مرگ ناگهانی قلبی (SCD) یک مرگ ناگهانی و غیرمنتظره است که در اثر تغییر در ریتم قلب (ایست ناگهانی قلب) ایجاد می‌شود. این بیماری بزرگترین علت مرگ طبیعی در ایران است و سالانه باعث مرگ بین 90000 تا حدود 120000 بزرگسال در ایران می‌شود. SCD مسئول نیمی از مرگ و میرهای ناشی از بیماری‌های قلبی است.

ایست قلبی ناگهانی چه تفاوتی با حمله قلبی دارد؟

ایست ناگهانی قلب، حمله قلبی (انفارکتوس میوکارد) نیست، اما می‌تواند در حین حمله قلبی رخ دهد. حملات قلبی زمانی رخ می‌دهند که انسدادی در یک یا چند شریان قلب وجود داشته باشد و مانع از دریافت خون غنی از اکسیژن به اندازه کافی توسط قلب شود. اگر اکسیژن موجود در خون نتواند به عضله قلب برسد، قلب آسیب می‌بیند.

در مقابل، ایست قلبی ناگهانی زمانی رخ می‌دهد که سیستم الکتریکی قلب دچار اختلال شده و ناگهان بسیار نامنظم می‌شود. قلب به طرز خطرناکی سریع می‌زند. بطن‌ها ممکن است دچار لرزش یا تکان (فیبریلاسیون بطنی) شوند و خون به بدن نرسد. در چند دقیقه اول، بزرگترین نگرانی این است که جریان خون به مغز به شدت کاهش یابد و فرد هوشیاری خود را از دست بدهد. در صورت عدم شروع فوری درمان اورژانسی، مرگ رخ می‌دهد.

درمان اورژانسی شامل احیای قلبی ریوی (CPR) و دفیبریلاسیون است. CPR یک تکنیک دستی است که با فشار مکرر به قفسه سینه و تنفس به داخل مجاری هوایی فرد انجام می‌شود و اکسیژن و خون کافی را به مغز می‌رساند تا زمانی که ریتم طبیعی قلب با شوک الکتریکی به قفسه سینه بازگردد، روشی که دفیبریلاسیون نامیده می‌شود. ارائه دهندگان مراقبت‌های اورژانسی از دفیبریلاتورهای قابل حمل استفاده می‌کنند و اغلب دفیبریلاتورهای عمومی (AED، دفیبریلاتورهای خارجی خودکار) در مکان‌های عمومی وجود دارند که برای استفاده شهروندانی که ایست قلبی را مشاهده می‌کنند، در نظر گرفته شده‌اند .

علائم ایست ناگهانی قلب چیست؟

برخی افراد ممکن است علائم ایست قلبی ناگهانی، مانند ضربان قلب تند یا احساس سرگیجه را تجربه کنند که به آنها هشدار می‌دهد که یک مشکل بالقوه خطرناک در ریتم قلب شروع شده است. با این حال، در بیش از نیمی از موارد، ایست قلبی ناگهانی بدون علائم قبلی رخ می‌دهد.

چه چیزی باعث مرگ ناگهانی قلبی می‌شود؟

بیشتر مرگ‌های ناگهانی قلبی ناشی از ریتم‌های غیرطبیعی قلب به نام آریتمی هستند. شایع‌ترین آریتمی تهدیدکننده زندگی، فیبریلاسیون بطنی است که شلیک نامنظم و نامنظم ایمپالس‌ها از بطن‌ها (حفره‌های پایینی قلب) است. وقتی این اتفاق می‌افتد، قلب قادر به پمپاژ خون نیست و در صورت عدم درمان، مرگ در عرض چند دقیقه رخ می‌دهد.

عوامل خطر ایست ناگهانی قلب چیست؟

عوامل خطر زیادی وجود دارد که می‌تواند خطر ایست قلبی ناگهانی و مرگ ناگهانی قلبی را در فرد افزایش دهد، از جمله موارد زیر:

• حمله قلبی قبلی که در آن ناحیه بزرگی از قلب آسیب دیده باشد (75٪ موارد SCD با حمله قلبی قبلی مرتبط هستند.)
• خطر ابتلا به SCD در فرد در طول ۶ ماه اول پس از حمله قلبی بیشتر است.
• بیماری عروق کرونر قلب (80٪ موارد SCD با این بیماری مرتبط هستند.)
• عوامل خطر بیماری عروق کرونر قلب شامل سیگار کشیدن، فشار خون بالا، سابقه خانوادگی بیماری قلبی و کلسترول بالا است.

سایر عوامل خطر ایست قلبی ناگهانی عبارتند از:

• کسر تخلیه- معیاری از میزان خونی که بطن چپ با هر انقباض پمپ می‌کند – زیر ۴۰٪، به ویژه در ترکیب با تاکی‌کاردی بطنی
• سابقه قبلی ایست قلبی ناگهانی
• سابقه خانوادگی ایست قلبی ناگهانی یا SCD
• سابقه شخصی یا خانوادگی برخی از ریتم‌های غیرطبیعی قلب، از جمله سندرم QT طولانی یا کوتاه، سندرم ولف-پارکینسون-وایت، ضربان قلب بسیار پایین یا بلوک قلبی
• تاکی کاردی بطنی یا فیبریلاسیون بطنی پس از حمله قلبی
• سابقه نقص مادرزادی قلب یا ناهنجاری‌های رگ‌های خونی
• سابقه سنکوپ (غش کردن با علت ناشناخته)
• نارسایی قلبی: وضعیتی که در آن قدرت پمپاژ قلب ضعیف‌تر از حد معمول است. بیماران مبتلا به نارسایی قلبی ۶ تا ۹ برابر بیشتر از جمعیت عمومی احتمال دارد آریتمی‌های بطنی را تجربه کنند که می‌تواند منجر به ایست ناگهانی قلب شود.
• کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک: عضله قلب ضخیم شده که به ویژه بطن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
• تغییرات قابل توجه در سطح پتاسیم و منیزیم خون (به عنوان مثال ناشی از مصرف داروهای ادرارآور)، حتی اگر بیماری قلبی زمینه‌ای وجود نداشته باشد
• چاقی
• دیابت
• سوء مصرف تفریحی مواد مخدر
• مصرف داروهایی که “پیش‌برنده آریتمی” هستند، ممکن است خطر ابتلا به آریتمی‌های تهدیدکننده زندگی را افزایش دهد.

آیا می‌توان از مرگ ناگهانی قلبی جلوگیری کرد؟

اگر هر یک از عوامل خطر مرگ ناگهانی قلبی (ذکر شده در بالا) را دارید، مهم است که با پزشک خود در مورد اقدامات ممکن برای کاهش خطر صحبت کنید.

مراجعه منظم به پزشک، ایجاد تغییرات خاص در سبک زندگی، مصرف داروها طبق تجویز پزشک و انجام اقدامات مداخله‌ای یا جراحی (طبق توصیه) از جمله راه‌هایی هستند که می‌توانید خطر ابتلا را کاهش دهید.

مراقبت‌های بعدی با پزشک: پزشک به شما خواهد گفت که چند وقت یکبار باید ویزیت‌های بعدی داشته باشید. برای جلوگیری از حملات بعدی ایست قلبی ناگهانی، پزشک شما آزمایش‌های تشخیصی را برای تعیین علت حادثه قلبی انجام خواهد داد. این آزمایش‌ها ممکن است شامل الکتروکاردیوگرام (ECG یا EKG)، مانیتورینگ سرپایی، اکوکاردیوگرام، کاتتریزاسیون قلبی و مطالعات الکتروفیزیولوژی باشد.

کسر تخلیه (EF): کسر تخلیه، اندازه‌گیری درصد (کسری) از خون پمپ شده (خارج شده) از قلب با هر ضربان است. کسر تخلیه را می‌توان در مطب پزشک در طول اکوکاردیوگرام (اکو) یا در طول آزمایش‌های دیگر مانند اسکن MUGA (اکتسابی چندگانه)، کاتتریزاسیون قلبی، تست استرس هسته‌ای یا اسکن تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) قلب اندازه‌گیری کرد. کسر تخلیه یک قلب سالم از ۵۵٪ تا ۷۵٪ متغیر است. کسر تخلیه شما می‌تواند بر اساس وضعیت قلب شما و اثربخشی درمان‌های تجویز شده، کم و زیاد شود. اگر بیماری قلبی دارید، مهم است که ابتدا کسر تخلیه و سپس در صورت نیاز، بر اساس تغییرات در وضعیت خود، اندازه‌گیری شود. از پزشک خود بپرسید که چند وقت یکبار باید کسر تخلیه خود را بررسی کنید.

کاهش عوامل خطر: اگر بیماری عروق کرونر قلب دارید – و حتی اگر ندارید – تغییرات خاصی در سبک زندگی وجود دارد که می‌توانید برای کاهش خطر ایست قلبی ناگهانی ایجاد کنید. این تغییرات سبک زندگی عبارتند از:

• ترک سیگار
• کاهش وزن
• ورزش منظم
• پیروی از یک رژیم غذایی سالم برای قلب
• مدیریت دیابت
• مدیریت سایر شرایط سلامتی از جمله فشار خون بالا و کلسترول

اگر سوالی دارید یا مطمئن نیستید که چگونه این تغییرات را ایجاد کنید، با پزشک خود صحبت کنید. بیماران و خانواده‌ها باید علائم و نشانه‌های بیماری عروق کرونر قلب و اقداماتی را که در صورت بروز علائم باید انجام دهند، بدانند.

داروها: برای کمک به کاهش خطر ایست قلبی ناگهانی، پزشکان ممکن است داروهایی را برای افرادی که دچار حمله قلبی شده‌اند یا نارسایی قلبی یا آریتمی‌هایی مانند ریتم نامنظم قلب دارند، تجویز کنند. این داروها ممکن است شامل مهارکننده‌های ACE، مهارکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین-نپریلیزین ، مسدودکننده‌های بتا، مسدودکننده‌های کانال کلسیم، پیرونولاکتون و داروهای ضد آریتمی باشند. برای بیماران مبتلا به کلسترول بالا و بیماری عروق کرونر قلب، ممکن است داروهای استاتین تجویز شود.

اگر دارویی تجویز شده باشد، پزشک دستورالعمل‌های دقیق‌تری به شما خواهد داد. مهم است که نام داروهای خود و هرگونه دستورالعملی را که هنگام مصرف آنها باید رعایت کنید، بدانید. در صورت داشتن هرگونه سؤال، حتماً از پزشک یا داروساز خود بپرسید.

دفیبریلاتور قلبی قابل کاشت (ICD): برای افرادی که عوامل خطر آنها را در معرض خطر بالای مرگ ناگهانی قلبی قرار می‌دهد، می‌توان از ICD به عنوان یک درمان پیشگیرانه استفاده کرد. ICD یک دستگاه کوچک شبیه به ضربان‌ساز قلب است که برای اصلاح آریتمی‌ها طراحی شده است. این دستگاه ضربان قلب سریع را تشخیص داده و سپس اصلاح می‌کند. ICD به طور مداوم ریتم قلب را کنترل می‌کند. هنگامی که ریتم قلب بسیار سریع یا آهسته را تشخیص می‌دهد، انرژی (یک شوک کوچک اما قدرتمند) را به عضله قلب منتقل می‌کند تا باعث شود قلب دوباره با ریتم طبیعی بتپد. ICD همچنین داده‌های هر ضربان قلب غیرطبیعی را ثبت می‌کند که پزشک می‌تواند با استفاده از دستگاه مخصوصی که در بیمارستان نگهداری می‌شود، آن را مشاهده کند.

دستگاه ICD ممکن است در بیمارانی که از ایست قلبی ناگهانی جان سالم به در برده‌اند و نیاز به نظارت مداوم بر ریتم قلب خود دارند، استفاده شود. همچنین ممکن است با یک ضربان‌ساز برای درمان سایر ریتم‌های نامنظم قلب ترکیب شود.

اقدامات مداخله‌ای یا جراحی: برای بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر، یک روش مداخله‌ای مانند آنژیوپلاستی ممکن است برای بهبود جریان خون به عضله قلب و کاهش خطر مرگ ناگهانی قلبی (SCD)، جراحی بای‌پس (ترمیم رگ‌های خونی) یا جراحی بای‌پس مورد نیاز باشد. برای بیمارانی که شرایط دیگری مانند کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک یا نقص مادرزادی قلب دارند، ممکن است برای اصلاح مشکل به یک روش مداخله‌ای یا جراحی نیاز باشد. روش‌های دیگری نیز ممکن است برای درمان ریتم‌های غیرطبیعی قلب، از جمله کاردیوورژن الکتریکی و ابلیشن کاتتر، استفاده شود.

وقتی حمله قلبی در بطن چپ (محفظه پمپاژ پایینی سمت چپ قلب) رخ می‌دهد، جای زخم تشکیل می‌شود. بافت زخم شده ممکن است خطر تاکی‌کاردی بطنی را افزایش دهد. الکتروفیزیولوژیست (پزشک متخصص در اختلالات الکتریکی قلب) می‌تواند ناحیه دقیق ایجاد کننده آریتمی را تعیین کند. الکتروفیزیولوژیست، با همکاری جراح شما، ممکن است ابلیشن (استفاده از انرژی الکتریکی پرانرژی برای “قطع” مسیرهای الکتریکی غیرطبیعی درون قلب) را با جراحی بازسازی بطن چپ (برداشتن ناحیه انفارکتوس شده یا مرده بافت قلب از طریق جراحی) ترکیب کند.

اعضای خانواده خود را آموزش دهید: اگر در معرض خطر ابتلا به بیماری مرگ ناگهانی قلبی هستید، با اعضای خانواده خود صحبت کنید تا آنها وضعیت شما و اهمیت درخواست مراقبت فوری در صورت بروز اورژانس را درک کنند. اعضای خانواده و دوستان افراد در معرض خطر ابتلا به بیماری مرگ ناگهانی قلبی باید نحوه انجام احیای قلبی ریوی (CPR) را بدانند . کلاس‌هایی برای آموزش این موضوع در اکثر جوامع موجود است.

آیا ایست قلبی ناگهانی قابل درمان است؟

بله، ایست قلبی ناگهانی قابل درمان و معکوس شدن است، اما اقدامات اورژانسی باید فوراً انجام شود. اگر درمان در دقایق اولیه پس از ایست قلبی ناگهانی آغاز شود، میزان بقا می‌تواند تا ۹۰٪ باشد. با هر دقیقه‌ای که طول می‌کشد تا درمان شروع شود، این میزان حدود ۱۰٪ کاهش می‌یابد. کسانی که زنده می‌مانند، چشم‌انداز بلندمدت بهتری دارند.

اگر شاهد ایست قلبی ناگهانی باشم، چه باید بکنم؟

اگر شاهد ایست قلبی ناگهانی کسی بودید، فوراً با ۱۱۵ یا پرسنل اورژانس محلی خود تماس بگیرید و احیای قلبی ریوی (CPR) را شروع کنید. اگر CPR به درستی انجام شود، می‌تواند جان فرد را نجات دهد، زیرا این روش تا رسیدن کمک، گردش خون و اکسیژن را در بدن حفظ می‌کند.

اگر دستگاه شوک خودکار خارجی (AED) در دسترس باشد، بهترین شانس نجات فرد شامل دفیبریلاسیون با آن دستگاه است. هر چه زمان تا دفیبریلاسیون کوتاه‌تر باشد، شانس زنده ماندن فرد بیشتر است. این احیای قلبی ریوی (CPR) به همراه دفیبریلاسیون است که فرد را نجات می‌دهد.

پس از دفیبریلاسیون موفقیت‌آمیز، اکثر افراد برای درمان و پیشگیری از مشکلات قلبی در آینده به مراقبت‌های بیمارستانی نیاز دارند.

مرگ ناگهانی قلبی و ورزشکاران

SCD به ندرت در ورزشکاران رخ می‌دهد، اما وقتی اتفاق می‌افتد، اغلب ما را با شوک و ناباوری تحت تأثیر قرار می‌دهد.

علت: بسیاری از موارد مرگ ناگهانی قلب (SCD) مربوط به بیماری قلبی تشخیص داده نشده است. در جمعیت جوان‌تر، SCD اغلب ناشی از نقص مادرزادی قلب است، در حالی که در ورزشکاران مسن‌تر (۳۵ سال و بالاتر)، علت بیشتر مربوط به بیماری عروق کرونر قلب است.

شیوع: در جمعیت جوان‌تر، بیشتر مرگ ناگهانی قلبی (SCD) هنگام انجام ورزش‌های تیمی رخ می‌دهد. این اتفاق در حدود یک نفر از هر 50000 ورزشکار و بیشتر در مردان رخ می‌دهد. در ورزشکاران مسن‌تر (35 سال و بالاتر)، مرگ ناگهانی قلبی بیشتر هنگام دویدن یا آهسته دویدن رخ می‌دهد.

غربالگری: انجمن قلب آمریکا غربالگری قلبی عروقی را برای ورزشکاران دبیرستانی و دانشگاهی توصیه می‌کند و باید شامل ارزیابی کامل و دقیق سابقه شخصی و خانوادگی ورزشکار و معاینه فیزیکی باشد. غربالگری باید هر دو سال یکبار تکرار شود و هر سال سابقه پزشکی گرفته شود. الکتروکاردیوگرام ممکن است بیماری قلبی بدون علامت را در برخی از جوانان تشخیص دهد. مردان ۴۰ سال به بالا و زنان ۵۰ سال به بالا نیز باید معاینه کامل داشته باشند و در مورد عوامل خطر و علائم بیماری قلبی آموزش ببینند. آنها همچنین ممکن است بر اساس ارزیابی پزشک خود به تست استرس ورزشی نیاز داشته باشند. در صورت شناسایی یا مشکوک بودن به مشکلات قلبی، فرد باید قبل از شرکت در ورزش برای ارزیابی بیشتر و دستورالعمل‌های درمانی به متخصص قلب ارجاع داده شود.

نوشته بیماری قلبی و مرگ ناگهانی قلبی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

آیا علائم حمله قلبی را می‌دانید؟ این یک وضعیت اورژانسی تهدیدکننده زندگی است که نیاز به اقدام سریع دارد. حتی علائم جزئی حمله قلبی را نیز نادیده نگیرید. درمان فوری، آسیب قلبی را کاهش داده و جان افراد را نجات می‌دهد.

شناخت علائم

این علائم از فردی به فرد دیگر متفاوت است. همه حملات قلبی با درد ناگهانی و شدید قفسه سینه که اکثر ما در مورد آن شنیده‌ایم، شروع نمی‌شوند. در واقع، برخی از آنها هیچ علامتی ندارند، به خصوص مواردی که در افراد مبتلا به دیابت رخ می‌دهد.

آنها ممکن است به آرامی و با درد و ناراحتی خفیف شروع شوند . آنها می‌توانند در حالت استراحت یا فعالیت رخ دهند. شدت آنها می‌تواند به سن، جنسیت و شرایط پزشکی شما بستگی داشته باشد.

علائم هشدار دهنده

موارد رایج ممکن است شامل موارد زیر باشد:

ناراحتی قفسه سینه که مانند فشار، پری یا درد فشارنده احساس می‌شود و بیش از چند دقیقه طول می‌کشد یا برطرف می‌شود و دوباره برمی‌گردد.

درد و ناراحتی که فراتر از قفسه سینه به سایر قسمت‌های بالای بدن مانند یک یا هر دو بازو، یا کمر، گردن، معده ، دندان‌ها و فک گسترش می‌یابد.

تنگی نفس بدون دلیل، با یا بدون ناراحتی قفسه سینه

علائم دیگری مانند:

• عرق سرد
• حالت تهوع یا استفراغ
• سبکی سر
• اضطراب، سوء هاضمه
• خستگی بی‌دلیل

زنان بیشتر از مردان احتمال دارد که مشکلات دیگری مانند درد گردن، شانه ، کمر یا شکم داشته باشند.

چه کاری باید انجام دهید وقتی که آنها اتفاق می افتند

اگر شما یا کسی که با او هستید، احساس ناراحتی در قفسه سینه یا سایر علائم حمله قلبی دارید، فوراً با 115 تماس بگیرید. (برنامه محلی خود را بررسی کنید، زیرا برخی از مناطق نیاز به شماره گیری شماره دیگری دارند.) در حالی که اولین اقدام شما ممکن است این باشد که خودتان یا قربانی حمله قلبی را به بیمارستان برسانید، بهتر است آمبولانس بگیرید. پرسنل خدمات فوریت‌های پزشکی (EMS) می‌توانند در مسیر بیمارستان درمان را شروع کنند. آنها همچنین آموزش دیده‌اند که در صورت ایست قلبی ، فرد را احیا کنند .

اگر نمی‌توانید با اورژانس تماس بگیرید، فرد را به بیمارستان ببرید. اگر خودتان علائم را دارید، خودتان به بیمارستان رانندگی نکنید، مگر اینکه چاره دیگری نداشته باشید.

بسیاری از افراد درمان را به تأخیر می‌اندازند زیرا شک دارند که دچار حمله قلبی شده‌اند. آنها نمی‌خواهند دوستان و خانواده خود را نگران یا اذیت کنند.

همیشه بهتر است که ایمن باشید تا اینکه متاسف باشید.

زمان را به نفع خود در نظر بگیرید

اقدام سریع می‌تواند جان انسان‌ها را نجات دهد. اگر بلافاصله پس از بروز علائم، داروهای حل‌کننده لخته و بازکننده عروق تجویز شوند، می‌توانند حمله قلبی را متوقف کنند و کاتتریزاسیون با قرار دادن استنت ممکن است رگ خونی بسته را باز کند. هر چه بیشتر برای درمان منتظر بمانید، احتمال زنده ماندن بیشتر کاهش و آسیب به قلب بیشتر می‌شود.

حدود نیمی از کسانی که بر اثر حمله قلبی جان خود را از دست می‌دهند، در اولین ساعت پس از شروع علائم جان خود را از دست می‌دهند.

قبل از رسیدن امدادگران چه باید کرد؟

• سعی کنید فرد را آرام نگه دارید و از او بخواهید بنشیند یا دراز بکشد.
• اگر فرد به آسپرین حساسیت ندارد، از او بخواهید یک آسپرین بچه را بجود و قورت دهد . (آسپرین وقتی جویده شود و کامل قورت داده نشود، سریع‌تر اثر می‌کند.)

اگر واجد شرایط هستید، احیای قلبی ریوی (CPR) انجام دهید

احیای قلبی ریوی ( CPR ) یکی از حلقه‌های زنجیره بقا است که انجمن قلب آمریکا آن را «زنجیره بقا» می‌نامد. زنجیره بقا مجموعه‌ای از اقدامات است که وقتی به ترتیب انجام شوند، بهترین شانس زنده ماندن را به فردی که دچار حمله قلبی شده است، می‌دهند.

در مواقع اضطراری، اولین حلقه در زنجیره بقا، دسترسی زودهنگام است. این به معنای فعال کردن سیستم اورژانس پزشکی با تماس با 115 (یا شماره‌ای که توسط طرح جامعه شما تعیین شده است) است. حلقه بعدی در زنجیره بقا، انجام احیای قلبی ریوی (CPR) تا زمان دسترسی به دفیبریلاتور است.

شایع‌ترین علت مرگ ناشی از حمله قلبی در بزرگسالان، اختلال در ریتم الکتریکی قلب به نام فیبریلاسیون بطنی است. فیبریلاسیون بطنی قابل درمان است، اما نیاز به شوک الکتریکی به قفسه سینه به نام دفیبریلاسیون دارد. اگر دفیبریلاتور به راحتی در دسترس نباشد، مرگ مغزی در کمتر از 10 دقیقه اتفاق می‌افتد.

یکی از راه‌های خرید زمان تا زمان در دسترس قرار گرفتن دفیبریلاتور، دادن تنفس مصنوعی و گردش خون همراه با احیای قلبی ریوی (CPR) است. با دادن ترکیبی از ماساژ دستی قفسه سینه و تنفس مصنوعی یا “دهان به دهان “، امدادگر می‌تواند به جای فرد دیگر نفس بکشد و به گردش مقداری از خون در بدن او کمک کند. حتی بدون تنفس دهان به دهان، احیای قلبی ریوی “فقط با دست” می‌تواند بسیار مؤثر باشد.

هر چه زودتر احیای قلبی ریوی (CPR) را به فردی که دچار ایست قلبی ریوی (عدم تنفس، عدم ضربان قلب) شده است، انجام دهید، احتمال احیا بیشتر است. با انجام CPR، جریان خون اکسیژن‌دار را به قلب و مغز تا زمان در دسترس قرار گرفتن دفیبریلاتور حفظ می‌کنید.

از آنجا که تا ۸۰٪ از ایست‌های قلبی در خانه اتفاق می‌افتد، به احتمال زیاد شما احیای قلبی ریوی (CPR) را روی یکی از اعضای خانواده یا عزیزان خود انجام می‌دهید.

یادگیری احیای قلبی ریوی (CPR) کار سختی نیست و بسیاری از سازمان‌ها، از جمله انجمن قلب آمریکا، صلیب سرخ آمریکا، مراکز اجتماعی محلی، باشگاه‌های سلامت و YMCAها، دوره‌های آموزشی ارائه می‌دهند.

توجه: این اطلاعات فقط به عنوان راهنمایی برای یادگیری احیای قلبی ریوی (CPR) در نظر گرفته شده است. این اطلاعات جایگزین دوره رسمی احیای قلبی ریوی (CPR) نیست. اگر علاقه‌مند به گذراندن دوره احیای قلبی ریوی هستید، از طریق کسب اطلاعات از پایگاه‌های هلال احمر اقدام کنید.

هرگز احیای قلبی ریوی (CPR) را روی شخص دیگری تمرین نکنید، زیرا ممکن است به او آسیب بزنید. همچنین توجه داشته باشید که روش «CPR با سرفه» که در اینترنت تبلیغ می‌شود، جایگزین پذیرفته‌شده‌ای برای CPR واقعی نیست. سرفه کردن برای حفظ جریان خون به مغز، در عمل یا تئوری کارساز نیست.

اگر می‌توانید از دستگاه شوک خودکار خودکار (AED) استفاده کنید

در برخی مناطق کشور، دفیبریلاتورهای کامپیوتری ساده، که به عنوان دفیبریلاتورهای خارجی خودکار یا AED شناخته می‌شوند، ممکن است برای استفاده عموم یا اولین فردی که در صحنه حاضر می‌شود، در دسترس باشند. هدف این است که در صورت نیاز، در اسرع وقت به دفیبریلاسیون دسترسی پیدا کنیم. احیای قلبی ریوی (CPR) همراه با AED می‌تواند میزان بقا را برای ایست قلبی ناگهانی به طور چشمگیری افزایش دهد . در صورت وجود، این دفیبریلاسیون زودهنگام به حلقه بعدی در زنجیره بقا تبدیل می‌شود.

دستگاه‌های شوک خودکار قلبی (AED) از طریق دیواره قفسه سینه به قلب شوک الکتریکی وارد می‌کنند. این دستگاه دارای کامپیوترهای داخلی است که ریتم قلب قربانی را بررسی می‌کنند، تشخیص می‌دهند که آیا دفیبریلاسیون لازم است یا خیر، و سپس شوک را ارسال می‌کنند. راهنماهای صوتی یا تصویری، کاربر را در طول فرآیند راهنمایی می‌کنند.

بیشتر دستگاه‌های شوک خودکار قلبی (AED) طوری طراحی شده‌اند که توسط افراد غیرپزشکی مانند پرسنل آتش‌نشانی، افسران پلیس، نجات غریق، مهمانداران هواپیما، نگهبانان امنیتی، معلمان، رهگذران و حتی اعضای خانواده افرادی که در معرض خطر بالای مرگ ناگهانی قلبی هستند، قابل استفاده باشند.

دستگاه‌های شوک خودکار (AED) نمی‌توانند به فردی که دچار ایست قلبی نشده است شوک الکتریکی وارد کنند. دستگاه شوک خودکار فقط قلبی را که ریتم غیرطبیعی دارد درمان می‌کند. اگر فردی دچار ایست قلبی بدون چنین ریتمی باشد، قلب به جریان‌های الکتریکی پاسخ نخواهد داد. احیای قلبی ریوی (CPR) باید تا رسیدن اورژانس پزشکی انجام شود.

به محض رسیدن واحد اورژانس، حلقه بعدی در زنجیره بقا، مراقبت‌های اولیه پیشرفته احیای قلبی ریوی است . این شامل تجویز داروها ، استفاده از دستگاه‌های تنفسی مخصوص و در صورت نیاز ارائه شوک‌های دفیبریلاسیون بیشتر می‌شود.

آماده باشید

هیچ‌کس قصد حمله قلبی ندارد. بهتر است آماده باشید. اقداماتی که می‌توانید قبل از شروع علائم انجام دهید عبارتند از:

• فهرست علائم حمله قلبی و علائم هشدار دهنده را به خاطر بسپارید.
• به یاد داشته باشید که باید ظرف ۵ دقیقه از شروع آنها با 115 تماس بگیرید.
• با خانواده و دوستان خود در مورد علائم هشدار دهنده و اهمیت تماس فوری با 115 صحبت کنید.
• عوامل خطر خود را بشناسید و هر کاری که می‌توانید برای کاهش آنها انجام دهید.
• یک برنامه‌ی نجات از حمله‌ی قلبی تهیه کنید که شامل اطلاعاتی در مورد داروهایی که مصرف می‌کنید، آلرژی‌هایتان ، شماره پزشکتان و افرادی باشد که در صورت مراجعه به بیمارستان باید با آنها تماس بگیرید. این اطلاعات را در کیف پول خود نگه دارید.
• در صورت بروز شرایط اضطراری، ترتیبی دهید که کسی از افراد تحت تکفل شما مراقبت کند.
• یادگیری احیای قلبی ریوی (CPR) برای عزیزانتان

نوشته علائم حمله قلبی: در مواقع اضطراری چه باید کرد؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.