نوری که به انگشت دست، پا یا لاله گوش شما متصل می‌شود، می‌تواند میزان اکسیژن موجود در خون شما را نشان دهد.
• آزمایش خون: این آزمایش‌ها می‌توانند شامل آزمایش‌هایی باشند که به پزشک اطلاعات بیشتری در مورد سطح اکسیژن، نحوه عملکرد کلیه‌ها و اینکه آیا علائم مسمومیت با مونوکسید کربن را نشان می‌دهید یا خیر، ارائه می‌دهند .

درمان استنشاق دود

درمان خانگی استنشاق دود

در حالی که منتظر آمبولانس هستید، می‌توانید کارهایی را برای کمک به فردی که علائم استنشاق دود را دارد، انجام دهید.

• اطلاعات مربوط به سلامت را دریافت کنید. اگر فرد هوشیار است، از او بپرسید که آیا بیماری ریوی مانند بیماری انسدادی مزمن ریوی و آسم دارد یا خیر. در این صورت، ببینید که آیا اسپری تنفسی برای استفاده دارد یا خیر.
• فرد را به مکانی امن منتقل کنید. در صورت امکان، او را به هوای تازه منتقل کنید. برای کاهش خطر خفگی، او را به پهلو، نه به پشت، بنشانید یا بخوابانید.
• احیای قلبی ریوی ( CPR) انجام دهید . اگر فرد نفس نمی‌کشد، احیای قلبی ریوی (CPR) انجام دهید. (یاد بگیرید که چگونه به کودکان و بزرگسالان احیای قلبی ریوی (CPR) بدهید تا برای مواقع اضطراری آماده باشید.)
• به دنبال شوک باشید. علائم شوک شامل پوست رنگ‌پریده و سرد، تنفس سریع و سطحی، چشمان براق، تعریق، ضعف، سرگیجه و استفراغ است. تا رسیدن کمک، هر کاری از دستتان برمی‌آید برای درمان فرد دچار شوک انجام دهید. (کمک‌های اولیه برای شوک را یاد بگیرید تا بدانید چه کاری باید انجام دهید.)

درمان‌های پزشکی

متخصصان پزشکی از تعدادی روش درمانی برای استنشاق دود استفاده می‌کنند. این روش‌ها می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• اکسیژن: ممکن است اکسیژن را از طریق لوله بینی، ماسک یا لوله‌ای که از طریق گلو وارد بدن می‌شود، دریافت کنید. اگر به دلیل تورم گلو یا سایر مشکلات، در تنفس مشکل دارید، ممکن است به لوله تنفسی نیاز داشته باشید.
• برونکوسکوپی: پزشک ممکن است برای بررسی بهتر راه هوایی و مکش مخاط و سایر بقایای تنفسی، یک لوله باریک را در گلوی شما قرار دهد. معمولاً این کار پس از دریافت داروهای آرام‌بخش و تسکین درد انجام می‌شود.
• اکسیژن رسانی پرفشار: اگر دچار مسمومیت با مونوکسید کربن شده‌اید، ممکن است مدتی را در محفظه‌ای بگذرانید که فشار هوای بالا به ریه‌های شما اجازه می‌دهد اکسیژن اضافی دریافت کنند. این امر ممکن است بهبودی شما را تسریع کند.
• داروها: این داروها می‌توانند شامل داروهایی برای پاک کردن مخاط و داروهای استنشاقی به نام گشادکننده‌های برونش باشند. برای کاهش خس خس سینه و اسپاسم راه هوایی. ممکن است به مسکن نیز نیاز داشته باشید.

برخی از افراد پس از آزمایش و درمان می‌توانند به خانه بروند، اما برخی دیگر باید در بیمارستان بستری شوند.

مراحل بعدی

پس از ترخیص از بیمارستان، ممکن است به مراقبت‌های بعدی نیاز داشته باشید. اگر پس از ترخیص از اورژانس، حال شما بدتر شد یا بهبود نیافتید، باید دوباره به اورژانس مراجعه کنید.

ممکن است داروهایی برای ادامه مصرف در خانه دریافت کنید. ممکن است مدتی طول بکشد تا ریه‌ها بهبود یابند. برخی افراد تا آخر عمر با تنگی نفس دست و پنجه نرم می‌کنند . قرار گرفتن در معرض دود سیگار یا سایر آلودگی‌های هوا می‌تواند اوضاع را بدتر کند.

اگر گرفتگی صدای شما ادامه دارد، ممکن است به درمان بیشتری نیاز داشته باشید. جراحی یا جلسات درمانی که در آنها یاد می‌گیرید از صدای خود به طور متفاوتی استفاده کنید، می‌تواند کمک کند.

پیشگیری از استنشاق دود

شما می‌توانید از استنشاق دود جلوگیری کنید. در اینجا نحوه انجام این کار آمده است:

• در هر اتاق حسگر دود قرار دهید. وقتی دود زود تشخیص داده شود، افراد می‌توانند زودتر از محل خارج شوند.
• آشکارسازهای مونوکسید کربن را در مکان‌های پرخطر مانند نزدیک کوره‌ها و گاراژها قرار دهید.
• مسیرهای فرار و نقشه‌هایی برای اقدامات لازم در صورت آتش‌سوزی داشته باشید. هر از گاهی آنها را مرور کنید.
• شماره تلفن‌های پلیس، آتش‌نشانی و مرکز کنترل مسمومیت محلی را در مکان‌های قابل مشاهده قرار دهید.
• با رها نکردن آتش پخت و پز یا شمع روشن بدون مراقبت، تعویض سیم‌های فرسوده لوازم خانگی و تمیز کردن سالانه اجاق‌های چوبی و دودکش‌ها، از آتش‌سوزی در خانه جلوگیری کنید.

نوشته استنشاق دود اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

بدن شما برای عملکرد صحیح باید به تعادل دقیقی از اسیدیته و قلیا پایبند باشد. حتی یک تغییر جزئی در این تعادل می‌تواند بر بسیاری از اندام‌ها تأثیر بگذارد.

تعادل اسید-باز چیست؟

میزان اسیدیته و قلیایی بودن خون شما با استفاده از مقیاس pH اندازه‌گیری می‌شود. مقیاس pH از 0 (بسیار اسیدی) تا 14 (بسیار قلیایی) متغیر است. خون معمولاً بین 7.35 تا 7.45 است. 

کنترل تعادل اسید-باز

هر سیستمی در بدن شما به تعادل pH بستگی دارد. اما ریه‌ها و کلیه‌های شما برای تنظیم آن تلاش می‌کنند.

اسیدها در طول واکنش‌های شیمیایی زیادی که در هر سلول رخ می‌دهند (متابولیسم سلولی) تولید می‌شوند. دی اکسید کربن به طور مداوم توسط سلول‌های شما تولید می‌شود زیرا آنها اکسیژن و مواد مغذی مورد نیاز خود را متابولیزه می‌کنند. 

هر بار که تغییری در تعادل اسید-باز ایجاد می‌شود، بدن شما به طور خودکار سطح pH خون شما را به حالت عادی برمی‌گرداند. اما اگر سطح pH خون شما به طور قابل توجهی تغییر کند، این مکانیسم‌های خودکار کار نمی‌کنند.

ریه‌ها. مغز شما سرعت و عمق تنفس شما را کنترل می‌کند. مغز میزان دی اکسید کربنی را که بیرون می‌دهید تنظیم می‌کند. وقتی عمیق‌تر و سریع‌تر نفس می‌کشید، دی اکسید کربن بیشتری را بیرون می‌دهید و pH خون خود را افزایش می‌دهید. سیستم تنفسی شما می‌تواند سطح pH خون شما را تنها در عرض چند دقیقه تنظیم کند.

کلیه‌ها. سیستم کلیوی شما همچنین می‌تواند سطح pH خون شما را تنظیم کند. کلیه‌های شما قادر به حذف اسیدها یا بازهای اضافی هستند. اما این اثر می‌تواند ساعت‌ها یا روزها طول بکشد.

سیستم‌های بافر شیمیایی. بدن شما همچنین دارای سیستم‌های بافر شیمیایی – اسیدها و بازهای ضعیف داخلی – است که به راحتی قابل تجزیه هستند. آنها با تنظیم نسبت اسیدها و بازهای بدن شما کار می‌کنند.

سایر سیستم‌های شیمیایی بدن شما شامل پروتئین‌ها، هموگلوبین و فسفات‌ها می‌شوند. سیستم بافر فسفات به تنظیم سطح pH ادرار شما کمک می‌کند. پروتئین‌ها به تنظیم pH درون سلول‌ها کمک می‌کنند.

هموگلوبین، پروتئین اصلی درون گلبول‌های قرمز خون، به تنظیم pH در آنجا کمک می‌کند.

اختلالات اسید-باز

خون شما ممکن است بیش از حد اسید داشته باشد. این منجر به اسیدوز می‌شود. وقتی خون شما بیش از حد باز (بیش از حد قلیایی) داشته باشد، به این حالت آلکالوز می‌گویند.

اسیدوز و آلکالوز بیماری نیستند، اما به متخصصان مراقبت‌های بهداشتی سرنخی می‌دهند که ممکن است شما یک مشکل جدی برای سلامتی داشته باشید.

اسیدوز

اسیدوز تنفسی. این اتفاق زمانی می‌افتد که ریه‌های شما قادر به حذف دی اکسید کربن اضافی نیستند و در بدن شما تجمع می‌یابد.

علل اسیدوز تنفسی عبارتند از:

• اختلالاتی – دیستروفی عضلانی یا سندرم گیلن باره، و موارد دیگر – که باعث می‌شوند نتوانید از عضلات تنفسی خود استفاده کنید. 
• بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD)
• مصرف داروهای آرام‌بخش یا اپیوئیدها
• بدشکلی یا آسیب‌دیدگی در ناحیه قفسه سینه
• چاقی

علائم اولیه اسیدوز تنفسی عبارتند از:

• سردرد
• خواب‌آلودگی

اسیدوز متابولیک. این اتفاق زمانی می‌افتد که بدن شما اسید زیادی تولید می‌کند یا قادر به حذف صحیح اسیدها نیست.

علل اسیدوز متابولیک عبارتند از:

• خوردن سم یا مصرف بیش از حد دارو، مانند متانول، ضد یخ یا آسپرین
• داشتن متابولیسم غیرطبیعی به دلیل، به عنوان مثال، دیابت کنترل نشده، به ویژه دیابت نوع 1، یا مرحله پیشرفته شوک 
• از دست دادن بیش از حد پایه، مثلاً از طریق اسهال 
• به دلیل اینکه مثلاً کلیه‌های شما به طور عادی کار نمی‌کنند، اسید کافی از بدن دفع نمی‌شود

اگر اسیدوز متابولیک شما خفیف باشد، ممکن است هیچ علامتی نداشته باشید. در غیر این صورت، ممکن است موارد زیر را تجربه کنید:

• خستگی
• حالت تهوع
• استفراغ

نحوه واکنش بدن شما به اسیدوز ممکن است باعث احساس ضعف، خواب‌آلودگی و گیجی شود. در موارد شدید، ممکن است دچار مشکلات قلبی و افت فشار خون شوید. این می‌تواند منجر به کما و مرگ شود.

آلکالوز

این زمانی است که بدن شما:

• بی کربنات خونش زیاد است (آلکالوز متابولیک)
• اسید از دست می‌دهد 
• سطح دی اکسید کربن پایینی دارد (آلکالوز تنفسی)

آلکالوز تنفسی. این ممکن است در اثر تنفس سریع یا هایپرونتیلاسیون ایجاد شود. چنین تنفسی باعث می‌شود دی اکسید کربن زیادی از بدن شما خارج شود.

هیپرونتیلاسیون ممکن است به دلایل زیر باشد:

• اضطراب
• درد
• سطح پایین اکسیژن خون
• تب
• مصرف بیش از حد آسپرین

آلکالوز متابولیک. این ممکن است ناشی از موارد زیر باشد:

• استفراغ شدید یا طولانی مدت، که باعث از دست رفتن اسید معده می‌شود
• از دست دادن بیش از حد مایعات یا الکترولیت‌ها (مانند پتاسیم یا سدیم)، که بر کنترل کلیه‌ها بر تعادل اسید و باز تأثیر می‌گذارد.
• غدد فوق کلیوی بیش فعال
• برخی داروهای ادرارآور
• خوردن بیش از حد جوش شیرین (بی کربنات سدیم)

علائم آلکالوز عبارتند از:

• سوزن سوزن شدن انگشتان دست و پا و اطراف لب‌ها
• گرفتگی و اسپاسم در عضلات شما
• تحریک پذیری
• اسپاسم عضلانی (برای آلکالوز شدید)

گاهی اوقات آلکالوز ممکن است هیچ علامتی ایجاد نکند.

تشخیص اختلالات اسید و باز

پزشک شما ممکن است آزمایش خون برای اندازه‌گیری pH و سطح دی اکسید کربن در خون شما تجویز کند. نمونه خون معمولاً از شریان مچ دست شما گرفته می‌شود. خون وریدهای شما به اندازه خون شریانی برای اندازه‌گیری pH خون قابل اعتماد نیست.

برای اسیدوز، پزشک ممکن است میزان بی‌کربنات خون شما را نیز اندازه‌گیری کند. ممکن است آزمایش‌های خون دیگری برای تشخیص علت اسیدوز شما لازم باشد.

برای آلکالوز، پزشک ممکن است سطح الکترولیت‌ها را در خون و ادرار شما نیز اندازه‌گیری کند.

درمان اختلالات اسید-باز

پزشک شما روی رفع علت اسیدوز یا آلکالوز شما کار خواهد کرد.

برای اسیدوز متابولیک، درمان به علت آن بستگی دارد. به عنوان مثال، پزشک شما ممکن است دیابت نوع ۱ شما را درمان کند. اگر اسیدوز تنفسی دارید، پزشک شما روی بهبود عملکرد ریه شما کار خواهد کرد. ممکن است به داروهایی نیاز داشته باشید که مجاری هوایی شما را باز کنند. اگر تنفس شما به شدت مختل شده است، ممکن است برای کمک به تنفس به دستگاه تنفس مصنوعی نیاز داشته باشید .

برای آلکالوز متابولیک، ممکن است در حین درمان علت، آب و الکترولیت به شما داده شود. برای آلکالوز تنفسی، اولین قدم دادن اکسیژن است. سپس پزشک شما علت را بررسی کرده و آن را درمان خواهد کرد.  

نوشته آنچه باید در مورد تعادل اسید و باز بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

آسیب‌های سر، آسیب‌هایی هستند که به پوست سر، جمجمه یا مغز در اثر ضربه وارد می‌شوند. وقتی این آسیب‌ها مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهند، به آنها آسیب تروماتیک مغزی یا TBI گفته می‌شود. 

برای اکثر مردم، آسیب‌های سر هنگام ورزش و سایر فعالیت‌های تفریحی، یک خطر قابل قبول محسوب می‌شوند. اما این آسیب‌ها خطرناک هستند. می‌توانند منجر به ناتوانی دائمی، اختلال روانی و حتی مرگ شوند. گام‌هایی وجود دارد که می‌توانید برای کاهش خطر و محافظت از خود و فرزندانتان بردارید.

انواع آسیب‌های سر

انواع مختلفی از آسیب‌های سر وجود دارد. 

• ضربه مغزی. این رایج‌ترین نوع آسیب سر است. ضربه مغزی نوعی آسیب تروماتیک مغزی (TBI) است که زمانی اتفاق می‌افتد که مغز به اندازه کافی تکان می‌خورد یا تکان می‌خورد که به جمجمه برخورد می‌کند. این آسیب می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد. برای دچار شدن به ضربه مغزی لازم نیست به سرتان ضربه وارد شود. ضربه به هر جای دیگری از بدن می‌تواند نیروی کافی برای تکان دادن مغز ایجاد کند. 
• کوفتگی. کبودی روی خود مغز، کوفتگی نامیده می‌شود. این کبودی می‌تواند باعث خونریزی و تورم شود. 
• هماتوم داخل جمجمه (ICH). این خونریزی زیر جمجمه در مغز است که لخته تشکیل می‌دهد. هماتوم‌های مغزی از خفیف تا شدید متغیر هستند و بر اساس محل تشکیل گروه‌بندی می‌شوند.
• شکستگی جمجمه. گاهی اوقات، شکستگی استخوان جمجمه می‌تواند بر مغز تأثیر بگذارد. قطعات شکسته استخوان می‌توانند به مغز نفوذ کرده و باعث خونریزی و سایر انواع آسیب‌ها شوند.

علل آسیب سر

شایع‌ترین علل آسیب‌های سر عبارتند از: 

• تصادفات ماشین یا موتورسیکلت 
• آبشارها
• کودک آزاری
• اعمال خشونت‌آمیز

ضربه مغزی یا سایر آسیب‌های سر همچنین می‌تواند زمانی اتفاق بیفتد که دو ورزشکار با هم برخورد کنند یا یک بازیکن با یک قطعه از تجهیزات ورزشی به سر خود ضربه بزند. در فوتبال، حتی “هد زدن” توپ نیز می‌تواند باعث ضربه مغزی شود.

در میان فعالیت‌های ورزشی که بیشترین تعداد آسیب‌های سر را در تمام سنین ایجاد می‌کنند:

• دوچرخه‌سواری
• فوتبال
• بسکتبال
• بیسبال و سافتبال
• سواری با وسایل نقلیه تفریحی موتوری مانند باگی‌های شن روان، کارتینگ و مینی‌بایک‌ها

طبق اعلام انجمن آسیب مغزی آمریکا، پنج فعالیت اصلی که باعث ضربه مغزی در کودکان و نوجوانان ۵ تا ۱۸ ساله می‌شوند عبارتند از:

• دوچرخه‌سواری
• فوتبال
• بسکتبال
• فعالیت‌های زمین بازی
• فوتبال

فعالیت‌های ورزشی و ضربه همیشه علت آسیب‌های سر نیستند. کوفتگی یا خونریزی مغزی می‌تواند علل دیگری نیز داشته باشد، مانند: 

• فشار خون بالای طولانی مدت (در بزرگسالان)
• اختلالات خونریزی
• استفاده از رقیق‌کننده‌های خون یا برخی داروهای روانگردان 

علائم و نشانه‌های آسیب سر

علائم و نشانه‌های ضربه مغزی ممکن است بلافاصله ظاهر شوند، یا ممکن است ساعت‌ها یا حتی روزها طول بکشد تا خود را نشان دهند. شما همیشه با ضربه مغزی هوشیاری خود را از دست نمی‌دهید. ضربه مغزی باعث تغییراتی در وضعیت ذهنی فرد می‌شود و می‌تواند عملکرد طبیعی مغز را مختل کند. ضربات مغزی متعدد می‌توانند تأثیر طولانی‌مدت و تغییر دهنده زندگی داشته باشند.

 علائم TBI، مانند ضربه مغزی، شامل موارد زیر است:

• گیجی
• افسردگی
• سرگیجه یا مشکلات تعادل
• دوبینی یا تاری دید
• احساس گیجی یا منگی
• احساس سستی یا خستگی
• سردرد
• از دست دادن حافظه
• حالت تهوع
• حساسیت به نور یا سر و صدا
• اختلال خواب
• مشکل در تمرکز
• مشکل در به خاطر سپردن

علائم یا نشانه‌هایی که نشان می‌دهد آسیب سر ممکن است چیزی بیش از یک ضربه مغزی باشد و نیاز به درمان اورژانسی دارد عبارتند از:

• تغییر در اندازه مردمک چشم
• خروج مایع شفاف یا خونی از بینی، دهان یا گوش‌ها
• تشنج
• ویژگی‌های چهره تحریف‌شده
• کبودی صورت
• شکستگی در جمجمه یا صورت
• اختلال در شنوایی، بویایی، چشایی یا بینایی
• ناتوانی در حرکت دادن یک یا چند عضو
• تحریک پذیری
• سبکی سر
• از دست دادن هوشیاری
• میزان تنفس پایین
• بی‌قراری، دست و پا چلفتی بودن یا عدم هماهنگی
• سردرد شدید
• اختلال در تکلم یا تاری دید
• سفتی گردن یا استفراغ
• بدتر شدن ناگهانی علائم پس از بهبود اولیه
• تورم در محل آسیب
• استفراغ مداوم

درمان آسیب سر

اگر فکر می‌کنید ممکن است دچار ضربه مغزی شده باشید یا مشکوک هستید که شخص دیگری هم دچار ضربه مغزی شده است، مهم‌ترین قدمی که باید بردارید، جلوگیری از آسیب بیشتر است. هر فعالیتی را که انجام می‌دهید متوقف کنید و به کسی که فکر می‌کنید ممکن است آسیب دیده باشد، اطلاع دهید. سپس به پزشک مراجعه کنید. اگر به عنوان عضوی از یک تیم بازی می‌کنید، درخواست کنید که از بازی خارج شوید و به مربی بگویید چه اتفاقی افتاده است. اگر یکی از بازیکنان دیگر علائم گیجی یا از دست دادن ناگهانی هماهنگی را نشان داد، حتماً این موضوع را به مربی گزارش دهید. اگر در حال مربیگری یک تیم هستید و متوجه آسیب احتمالی شدید، آن شخص را از بازی خارج کنید و مطمئن شوید که تحت مراقبت‌های پزشکی قرار می‌گیرد.

دریافت مراقبت‌های پزشکی در اسرع وقت برای هر نوع آسیب تروماتیک مغزی (TBI) بالقوه متوسط ​​تا شدید مهم است. آسیب‌های تشخیص داده نشده که مراقبت‌های مناسب را دریافت نمی‌کنند، می‌توانند باعث ناتوانی و اختلال طولانی مدت شوند. به خاطر داشته باشید که اگرچه مرگ ناشی از آسیب ورزشی نادر است، اما آسیب‌های مغزی علت اصلی مرگ و میر مرتبط با ورزش هستند.

علائم باید اغلب در آسیب‌های متوسط ​​تا شدید به دقت تحت نظر باشند. ممکن است نیاز به بستری شدن یک شبه در بیمارستان باشد. پزشک ممکن است برای بررسی شکستگی احتمالی جمجمه و پایداری ستون فقرات، عکس‌برداری با اشعه ایکس انجام دهد. در برخی موارد، پزشک ممکن است برای بررسی میزان آسیب وارده،  سی‌تی‌اسکن یا ام‌آر‌آی درخواست کند. آسیب‌های شدیدتر ممکن است برای کاهش فشار ناشی از تورم به جراحی نیاز داشته باشند.

اگر کودکی دچار آسیب سر شد، فوراً از او عکس‌برداری با اشعه ایکس نکنید. او را به دقت از نظر علائم متناسب با سنش مانند گیجی یا تغییر رفتار زیر نظر داشته باشید. بدون توصیه پزشک به او دارو، از جمله آسپرین، ندهید.

اگر پزشک شما را با یک فرد آسیب‌دیده به خانه بفرستد، ممکن است به شما دستور دهد که از نزدیک مراقب آن فرد باشید. این ممکن است شامل بیدار کردن فرد هر چند ساعت یکبار برای پرسیدن سوالاتی مانند “اسم شما چیست؟” یا “کجایید؟” باشد تا مطمئن شوید که فرد حالش خوب است. مطمئن شوید که از پزشک سوال کرده‌اید و می‌دانید که باید مراقب چه علائمی باشید و کدام یک نیاز به توجه فوری دارند.

دستورالعمل‌ها پزشکان را ترغیب می‌کنند که به فردی که آسیب دیده است اجازه ندهند تا زمانی که علائم کاملاً برطرف نشده است، به فعالیت‌هایی که خطر آسیب بیشتر را به همراه دارد، بازگردد. اکثر نوجوانان ظرف دو هفته بهبود می‌یابند، در حالی که ممکن است بهبودی کودکان خردسال تا چهار هفته طول بکشد. اما علائم آسیب شدید می‌تواند ماه‌ها یا حتی سال‌ها ادامه یابد. فردی که دچار آسیب متوسط ​​تا جدی شده است، احتمالاً به توانبخشی نیاز دارد که ممکن است شامل فیزیوتراپی و کاردرمانی ، گفتاردرمانی، دارودرمانی ، مشاوره روانشناسی و حمایت اجتماعی باشد.

پیشگیری از آسیب دیدگی سر

مهمترین قدمی که باید بردارید، خرید و استفاده صحیح از کلاه ایمنی است که توسط انجمن آزمایش و مواد آمریکا (ASTM) تأیید شده باشد. حتماً سایز مناسب را برای اندازه مناسب خریداری کنید و کلاه ایمنی یا هدگیر را به درستی بپوشید. طبق گفته انجمن جراحان مغز و اعصاب آمریکا، کلاه ایمنی یا هدگیر باید همیشه برای فعالیت‌های زیر استفاده شود:

• بیسبال و سافتبال
• دوچرخه‌سواری
• فوتبال
• هاکی
• اسب سواری
• سواری با وسایل نقلیه تفریحی موتوردار
• اسکیت‌برد و اسکوتر سواری
• اسکی
• اسنوبورد
• کشتی

علاوه بر این، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA)  دستگاه غیرتهاجمی Q-Collar را تأیید کرده است که ورزشکاران می‌توانند برای جلوگیری از آسیب‌های سر از آن استفاده کنند. این گردنبند C شکل، نیروی فشاری را به گردن وارد می‌کند و  حجم خون را افزایش می‌دهد  تا به کاهش حرکت مغز که ممکن است به دلیل ضربه به سر رخ دهد، کمک کند. این دستگاه ممکن است تغییرات خاصی را که در مغز با آسیب مغزی مرتبط هستند، کاهش دهد.

کارهای دیگری که می‌توانید برای حفظ امنیت خود و فرزندانتان انجام دهید:

• هنگام دوچرخه‌سواری در شب، لباس‌های بازتابنده نور بپوشید.
• در آبی با عمق کمتر از ۱۲ فوت یا هر پهنه‌ای از آب که نمی‌توانید کف آن را ببینید و آب کدر است، شیرجه نزنید.
• مطمئن شوید که زمین‌های بازی کودکان و تجهیزات آنها ایمن و در وضعیت خوبی هستند.
• اجازه ندهید کودکان ورزش‌هایی را انجام دهند که برای سنشان مناسب نیست.
• بر نحوه استفاده صحیح از تجهیزات ورزشی نظارت داشته باشید و به کودکان آموزش دهید.
• لباس‌هایی که بینایی را مختل می‌کنند، نپوشید .
• در پارک‌های آبی و استخرها تمام قوانین را رعایت کنید .
• روی سطوح ناهموار یا آسفالت نشده اسکیت‌بورد یا دوچرخه‌سواری نکنید.
• وقتی خسته یا خیلی بیمار هستید، ورزش نکنید.

نوشته آسیب سر اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

زونا چیست؟

زونا یک عفونت ناشی از ویروس است. علامت اصلی آن بثورات دردناک است.

ویروسی که باعث زونا می‌شود، واریسلا زوستر نام دارد. این همان ویروسی است که باعث آبله مرغان می‌شود. می‌توانید زونا را به عنوان ابتلای دوبار به یک ویروس در نظر بگیرید. هر کسی که به زونا مبتلا می‌شود، ابتدا، اغلب دهه‌ها قبل، به آبله مرغان مبتلا شده است.

آبله مرغان باعث ایجاد تاول‌های خارش‌دار می‌شود که ممکن است از پشت، سینه و صورت شما شروع شوند و به بقیه بدن شما گسترش یابند.

زونا در یک طرف بدن، معمولاً در یک ناحیه خاص، ظاهر می‌شود.

بثورات پوستی به صورت خوشه‌ای از برآمدگی‌های کوچک شروع می‌شوند. این برآمدگی‌ها با پوست اطراف خود متفاوت به نظر می‌رسند و در رنگ‌های مختلف پوست، به طور متفاوتی ظاهر می‌شوند. در پوست‌های تیره‌تر، ممکن است صورتی، خاکستری، بنفش یا قهوه‌ای باشند. در پوست‌های روشن‌تر، برآمدگی‌ها قرمز رنگ به نظر می‌رسند.

این برآمدگی‌ها به تاول‌های پر از مایع تبدیل می‌شوند که ظاهر متفاوتی نیز دارند. بسته به رنگ پوست شما، می‌توانند قرمز، بنفش، قهوه‌ای یا خاکستری باشند. تاول‌ها معمولاً ظرف ۷ تا ۱۰ روز خشک شده و پوسته پوسته می‌شوند. زونا می‌تواند یک بیماری بسیار دردناک باشد و گاهی اوقات درد حتی پس از بهبود بثورات پوستی نیز ادامه می‌یابد.

زونا چقدر شایع است؟

هر ساله حدود ۱ میلیون نفر در ایالات متحده به زونا مبتلا می‌شوند. این خطر با افزایش سن افزایش می‌یابد. حدود ۱۰٪ از افرادی که قبلاً آبله مرغان داشته‌اند، بعداً به زونا مبتلا می‌شوند.

علائم زونا

علائم اولیه زونا عبارتند از:

• غدد لنفاوی بزرگ شده
• خوشه ای از تاول های کوچک که خود به خود باز می شوند
• درد تیرکشنده یا سوزشی (این درد می‌تواند بدون بثورات پوستی نیز رخ دهد)
• احساس سوزن سوزن شدن یا سوزش در زیر یا روی پوست شما
• تب
• لرز
• سردرد
• احساس خستگی
• حساسیت به نور
• ناراحتی معده

اگر هر یک از این علائم را دارید، سریعاً با پزشک خود تماس بگیرید. هیچ درمانی برای زونا وجود ندارد. اما درمان می‌تواند احتمال عوارض، از جمله دردی که پس از از بین رفتن بثورات پوستی ادامه دارد و نورالژی پس از هرپس نامیده می‌شود را کاهش دهد.

زونا روی صورت

اگر بثورات زونا روی صورت شما ظاهر شد، نیاز به اقدام فوری دارد و باید همان روز به پزشک مراجعه کنید. این ویروس می‌تواند به بینایی یا اعصاب گوش داخلی شما آسیب برساند.

زونا چشم

ویروس زونا می‌تواند روی چشمان شما تأثیر بگذارد. وقتی این اتفاق می‌افتد، علائم شما می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• بثورات روی یک یا هر دو پلک
• قرمزی و ترشح که سفیدی چشم را تحت تأثیر قرار می‌دهد (التهاب ملتحمه)
• تاری دید
• درد و تورم داخل چشم (التهاب عنبیه)
• حساسیت به نور
• تورم عصب بینایی (نوریت اپتیک)
• آسیب به سطح قرنیه (کراتیت)

عفونت زونا در چشم شما می‌تواند بعداً منجر به عوارضی شود. این عوارض می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• گلوکوم (آب سیاه)
• آب مروارید
• دوبینی
• خشکی چشم
• عفونت باکتریایی
• زخم قرنیه شما
• آسیب دائمی بینایی

زونا روی باسن

شایع‌ترین محل ابتلا به زونا، تنه است. اما می‌تواند در باسن نیز ظاهر شود و به سمت پایین پا گسترش یابد.

چه چیزی باعث زونا می‌شود؟

وقتی ویروس واریسلا زوستر وارد بدن شما می‌شود، اولین مشکلی که ایجاد می‌کند آبله مرغان است. ممکن است آن را به عنوان یک بیماری دوران کودکی در نظر بگیرید، اما بزرگسالان نیز می‌توانند به آن مبتلا شوند.

پس از اینکه آبله مرغان دوره خود را طی کرد، ویروس به بافت‌های عصبی نزدیک نخاع و مغز شما منتقل می‌شود و در آنجا می‌ماند.

ما نمی‌دانیم چرا، اما گاهی اوقات، سال‌ها بعد، ویروس «بیدار می‌شود» و در امتداد رشته‌های عصبی به پوست شما می‌رسد. این زمانی است که ضربه دوم خود را وارد می‌کند: زونا، که به آن هرپس زوستر نیز می‌گویند.

مراحل زونا

اگر زونا دارید، احتمالاً ۲ تا ۶ هفته طول می‌کشد تا بیماری شما دوره خود را طی کند.

زونا سه مرحله دارد:

پیش از بثورات پوستی. این مرحله اول “پیش از بثورات پوستی” نیز نامیده می‌شود. ممکن است پوست شما حساس یا مورمور شود. قسمت‌هایی از بدن شما ممکن است دردناک باشد. ممکن است علائم عمومی ویروس – سردرد، خستگی و احساس عمومی ناخوشی – را داشته باشید. این مرحله حدود ۴۸ ساعت قبل از ظاهر شدن بثورات پوستی شروع می‌شود.

مرحله فورانی. در این مرحله، تاول‌های دردناکی روی بدن شما ظاهر می‌شوند. ممکن است بترکند و پوسته پوسته شوند. در این مرحله تا زمانی که تاول‌های شما خشک شوند، بیشترین میزان سرایت بیماری را دارید. این مرحله معمولاً دردناک‌ترین مرحله شیوع بیماری است و مسکن‌های بدون نسخه ممکن است کمکی نکنند. ممکن است همچنان سردرد داشته باشید و خسته باشید. این مرحله ۲ تا ۴ هفته طول می‌کشد.

مزمن. اگر عفونت زونا مزمن شود، درد شما بیش از ۴ هفته طول خواهد کشید. از آنجا که زونا بر اعصاب تأثیر می‌گذارد، ممکن است احساسات عجیبی مانند ” سوزن سوزن شدن ” یا شوک داشته باشید که به هیچ چیز دیگری که پوست شما را لمس می‌کند، مربوط نیست.

عوامل خطر زونا

سیستم ایمنی ضعیف ممکن است ویروس را بیدار کند. پس از ابتلا به آبله مرغان ، اگر موارد زیر را داشته باشید، احتمال ابتلا به زونا بیشتر است:

• ۵۰ سال یا بیشتر دارند
• تحت استرس زیادی هستند
• سرطان، اچ‌آی‌وی یا بیماری دیگری دارید که سیستم دفاعی بدن شما را کاهش می‌دهد
• آسیب جسمی جدی دیده‌اید
• مصرف طولانی مدت استروئیدها یا سایر داروهایی که می‌توانند سیستم ایمنی بدن شما را تضعیف کنند
• در کودکی یا بزرگسالی علیه آبله مرغان واکسینه نشده‌اید
• واجد شرایط هستند اما واکسن زونا دریافت نمی‌کنند
• در حال گذراندن دوران پیش از یائسگی یا یائسگی هستید، که ممکن است پاسخ ایمنی شما را تغییر دهد

اما بسیاری از افرادی که به زونا مبتلا می‌شوند، در هیچ یک از این دسته‌ها قرار نمی‌گیرند.

زونا و بارداری

زونا در دوران بارداری نادر است.

اگر باردار هستید و فکر می‌کنید زونا دارید، فوراً با پزشک خود صحبت کنید. می‌توانید در دوران بارداری داروهای ضد ویروسی مصرف کنید و این داروها دوره بیماری را کوتاه می‌کنند. هر چه زودتر مصرف داروی ضد ویروسی را شروع کنید، دارو بهتر عمل می‌کند.

تحقیقات زیادی در مورد زونا و بارداری انجام نشده است، بنابراین هیچ داده‌ای در مورد اینکه آیا زونا خطر سقط جنین یا عوارضی مانند زایمان زودرس را افزایش می‌دهد یا خیر، وجود ندارد.

مطالعات در مورد زونا و نقص‌های مادرزادی محدود است، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد شیوع زونا احتمال ابتلای نوزاد به نقص‌های مادرزادی را افزایش می‌دهد. هیچ تحقیقی در مورد اینکه آیا زونا در دوران بارداری ممکن است باعث مشکلات یادگیری یا رفتاری برای فرزند شما در آینده شود، وجود ندارد.

همچنین، هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد زونا بر توانایی شما در بارداری تأثیر می‌گذارد.

اگر در دوران شیردهی به زونا مبتلا شدید، باید کودک خود را از بثورات دور نگه دارید. هیچ مدرکی مبنی بر وجود ویروس زونا در شیر مادر وجود ندارد. اما نوزادان می‌توانند از طریق تماس با تاول‌ها به آبله مرغان مبتلا شوند، زیرا آبله مرغان و زونا توسط یک ویروس ایجاد می‌شوند. اگر روی نوک سینه‌های خود بثورات پوستی دارید، باید شیر مادر را بدوشید و دور بریزید. شیردهی پس از پوسته پوسته شدن تاول‌ها بی‌خطر است. اگر برای زونا داروهای ضد ویروسی مصرف می‌کنید، در مورد شیردهی با پزشک خود مشورت کنید.

عوارض زونا 

زونا می‌تواند عوارضی ایجاد کند که مدت‌ها پس از برطرف شدن بثورات پوستی ادامه دارند، از جمله:

• التهاب مغز یا فلج صورت در صورتی که اعصاب خاصی را تحت تأثیر قرار دهد
• مشکلات چشمی و از دست دادن بینایی اگر بثورات در داخل یا اطراف چشم شما باشد
• دردی که مدت‌ها پس از شیوع بیماری ادامه می‌یابد، نورالژی پس از هرپس نامیده می‌شود. این بیماری از هر 5 نفر مبتلا به زونا، 1 نفر را تحت تأثیر قرار می‌دهد و در افراد مسن شایع‌تر است.
• باکتری‌هایی که بثورات شما را آلوده می‌کنند

عوارض نادر زونا عبارتند از:

• عفونت ریه
• کاهش شنوایی
• مرگ

آیا زونا مسری است؟

بله. شما می‌توانید ویروس واریسلا-زوستر را به افرادی که هرگز آبله مرغان نگرفته‌اند و واکسینه نشده‌اند، منتقل کنید.

تا زمانی که تمام زخم‌ها پوسته پوسته نشوند، بیماری مسری است. تا آن زمان، از تماس با زنان بارداری که ممکن است آبله مرغان نگرفته باشند یا واکسن آن را نزده باشند، افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند و نوزادان تازه متولد شده خودداری کنید.

واکسن زونا

مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) دو دوز از واکسن شینگریکس (Shingrix) یا همان واکسن زونا را برای پیشگیری از زونا و عوارض آن در بزرگسالان سالم ۵۰ سال به بالا توصیه می‌کند. همچنین برای افراد ۱۹ سال به بالا که سیستم ایمنی بدنشان، چه به دلیل بیماری و چه به دلیل درمان بیماری، ضعیف شده است، توصیه می‌شود.

می‌توانید واکسن شینگریکس را از داروخانه یا مطب پزشک خود دریافت کنید. واکسن در قسمت بالای بازوی شما تزریق می‌شود. اگر شما یک فرد بالغ سالم ۵۰ ساله یا بالاتر هستید، باید ۲ تا ۶ ماه پس از اولین واکسیناسیون خود، واکسن دوم را دریافت کنید. اگر جوان‌تر هستید و به دلیل ضعف سیستم ایمنی بدن خود به شینگریکس مبتلا می‌شوید، می‌توانید ۱ تا ۲ ماه پس از اولین واکسن، واکسن دوم را دریافت کنید.

شما باید شینگریکس را دریافت کنید، حتی اگر:

• قبلاً زونا داشته‌اید
• واکسن قبلی – به نام زوستاواکس – را دریافت کرده بود که دیگر در بازار موجود نیست
• واکسن آبله مرغان زده بود
• به یاد نمی‌آورم که آیا تا به حال آبله مرغان گرفته‌اید یا نه. اکثر افرادی که قبل از سال ۱۹۸۰ در ایالات متحده متولد شده‌اند، به آن مبتلا شده‌اند.

اگر شرایط زیر را دارید، نباید به شینگریکس مبتلا شوید:

• به هر یک از مواد موجود در واکسن یا به اولین دوز شینگریکس خود واکنش آلرژیک داشته‌اید
• زونا دارید – باید صبر کنید تا ویروس از بین برود
• باردار هستید

اگر به بیماری خفیفی مانند سرماخوردگی مبتلا هستید، می‌توانید واکسن شینگریکس را دریافت کنید. اما اگر بیماری جدی‌تری دارید، حتی اگر تب ندارید، باید صبر کنید.

آیا ممکن است بعد از دریافت واکسن به زونا مبتلا شوید؟

شما هنوز هم می‌توانید پس از دریافت Shingrix به زونا مبتلا شوید، اما احتمال آن بسیار کاهش می‌یابد. این واکسن در پیشگیری از زونا در بزرگسالان سالم ۵۰ تا ۶۹ ساله ۹۷٪ مؤثر است. برای بزرگسالان مسن‌تر، ۹۱٪ مؤثر است. اگر به زونا مبتلا شوید، این واکسن می‌تواند به جلوگیری از نورالژی پس از هرپس، درد طولانی‌مدتی که شایع‌ترین عارضه زونا است، کمک کند.

در میان افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، میزان اثربخشی ۶۱٪ تا ۹۱٪ است. میزان محافظت به مشکلات اساسی سلامتی شما بستگی دارد.

آیا شینگریکس عوارض جانبی دارد؟

این واکسن به سیستم ایمنی بدن شما کمک می‌کند تا در برابر ویروس زونا محافظت ایجاد کند. این واکسن بی‌خطر است، اما ممکن است به مدت ۲ تا ۳ روز عوارض جانبی داشته باشید که شما را از فعالیت‌های عادی‌تان باز دارد. این عوارض می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• خستگی
• سردرد
• درد عضلانی
• لرز
• تب
• ناراحتی معده و حالت تهوع

ممکن است بازوی شما به مدت یک یا دو روز درد داشته باشد. برخی افراد در محل ورود سوزن قرمزی و تورم دارند.

ممکن است بعد از دوز اول، دوز دوم یا هر دو عوارض جانبی داشته باشید. یک مسکن بدون نسخه مانند استامینوفن یا ایبوپروفن می‌تواند کمک کند.

این مورد نادر است، اما برخی افراد پس از دریافت واکسن زونا، به یک بیماری سیستم عصبی به نام سندرم گیلن باره مبتلا می‌شوند.

تشخیص زونا

پزشک شما می‌تواند با پرسیدن سابقه پزشکی و علائم شما و با انجام معاینه فیزیکی، زونا را تشخیص دهد. آنها همچنین می‌توانند نمونه کوچکی از مایع تاول‌های شما را آزمایش کنند.

درمان زونا

داروهای ضد ویروسی برای زونا

داروهای ضد ویروسی می‌توانند به شما در بهبودی سریع‌تر و کاهش خطر عوارض کمک کنند. اگر آنها را ظرف ۳ روز از شروع بثورات مصرف کنید ، بیشترین تأثیر را دارند ، بنابراین در اسرع وقت به پزشک مراجعه کنید. احتمالاً یکی از این سه دارو را برای مبارزه با ویروس دریافت خواهید کرد:

• آسیکلوویر (زوویراکس)
• فامسیکلوویر (فامویر)
• والاسیکلوویر (والترکس)

داروی زونا

درمان‌های درد زونا می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• داروهای ضد تشنج مانند گاباپنتین (نورونتین)
• لوسیون‌های دارویی
• داروهای بی‌حس‌کننده مانند لیدوکائین
• داروهای بدون نسخه مانند استامینوفن یا ایبوپروفن
• مسکن‌های تجویزی مانند کدئین
• داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای مانند آمیتریپتیلین
• چسب‌های موضعی حاوی کپسایسین، ماده شیمیایی موجود در فلفل کاین
• تزریق استروئید و بی‌حس‌کننده‌های موضعی

درمان‌های خانگی و بدون نسخه مانند کمپرس سرد، لوسیون کالامین و حمام بلغور جو دوسر می‌توانند به تسکین خارش ناشی از بثورات کمک کنند.

بیشتر افرادی که به زونا مبتلا می‌شوند، فقط یک بار به آن مبتلا می‌شوند. اما این بیماری می‌تواند دوباره عود کند، معمولاً در افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند.

چه مدت طول می‌کشد تا زونا از بین برود؟

بیشتر موارد زونا ۲ تا ۶ هفته طول می‌کشد.

پیشگیری از زونا

واکسن شینگریکس بهترین راه برای پیشگیری از زونا است.

اگر تا به حال آبله مرغان نگرفته‌اید یا واکسن آبله مرغان نزده‌اید، باید از افرادی که آبله مرغان یا زونا دارند، دوری کنید. قرار گرفتن در معرض این ویروس‌ها می‌تواند شما را به ویروس واریسلا-زوستر آلوده کند، چه از طریق تماس با مایع تاول‌ها و چه از طریق ذراتی که از تاول‌ها خارج می‌شوند. اگر به این ویروس مبتلا شوید، به زونا مبتلا نخواهید شد – به آبله مرغان مبتلا خواهید شد. اما این شما را در معرض خطر ابتلا به زونا در آینده قرار می‌دهد.

اگر به زونا یا آبله مرغان مبتلا شده‌اید، می‌توانید اقدامات زیر را برای جلوگیری از شیوع ویروس انجام دهید:

• بثورات را بپوشانید.
• از لمس کردن بثورات، به خصوص خاراندن آن، خودداری کنید.
• دست‌های خود را مرتباً حداقل به مدت ۲۰ ثانیه بشویید.
• از تماس با افرادی که ممکن است به ویژه آسیب‌پذیر باشند، از جمله زنان باردار، نوزادان و افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، خودداری کنید.

خلاصه مطلب

زونا و آبله مرغان توسط یک ویروس ایجاد می‌شوند. پس از ابتلا به آبله مرغان، ویروس می‌تواند در بدن شما زندگی کند و بعداً به صورت بثورات دردناک ظاهر شود. اگر بالای ۵۰ سال سن دارید، با بیماری‌ای که سیستم ایمنی بدن شما را تضعیف می‌کند، یا تحت استرس زیاد هستید، احتمال ابتلا به زونا بیشتر است. دوران قبل از یائسگی و یائسگی نیز خطر ابتلا را افزایش می‌دهد. اگر زونا دارید، داروهای ضد ویروسی می‌توانند دوره بیماری را کوتاه کنند. می‌توانید با دریافت دو دوز شینگریکس، واکسنی که در پیشگیری از زونا بسیار مؤثر است، از آن جلوگیری کنید. همچنین در صورت ابتلا به زونا، احتمال عوارض را کاهش می‌دهد.

سوالات متداول در مورد زونا

آیا زونا ناشی از استرس است؟

زونا توسط ویروسی ایجاد می‌شود، همان ویروسی که باعث آبله مرغان می‌شود. اما استرس یکی از عواملی است که می‌تواند باعث شیوع آن شود.

آیا اگر قبلاً زونا گرفته باشم، به واکسن زونا نیاز دارم؟

ابتلای قبلی به زونا مانع از ابتلای مجدد شما به آن نمی‌شود. واکسن بهترین راه برای پیشگیری از زونا است.

آیا درمان نکردن زونا اشکالی ندارد؟

بیشتر موارد زونا در عرض ۲ تا ۶ هفته بهبود می‌یابند. اما زونا می‌تواند عوارضی از جمله از دست دادن بینایی، التهاب مغز و حتی مرگ ایجاد کند. اگر زونا دارید، باید به پزشک مراجعه کنید. داروهای ضد ویروسی می‌توانند دوره شیوع بیماری را کوتاه کرده و به شما تسکین دهند.

نوشته زونا: هر آنچه که باید بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

هیپوگلیسمی شدید یا شوک انسولین، یک خطر جدی برای سلامتی هر فرد مبتلا به دیابت است. این حالت که به دلیل انسولین بیش از حد، واکنش انسولین نیز نامیده می‌شود، می‌تواند هر زمان که عدم تعادل بین انسولین موجود در سیستم بدن شما و میزان غذایی که می‌خورید یا میزان فعالیت بدنی شما وجود داشته باشد، رخ دهد. این حالت حتی می‌تواند در حالی که شما تمام تلاش خود را برای مدیریت دیابت خود انجام می‌دهید، اتفاق بیفتد.

علائم شوک انسولین ممکن است در ابتدا خفیف به نظر برسند، اما نباید نادیده گرفته شوند. اگر به سرعت درمان نشود، هیپوگلیسمی می‌تواند به یک بیماری بسیار جدی تبدیل شود که باعث غش کردن شما می‌شود و نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارد. شوک انسولین همچنین می‌تواند منجر به کما و مرگ شود.  مهم  است که نه تنها شما، بلکه خانواده و اطرافیانتان نیز علائم هیپوگلیسمی را تشخیص دهند و بدانند که در مورد آنها چه کاری باید انجام دهند. این می‌تواند جان شما را نجات دهد.

هیپوگلیسمی چیست؟

هیپوگلیسمی به سطح پایین قند خون اشاره دارد.  سلول‌های بدن شما از قند موجود در کربوهیدرات‌ها برای تولید انرژی استفاده می‌کنند. انسولین که به طور معمول در پانکراس ساخته می‌شود، برای ورود قند به سلول‌ها ضروری است. این هورمون به جلوگیری از بالا رفتن بیش از حد سطح قند خون کمک می‌کند.

حفظ سطح مناسب قند خون بسیار مهم است. سطوح خیلی بالا می‌تواند باعث کم‌آبی شدید بدن شود که می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد. با گذشت زمان، قند اضافی در بدن به اندام‌هایی مانند قلب ، چشم‌ها و سیستم عصبی آسیب جدی می‌رساند.

معمولاً تولید انسولین در بدن شما تنظیم می‌شود، به طوری که شما به طور طبیعی مقدار انسولین مورد نیاز برای کنترل سطح قند خون را دارید. اما اگر بدن شما انسولین خود را تولید نمی‌کند یا نمی‌تواند به طور مؤثر از انسولین تولید شده استفاده کند، باید انسولین را به عنوان دارو تزریق کنید یا داروی دیگری مصرف کنید که میزان انسولین تولید شده توسط بدن شما را افزایش دهد. بنابراین، اگر نیاز به مصرف انسولین دارید، مسئولیت تأمین مقدار انسولین مورد نیاز بر عهده شماست.

زمان مصرف انسولین یا داروی دیگر و میزان مصرف آن به زمان، نوع و مقدار غذایی که می‌خورید بستگی دارد. همچنین به میزان فعالیت بدنی شما نیز بستگی دارد، زیرا سلول‌های بدن شما هنگام فعالیت، قند بیشتری مصرف می‌کنند. هیپوگلیسمی واکنشی به انسولین بیش از حد در سیستم بدن شماست. انسولین سرعت کاهش سطح گلوکز خون را افزایش می‌دهد. سپس بدون غذا خوردن یا با سوزاندن سریع‌تر قند توسط بدن به دلیل فعالیت بدنی، سطح قند به طرز خطرناکی پایین می‌آید.

چه چیزی باعث هیپوگلیسمی می‌شود؟

چندین عامل می‌تواند باعث هیپوگلیسمی شود. اگر موارد زیر را داشته باشید، سطح قند خون شما می‌تواند پایین باشد:

• از نظر جسمی فعال‌تر از حد معمول شوید.
• یک وعده غذایی را از دست بدهید.
• زمان یا مقدار غذایی که معمولاً می‌خورید را تغییر دهید.
• انسولین یا داروی خود را با مقدار یا زمان متفاوتی نسبت به همیشه مصرف کنید.
• بدون غذا خوردن، بیش از حد الکل بنوشید.

آیا علائم هیپوگلیسمی یا علائم هشدار دهنده شوک انسولین وجود دارد؟

علائم هیپوگلیسمی را می‌توان به خفیف یا زودرس، متوسط ​​و شدید طبقه‌بندی کرد.

علائم خفیف هیپوگلیسمی

علائم خفیف شامل موارد زیر است:

• سرگیجه
• تحریک پذیری
• دمدمی مزاج بودن یا تغییرات ناگهانی در رفتار
• گرسنگی
• لرزش
• عرق کردن
• ضربان قلب سریع

علائم شدید افت قند خون

وقتی هیپوگلیسمی شدید می‌شود، علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• غش و بیهوشی
• تشنج
• کما
• گیجی
• سردرد
• هماهنگی ضعیف

علائم شبانه افت قند خون

هیپوگلیسمی همچنین می‌تواند در طول شب و هنگام خواب رخ دهد . علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• گریه کردن در خواب
• کابوس‌ها
• لباس خواب یا ملحفه مرطوب ناشی از تعریق
• بیدار شدن از خواب با خستگی، تحریک‌پذیری یا گیجی

اگر هرگونه علائم احتمالی هیپوگلیسمی خفیف را تجربه کردید، مهم است که  در صورت امکان قند خون خود را بررسی کنید تا مطمئن شوید که پایین نیست. در صورت پایین بودن قند خون، باید سریعاً آن را درمان کنید یا به اورژانس مراجعه کنید. با این حال، اگر علائمی را مشاهده کردید و به دلایلی نتوانستید سطح قند خون خود را بررسی کنید، باید خود را برای قند خون پایین درمان کنید یا به اورژانس مراجعه کنید. اگر علائم شدید است یا نمی‌توانید به خودتان کمک کنید، به دنبال مراقبت‌های پزشکی فوری باشید.

هیپوگلیسمی چگونه درمان می‌شود؟

اگر هیپوگلیسمی شما خفیف یا متوسط ​​​​است، بهترین راه برای افزایش سریع سطح قند خون، خوردن یا نوشیدن چیزی است که حاوی 15 تا 20 گرم گلوکز یا قند دیگر باشد. می‌توانید سه تا چهار قرص گلوکز یا یک سوم تا یک دوم تیوب گلوکز به شکل ژل مصرف کنید که می‌توانید از داروخانه خریداری کنید. یا می‌توانید نصف فنجان آب میوه ( آب پرتقال یا آب سیب) بنوشید.

میان وعده‌های دیگری که می‌توانید برای افزایش سطح قند خون خود استفاده کنید عبارتند از:

• نصف فنجان نوشابه معمولی (نه نوشابه رژیمی)
• ۱ فنجان شیر
• ۱ قاشق غذاخوری شکر
• ۱ قاشق غذاخوری عسل ، ملاس یا شربت ذرت
• ۱/۴ پیمانه کشمش
• ۲ حبه قند بزرگ یا ۶ حبه قند کوچک حل شده در آب

همچنین می‌توانید از پزشک یا متخصص تغذیه خود بخواهید که در مورد سایر میان وعده‌هایی که می‌توانند در صورت نیاز به افزایش سطح قند خون شما کمک کنند، توصیه‌هایی ارائه دهد.

بعد از اینکه یک میان وعده خوردید، ۱۵ دقیقه صبر کنید و دوباره سطح قند خون خود را بررسی کنید. اگر هنوز پایین است، یک میان وعده دیگر بخورید، سپس ۱۵ دقیقه صبر کنید و دوباره آن را بررسی کنید. این روند را تا زمانی که سطح قند خون شما در محدوده هدف طبیعی خود قرار گیرد، تکرار کنید. پس از آن، اگر بیش از یک ساعت به وعده غذایی معمول شما باقی مانده است، یک میان وعده کوچک دیگر مانند نصف ساندویچ، ۳۰ گرم پنیر با ۴ تا ۶ عدد کراکر یا ۱ قاشق غذاخوری کره بادام زمینی با ۴ تا ۶ عدد کراکر میل کنید.

اگر هوشیاری خود را از دست بدهید، به مراقبت پزشکی فوری نیاز خواهید داشت. مهم است که به اعضای خانواده و افرادی که با آنها کار می‌کنید در مورد شوک انسولین و اقدامات لازم در صورت وقوع آن آموزش دهید. در صورت عدم امکان، باید با اورژانس تماس بگیرید یا ترتیب انتقال شما به اورژانس را بدهید. اگر به بیمارستان مراجعه کنید، پزشکان ممکن است از طریق ورید (داخل وریدی) به شما قند تزریق کنند.

می‌توانید از پزشک خود بخواهید که یک کیت نجات گلوکاگون تجویز کند و سپس نحوه استفاده از آن را به دیگران آموزش دهد. گلوکاگون یک هورمون طبیعی است که به سرعت باعث افزایش سطح قند خون شما می‌شود. اگر بیهوش هستید، حتی قبل از رسیدن اورژانس، تزریق گلوکاگون می‌تواند از عوارض بیشتر جلوگیری کرده و به بهبودی شما کمک کند.

نوشته شوک انسولین و واکنش‌های انسولین اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

هایپرگلیسمی چیست؟

هایپرگلیسمی (که به آن قند خون بالا یا گلوکز خون بالا نیز گفته می‌شود) زمانی است که گلوکز (قند) زیادی در جریان خون شما وجود دارد، معمولاً به این دلیل که بدن شما آنطور که باید انسولین تولید یا استفاده نمی‌کند. انسولین هورمونی است که به متعادل کردن سطح قند خون شما کمک می‌کند.

کنترل قند خون در مرکز هر برنامه درمانی دیابت قرار دارد. هایپرگلیسمی یک نگرانی عمده است و می‌تواند افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ و نوع ۲ را تحت تأثیر قرار دهد. دو نوع اصلی وجود دارد:

• هایپرگلیسمی ناشتا. این قند خون برای افراد دیابتی است که پس از حداقل ۸ ساعت نخوردن و نیاشامیدن، بالاتر از ۱۳۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر (میلی‌گرم در دسی‌لیتر) باشد. اگر قند خون ناشتای شما ۱۰۰ تا ۱۲۵ میلی‌گرم در دسی‌لیتر باشد، به این معنی است که شما پیش‌دیابت دارید.
• هایپرگلیسمی بعد از غذا یا بعد از غذا . این قند خونی است که ۲ ساعت بعد از غذا خوردن بالاتر از ۱۸۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر است. افراد بدون دیابت به ندرت سطح قند خون بالای ۱۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر بعد از غذا دارند، مگر اینکه واقعاً زیاد باشد.

وقتی این اتفاق اغلب یا همیشه رخ می‌دهد، سطح بالای گلوکز می‌تواند به اعصاب، رگ‌های خونی و اندام‌های شما آسیب برساند. همچنین می‌تواند منجر به سایر بیماری‌های جدی شود. 

مهم است که قند خون بالا را فوراً درمان کنید تا از مشکلات بیشتر سلامتی جلوگیری شود.

هایپرگلیسمی در مقابل هیپوگلیسمی

این شرایط مربوط به قند خون هستند، اما بسیار متفاوتند. هایپرگلیسمی زمانی است که قند خون شما بیش از حد بالا می‌رود، در حالی که هیپوگلیسمی به این معنی است که سطح قند خون شما پایین‌تر از حد طبیعی است. 

چه چیزی باعث قند خون بالا می‌شود؟

همانطور که بدن شما غذایی را که می‌خورید تجزیه می‌کند، کربوهیدرات‌ها را به نوعی قند به نام گلوکز تبدیل می‌کند که به شما انرژی می‌دهد. گلوکز پس از غذا خوردن وارد جریان خون شما می‌شود، اما برای رسیدن به سلول‌های بدن و استفاده از آن به انسولین، هورمونی از لوزالمعده، نیاز دارد. وقتی قند خون شما بالا می‌رود، لوزالمعده شما انسولین آزاد می‌کند و گلوکز را به سلول‌ها می‌رساند. کبد و عضلات شما گلوکز اضافی را ذخیره می‌کنند که سطح قند خون شما را در حالت عادی نگه می‌دارد. دیابت این فرآیند را مختل می‌کند. در دیابت نوع 2، بدن شما در برابر انسولین مقاومت می‌کند یا به اندازه کافی آن را تولید نمی‌کند، بنابراین قند در خون شما باقی می‌ماند.

وقتی دیابت دارید، قند خون شما ممکن است در صورت موارد زیر افزایش یابد:

• انسولین یا داروی خوراکی کاهش دهنده قند خون خود را فراموش کنید یا از آن صرف نظر کنید
• مصرف بیش از حد کربوهیدرات نسبت به مقدار انسولینی که مصرف کرده‌اید، یا به طور کلی مصرف بیش از حد کربوهیدرات
• عفونت داشته باشید
• بیمار هستند
• تحت استرس هستند
• غیرفعال شدن یا ورزش نکردن کمتر از حد معمول
• در فعالیت‌های بدنی شدید شرکت کنید، به خصوص زمانی که سطح قند خون شما بالا و سطح انسولین شما پایین است.

مقاومت به انسولین

یکی از دلایل اصلی ابتلا به هایپرگلیسمی، مقاومت به انسولین است. همچنین این بیماری علت اصلی دیابت نوع ۲ است. مقاومت به انسولین زمانی اتفاق می‌افتد که سلول‌های ماهیچه، چربی و کبد شما به طور غیرطبیعی به انسولین واکنش نشان می‌دهند. در نتیجه، بدن شما برای متعادل کردن سطح قند خون به مقادیر بیشتری انسولین نیاز دارد. اگر بدن شما انسولین مورد نیاز خود را دریافت نکند، در نهایت به هایپرگلیسمی مبتلا خواهید شد. 

در اینجا چند دلیل وجود دارد که ممکن است مقاومت به انسولین داشته باشید:

• چاقی (به خصوص وزن اضافی در اطراف شکم و اندام‌های داخلی)
• کمبود ورزش
• خوردن غذاهای فرآوری شده، پرکربوهیدرات و چربی‌های اشباع شده
• داروهایی مانند کورتیکواستروئیدها و برخی داروهای فشار خون، HIV و درمان‌های سلامت روان

پدیده سپیده دم

یکی دیگر از دلایل احتمالی افزایش ناگهانی قند خون، پدیده‌ای است که به آن پدیده سپیده‌دم می‌گویند. این زمانی است که قند خون شما در صبح، معمولاً بین ساعت ۴ تا ۸ صبح، افزایش می‌یابد. محققان مطمئن نیستند که چه چیزی باعث پدیده سپیده‌دم می‌شود. اما آنها فکر می‌کنند وقتی بدن شما هورمون‌های خاصی (هورمون رشد، کورتیزول و سایر هورمون‌ها) را در طول شب آزاد می‌کند، مقاومت به انسولین را افزایش داده و قند خون شما را بالا می‌برد.

علل قند خون بالا در صبح عبارتند از:

• کمبود انسولین در شب قبل
• مصرف دوز نادرست داروی دیابت شب قبل
• مصرف کربوهیدرات قبل از خواب

هایپرگلیسمی در افراد بدون دیابت

افراد بدون دیابت نیز می‌توانند قند خون بالا داشته باشند. علل آن عبارتند از:

• سندرم کوشینگ. این بیماری نادر زمانی اتفاق می‌افتد که سطح هورمون کورتیزول شما برای مدت طولانی بالا بماند. یکی از علائم این بیماری قند خون بالا است. 
• بیماری‌های پانکراس. یکی از وظایف پانکراس شما تولید انسولین و گلوکاگون و انتقال این هورمون‌ها به جریان خون است. وقتی بیماری مانند پانکراتیت یا سرطان پانکراس این فرآیند را مختل می‌کند، می‌تواند باعث قند خون بالا شود.
• سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS). این بیماری ناشی از تولید بیش از حد هورمون‌های جنسی به نام آندروژن توسط تخمدان‌های شماست. کارشناسان مطمئن نیستند که چه چیزی باعث PCOS می‌شود، اما می‌دانند که بسیاری از افراد مبتلا به این بیماری، مقاومت به انسولین دارند. 

علائم قند خون بالا

علائم اولیه هیپرگلیسمی عبارتند از:

• تشنگی
• سردرد
• مشکل در تمرکز
• تاری دید
• تکرر ادرار
• خستگی (احساس ضعف و خستگی)
• کاهش وزن
• قند خون بیش از ۱۸۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر

قند خون بالای مداوم ممکن است باعث موارد زیر شود:

• عفونت‌های واژن و پوست
• بریدگی‌ها و زخم‌های دیر بهبود یابنده
• بینایی بدتر
• آسیب عصبی، که باعث دردناک، سرد یا بی‌حس شدن پاها می‌شود؛ ریزش مو در اندام‌های تحتانی؛ یا اختلال نعوظ
• مشکلات معده و روده مانند یبوست مزمن یا اسهال
• آسیب به چشم‌ها، رگ‌های خونی یا کلیه‌ها

کتواسیدوز مرتبط با دیابت (DKA)

اگر علائم هایپرگلیسمی بیش از حد جدی شود، ممکن است دچار یک مشکل سلامتی تهدیدکننده زندگی دیگر به نام کتواسیدوز مرتبط با دیابت (DKA) شوید. وقتی نمی‌توانید گلوکز را پردازش کنید، کبد شما مواد شیمیایی به نام کتون تولید می‌کند تا بدن شما از آن به عنوان سوخت استفاده کند. کمبود انسولین همراه با کتون‌های زیاد باعث اسیدی شدن خون شما می‌شود. 

کتواسیدوز دیابتی (DKA) معمولاً در افراد دیابتی که انسولین مصرف می‌کنند یا افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ که دیابت آنها تشخیص داده نشده است، رخ می‌دهد . علائم کتواسیدوز عبارتند از:

• احساس تهوع و استفراغ
• از دست دادن بیش از حد مایعات بدن (کم آبی بدن)
• درد معده
• نفس با بوی میوه
• مشکل در تنفس
• قلبت خیلی تند میزنه
• گیجی
• غش می‌کنید یا از حال می‌روید

کتواسیدوز دیابتی یک وضعیت اورژانسی است و می‌تواند باعث کما یا مرگ شود. در صورت مشاهده هرگونه علائم، فوراً به بیمارستان مراجعه کنید.

عوامل خطر هیپرگلیسمی

اگر موارد زیر را داشته باشید، احتمال ابتلا به هایپرگلیسمی در شما بیشتر است:

• انسولین یا سایر داروهای دیابت را به اندازه کافی مصرف نکنید
• انسولین را به روش صحیح تزریق نکنید یا از انسولین تاریخ گذشته استفاده کنید
• به برنامه غذایی دیابت خود پایبند نباشید
• فعال نمانید.
• بیمار هستید یا عفونت دارید
• داروهایی مانند استروئیدها یا داروهایی که سیستم ایمنی بدن شما را کنترل می‌کنند، مصرف کنید.
• آسیب دیده‌اید یا جراحی کرده‌اید
• استرس دارند

با پزشک خود در مورد اینکه آیا هنگام بیماری یا مواجهه با استرس باید داروی دیابت بیشتری نسبت به حالت عادی مصرف کنید یا خیر، صحبت کنید.

درمان قند خون بالا

اگر دیابت دارید و متوجه هر یک از علائم اولیه قند خون بالا شدید، قند خون خود را آزمایش کنید و با پزشک تماس بگیرید. آنها ممکن است نتایج چندین آزمایش را از شما بخواهند. آنها می‌توانند تغییرات زیر را توصیه کنند:

آب بیشتری بنوشید. آب به دفع قند اضافی از خون از طریق ادرار کمک می‌کند و از کم‌آبی بدن جلوگیری می‌کند.

بیشتر ورزش کنید. ورزش کردن می‌تواند به کاهش قند خون شما کمک کند. اما در شرایط خاص، می‌تواند قند خون را حتی بالاتر هم ببرد. از پزشک خود بپرسید که چه نوع ورزشی برای شما مناسب است.

احتیاط: اگر دیابت نوع ۱ دارید و قند خونتان بالاست، باید ادرار خود را از نظر وجود کتون بررسی کنید. وقتی کتون دارید، ورزش نکنید. اگر دیابت نوع ۲ دارید و قند خونتان بالاست، باید مطمئن شوید که هیچ کتونی در ادرارتان وجود ندارد و به خوبی آب می‌نوشید. در این صورت، پزشک ممکن است به شما اجازه دهد تا زمانی که احساس می‌کنید می‌توانید با احتیاط ورزش کنید.

عادات غذایی خود را تغییر دهید. ممکن است لازم باشد برای تغییر میزان و نوع غذاهایی که می‌خورید با یک متخصص تغذیه ملاقات کنید.

تغییر داروها. پزشک شما ممکن است میزان، زمان یا نوع داروهای دیابت مصرفی شما را تغییر دهد. بدون مشورت با او، تغییری ایجاد نکنید.

اگر دیابت نوع ۱ دارید و قند خون شما بیش از ۲۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر است، پزشک ممکن است از شما بخواهد ادرار یا خون خود را برای کتون آزمایش کنید .

اگر قند خون شما بالاتر از اهداف درمانی شما است، با پزشک خود تماس بگیرید.

پیشگیری از هایپرگلیسمی

اگر برای کنترل قند خون خود تلاش می‌کنید – برنامه غذایی، برنامه ورزشی و برنامه دارویی خود را دنبال می‌کنید – نباید نگران هایپرگلیسمی باشید. همچنین می‌توانید:

• رژیم غذایی خود را بشناسید – مقدار کل کربوهیدرات‌ها را در هر وعده غذایی و میان وعده بشمارید.
• قند خون خود را مرتباً آزمایش کنید.
• اگر مرتباً قند خون غیرطبیعی دارید، به پزشک خود اطلاع دهید.
• کارت شناسایی پزشکی همراه داشته باشید تا در مواقع اضطراری به دیگران اطلاع دهید که دیابت دارید.

عوارض قند خون بالا

زندگی با قند خون بالا می‌تواند به معنای مشکلات سلامتی دیگری باشد، برخی از آنها به این معنی است که شما فوراً به کمک نیاز دارید و برخی دیگر که ممکن است تا آخر عمر با آنها زندگی کنید. 

مشکلات سلامتی طولانی مدت
هایپرگلیسمی درمان نشده می‌تواند باعث ایجاد سایر مشکلات سلامتی طولانی مدت مانند موارد زیر شود:

• بیماری‌های قلب و عروق خونی (بیماری‌های قلبی عروقی)
• آسیب عصبی (نوروپاتی)
• آسیب کلیه (نفروپاتی دیابتی) یا نارسایی کلیه
• آسیب رگ‌های خونی در چشم شما (رتینوپاتی دیابتی)
• جریان خون ضعیف یا آسیب به اعصاب منتهی به پاها، که می‌تواند باعث عفونت‌های پوستی، زخم‌ها و از دست دادن پاها (قطع عضو) شود.
• مشکلات مربوط به استخوان‌ها و مفاصل شما
• عفونت‌های دندان‌ها و لثه‌های شما

مشکلات سلامتی اورژانسی
برخی از بیماری‌های ناشی از سطح بالای گلوکز خون نیاز به درمان فوری دارند:

• کتواسیدوز دیابتی. این زمانی است که کمبود انسولین، همراه با سطح بالای کتون‌ها، باعث اسیدی شدن خون شما می‌شود.
• حالت هایپرگلیسمی هایپراسمولار. وقتی بدن شما انسولین تولید می‌کند، اما به درستی کار نمی‌کند، ممکن است به این بیماری مبتلا شوید. در این صورت سطح گلوکز خون شما بدون کتواسیدوز به بیش از ۶۰۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر افزایش می‌یابد. حالت هیپرگلیسمی هیپراسمولار می‌تواند شما را به طور خطرناکی دچار کم‌آبی کند.

هر دو بیماری می‌توانند باعث شوند که شما به کما بروید و حتی در صورت عدم درمان منجر به مرگ شوند. 

خلاصه مطلب

کنترل قند خون در مدیریت دیابت بسیار مهم است زیرا قند خون بالا می‌تواند منجر به مشکلات سلامتی شود. قند خون خود را پیگیری کنید، انسولین یا سایر داروها را طبق تجویز پزشک مصرف کنید، رژیم غذایی متعادلی داشته باشید، آب کافی بنوشید و به طور منظم ورزش کنید تا قند خون بالا را مدیریت کنید. اگر علائم هایپرگلیسمی را مشاهده کردید، در مورد برنامه مدیریت دیابت خود با پزشک خود صحبت کنید.

سوالات متداول در مورد قند خون بالا

علائم هایپرگلیسمی چیست؟

علائم اولیه هیپرگلیسمی عبارتند از:

• احساس تشنگی
• سردرد
• مشکل در تمرکز
• تاری دید
• ادرار زیاد

آیا قند خون بالا به دیابت تبدیل می‌شود؟

اگر دچار هایپرگلیسمی هستید، این معمولاً به این معنی است که دیابت دارید. اگر با دیابت زندگی می‌کنید، ممکن است دوره‌های هایپرگلیسمی زیادی داشته باشید.

نوشته هایپرگلیسمی: چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

کتواسیدوز دیابتی (DKA) چیست؟

کتواسیدوز دیابتی، که با نام DKA نیز شناخته می‌شود، یک عارضه جدی دیابت است که زمانی اتفاق می‌افتد که بدن شما به اندازه کافی هورمونی به نام انسولین ندارد، که معمولاً با ورود قند خون به سلول‌های شما، انرژی ایجاد می‌کند. در عوض، بدن شما شروع به تجزیه چربی برای تولید انرژی می‌کند و باعث ایجاد کتون در خون شما می‌شود. اگر بدن شما به طور همزمان کتون زیادی تولید کند، این تجمع به بدن شما آسیب می‌رساند و خون شما را بیش از حد اسیدی می‌کند که به آن کتواسیدوز می‌گویند.

اگر به موقع کمک پزشکی دریافت نکنید، کتواسیدوز دیابتی می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد. علائم کتواسیدوز دیابتی اغلب به آرامی ایجاد می‌شوند، بنابراین شناخت علائم هشدار دهنده مهم است، زیرا معمولاً در صورت تشخیص زودهنگام می‌توان از آن پیشگیری و درمان کرد.

سطح قند خون کتواسیدوز

وقتی انسولین کافی ندارید، قندهایی که می‌خورید نمی‌توانند از خون شما خارج شده و وارد سلول‌هایتان شوند. این باعث می‌شود قند در خون شما تجمع یابد و باعث قند خون بالا شود. در طول کتواسیدوز دیابتی، قند خون شما بسیار بالا و سطح انسولین شما پایین خواهد بود.

اگر قند خون شما بالای ۲۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر است، باید هر ۴ تا ۶ ساعت کتون‌های خود را با استفاده از آزمایش کتون ادرار یا گلوکومتر (آزمایش کتون خون) بررسی کنید. کتواسیدوز معمولاً از ۲۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر شروع می‌شود. اگر سطح قند خون شما خارج از محدوده هدف است، با پزشک خود مشورت کنید.

اگر قند خون شما ۳۰۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا بیشتر است و پایین نمی‌آید یا اگر علائم کتواسیدوز دیابتی، از جمله استفراغ مکرر، خستگی یا مشکل در تنفس را دارید، به اورژانس مراجعه کنید.

 کتواسیدوز در مقابل کتوز

کتواسیدوز و کتوزیس شبیه به هم به نظر می‌رسند اما فرآیندهای متفاوتی هستند. 

به طور معمول، بدن شما از قند (گلوکز) برای انرژی استفاده می‌کند. در کتوز، شما کربوهیدرات زیادی (غذاهایی مانند نان، ماکارونی یا سایر نشاسته‌ها) نمی‌خورید، که معمولاً به سرعت به قند تبدیل می‌شوند، بنابراین بدن شما برای ایجاد انرژی شروع به سوزاندن چربی می‌کند. با تجزیه چربی، کتون‌ها در خون شما آزاد می‌شوند.

بدن شما کتون تولید می‌کند، اما نه آنقدر که خون شما را بیش از حد اسیدی کند، بنابراین کتوز خطرناک نیست. با کتوز، بدن شما انسولین کافی دارد و به درستی کار می‌کند.  

در کتواسیدوز دیابتی، کتون‌ها خیلی سریع تجمع می‌یابند و خون شما اسیدی می‌شود. کتواسیدوز دیابتی تهدید کننده زندگی است.

علائم کتواسیدوز دیابتی

علائم کتواسیدوز دیابتی می‌توانند به سرعت ظاهر شوند و حتی ممکن است اولین علامت هشدار دهنده ابتلا به دیابت باشند. اولین علائم کتواسیدوز دیابتی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• نیاز به دفع ادرار خیلی بیشتر از حد معمول
• مقدار بالای کتون
• تشنگی شدید
• سردرد شدید
• کم آبی بدن
• قند خون بالا (بیش از ۲۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر)

اگر کمک پزشکی دریافت نکنید، ممکن است علائم بیشتری از جمله موارد زیر را تجربه کنید:

• حالت تهوع یا استفراغ
• ضعف، درد یا سفتی عضلات
• خشکی دهان و خشکی پوست
• خستگی/احساس خستگی شدید
• گیجی (احساس گیجی یا هوشیاری کمتر از حد معمول)
• صورت برافروخته (صورتتان قرمزتر شده یا عرق کرده یا داغ است)
• سردرد
• نفسی که بوی شیرین یا میوه‌ای دارد
• درد در معده شما
• مشکلات تنفسی از جمله تنفس سریع، مشکل در نفس کشیدن یا تنگی نفس

کتواسیدوز دیابتی می‌تواند بسیار خطرناک و حتی تهدیدکننده زندگی باشد. در صورت وجود موارد زیر، باید فوراً به اورژانس مراجعه کنید:

• کتون‌های شما متوسط ​​یا بالا هستند و علائم کتواسیدوز دیابتی (DKA) دارید.
• شما بیش از یک علامت DKA دارید، حتی اگر هنوز کتون‌های خود را آزمایش نکرده‌اید
• قند خون شما ۳۰۰ یا بیشتر است و پایین نمی‌آید
• استفراغ می‌کنید و نمی‌توانید غذا یا آب را در معده خود نگه دارید، یا بیش از ۲ ساعت است که استفراغ می‌کنید
• نفس شما بوی شیرین یا میوه‌ای می‌دهد
• قند خون شما حتی با انجام درمان‌های خانگی معمول، بالاتر از محدوده هدف باقی می‌ماند.
• خیلی خسته ، گیج یا منگ هستید (احساس گیجی)
• حالت تهوع دارید یا شکمتان درد می‌کند
• نفس کشیدن سخته

اگر علائمی که در بالا توضیح داده شد را دارید، باید به اورژانس مراجعه کنید یا با ۱۱۵ تماس بگیرید، حتی اگر به شما گفته نشده باشد که دیابت دارید.

HHS در مقابل DKA

یکی دیگر از شرایطی که گاهی اوقات می‌تواند شبیه کتواسیدوز دیابتی به نظر برسد، وضعیت هایپرگلیسمی هایپراسمولار است که به آن HHS نیز گفته می‌شود. HHS و DKA علائم مشابهی دارند، از جمله احساس تشنگی شدید، نیاز به ادرار کردن بیش از حد معمول، خشکی دهان و احساس گیجی یا کاهش هوشیاری، ضعف یا حالت تهوع. HHS و DKA هر دو می‌توانند زمانی اتفاق بیفتند که قند خون شما خیلی بالا باشد. 

در سندرم هیپرتانسیون وابسته به انسولین (HHS)، قند خون بسیار بالا در طولانی مدت باعث کم آبی بدن (از دست دادن آب بدن) می‌شود و در نتیجه خون بیش از حد غلیظ می‌شود. این می‌تواند به مغز ، کلیه‌ها، قلب و سایر قسمت‌های بدن آسیب برساند. سندرم هیپرتانسیون وابسته به انسولین (HHS) بیشتر در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ رخ می‌دهد. علائم HHS که معمولاً در کتواسیدوز دیابتی (DKA) رخ نمی‌دهد شامل تاری دید یا از دست دادن ناگهانی توانایی بینایی، مشکل در حرکت دادن بدن، به خصوص فقط در یک طرف بدن، و دیدن چیزهایی است که معمولاً وجود ندارند (توهم).

یک تفاوت بزرگ این است که در HHS، بدن شما کتون زیادی تولید نمی‌کند. HHS همچنین نسبت به DKA زمان بیشتری برای ایجاد شدن نیاز دارد و قند خون شما معمولاً بالاتر (600 یا بالاتر) از DKA است. افرادی که به HHS مبتلا می‌شوند، احتمال بیشتری دارد که بر اثر آن بمیرند (حدود 10 یا 20 نفر از هر 100 نفر). از طرف دیگر، فقط حدود 1 تا 8 نفر از هر 100 نفری که به DKA مبتلا می‌شوند، بر اثر آن می‌میرند.

علل کتواسیدوز دیابتی

کتواسیدوز دیابتی معمولاً به این دلیل اتفاق می‌افتد که بدن شما انسولین کافی ندارد. سلول‌های شما نمی‌توانند از قند خون برای انرژی استفاده کنند، بنابراین در عوض از چربی برای سوخت استفاده می‌کنند. سوزاندن چربی اسیدهایی به نام کتون تولید می‌کند. اگر این روند برای مدتی ادامه یابد، می‌توانند در خون شما تجمع پیدا کنند. وجود کتون‌های زیاد می‌تواند تعادل شیمیایی خون شما را تغییر داده و کل سیستم بدن شما را مختل کند.

عوامل خاصی می‌توانند باعث افزایش قند خون و کاهش انسولین شوند که این امر احتمال چربی‌سوزی و تولید کتون را در بدن افزایش می‌دهد. این عوامل عبارتند از:

• فراموش کردن دوزهای انسولین و مدیریت نادرست دیابت.  اگر دوزهای انسولین یا سایر داروها را زیاد فراموش کنید، یا اگر پزشک دوز اشتباهی تجویز کرده باشد و غیره، قند خون شما ممکن است از هدفتان دورتر باشد. وقتی دیابت شما به خوبی مدیریت نشود، در معرض خطر بیشتری برای کتواسیدوز دیابتی هستید.
• زمان تشخیص دیابت.  افرادی که نمی‌دانند دیابتی هستند و افرادی که تازه متوجه شده‌اند دیابت دارند، بیشتر در معرض ابتلا به کتواسیدوز دیابتی هستند. این احتمالاً به این دلیل است که آنها تجربه کافی در مدیریت دیابت خود ندارند.دیابت .
• نحوه مصرف انسولین.  افرادی که به خودشان انسولین تزریق می‌کنند، بیشتر از افرادی که از پمپ انسولین استفاده می‌کنند، در معرض ابتلا به کتواسیدوز دیابتی (DKA) هستند. با این حال، اگر از پمپ انسولین استفاده می‌کنید و دچار گرفتگی یا اختلال در عملکرد آن شوید، در معرض خطر کتواسیدوز دیابتی هستید زیرا بدن شما تا زمانی که پمپ شما تعمیر نشود، مقدار انسولین مورد نیاز خود را دریافت نخواهد کرد.
• استفاده از انسولین تاریخ گذشته. اگر انسولین شما خراب یا تاریخ گذشته باشد، ممکن است آنطور که باید عمل نکند.

موارد دیگری که می‌توانند منجر به DKA شوند عبارتند از:

• بیمار بودن یا استرس داشتن. وقتی بیمار هستید یا تحت استرس زیادی قرار دارید، بدن شما هورمون‌های استرس بیشتری از جمله آدرنالین و کورتیزول تولید می‌کند. این هورمون‌ها می‌توانند مانع انسولین شوند و از ورود قند به داخل سلول‌های شما جلوگیری کنند. در صورت بیماری، با پزشک خود در مورد اینکه آیا به دوزهای بالاتر انسولین نیاز دارید یا خیر، صحبت کنید.
• عفونت‌ها. بیماری‌های شایعی که گاهی منجر به کتواسیدوز دیابتی می‌شوند، عفونت‌های دستگاه ادراری (که به آن عفونت ادراری یا عفونت مثانه نیز می‌گویند) و  ذات‌الریه هستند .
• آسیب به بدن.  آسیب دیدن یا نیاز به جراحی همچنین باعث می‌شود بدن شما هورمون‌های استرس ترشح کند که مانع انسولین می‌شوند و می‌توانند منجر به کتواسیدوز دیابتی شوند.
• حملات قلبی، سکته مغزی و لخته شدن خون.  این مشکلات در قلب، ریه‌ها و جریان خون شما همگی می‌توانند باعث کتواسیدوز دیابتی شوند.
• پانکراتیت (التهاب لوزالمعده).  این می‌تواند منجر به کتواسیدوز دیابتی (DKA) شود و همچنین می‌تواند از علائم آن باشد. بسیاری از افراد مبتلا به پانکراتیت درد معده شدیدی دارند.
• بارداری. بارداری نحوه پردازش قندها و سایر مواد مغذی در بدن را تغییر می‌دهد. افراد بارداری که دیابت دارند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به کتواسیدوز دیابتی هستند.
• الکل، مواد مخدر و برخی داروها.  نوشیدن الکل و مصرف مواد مخدر مانند کوکائین می‌تواند شما را در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به کتواسیدوز دیابتی قرار دهد. برخی داروها مانند کورتیکواستروئیدها، قرص‌های آب (ادرارآورها) و داروهایی که برای درمان بیماری‌های جدی سلامت روان استفاده می‌شوند نیز می‌توانند منجر به کتواسیدوز دیابتی شوند. هر زمان که پزشک یا ارائه دهنده خدمات درمانی شما داروی جدیدی برای شما تجویز می‌کند، مطمئن شوید که دیابت دارید. اگر شما یا سایر افراد در زندگی‌تان نگران مصرف الکل یا مواد مخدر هستید، با پزشک یا متخصص سلامت روان خود صحبت کنید.

عوامل خطر کتواسیدوز دیابتی (DKA)

هر کسی که دیابت دارد می‌تواند به کتواسیدوز دیابتی مبتلا شود. برخی افراد تنها پس از ابتلا به کتواسیدوز دیابتی متوجه ابتلای خود به دیابت می‌شوند. با این حال، موارد خاصی احتمال ابتلای شما را نسبت به سایر افراد دیابتی به کتواسیدوز دیابتی بیشتر می‌کند. این عوامل خطر عبارتند از:

• نوع دیابت. افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ بیشتر در معرض ابتلا به کتواسیدوز دیابتی (DKA) هستند و این بیماری اغلب جدی‌تر از افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ است.  دیابت نوع ۱ به این معنی است که بدن شما انسولین تولید نمی‌کند یا مقدار بسیار کمی تولید می‌کند. افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ اگر انسولینی که تولید می‌کنند برای جلوگیری از تولید کتون در بدنشان کافی نباشد، همچنان می‌توانند به کتواسیدوز دیابتی مبتلا شوند.
• سن.  احتمال ابتلا به عوارض دیابت، از جمله کتواسیدوز دیابتی، در بزرگسالان مسن بیشتر است و این بیماری می‌تواند حتی جدی‌تر از افراد جوان‌تر باشد. در میان کودکان مبتلا به دیابت، کودکان زیر ۵ سال بیشتر در معرض ابتلا به آن هستند. کودکانی که در بدو تولد دختر هستند، بیشتر در حوالی سن بلوغ به آن مبتلا می‌شوند. 
• دسترسی به انسولین. در ایالات متحده، حدود ۱ نفر از هر ۵ نفر مبتلا به دیابت که به انسولین نیاز دارند، به دفعاتی که پزشکشان توصیه می‌کند انسولین مصرف نمی‌کنند، دوزهای کمتری از آنچه نیاز دارند مصرف می‌کنند، یا به دلیل هزینه بالای انسولین، آن را بدون انسولین مصرف نمی‌کنند. اگر توانایی مالی مصرف انسولین به اندازه مورد نیاز خود را ندارید، خطر ابتلا به کتواسیدوز دیابتی در شما بیشتر است. با پزشک خود در مورد برنامه‌هایی برای کمک به افراد در تأمین هزینه انسولین صحبت کنید.
• نخوردن وعده‌های غذایی. نخوردن منظم غذا می‌تواند باعث شود بدن شما شروع به تولید بیش از حد کتون کند.
• سابقه خانوادگی دیابت یا بیماری‌های خودایمنی. این می‌تواند شما را در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع ۱ قرار دهد. دیابت نوع ۱ تشخیص داده نشده می‌تواند منجر به کتواسیدوز دیابتی شود.

تشخیص کتواسیدوز دیابتی

پزشک شما با انجام معاینه فیزیکی و پرسیدن علائم، تجربیات و سابقه پزشکی شما،  تشخیص می‌دهد که آیا شما کتواسیدوز دیابتی دارید یا خیر . آنها قند خون، کتون‌های موجود در ادرار و/یا خون، و pH خون و سطح بی‌کربنات شما را بررسی می‌کنند.

پزشک شما همچنین ممکن است آزمایش‌هایی برای تشخیص کتواسیدوز دیابتی یا بررسی چگونگی تأثیر آن بر شما انجام دهد. این آزمایش‌ها عبارتند از:

• پنل متابولیک پایه. آزمایش خون، عملکرد کلیه‌ها، کبد و پانکراس شما را بررسی می‌کند. این آزمایش‌ها سطح مواد شیمیایی مختلف در خون شما مانند نمک، الکترولیت‌ها و پتاسیم را بررسی می‌کنند .
• pH خون.  pH معیاری برای سنجش میزان اسیدی بودن محیط است. از آنجا که کتون‌ها می‌توانند خون شما را بیش از حد اسیدی کنند، پزشکان برای بررسی سطح pH خون، از شما نمونه خون می‌گیرند. سطح pH خون زیر ۷.۳ بیش از حد اسیدی است.
• آزمایش قند خون (A1C) . این آزمایش خون، وضعیت قند خون شما را در چند ماه گذشته و میزان کنترل کلی دیابت شما را بررسی می‌کند. همچنین می‌توانید سطح قند خود را در خانه با نوار آزمایش ادرار بررسی کنید.
• آزمایش ادرار (آنالیز ادرار).  بررسی نمونه ادرار به پزشک کمک می‌کند تا کتون‌ها، قند و سایر مواد مغذی شما را اندازه‌گیری کند. آنها همچنین ممکن است میزان ادرار شما را اندازه‌گیری کنند (تا مطمئن شوند که دچار کم‌آبی بدن نشده‌اید) و عفونت‌ها را آزمایش کنند.

سایر آزمایش‌های تشخیصی برای DKA شامل موارد زیر است:

• آزمایش کتون
• گاز خون شریانی
• فشار خون
• اسمولالیته

پزشک شما ممکن است برای رد سایر مشکلات یا کسب اطلاعات بیشتر در مورد چگونگی تأثیر کتواسیدوز دیابتی بر شما، عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه، سی‌تی اسکن یا ام‌آر‌آی تجویز کند. همچنین ممکن است آزمایش‌هایی برای قلب شما (الکتروکاردیوگرام یا نوار قلب) توصیه کند تا نحوه عملکرد آن را بررسی کند.

آزمایش کتون‌ها

شما می‌توانید با نمونه ادرار، کتون‌های خود را در خانه بررسی کنید. می‌توانید کیت‌های آزمایش ادرار را بدون نسخه پزشک خریداری کنید. برخی از دستگاه‌های اندازه‌گیری قند خون همچنین می‌توانند با گرفتن نمونه خون از انگشت، کتون‌های موجود در نمونه خون را آزمایش کنند. در صورت داشتن هرگونه سوال، از پزشک خود بخواهید که نحوه انجام آزمایش کتون در خانه را به شما نشان دهد.

اگر دیابت دارید، پیروی از توصیه‌های پزشک در مورد زمان آزمایش کتون بسیار مهم است. به طور کلی، در این شرایط باید کتون‌ها را آزمایش کنید:

• اگر قند خون شما ۲۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا بیشتر است، باید ۳۰ دقیقه پس از اولین اندازه‌گیری قند خون و کتون، دوباره قند خون و کتون خود را آزمایش کنید.
• اگر بیمار هستید، هر ۴ تا ۶ ساعت کتون‌های خود را بررسی کنید.
• اگر علائم DKA دارید

درمان کتواسیدوز دیابتی

اگر علائم DKA را دارید، باید فوراً با پزشک خود تماس بگیرید یا به اورژانس مراجعه کنید. این امر به ویژه در صورت وجود عوامل خطر خاص بسیار مهم است.

اگر کتواسیدوز دیابتی درمان نشود، ممکن است از حال بروید، به کما بروید و احتمالاً بمیرید. برای درمان کتواسیدوز دیابتی باید به بیمارستان مراجعه کنید. در آنجا، درمان‌های اورژانسی مانند موارد زیر را دریافت خواهید کرد:

• انسولین از طریق تزریق داخل وریدی برای کاهش کتون‌ها
• مایعات برای هیدراته کردن بدن و بازگرداندن تعادل شیمیایی خون
• جایگزینی الکترولیت از طریق تزریق داخل وریدی برای جایگزینی مواد معدنی کلیدی مانند سدیم، پتاسیم و کلرید برای حفظ عملکرد صحیح قلب، عضلات و اعصاب
• آنتی‌بیوتیک‌ها، در صورت وجود هرگونه عفونت
• ارزیابی بیشتر قلب، اگر پزشک مشکوک باشد که شما در معرض خطر حمله قلبی هستید

عوارض کتواسیدوز دیابتی

اگر درمان‌های اورژانسی مانند جایگزینی الکترولیت و انسولین انجام نشود، عوارض کتواسیدوز دیابتی (DKA) محتمل است. این عوارض عبارتند از:

• قند خون پایین یا هیپوگلیسمی
• پتاسیم پایین یا هیپوکالمی
• تورم مغز (ادم مغزی) اگر سطح قند خون شما خیلی سریع تنظیم شود
• از دست دادن هوشیاری
• مرگ

پیشگیری از کتواسیدوز دیابتی

پزشک شما ممکن است دوز انسولین یا نوع انسولین مورد استفاده شما را تغییر دهد تا از بروز مجدد کتواسیدوز دیابتی (DKA) جلوگیری کند.

کنترل خوب قند خون به شما کمک می‌کند تا در آینده از کتواسیدوز جلوگیری کنید. مطمئن شوید که دیابت خود را از طریق رژیم غذایی، ورزش، داروها و مراقبت از خود مدیریت می‌کنید.

برای جلوگیری از DKA، این مراحل را دنبال کنید:

• مقدار زیادی آب یا نوشیدنی‌های بدون قند و غیرالکلی بنوشید.
• داروهای خود را طبق دستورالعمل مصرف کنید.
• برنامه غذایی خود را به دقت دنبال کنید.
• برنامه ورزشی خود را به طور مداوم دنبال کنید.
• قند خون خود را مرتباً آزمایش کنید.
• انسولین تاریخ گذشته را بررسی کنید.
• اگر انسولین شما لخته دارد، از آن استفاده نکنید. انسولین باید شفاف یا به طور یکنواخت کدر با رگه‌های کوچک باشد.
• اگر از پمپ انسولین استفاده می‌کنید، به دقت به دنبال نشت انسولین باشید و اتصالات لوله را از نظر وجود حباب هوا بررسی کنید.
• اگر سطح قند خون شما اغلب خارج از محدوده هدف است، با پزشک خود مشورت کنید.
• دوز انسولین خود را با کمک پزشک یا مربی دیابت خود مدیریت کنید. بر اساس سطح قند خون، رژیم غذایی، میزان فعالیت یا در طول هر بیماری، تنظیمات لازم را انجام دهید.
• یک برنامه اضطراری برای DKA ایجاد کنید. اگر سطح قند خون شما خیلی بالا است یا ادرار شما کتون زیادی دارد، برای رفتن به بیمارستان برنامه ریزی کنید.

خلاصه مطلب

کتواسیدوز دیابتی (DKA) یک عارضه جدی دیابت است که می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد. در DKA، بدن شما انسولین کافی برای پردازش قند ندارد، بنابراین به جای آن شروع به سوزاندن چربی‌ها می‌کند. این امر باعث ایجاد کتون‌هایی می‌شود که می‌توانند در صورت عدم دریافت کمک پزشکی به موقع، تجمع یافته و سیستم بدن شما را مسموم کنند. می‌توانید با نگه داشتن قند خون خود در محدوده هدف، از DKA جلوگیری کنید. در صورت بروز هرگونه علائم DKA مانند تشنگی شدید، نیاز به ادرار زیاد، بوی میوه در نفس یا احساس گیجی یا ضعف، فوراً به پزشک یا اورژانس مراجعه کنید.

سوالات متداول در مورد کتواسیدوز دیابتی

• بهبودی از کتواسیدوز دیابتی چقدر طول می‌کشد؟ هدف از درمان کتواسیدوز دیابتی، بازگرداندن تعادل خون و کاهش قند خون است. به این ترتیب، بدن شما دیگر کتون تولید نمی‌کند. این روند معمولاً حدود ۲۴ ساعت طول می‌کشد، اما اگر کتواسیدوز دیابتی شما شدید باشد یا به موقع درمان نشود، ممکن است بیشتر طول بکشد. معمولاً می‌توانید حدود یک روز پس از اینکه قند خونتان به ۲۰۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر یا کمتر رسید و pH خونتان بالای ۷.۳ شد، از بیمارستان مرخص شوید.
• وقتی یک فرد دیابتی دچار کتواسیدوز می‌شود، چه اتفاقی می‌افتد؟ وقتی فرد مبتلا به دیابت دچار کتواسیدوز می‌شود، به این معنی است که کتون‌های زیادی در خونش تجمع یافته‌اند. کتون‌ها زمانی ساخته می‌شوند که بدن شما شروع به سوزاندن چربی می‌کند، زیرا فکر می‌کند سلول‌های شما به سوخت نیاز دارند. این اتفاق زمانی می‌افتد که قند خون شما بالا است اما انسولین کافی برای کمک به ورود قند به سلول‌های شما و “تغذیه” آنها ندارید.

 کتواسیدوز دیابتی قابل درمان است و می‌توانید از آن بهبود یابید، به خصوص اگر فوراً کمک پزشکی دریافت کنید.

نوشته کتواسیدوز دیابتی: آیا من به آن مبتلا هستم؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

دانستن علائم سکته مغزی اولین قدم در پیشگیری از سکته مغزی است. سکته مغزی که گاهی اوقات “حمله مغزی” نامیده می‌شود، زمانی رخ می‌دهد که جریان خون به ناحیه‌ای از مغز قطع شود. سلول‌های مغز که از اکسیژن و گلوکز مورد نیاز برای زنده ماندن محروم شده‌اند، می‌میرند. اگر سکته مغزی زود تشخیص داده نشود، می‌تواند منجر به آسیب دائمی مغز یا مرگ شود.

به گزارش دبیر انجمن سکته مغزی ایران، سکته مغزی دومین عامل مرگ‌ومیر در کشور است. این بیماری که سالانه جان هزاران نفر را می‌گیرد، به‌طور میانگین ۲۶ هزار نفر در ایران دچار ناتوانی‌های برگشت‌ناپذیر ناشی از سکته مغزی می‌شوند (منبع: MediSina).

چه چیزی باعث سکته مغزی می‌شود؟

دو نوع سکته مغزی وجود دارد.

سکته مغزی ایسکمیک شبیه حمله قلبی است، با این تفاوت که در رگ‌های خونی مغز رخ می‌دهد. لخته‌ها می‌توانند در رگ‌های خونی مغز، رگ‌های خونی منتهی به مغز یا حتی در رگ‌های خونی سایر نقاط بدن تشکیل شوند و سپس به مغز منتقل شوند. این لخته‌ها جریان خون به سلول‌های مغز را مسدود می‌کنند. 

سکته مغزی ایسکمیک همچنین می‌تواند زمانی اتفاق بیفتد که پلاک بیش از حد (رسوبات چربی و کلسترول) رگ‌های خونی مغز را مسدود کند. فیبریلاسیون دهلیزی (Afib) یک ریتم نامنظم قلب است که باعث تشکیل لخته در قلب می‌شود. این لخته‌ها می‌توانند شل شوند و به مغز منتقل شوند. سکته‌های مغزی ایسکمیک به طور نادر به دلیل اختلال لخته شدن خون که افراد یا با آن متولد می‌شوند یا به آن مبتلا می‌شوند، رخ می‌دهند. تقریباً ۹۰٪ از کل سکته‌های مغزی ایسکمیک هستند.

سکته مغزی هموراژیک (هه-مور-راج-یک) زمانی رخ می‌دهد که یک رگ خونی در مغز پاره یا ترکیده شود. نتیجه آن نفوذ خون به بافت مغز و آسیب به سلول‌های مغزی است. شایع‌ترین علل سکته مغزی هموراژیک فشار خون بالا و آنوریسم مغزی است. آنوریسم، ضعف یا نازکی دیواره رگ خونی است. تومور یا سرطان مغزی که در قسمت دیگری از بدن شروع می‌شود و به مغز گسترش می‌یابد، یکی دیگر از علل سکته مغزی هموراژیک است.

علائم سکته مغزی

شایع‌ترین علائم سکته مغزی عبارتند از:

• ضعف یا بی‌حسی صورت، بازو یا پا در یک طرف بدن
• از دست دادن بینایی یا کم شدن دید (مانند افتادن پرده) در یک یا هر دو چشم
• از دست دادن قدرت تکلم، مشکل در صحبت کردن یا فهمیدن حرف‌های دیگران
• سردرد ناگهانی و شدید بدون علت مشخص
• از دست دادن تعادل یا راه رفتن ناپایدار، معمولاً همراه با علامت دیگری
• از دست دادن ناگهانی جزئی یا کامل هر یک از حواس (بینایی، شنوایی، چشایی، لامسه، بویایی)
• تهوع و استفراغ
• گیجی یا آشفتگی
• تشنج
• از دست دادن حافظه (فراموشی)
• غش کردن یا بیهوش شدن

علائم سکته مغزی خفیف

سکته مغزی خفیف انسداد موقت جریان خون به مغز است. نام دیگر آن حمله ایسکمیک گذرا یا TIA است. سکته مغزی خفیف همان علائم سکته مغزی ذکر شده در بالا را ایجاد می‌کند، اما فقط چند دقیقه طول می‌کشد. 

اگر علائم سکته مغزی را تجربه کردم چه باید بکنم؟

برای آشنایی با علائم و نشانه‌های سکته مغزی و دریافت سریع کمک، با مخفف BEFAST آشنا شوید:

• B برای تعادل است – از دست دادن ناگهانی تعادل
• E برای  چشم‌ها – از دست دادن بینایی در یک یا هر دو چشم
• F مخفف  صورت است – لبخند ناهموار یا ضعف در صورت 
• A به معنی بازو است – ضعف در یک بازو
• S برای گفتار است  – کلمات نامفهوم تلفظ می‌شوند
• T به معنی  زمان است – اگر شما یا شخص دیگری علائمی مانند این را دارید، فوراً با 115 تماس بگیرید

سکته مغزی یک اورژانس پزشکی است. درمان فوری می‌تواند جان شما را نجات دهد یا شانس بهبودی کامل شما را افزایش دهد.

سکته مغزی چگونه درمان می‌شود؟

درمان سکته مغزی داروهایی هستند که لخته‌های خون را حل می‌کنند و از تشکیل لخته‌های جدید جلوگیری می‌کنند. یک داروی اورژانسی به نام فعال‌کننده پلاسمینوژن بافتی (tPA) لخته‌هایی را که جریان خون به مغز را مسدود می‌کنند، حل می‌کند. برای اینکه tPA مؤثر باشد، باید ظرف ۳ ساعت پس از شروع علائم سکته مغزی آن را دریافت کنید. 

داروهای ضد انعقاد و ضد پلاکت از چسبیدن سلول‌های خونی و پلاکت‌ها به یکدیگر و تشکیل لخته جلوگیری می‌کنند. پزشک شما می‌تواند این داروها را برای کاهش خطر سکته مغزی تجویز کند.

این روش‌ها شریان مسدود شده را باز کرده و جریان خون به مغز را بهبود می‌بخشند:

ترومبکتومی. یک لوله نازک به نام کاتتر از طریق شریانی در بالای ران شما به گردن یا مغز شما منتقل می‌شود. سپس وسیله‌ای به نام استنت بازیاب، لخته را به دام انداخته و آن را خارج می‌کند و جریان خون را بازیابی می‌کند.  

آنژیوپلاستی و استنت‌گذاری.  جراح یک کاتتر را به داخل شریان آسیب‌دیده وارد می‌کند. سپس یک بالن کوچک یا یک لوله توری کوچک به نام استنت وارد شریان می‌شود تا آن را باز نگه دارد.

اندآرترکتومی کاروتید.  شریان‌های کاروتید، رگ‌های خونی در گردن شما هستند که خون را به مغز شما می‌رسانند. این روش پلاک چسبنده‌ای را که جریان خون را از طریق شریان کاروتید مسدود می‌کند، از بین می‌برد.

پیشگیری از سکته مغزی

تا ۸۰٪ از کل سکته‌های مغزی قابل پیشگیری هستند. شما می‌توانید بسیاری از عوامل خطر را قبل از اینکه مشکلی ایجاد کنند، کنترل کنید.

عوامل خطر قابل کنترل سکته مغزی:

• فشار خون بالا
• فیبریلاسیون دهلیزی
• دیابت کنترل نشده
• کلسترول بالا
• سیگار کشیدن
• مصرف بیش از حد الکل
• رژیم غذایی سرشار از چربی اشباع، چربی ترانس و کلسترول
• چاقی
• بیماری عروق کاروتید یا کرونری
• درمان با استروژن خوراکی، شامل درمان جایگزینی هورمون (HRT) و قرص‌های ضدبارداری

چه تغییرات ساده‌ای می‌توانید ایجاد کنید تا احتمال ابتلا به سکته مغزی را کاهش دهید؟

عوامل خطر غیرقابل کنترل سکته مغزی:

• سن (بالای ۶۵ سال)
• جنسیت (مردان بیشتر دچار سکته مغزی می‌شوند، اما زنان سکته‌های مغزی مرگبارتری دارند)
• نژاد (آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار بیشتر در معرض خطر هستند)
• سابقه خانوادگی سکته مغزی
• سابقه سردردهای میگرنی

عفونت کووید-۱۹ ممکن است خطر سکته مغزی را در برخی افراد افزایش دهد. پاسخ سیستم ایمنی به ویروس باعث التهاب می‌شود که ممکن است به رشد پلاک‌ها و تجزیه آنها به لخته کمک کند. 

گاهی اوقات، افراد قبل از سکته مغزی علائم هشدار دهنده‌ای را تجربه می‌کنند. برخی دیگر هیچ علامتی ندارند که آنها را از سکته مغزی آگاه کند، یا علائم آنها آنقدر خفیف است که قابل توجه نیست.

معاینات منظم برای تشخیص مشکلات قبل از جدی شدن آنها مهم است. هرگونه علائم سکته مغزی یا عوامل خطر را به پزشک خود گزارش دهید. پزشک شما می‌تواند خطر سکته مغزی را در شما ارزیابی کرده و به شما در کنترل عوامل خطر کمک کند.

تغییر سبک زندگی برای کمک به کاهش خطر سکته مغزی

بسیاری از سکته‌های مغزی با عادات سالم مانند موارد زیر قابل پیشگیری هستند:

• انجام ورزش‌های هوازی با شدت متوسط ​​تا زیاد مانند پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری
• داشتن رژیم غذایی سرشار از سبزیجات، میوه‌ها، غلات کامل، لبنیات کم‌چرب و ماهی و کاهش مصرف چربی اشباع، چربی ترانس، قند و نمک
• حفظ وزن در محدوده سالم
• سیگار نکشیدن یا استفاده از ویپ و اجتناب از دود سیگار دیگران
• محدود کردن مصرف الکل به حداکثر دو نوشیدنی در روز برای مردان و یک نوشیدنی در روز برای زنان
• مراجعه منظم به پزشک برای معاینات و بررسی فشار خون
• کنترل عوامل خطر سکته مغزی مانند کلسترول بالا، دیابت، فیبریلاسیون دهلیزی (فیب) و فشار خون بالا با تغییرات سبک زندگی یا دارو
• خواب شبانه ۷ تا ۹ ساعت
• کاهش استرس با تکنیک‌های آرامش‌بخش مانند تنفس عمیق، مدیتیشن یا یوگا

خلاصه مطلب

سکته مغزی انسداد جریان خون به مغز است. اگر به سرعت درمان نشود، می‌تواند باعث آسیب دائمی مغز یا مرگ شود. علائم سکته مغزی مانند ضعف ناگهانی، از دست دادن بینایی و مشکل در صحبت کردن را بیاموزید. پزشکان سکته مغزی را با داروهایی برای از بین بردن لخته‌ها و روش‌هایی برای رفع انسداد درمان می‌کنند. شما می‌توانید با دانستن عوامل خطر و همکاری با پزشک خود برای کنترل آنها، از سکته مغزی جلوگیری کنید.

سوالات متداول سکته مغزی

تفاوت بین حمله قلبی و سکته مغزی چیست؟

هم حمله قلبی و هم سکته مغزی زمانی اتفاق می‌افتند که یک تکه پلاک، جریان خون را در یک شریان مسدود کند. در حمله قلبی، انسداد مانع از جریان خون به بخشی از عضله قلب می‌شود. سکته مغزی زمانی اتفاق می‌افتد که انسدادی در جریان خون به مغز وجود داشته باشد.  

علائم هشدار دهنده اولیه بیماری قلبی چیست؟

گاهی اوقات بیماری قلبی علائمی ایجاد نمی‌کند و تا زمانی که حمله قلبی، سکته مغزی یا نارسایی قلبی رخ ندهد، تشخیص داده نمی‌شود. علائمی که ممکن است نشان دهنده بیماری قلبی باشد عبارتند از: 

• درد، گرفتگی یا فشار قفسه سینه
• تنگی نفس
• درد در گردن، فک، بالای شکم یا کمر
• بی‌حسی یا ضعف در بازوها یا پاها

آیا سکته مغزی قابل درمان است؟

بهبودی پس از سکته مغزی امکان‌پذیر است. مدت زمان لازم برای این امر و میزان بازگشت عملکرد برای هر فرد متفاوت است. برخی افراد بهبودی کامل پیدا می‌کنند، اما این روند می‌تواند ماه‌ها طول بکشد.

سکته مغزی چه احساسی دارد؟

سکته مغزی مانند ضعف یا بی‌حسی ناگهانی در بازوها، پاها یا صورت احساس می‌شود. برخی افراد سردرد شدید دارند. گفتار و بینایی شما نیز می‌تواند تحت تأثیر قرار گیرد.

نوشته سکته مغزی چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.