توجئو یک داروی انسولین تزریقی برای درمان دیابت (نوع ۱ یا نوع ۲) در افراد ۶ سال و بالاتر است. این یک نوع انسولین طولانی اثر است که به آن اجازه می‌دهد مدت طولانی در بدن بماند و به کنترل قند خون کمک کند. این انسولین به عنوان یک انسولین غلیظ طبقه‌بندی می‌شود، به این معنی که در هر میلی‌لیتر (میلی‌لیتر) نسبت به انسولین استاندارد، واحدهای انسولین بیشتری دارد. 

توجئو چگونه برای دیابت عمل می‌کند؟

ماده‌ی مؤثر موجود در توجئو، انسولین گلارژین است. این دارو با تنظیم تجزیه‌ی قند خون از دو طریق عمل می‌کند. اول، باعث افزایش جذب قند خون توسط عضلات اسکلتی و سلول‌های چربی می‌شود. دوم، به توقف تولید قند در کبد کمک می‌کند. انسولین را می‌توان به عنوان کلیدی در نظر گرفت که قفل سلول‌های شما را باز می‌کند تا قند از خون به سلول‌ها منتقل شود. 

چگونه توجئو را مصرف کنم؟

دوز توجئو که برای شما تجویز می‌شود، مخصوص شما و دیابت شما خواهد بود. می‌توان آن را زیر پوست ران، شکم یا ناحیه بیرونی بازو تزریق کرد. این دارو یک بار در روز و هر روز در یک ساعت مشخص تزریق می‌شود. 

توجئو به صورت یک قلم انسولین از پیش پر شده عرضه می‌شود. پزشک شما قبل از اولین استفاده، نحوه تزریق دارو را به شما نشان خواهد داد. نسخه شما باید شامل «دستورالعمل استفاده» باشد که نحوه آماده‌سازی و تجویز دوز را توضیح می‌دهد. همچنین یک ویدیو در وب‌سایت شرکت داروسازی موجود است: قلم توجئو مکس سولواستار چیست؟ | توجئو (انسولین گلارژین) تزریقی ۳۰۰ واحد در میلی‌لیتر . اگر در مورد نحوه استفاده از توجئو مطمئن نیستید، از داروساز یا سایر ارائه دهندگان خدمات درمانی خود سوال کنید. 

چگونه برای دیابت مورد مطالعه قرار گرفت؟

در مجموع، پنج مطالعه اولیه وجود داشت که همگی ۲۶ هفته (حدود ۶ ماه) طول کشیدند. این مطالعات شامل یک مطالعه روی بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۱، یک مطالعه روی کودکان مبتلا به دیابت نوع ۱ و سه مطالعه روی بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ بود. در تمام مطالعات، بیماران می‌دانستند چه دارویی مصرف می‌کنند. آنها یا توجئو مصرف می‌کردند یا درمان استاندارد آن زمان به نام لانتوس را. هر دوی این محصولات ماده مؤثر یکسانی دارند – انسولین گلارژین – اما قدرت آنها متفاوت است. توجئو ۳۰۰ واحد در میلی‌لیتر و لانتوس ۱۰۰ واحد در میلی‌لیتر است.

بیشتر افراد در تمام مطالعات سفیدپوست و مرد بودند. میانگین سنی افراد در آزمایش دیابت نوع ۱ برای بزرگسالان ۴۷ سال بود. میانگین سنی افراد در آزمایش دیابت نوع ۱ برای کودکان ۱۳ سال بود. میانگین سنی افراد در آزمایش دیابت نوع ۲ برای بزرگسالان ۵۸ تا ۶۰ سال بود. 

در پایان تمام مطالعات، توجئو به خوبی محصول استاندارد لانتوس، A1c و قند خون ناشتا را کاهش داد.

 نتایج شما ممکن است با آنچه در مطالعات بالینی دیده شده متفاوت باشد.

چقدر طول می‌کشد تا توجئو شروع به کار کند؟

توجئو بلافاصله شروع به اثر می‌کند، اما ممکن است مدتی طول بکشد تا پزشک دوز مناسب برای شما را پیدا کند. مهم است که قند خون خود را طبق دستور پزشک کنترل کنید تا به آنها در یافتن بهترین دوز کمک کند. باید اعداد قند خون خود را پیگیری کنید و آنها را در تمام قرارهای ملاقات خود همراه داشته باشید. 

چگونه می‌توانم از عوارض جانبی پیشگیری و آنها را مدیریت کنم؟

شایع‌ترین عوارض جانبی توجئو شامل افت قند خون، واکنش‌های محل تزریق و افزایش وزن است. 

قند خون پایین. شایع‌ترین عارضه جانبی گزارش شده، قند خون پایین یا هیپوگلیسمی است. علائم قند خون پایین شامل تعریق، لرزش، گرسنگی و ضربان قلب سریع است. قند خون پایین می‌تواند به طور ناگهانی اتفاق بیفتد و علائم آن در هر فرد متفاوت است. قند خون پایین شدید می‌تواند منجر به تشنج یا مرگ شود. بنابراین مهم است که در مورد علائم قند خون پایین با پزشک خود صحبت کنید. در صورت بروز، باید برنامه‌ای برای درمان قند خون پایین داشته باشید. می‌توانید با خوردن وعده‌های غذایی در فواصل منظم، بررسی مجدد دوز انسولین قبل از تزریق و آزمایش قند خون طبق دستورالعمل، از افت قند خون جلوگیری کنید. می‌توانید استفاده از دستبند هشدار پزشکی را که نشان می‌دهد دیابت دارید، در نظر بگیرید. 

واکنش‌های محل تزریق. واکنش‌های محل تزریق معمولاً خفیف هستند و می‌توانند شامل علائمی مانند درد، خارش، تورم یا تغییر رنگ پوست در محل تزریق باشند. اگر متوجه هر یک از این علائم شدید، با خواندن مجدد دستورالعمل‌های استفاده، از درست بودن تکنیک تزریق خود اطمینان حاصل کنید. بهترین راه برای کاهش این واکنش‌ها، تزریق دارو به قسمت‌های مختلف بدن در هر بار تزریق است که به آن چرخش محل تزریق گفته می‌شود. به عنوان مثال، توجئو را می‌توان به قسمت‌های مختلف ران، معده یا ناحیه بیرونی بازوها تزریق کرد. دارو را به پوستی که از قبل حساس، آسیب‌دیده، کبود یا دارای جای زخم است، تزریق نکنید. اگر واکنش‌های محل تزریق ادامه یافت، برای دستورالعمل‌های بیشتر با پزشک خود تماس بگیرید. 

افزایش وزن. افزایش وزن با انسولین رایج است زیرا باعث می‌شود قند از خون شما به سلول‌هایتان منتقل شود. اگر از قند استفاده نکنید، به صورت چربی در بدن ذخیره می‌شود. قند خون بالا همچنین می‌تواند باعث افزایش ادرار شود. با کنترل بیشتر قند خون، کمتر ادرار خواهید کرد. این ممکن است باعث شود آب بیشتری در بدن خود نگه دارید که می‌تواند وزن را افزایش دهد. برای جلوگیری از افزایش وزن، رژیم غذایی و ورزش خود را کنترل کنید. ممکن است بخواهید با یک متخصص تغذیه همکاری کنید تا به شما در ایجاد یک برنامه غذایی مناسب برای شما کمک کند. 

چه نوع تداخلات دارویی ممکن است رخ دهد؟

چندین دارو می‌توانند با توجئو تداخل داشته باشند. 

داروهایی که ممکن است قند خون را کاهش دهند.  ترکیب توجئو با سایر داروهایی که قند خون را کاهش می‌دهند، می‌تواند احتمال بروز افت قند خون را افزایش دهد. در صورت مصرف همزمان این داروها، ممکن است به دوزهای پایین‌تر توجئو یا آزمایش‌های مکرر قند خون نیاز باشد. یک نمونه رایج از این تداخل، تداخلی است که با سایر داروهای دیابت همراه است. 

داروهایی که ممکن است قند خون را افزایش دهند.  ترکیب توجئو با سایر داروهایی که قند خون را افزایش می‌دهند، ممکن است باعث افزایش سطح قند خون شود. در صورت مصرف همزمان این داروها، ممکن است به دوزهای بالاتر توجئو یا آزمایش‌های مکرر قند خون نیاز باشد. نمونه‌های رایج آن واکنش به کورتیکواستروئیدهایی مانند پردنیزون یا برخی داروهای ضد روان‌پریشی مانند اولانزاپین است. 

این لیست کاملی از داروهایی که ممکن است با توجئو تداخل داشته باشند، نیست. در مورد تمام داروهای تجویزی یا بدون نسخه (OTC)، ویتامین‌ها/مواد معدنی، محصولات گیاهی یا سایر مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید یا اخیراً مصرف کرده‌اید، به پزشک خود اطلاع دهید. این به آنها کمک می‌کند تا در صورت وجود هرگونه تداخل دارویی، آن را تشخیص دهند. بدون مشورت با پزشک، مصرف سایر داروها را شروع یا متوقف نکنید.

نوشته استفاده از توجئو برای کنترل دیابت اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

به نظر می‌رسد که از ناکجاآباد می‌آید و اغلب جوانان را در دوران نوجوانی تحت تأثیر قرار می‌دهد. کودکی به ظاهر سالم ناگهان گوشه‌گیر و افسرده، سپس گیج و حتی پارانوئید می‌شود. با تسلط توهمات و هذیان‌ها، قربانیان در دنیای تسخیر شده توسط شیاطین اسکیزوفرنی گرفتار می‌شوند.

اختلال اسکیزوفرنی بیماری شایعی است که 1٪ مردم جهان در طول عمر به ‌آن مبتلا می‌شوند. به گفته‌ی دکتر نانسی آندریاسن، روانپزشک دانشگاه آیووا، از هر ۱۰ بیمار اسکیزوفرنی، یک نفر در نهایت خودکشی می‌کند.

داروهای ضد روان‌پریشی جدید به طور موثری برخی از بدترین علائم، مانند توهم و هذیان را کنترل می‌کنند. با این حال، تنها یک نفر از هر پنج بیمار اسکیزوفرنیک به طور کامل بهبود می‌یابد. بنابراین محققان در حال تلاش برای یک رویکرد جدید جسورانه و بحث‌برانگیز هستند: درمان افراد در معرض خطر ابتلا به این بیماری حتی قبل از تشخیص آن.

قبل از ظهور شیاطین

دکتر باربارا کورنبلات، روانپزشک و مدیر مطالعات پرخطر در بیمارستان هیل‌ساید در نیویورک، می‌گوید: «هرچه درمان زودتر شروع شود، پیش‌آگهی بهتر است.» دلیلش این است که علائم اسکیزوفرنی تمام‌عیار – مثلاً توهم و هذیان – خودشان برای مغز سمی هستند و به مدارهای آن به روش‌هایی آسیب می‌رسانند که قابل برگشت نیستند.

در یک مطالعه پیشگامانه، دکتر توماس مک‌گلاشن، روانپزشک دانشگاه ییل، بیماران در معرض خطر را حتی قبل از بروز علائم واضح، تحت درمان با داروهای ضد روان‌پریشی قرار می‌دهد. مک‌گلاشن امیدوار است آزمایش او نشان دهد که داروها می‌توانند بدترین علائم را از بین ببرند یا حتی از بیماری جلوگیری کنند.

دلیل خوبی وجود دارد که فکر کنیم این اتفاق خواهد افتاد. در سال ۱۹۹۶، روانپزشک پاتریک مک‌گوری، MD، محقق دانشگاه ملبورن در استرالیا، درمان بیماران جوانی را که در معرض خطر ابتلا به اسکیزوفرنی قرار داشتند، آغاز کرد. از ۳۱ داوطلبی که با دوزهای پایین یک داروی ضد روان‌پریشی به نام ریسپریدال درمان شدند، تنها چهار نفر در شش ماه پس از قطع دارو، علائم روان‌پریشی را نشان دادند. در مقابل، از ۲۸ بیماری که فقط روان‌درمانی دریافت کردند، ۱۰ نفر در همان دوره شش ماهه به اسکیزوفرنی مبتلا شدند.

چه کسی در معرض خطر است؟

چنین درمان زودهنگامی همچنان بحث‌برانگیز است، زیرا روانپزشکان هنوز نمی‌توانند همیشه بگویند چه کسی بیشتر در معرض خطر است. دکتر رکس کودری، مدیر پزشکی اتحاد ملی بیماران روانی، می‌گوید: «مسئله این است که بدانیم چه نوع علائم هشدار دهنده‌ای، درمان زودهنگام را ضروری می‌کند، به خصوص وقتی که در مورد تجویز دارو برای یک نوجوان صحبت می‌کنیم.»

ژن‌ها و رفتار هر دو سرنخ‌هایی ارائه می‌دهند. اگرچه تنها ۱٪ از جمعیت عمومی به این بیماری مبتلا می‌شوند، اما بر اساس مطالعه‌ای که در ۲۵ فوریه ۱۹۹۹ در مجله پزشکی نیوانگلند منتشر شد ، خطر ابتلا برای کودکی که یکی از والدینش اسکیزوفرنی دارد، بین ۱۰ تا ۱۵ درصد افزایش می‌یابد .

اگر هر دو والدین از این بیماری رنج ببرند، احتمال ابتلای فرزند به این بیماری به ۵۰٪ افزایش می‌یابد. خواهر یا برادر یک فرد مبتلا به اسکیزوفرنی ۱۰ تا ۱۵٪ و خطر ابتلای یک دوقلوی همسان ۵۰٪ است.

علاوه بر خطر ارثی، محققان علائم هشدار دهنده عاطفی را شناسایی کرده‌اند که برخی از آنها از سن ۹ سالگی ظاهر می‌شوند. به عنوان مثال، در مطالعات کورنبلات، مشخص شده است که بیمارانی که به اسکیزوفرنی مبتلا شده‌اند، در دوران کودکی با حافظه کوتاه مدت مشکل داشته‌اند، همانطور که توسط آزمون‌های روانشناختی اندازه‌گیری شده است. مشکلات شدید در تمرکز توجه در محیط‌های حواس‌پرتی نیز به عنوان یک علامت خطر شناخته شده است.

اما آزمایش‌های مربوط به این مشکلات به اندازه کافی قابل اعتماد نیستند که بتوان از آنها برای غربالگری همه کودکان استفاده کرد. در عوض، روانپزشکانی مانند کورنبلات و مک‌گلاشان، بیماران در معرض خطر اسکیزوفرنی را با استفاده از حدس و گمان آگاهانه پیدا می‌کنند: آنها بیماران در معرض خطر را از گروه‌های بزرگتری از جوانان که به دلیل علائمی مانند افسردگی ناگهانی و گوشه‌گیری شدید ارجاع داده می‌شوند، انتخاب می‌کنند – به عنوان مثال، یک دانش‌آموز ممتاز که ناگهان از رفتن به مدرسه یا دیدن دوستان خودداری می‌کند. مطالعات اولیه نشان می‌دهد که حدود یک چهارم تا نیمی از نوجوانانی که به این روش شناسایی می‌شوند، به اسکیزوفرنی مبتلا خواهند شد. این بدان معناست که تا سه چهارم آنها ممکن است درمان غیرضروری دریافت کنند.

امید آمیخته با احتیاط

کاودری می‌گوید هیچ‌کس از خطرات بلندمدت تجویز داروهای ضد روان‌پریشی برای چنین بیمارانی آگاه نیست. جدیدترین نسل داروها ایمن‌تر و مؤثرتر از داروهای قدیمی‌تر هستند، اما این داروها هنوز عوارض جانبی آزاردهنده‌ای مانند افزایش وزن و خواب‌آلودگی دارند. و وقتی بیماران شروع به مصرف این داروها می‌کنند، هیچ‌کس نمی‌داند چه زمانی، اگر هرگز، می‌توانند مصرف آنها را متوقف کنند.

اگر تحقیقات در مورد علائم بیوشیمیایی اسکیزوفرنی به یک آزمایش آزمایشگاهی قابل اعتماد منجر شود، این مشکل ممکن است از بین برود. برخی از دانشمندان در حال حاضر فکر می‌کنند که ژن‌های مرتبط با اسکیزوفرنی را هدف قرار داده‌اند. و در دانشگاه جان هاپکینز در بالتیمور، مریلند، دانشمندان سطح غیرطبیعی بالایی از آنزیمی به نام ترانس کریپتاز معکوس را در مایع نخاعی بیماران اسکیزوفرنی که اخیراً تشخیص داده شده‌اند، گزارش کرده‌اند.

کورنبلات می‌گوید: «حس فوق‌العاده‌ای از امید و هیجان در این زمینه وجود دارد.» پس از شش ماه در برنامه درمانی اولیه او در بیمارستان هیل‌ساید – برنامه‌ای که شامل روان‌درمانی و گاهی داروهای ضد روان‌پریشی است – 80 درصد از کودکان در معرض خطر تثبیت شده یا بهبود یافته‌اند. او می‌گوید: «برای اولین بار، دلیلی وجود دارد که فکر کنیم ممکن است در نهایت بتوانیم از این بیماری وحشتناک و ناتوان‌کننده جلوگیری کنیم.»

نوشته جلوگیری از اسکیزوفرنی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

۱ / ۱۲

داروهای خود را به طور منظم مصرف کنید

حدود نیمی از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی که داروهای ضد روان‌پریشی تجویز شده دارند ، یا آنها را مصرف نمی‌کنند، دوز بالاتر یا پایین‌تری مصرف می‌کنند، یا برنامه‌ی متفاوتی نسبت به آنچه پزشکشان تجویز کرده است، دنبال می‌کنند. اما همه این موارد خطر عود، بستری شدن در بیمارستان و خودکشی را افزایش می‌دهد. مهم است که قبل از هرگونه تغییر در داروهای خود، با پزشک خود مشورت کنید.

۲ / ۱۲

مدیریت عوارض جانبی داروها

داروهای ضد روان‌پریشی گاهی اوقات می‌توانند توهم را تنها در عرض چند روز و هذیان را در عرض چند هفته متوقف کنند. اما عوارض جانبی از جمله افزایش وزن، مشکلات جنسی، خواب‌آلودگی، حرکات عضلانی، بیماری قلبی، یبوست و تشنج دارند. اگر این عوارض را دارید، با پزشک خود صحبت کنید. مهم است که احساس راحتی کنید تا بتوانید داروهای خود را طبق تجویز ادامه دهید.

۳ / ۱۲

تنها به دارو تکیه نکنید

داروهای ضد روان‌پریشی نقش مهمی در درمان اسکیزوفرنی دارند. اما متخصصان معتقدند که آنها نباید تنها کاری باشند که برای مدیریت آن انجام می‌دهید. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد درمان شناختی رفتاری، نوعی گفتاردرمانی که افکار و تجربیات شما را بررسی می‌کند، می‌تواند کمک کند. این روش ممکن است روابط شما را بهبود بخشد، موفقیت شما را در محل کار افزایش دهد، اضطراب را کاهش دهد و حتی توهمات و هذیان‌ها را از بین ببرد.

۴ / ۱۲

از مواد مخدر یا الکل سوء استفاده نکنید

حدود نیمی از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی مشکل سوءمصرف مواد دارند. اما نوشیدن زیاد الکل می‌تواند توهم و هذیان‌های پارانوئید را بدتر کند. حشیش می‌تواند احتمال بازگشت علائم روان‌پریشی را افزایش دهد. و مطالعات، مصرف کوکائین را با بستری شدن بیشتر در بیمارستان و خطر بالاتر خودکشی مرتبط دانسته‌اند.

۵ / ۱۲

ترک سیگار

۶ / ۱۲

مدیریت استرس

اگر اسکیزوفرنی دارید، به استرس مانند دیگران واکنش نشان نمی‌دهید. بدن شما به اندازه کافی هورمون استرس کورتیزول یا ماده شیمیایی مغز دوپامین آزاد نمی‌کند ، که هر دو به بدن شما کمک می‌کنند تا در مواقع فشار واکنش نشان دهد. استرس می‌تواند علائم اسکیزوفرنی را بدتر کند. بنابراین اگر شغل پرزحمتی دارید یا در رابطه‌ای مشکل دارید، برای کمک و حمایت تلاش کنید.

۷ / ۱۲

یک رژیم غذایی سالم داشته باشید

اسکیزوفرنی شما را در معرض خطر بیشتری برای چاقی، دیابت، بیماری قلبی و سایر مشکلات سلامتی قرار می‌دهد. تحقیقات نشان می‌دهد که اگر به آن مبتلا باشید، احتمالاً چربی بیشتر و فیبر کمتری مصرف می‌کنید و میوه و سبزیجات کمتری می‌خورید. برخی از داروها ممکن است اشتها و خطر چاقی و دیابت را افزایش دهند. با پزشک خود در مورد غذاهایی که می‌خورید صحبت کنید تا ببینید آیا تغییرات سالمی باید ایجاد کنید یا خیر.

۸ / ۱۲

خواب کافی داشته باشید

بی‌خوابی، خواب منقطع و کیفیت پایین خواب به طور کلی مشکلات بزرگی برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی هستند. این یک چرخه معیوب است، زیرا خواب بد می‌تواند علائمی مانند پارانویا و توهم را بدتر کند. اما درمان‌هایی مانند درمان شناختی رفتاری و دارو می‌توانند کمک کنند. اگر برای خوابیدن مشکل دارید، با پزشک خود مشورت کنید.

۹ / ۱۲

درمان آپنه خواب

یکی دیگر از مشکلات رایج افراد مبتلا به اسکیزوفرنی، آپنه انسدادی خواب است. این انسداد موقت و مکرر راه هوایی شما در طول شب می‌تواند باعث خروپف بلند شود. این بیماری با بیماری قلبی مرتبط است. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی بیشتر در معرض خطر مرگ ناشی از حمله قلبی هستند ، بنابراین درمان آن دو چندان اهمیت دارد.

۱۰ / ۱۲

فعالیت بدنی داشته باشید

ورزش برای بدن و ذهن شما مفید است. می‌تواند علائم شما را بهبود بخشد و حتی به مغز شما کمک کند تا بهتر کار کند. اگر فعال نیستید، به آرامی شروع کنید. کاری را انتخاب کنید که دوست دارید انجام دهید تا به آن پایبند باشید.

۱۱ / ۱۲

عقب‌نشینی نکنید

احساس تنهایی و انزوای اجتماعی در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی امری عادی است. اما این احساسات می‌توانند وضعیت شما را بسیار بدتر کنند. با دوستان و عزیزان مورد اعتماد خود تماس بگیرید. همچنین ممکن است بخواهید به یک گروه حمایتی بپیوندید. اگر برقراری ارتباط با افراد یا حفظ روابط برای شما دشوار است، از پزشک خود در مورد آموزش مهارت‌های اجتماعی سوال کنید.

۱۲ / ۱۲

خودتان را با افراد مثبت احاطه کنید

اگر عزیزان شما بیش از حد انتقادگر، فضول یا پرتوقع هستند، می‌تواند علائم شما را بدتر کند. زیرا این نوع رفتار می‌تواند محیطی استرس‌زا ایجاد کند. اگر این موارد برایتان آشنا به نظر می‌رسد، می‌توانید از یک برنامه خانواده درمانی که به شما در مورد اسکیزوفرنی آموزش می‌دهد و همچنین به شما نشان می‌دهد که چگونه در مورد آن با یکدیگر صحبت کنید و مشکل را حل کنید، بهره‌مند شوید.

نوشته چگونه علائم اسکیزوفرنی را کنترل کنیم اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

نوشته‌ی دکتر جفری رادو، MD، MPH، با همکاری کری ویگینتون 

جفری رادو دانشیار گروه روانپزشکی و علوم رفتاری در دانشکده پزشکی فاینبرگ دانشگاه نورث وسترن است. اطلاعات اینجا نشان دهنده دانش و تجربه او به عنوان یک متخصص پزشکی است. لازم به ذکر است که رادو در توسعه یا آزمایش‌های بالینی لوماتپرون (کاپلیتا) نقشی نداشته است. 

اختلال افسردگی اساسی (MDD) یک بیماری روانی شایع و اغلب طولانی مدت است. این بیماری می‌تواند باعث خلق و خوی بد، خستگی، تمرکز ضعیف و از دست دادن علاقه به چیزهایی شود که قبلاً از آنها لذت می‌بردید. 

داروهای ضد افسردگی مانند SSRIها و SNRIها معمولاً اولین قدم در درمان هستند و برای برخی افراد به خوبی عمل می‌کنند. اما همه افراد تسکین را مشاهده نمی‌کنند. برخی فقط تا حدی بهبود می‌یابند، در حالی که برخی دیگر اصلاً پاسخ نمی‌دهند. اینجاست که درمان‌های اضافی وارد عمل می‌شوند. 

یکی از گزینه‌های موجود، لوماتپرون، ماده‌ی مؤثر کاپلیتا، است. تحقیقات نشان می‌دهد که این دارو می‌تواند علائم افسردگی را در ترکیب با یک داروی ضد افسردگی استاندارد کاهش دهد. انتظار می‌رود سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) آن را در اواخر سال 2025 به عنوان یک درمان کمکی یا اضافه برای بزرگسالان مبتلا به اختلال افسردگی اساسی که از داروهای فعلی خود سودی نمی‌برند، تأیید کند. 

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد نحوه عملکرد این دارو و اینکه به چه کسانی ممکن است کمک کند، با دکتر جفری رادو، روانپزشک در مرکز پزشکی نورث وسترن در شیکاگو با تخصص در درمان افسردگی و تحقیقات بالینی صحبت کردیم.

این درمان برای چه کسانی مناسب است؟

لوماتپرون برای بزرگسالانی که افسردگی اساسی دارند و از قبل داروی ضد افسردگی مصرف می‌کنند اما هنوز احساس بهبودی کامل ندارند، در نظر گرفته شده است. این در واقع نسبتاً رایج است. اولین داروی ضد افسردگی اغلب تا حدودی کمک می‌کند، اما نه آنقدر که شما را به بهبودی برساند. این به معنای علائم کم یا بدون علائم است. 

وقتی این اتفاق می‌افتد، پزشک شما ممکن است به جای تغییر فوری دارو، اضافه کردن داروی دوم را پیشنهاد کند. در صورت تأیید FDA، لوماتپرون می‌تواند در این شرایط در نظر گرفته شود.

این دارو چه تفاوتی دارد؟

لوماتپرون در میان داروهای ضد روان‌پریشی نسل دوم منحصر به فرد است زیرا همزمان بر روی چندین پیام‌رسان شیمیایی اما با رویکردی انتخابی‌تر عمل می‌کند. این دارو هم سروتونین و هم دوپامین را تنظیم می‌کند و اثرات پایین‌دستی بر گلوتامات، ماده شیمیایی دیگری که با خلق و خو و تفکر مرتبط است، دارد. 

از آنجایی که همه اینها در افسردگی نقش دارند، ایده این است که لوماتپرون ممکن است مسیر دیگری برای احساس بهتر به شما ارائه دهد زیرا چندین پیام‌رسان شیمیایی را هدف قرار می‌دهد. و از آنجایی که قبلاً به طور ایمن به عنوان درمانی برای اسکیزوفرنی و افسردگی دوقطبی استفاده شده است، پزشکان آن را به عنوان یک گزینه منطقی برای افسردگی اساسی نیز می‌بینند.

چقدر مؤثر است؟ چقدر سریع اثر می‌کند؟

در دو مطالعه بزرگ که در مجموع شامل تقریباً ۱۰۰۰ نفر بود، پس از حدود شش هفته بهبودهای واضحی مشاهده شد. این بازه زمانی اصلی است که محققان بررسی کردند و لوماتپرون بهتر از دارونما عمل کرد. اما نشانه‌هایی وجود دارد که ممکن است زودتر شروع به کار کند. 

برخی افراد در عرض یک یا دو هفته اول تغییراتی را نشان دادند. در مجموع، به نظر می‌رسد لوماتپرون سریع‌تر از داروهای ضد افسردگی استاندارد عمل می‌کند، که ممکن است یک ماه یا بیشتر طول بکشد تا نتایج خود را نشان دهند، و این چیزی است که اغلب در سایر داروهای ضد روان‌پریشی که به عنوان درمان‌های اضافی استفاده می‌شوند، مشاهده می‌کنیم.

مصرف ان چگونه است؟

لوماتپرون قرصی است که باید روزی یک بار همراه با داروی ضد افسردگی مصرف کنید. می‌توانید آن را همراه با غذا یا با معده خالی مصرف کنید. اگر باعث خواب‌آلودگی شما می‌شود، پزشک ممکن است مصرف آن را در شب توصیه کند. در غیر این صورت، می‌توانید آن را در هر ساعتی از روز که برای شما مناسب‌تر است، تا زمانی که به آن پایبند باشید، مصرف کنید. 

آیا عوارض جانبی وجود دارد؟ چگونه آنها را مدیریت می‌کنید؟

مانند همه داروها، لوماتپرون می‌تواند عوارض جانبی ایجاد کند. اما مواردی که پزشکان معمولاً در مورد داروهای ضد روان‌پریشی نگران می‌کنند – افزایش وزن، قند خون بالا یا تغییرات کلسترول – در اینجا مسئله بزرگی به نظر نمی‌رسد. در مجموع، به نظر می‌رسد اکثر افراد آن را بهتر از بسیاری از داروهای ضد روان‌پریشی دیگر تحمل می‌کنند. 

وزن و نتایج آزمایشگاهی افراد در این مطالعات تقریباً ثابت ماند. لوماتپرون همچنین باعث مشکلات حرکتی زیادی مانند لرزش یا بی‌قراری نشد، که می‌تواند با سایر داروهای این دسته اتفاق بیفتد. 

شایع‌ترین عوارض جانبی احساس خستگی، خواب‌آلودگی یا خشکی دهان است. این عوارض معمولاً ظرف چند هفته و با عادت کردن بدن به دارو بهبود می‌یابند. 

البته، هر کسی واکنش متفاوتی نشان می‌دهد. برخی افراد ممکن است به سادگی تحمل یک داروی خاص را نداشته باشند. اگر عوارض جانبی پس از چند هفته از بین نرفتند یا شروع به تداخل با زندگی روزمره کردند، بهتر است از پزشک خود در مورد گزینه‌های دیگر سوال کنید. 

آیا این درمان بی‌خطر است؟

«ایمن» می‌تواند معانی مختلفی داشته باشد. اما لوماتپرون چندین سال است که برای سایر بیماری‌ها در بازار موجود است و هیچ چیز جدید یا نگران‌کننده‌ای در استفاده واقعی از آن مشاهده نشده است. 

همانطور که قبلاً گفتم، یکی از بزرگترین نگرانی‌ها در مورد داروهای ضد روان‌پریشی، افزایش وزن، قند خون بالا یا تغییرات کلسترول است که همه اینها می‌توانند خطر ابتلا به دیابت یا بیماری قلبی را افزایش دهند. در مطالعات، این اعداد با لوماتپرون ثابت مانده‌اند که اطمینان‌بخش است. 

البته هیچ دارویی کاملاً عاری از عوارض جانبی نیست. اما با نگاهی کلی، از جمله این واقعیت که هیچ مشکل ایمنی جدی در آزمایش‌های افسردگی مشاهده نشد، پزشکان مشخصات ایمنی آن را در مقایسه با بسیاری از داروهای دیگر در این دسته، دلگرم‌کننده می‌دانند. 

و اگر سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) آن را تأیید کند، به این معنی است که متخصصان به این نتیجه رسیده‌اند که مزایای آن بر خطراتش غلبه دارد. 

چقدر طول می‌کشه؟

اگر لوماتپرون مفید باشد، پزشک ممکن است توصیه کند که برای مدت طولانی آن را مصرف کنید، به خصوص اگر بیش از یک دوره افسردگی داشته‌اید. اما این بدان معنا نیست که برای همیشه باید آن را مصرف کنید. واقعاً به وضعیت شما بستگی دارد. 

نیاز به درمان طولانی مدت برای افسردگی بسیار رایج است و جای هیچ گونه دلسردی نیست. شما و پزشکتان می‌توانید تصمیم بگیرید که چه چیزی برای شما منطقی‌تر است. 

چند وقت یکبار به پیگیری نیاز خواهید داشت؟

وقتی درمان جدیدی برای افسردگی شروع می‌کنید، پزشک معمولاً پس از دو تا سه هفته شما را معاینه می‌کند. این کار برای اطمینان از این است که دارو طبق انتظار عمل می‌کند، شما آن را تحمل می‌کنید و اوضاع بدتر نمی‌شود. 

اگر مفید باشد و عوارض جانبی قابل کنترل باشند، می‌توان این ویزیت‌ها را به مرور زمان با فاصله انجام داد. از آنجا که لوماتپرون یک داروی ضد روان‌پریشی است، احتمالاً پزشک شما معاینات استانداردی را نیز انجام خواهد داد. 

در ابتدا، معمولاً وزن، فشار خون، کلسترول و قند خون شما آزمایش می‌شود. این موارد حدود ۱۲ هفته دوباره بررسی می‌شوند، و سپس سالی یک بار پس از آن، تا مطمئن شویم همه چیز طبق برنامه پیش می‌رود.

چگونه می‌توان فهمید که آیا این دارو برای فرد مناسب است یا خیر؟

با پزشکی که داروی ضد افسردگی شما را تجویز می‌کند شروع کنید. این پزشک می‌تواند پزشک مراقبت‌های اولیه یا روانپزشک شما باشد. مستقیماً موضوع را مطرح کنید. می‌توانید بپرسید: «آیا کاپلیتا گزینه خوبی برای من است؟» این گفتگو به شما و پزشکتان کمک می‌کند تا با هم تصمیم بگیرید که آیا این دارو مناسب است یا خیر. 

لازم به ذکر است که لوماتپرون، مانند تمام داروهای ضد روان‌پریشی، دارای هشدار روی جعبه خود در مورد استفاده در بزرگسالان مسن مبتلا به روان‌پریشی مرتبط با زوال عقل است. این دارو برای افراد این گروه تأیید نشده است. همچنین برای کودکان یا نوجوانان نیز تأیید نشده است. 

این دارو با چه دقتی مورد مطالعه قرار گرفت؟

محققان لوماتپرون را در دو کارآزمایی بالینی بزرگ برای افسردگی آزمایش کردند. هر یک از این کارآزمایی‌ها حدود ۵۰۰ نفر را تحت نظر داشتند. این یعنی در مجموع نزدیک به ۱۰۰۰ بیمار، که برای این نوع تحقیق، عدد قابل توجهی است. 

مطالعات ۵۰۱ و ۵۰۲ شش هفته طول کشید و «دوسوکور» بودند. این بدان معناست که نه افراد مورد مطالعه و نه محققان نمی‌دانستند چه کسی داروی واقعی را در مقابل چه کسی دارونما دریافت می‌کند. این امر به قابل اعتمادتر شدن نتایج کمک می‌کند. 

افراد از نظر تغییرات علائم و عوارض جانبی به دقت تحت نظر بودند و آزمایش‌ها از استانداردهای سختگیرانه‌ای که سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای اثبات اثربخشی دارو الزامی می‌داند، پیروی می‌کردند. نتایج واضح بود: در مقایسه با دارونما، افراد بیشتری که لوماتپرون مصرف می‌کردند، علائم افسردگی خود را بهبود بخشیدند و تعداد بیشتری به بهبودی کامل رسیدند. 

بهبودی فقط به معنای احساس بهتر نیست، بلکه به معنای نداشتن علائم یا علائم کم است که هدف درمان نیز همین است. و با آزمایش‌های بزرگ و خوب طراحی‌شده‌ای مانند این، احتمال اینکه این مزایا به‌طور تصادفی اتفاق افتاده باشند، کمتر است.

همچنین یک مطالعه‌ی تکمیلی شش ماهه وجود داشت که به بررسی استفاده‌ی طولانی‌مدت‌تر پرداخت. این کارآزمایی اطمینان بیشتری داد که دارو در طول زمان به خوبی عمل خواهد کرد و هیچ مشکل ایمنی جدیدی در طول درمان طولانی‌مدت ایجاد نخواهد شد. 

نوشته لوماتپرون برای اختلال افسردگی اساسی: بینش‌های تخصصی، حقایق کلیدی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

مردمک چشم چیستند؟

مردمک‌ها روزنه‌های تیره رنگی در مرکز چشمان شما هستند که به نور اجازه ورود می‌دهند. پزشکان می‌توانند برای سرنخ‌هایی در مورد سلامت شما، به مردمک‌های شما نگاه کنند.

اندازه مردمک چشم و نحوه واکنش آنها به نور می‌تواند به تشخیص برخی مشکلات سلامتی کمک کند. به عنوان مثال، اگر ضربه‌ای به سر شما وارد شده باشد و یک یا هر دو مردمک چشم شما گشاد شده باشند – بزرگتر از حد معمول – این می‌تواند نشانه آسیب جدی مغزی باشد.

پزشک شما همچنین می‌تواند از روشی به نام «آزمایش نور تابنده» استفاده کند تا بفهمد که آیا مردمک‌های شما به نور واکنش یکسانی نشان می‌دهند یا خیر. گاهی اوقات آنها قطره‌های چشمی دارویی را در چشمان شما می‌ریزند تا آنها را گشاد کرده و دیدن داخل کره چشم شما را آسان‌تر کنند.

اگر متوجه هرگونه تغییر ناگهانی در اندازه مردمک چشم خود شدید و دلیل مشخصی نداشتید، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

شرایطی که بر مردم چشم تأثیر می‌گذارد

برخی از شرایطی که می‌توانند بر مردمک چشم شما تأثیر بگذارند عبارتند از:

آنیزوکوریا : این زمانی است که یک مردمک چشم بزرگتر از دیگری است. حدود ۱ نفر از هر ۵ نفر ممکن است این مشکل را داشته باشد. شاید شناخته‌شده‌ترین فرد مبتلا به این بیماری، خواننده دیوید بویی بود که چشم چپش پس از آسیب‌دیدگی به‌طور دائم گشاد شد. اگر علائم دیگری ندارید، می‌توانید اندازه مردمک چشم خود را با عکس‌های قدیمی‌تر خود مقایسه کنید تا بفهمید چه زمانی این اتفاق افتاده است.

اگرچه به ندرت چنین اتفاقی می‌افتد، اما اگر آنیزوکوریا به تازگی ظاهر شود یا اندازه دو مردمک چشم شما بدون هیچ دلیل واضحی ناگهان متفاوت شود، می‌تواند نشانه یک مشکل بزرگتر باشد.

کولوبوما: این اتفاق زمانی می‌افتد که بخشی از چشم شما قبل از تولد به درستی شکل نمی‌گیرد. کولوبوما در عنبیه معمولاً منجر به بلندتر شدن مردمک چشم از حد معمول می‌شود و گاهی اوقات شکلی شبیه سوراخ کلید به آن می‌دهد.

فلج عصب سوم جمجمه‌ای: این بیماری خطرناک که می‌تواند باعث گشاد شدن مردمک چشم شود. اغلب در اثر فشار بر یکی از اعصابی که حرکات چشم را کنترل می‌کنند، ایجاد می‌شود. اگر سردرد و دوبینی نیز دارید ، می‌تواند نشانه آنوریسم باشد – ناحیه‌ای ضعیف در دیواره رگ خونی. اگر آنوریسم کوچک باشد، ممکن است حتی متوجه وجود آن نشوید، اما اگر رشد کند، پاره شود و خون را به فضای اطراف مغز شما نشت دهد، می‌تواند خطرناک باشد.

تومور غده هیپوفیز: این غده چندین غده دیگر را که هورمون تولید می‌کنند، کنترل می‌کند. تومور در این غده می‌تواند مردمک چشم شما را بزرگتر کند.

سندرم هورنر : این بیماری باعث کوچک شدن مردمک چشم می‌شود. ممکن است با این بیماری متولد شده باشید، اما معمولاً ناشی از چیزی است که بر اعصاب اطراف چشم تأثیر می‌گذارد.

سندرم آدی : که گاهی سندرم هولمز-آدی نامیده می‌شود، باعث می‌شود یکی از مردمک‌ها بزرگتر از حد معمول باشد و به نور واکنش کندی نشان دهد. علت اغلب ناشناخته است، اما گاهی اوقات پس از آسیب یا کمبود جریان خون اتفاق می‌افتد.

آسیب مغزی: آسیب سر گاهی اوقات می‌تواند باعث شود مردمک‌های چشم شما بزرگتر از حد معمول شوند یا دو اندازه متفاوت داشته باشند. اگر دچار آسیب سر شده‌اید و اندازه مردمک‌های شما تغییر کرده است، باید به اورژانس مراجعه کنید.

سردرد خوشه‌ای: این سردردها باعث درد در یک طرف سر می‌شوند. در این نوع سردرد، مردمک چشم در سمتی که سردرد دارید، ممکن است کوچک‌تر شود.

التهاب عنبیه: این بیماری باعث سوزش و تورم اطراف مردمک چشم می‌شود. اگر آن را درمان نکنید، می‌تواند باعث ایجاد بافت اسکار شود که شکل مردمک چشم را نامنظم می‌کند.

داروهایی که بر مردمک چشم تأثیر می‌گذارند

برخی داروها و مواد مخدر غیرقانونی می‌توانند باعث تغییر اندازه مردمک چشم در یک یا هر دو چشم شوند. داروهایی که می‌توانند بر ظاهر مردمک چشم تأثیر بگذارند عبارتند از:

• آمفتامین‌ها
• آنتی کولینرژیک ها
• آنتی‌هیستامین‌ها 
• داروهای ضد روان‌پریشی
• سم بوتولینوم (بوتاکس)
• ضد احتقان‌ها
• داروهای بیماری پارکینسون
• داروهایی برای جلوگیری از تشنج 
• شل کننده‌های عضلانی
• داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای

مواد مخدر غیرقانونی از جمله «نمک حمام»، کوکائین و LSD نیز می‌توانند بر اندازه مردمک چشم شما تأثیر بگذارند.

چگونه احساسات شما می‌تواند بر مردم چشم تأثیر بگذارد

برخی از پاسخ‌های عاطفی می‌توانند باعث شوند مردمک چشم شما بزرگتر شود. مطالعات نشان داده‌اند که وقتی افراد صدای خنده یا گریه کسی را می‌شنوند، مردمک چشم آنها بزرگتر می‌شود. اگر چیزی را ببینید که باعث واکنش عاطفی شود، مردمک چشم شما نیز ممکن است بزرگتر شود.منابعتاریخچه به‌روزرسانیاشتراک گذاریچاپ

نوشته مردمک چشم اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.