جاستین روئوتولو، مانند بسیاری از بزرگسالان مبتلا به ADHD، برای علائمش یک داروی محرک (در مورد او آدرال XR) مصرف کرد. سپس، حدود ۱۱ سال پیش، او شروع به مدیتیشن کرد. کمی بعد از آن، بعد از مصرف قرصش شروع به لرزیدن کرد. پزشک روئوتولو دوز دارو را کاهش داد، اما ۶ ماه بعد دوباره این اتفاق افتاد. او تصمیم گرفت مصرف دارو را قطع کند و از آن زمان به بعد دیگر به حالت عادی برنگشت.

روئوتولو تا حد زیادی مدیتیشن را به خاطر آرامش و تمرکز کافی مغزش مدیون است، به طوری که دیگر نیازی به تقویت با دارو نداشت. او همچنین در مورد وضعیت خود مطالعه زیادی کرد و از یک مربی ADHD آموزش دید .

دلایل زیادی وجود دارد که چرا فرد مبتلا به ADHD ممکن است مصرف دارو را متوقف کند یا اصلاً هرگز شروع نکند. برخی از عوارض جانبی متنفرند. برخی دیگر برای پرداخت هزینه دارو مشکل دارند. یا مانند رووتولو، متوجه می‌شوند که استراتژی‌های غیر دارویی برای آنها به اندازه کافی خوب عمل می‌کند.

در ایالات متحده، هیچ دستورالعمل درمانی رسمی برای بزرگسالان مبتلا به ADHD وجود ندارد. اما، دکتر کریگ سورمن، متخصص روانپزشکی و محقق دانشکده پزشکی هاروارد، می‌گوید: «بهترین روش این است که ADHD واقعی را با یک محرک درمان کنید، مگر اینکه موارد منع مصرف وجود داشته باشد.» سورمن نویسنده مشترک کتاب «FASTMINDS: چگونه اگر ADHD دارید (یا فکر می‌کنید ممکن است) پیشرفت کنید» است . با این حال، او خاطرنشان می‌کند که همه افراد مبتلا به ADHD مشکلات شدیدی ندارند.

او توضیح می‌دهد: «بعضی افراد چیزی را دارند که من آن را ویژگی‌های ADHD می‌نامم، نه تشخیص کامل.» حتی افرادی که همه گزینه‌های ADHD را علامت می‌زنند، ممکن است متوجه شوند که علائمشان در موقعیت‌های خاص بهتر است. برای مثال، یک طراح گرافیک ممکن است در شرکتی که رئیسش به او احترام می‌گذارد، مشکلی برای تمرکز نداشته باشد. اما اگر آن طراح گرافیک به صورت آزاد کار کند، وقتی خودش برنامه‌اش را مدیریت می‌کند، ممکن است تمرکز روی کار برایش چندان آسان نباشد. سورمن می‌گوید: «افراد مبتلا به ADHD به ضرب‌الاجل‌ها پایبند هستند.»

اگر مصرف دارو برای شما خوب پیش می‌رود، ممکن است تشخیص اینکه آیا هنوز به آن نیاز دارید یا خیر، دشوار باشد. سورمن اغلب به افرادی که عملکرد بالایی دارند و مدتی است که از داروهای محرک استفاده می‌کنند، توصیه می‌کند که هر از گاهی «تعطیلات دارویی» داشته باشند. یعنی برای مدت کوتاهی مصرف داروها را قطع کنند تا ببینند آیا هنوز به آنها نیاز دارند یا خیر. اگر می‌خواهید این کار را امتحان کنید، احتمالاً ایده خوبی است که با پزشک خود مشورت کنید.

جایگزین‌هایی برای دارو

چه دارو مصرف کنید و چه نکنید، رویکردهای غیر دارویی برای مدیریت ADHD مهم هستند. سورمن می‌گوید: «آنها متقابلاً منحصر به فرد نیستند.»

روئوتولو این را هم از تجربه شخصی و هم از کار با افراد دیگری که ADHD دارند می‌داند. او کمی پس از تشخیص، مربی ADHD شد. او مدرک کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی گرفت و علاوه بر مربیگری، به عنوان درمانگر ازدواج و خانواده (LFMT) دارای مجوز نیز فعالیت کرد. برخی از مراجعین او با ترکیبی از استراتژی‌های دارویی و غیر دارویی پیشرفت می‌کنند. برخی دیگر متوجه می‌شوند که می‌توانند بدون دارو عملکرد خوبی داشته باشند و صرفاً به رویکردهای بدون دارو مانند ورزش، مدیتیشن و مشاوره تکیه می‌کنند .

قطع مصرف دارو، تسکین علائم کافی را برای همه افراد مبتلا به ADHD فراهم نمی‌کند. اما برخی از راهکارهای غیر دارویی، چه علاوه بر دارو و چه به جای آن، عبارتند از:

آموزش

سورمن می‌گوید: «درک ADHD شما بسیار مهم است.» او توصیه می‌کند برای کسب اطلاعات در مورد علل و علائم این بیماری، به CHADD.org مراجعه کنید. سورمن، که در هیئت مدیره CHADD (کودکان و بزرگسالان مبتلا به ADHD) خدمت می‌کند، می‌گوید: «شما باید بفهمید کدام یک از چالش‌های شما ناشی از ADHD و کدام یک چیز دیگری است.» او همچنین توصیه می‌کند منابع ارائه شده توسط ADDA (انجمن اختلال کمبود توجه) را بررسی کنید. او می‌افزاید، گروه‌های حمایتی راه خوب دیگری برای یادگیری در مورد این بیماری از همسالان شما هستند.

درمان شناختی رفتاری (CBT)

CBT نوعی گفتاردرمانی بسیار متمرکز و نتیجه‌گرا است. این روش به اضطراب و افسردگی، دو بیماری که اغلب با ADHD همراه هستند، کمک می‌کند. حتی اگر ADHD تنها نگرانی شما باشد، احتمال زیادی وجود دارد که CBT به شما کمک کند.

CBT می‌تواند به بزرگسالان مبتلا به ADHD کمک کند تا الگوهای تفکر خود را تغییر دهند و مهارت‌هایی را توسعه دهند که زندگی با ADHD را آسان‌تر می‌کند. سورمن می‌گوید: «این روش بر رفتارهایی تمرکز دارد که به افراد کمک می‌کند تا مسئولیت شرایط خود را بر عهده بگیرند و منظم بمانند.» اما، استراتژی‌های سازماندهی تنها بخشی از آن هستند. CBT همچنین به بازآموزی نحوه تفکر شما کمک می‌کند. شما یاد می‌گیرید که افکار منفی خودکاری را که معمولاً در موقعیت‌های چالش‌برانگیز دارید، تشخیص دهید. شما یاد می‌گیرید که در آینده مثبت‌تر و مؤثرتر پاسخ دهید.

(توجه: اگر بیماری روانی دیگری دارید و از قبل تحت کنترل نیست، سورمن پیشنهاد می‌کند که ابتدا به دنبال درمان آن باشید. افسردگی، اضطراب، سوء مصرف مواد و اختلالات طیف اوتیسم اغلب با ADHD همپوشانی دارند.)

مربیگری ADHD

برخلاف CBT، کوچینگ صرفاً بر اقدامات و استراتژی‌های سازمانی شما تمرکز دارد (به جای اینکه در مورد این موارد چه احساسی دارید). سورمن می‌گوید: «بعضی افراد می‌گویند: «من به کسی نیاز دارم که با من در مورد همه چیز فکر کند تا تصمیم بگیرد که ابتدا چه کاری انجام دهم.» اینجاست که کوچینگ می‌تواند بسیار مفید باشد.»

روئوتولو، نویسنده‌ی کتاب «سرزمین اختلال کم‌توجهی – بیش‌فعالی: موهبت اختلال کم‌توجهی – بیش‌فعالی»، می‌گوید: «ما در مورد استراتژی‌های خاص سازماندهی صحبت می‌کنیم، مانند نحوه‌ی تمیز کردن میز و خانه و چگونگی زندگی منظم » .

ذهن آگاهی

ذهن آگاهی – که بر زندگی در لحظه حال تمرکز دارد، نه اینکه مدام به گذشته فکر کند یا نگران آینده باشد – اساس تمرین روئوتولو است. او می‌گوید: «مغز ما طوری است که افکار مدام در حال حرکت هستند. با ذهن آگاهی، شما فقط متوجه یک فکر می‌شوید و آن را مشاهده می‌کنید، اما درگیر آن نمی‌شوید.» روئوتولو می‌افزاید: «با گذشت زمان، این تمرین ارتباطات مغز شما را تغییر می‌دهد، به طوری که شما به دنیای اطراف خود واکنش متفاوتی نشان می‌دهید.»

تغییرات سبک زندگی

همه باید از نظر جسمی فعال باشند، غذای سالم بخورند و خواب کافی داشته باشند . اما این اقدامات اولیه مراقبت از خود برای هر کسی که با ADHD دست و پنجه نرم می‌کند، حیاتی است. سورمن می‌گوید کمبود خواب می‌تواند در عملکرد شناختی اختلال ایجاد کند. ورزش کافی و تغذیه مناسب برای مغز شما مفید است. اگرچه بعید است که این نوع ترفندهای ساده به تنهایی برای درمان ADHD کامل کافی باشند، اما بخش مهمی از هر رژیم مراقبت از خود هستند.

نوشته ADHD: تصمیم به عدم استفاده از دارو اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

۱ / ۱۲

وقتی افسردگی در برابر درمان مقاومت می‌کند

وقتی درمان افسردگی مؤثر واقع نمی‌شود، احساس ناامیدی نکردن سخت است. اما تسلیم نشوید. حدود دو سوم افراد مبتلا به افسردگی با اولین داروی ضد افسردگی که امتحان می‌کنند، کمکی نمی‌کنند. برای یافتن بهترین درمان‌ها با پزشک خود همکاری کنید. افسردگی به میزان زیادی قابل درمان است و گزینه‌های زیادی برای آن وجود دارد. ممکن است متوجه شوید که تغییر دارو، ترکیب داروها، مراجعه به متخصص یا صحبت با یک درمانگر به بهبودی شما کمک می‌کند و عود بیماری را کاهش می‌دهد.

۲ / ۱۲

گفتاردرمانی برای تمرکز و بینش

صحبت با یک متخصص سلامت روان می‌تواند به شما در تعیین اهداف، مقابله با مشکلات و تمرکز بر درمان پزشکی افسردگی‌تان کمک کند. گفتاردرمانی بخش مهمی از درمان بسیاری از افراد مبتلا به افسردگی مزمن و مقاوم به درمان (TRD) است. از پزشک خود بخواهید تا در یافتن درمانگری که بتوانید به طور مؤثر با او همکاری کنید، به شما کمک کند. گفتاردرمانی شامل روان‌درمانی فردی و گروه‌های حمایتی است.

۳ / ۱۲

درمانی که می‌تواند کمک کند

برخی افراد ممکن است از انواع خاصی از درمان بهره‌مند شوند. درمان شناختی-رفتاری (CBT) تلاش می‌کند الگوهای فکری ناکارآمد یا مخربی را که ممکن است در افسردگی نقش داشته باشند، در هم بشکند. درمان حل مسئله، نوعی CBT، ممکن است به افراد مبتلا به افسردگی کمک کند تا با تجربیات منفی یا استرس‌زای زندگی کنار بیایند. روان‌درمانی بین فردی، مسائلی مانند غم و اندوه را بررسی می‌کند که ممکن است بر روابط بین افراد تأثیر بگذارد یا باعث افسردگی شود.

۴ / ۱۲

داروهای مناسب را پیدا کنید

بسیاری از افرادی که شروع به مصرف داروهای ضد افسردگی می‌کنند، بهبودی کامل ندارند و ممکن است نیاز به تغییر در درمان داشته باشند. شما باید پس از شش هفته بهبودی را مشاهده کنید. اگر داروی ضد افسردگی شما مؤثر نباشد، پزشک ممکن است نسخه شما را تغییر دهد یا دوز آن را افزایش دهد، یا داروهای ضد افسردگی دیگر یا حتی انواع دیگری از داروها را برای مصرف تجویز کند. حتی اگر احساس بهبودی کردید، به مصرف دارو طبق دستور پزشک ادامه دهید.

۵ / ۱۲

کدام داروی ضد افسردگی مناسب است؟

رایج‌ترین داروهای ضد افسردگی تجویز شده، که به عنوان SSRI و SNRI شناخته می‌شوند، به ترتیب بر مواد شیمیایی مغز، سروتونین یا هر دو سروتونین و نوراپی نفرین، تأثیر می‌گذارند. پزشک شما هنگام تجویز داروهای ضد افسردگی، عوارض جانبی، ایمنی، تحمل‌پذیری و سابقه افسردگی شما را در نظر می‌گیرد. ممکن است عوارض جانبی خفیف تا شدیدی مانند خشکی دهان، حالت تهوع، بی‌خوابی، مشکلات جنسی، تغییرات فشار خون یا افکار خودکشی ناشی از داروهای ضد افسردگی را تجربه کنید. گاهی اوقات عوارض جانبی از بین می‌روند. اگر عوارض جانبی شدید ادامه یافت، با پزشک خود در مورد تغییر دارو صحبت کنید.

۶ / ۱۲

سایر درمان‌های افسردگی

اگر چندین دوره مصرف داروهای ضد افسردگی مختلف بی‌نتیجه بوده باشد، شما و پزشکتان ممکن است سایر درمان‌های پزشکی را که می‌توانند به افسردگی مقاوم به درمان کمک کنند، در نظر بگیرید. الکتروشوک درمانی از جریان‌های الکتریکی کوچک برای ایجاد تشنج مختصر در مغز استفاده می‌کند. تحریک مغناطیسی ترانس کرانیال (نشان داده شده) پالس‌های مغناطیسی را به مغز می‌فرستد تا خلق و خو را بهبود بخشد.

۷ / ۱۲

مشاوره دینی و معنوی

مطمئن شوید که از حمایت کافی خانواده و دوستان برخوردار هستید تا بتوانید با افسردگی خود کنار بیایید. بسیاری از افراد از عضویت در یک جامعه معنوی آرامش پیدا می‌کنند. اگر مذهبی هستید، با کشیش، خاخام، وزیر یا مشاور مذهبی دیگر خود صحبت کنید. این افراد اغلب شما و خانواده‌تان را به عنوان افراد مستقل می‌شناسند. و می‌توانند به شما در بیان چیزهایی که برایتان مهم است کمک کنند. آنها همچنین به شما در درک نقش خود در جامعه کمک خواهند کرد.

۸ / ۱۲

برای حس ارزشمندی داوطلب شوید

افسردگی از انزوا تغذیه می‌کند. وقتی خودتان را از جامعه جدا می‌کنید، احساس بی‌ارزش بودن در شما قوی‌تر می‌شود. داوطلب شدن یک پادزهر عالی است. به شما کاری برای انجام دادن می‌دهد و تمرکز شما را به بیرون از خودتان معطوف می‌کند. در عین حال، باعث می‌شود نسبت به خودتان احساس خوبی داشته باشید. چیزی را پیدا کنید که برایتان ارزشمند باشد. سپس پیشنهاد کمک دهید.

۹ / ۱۲

بگذارید خانواده‌تان کمکتان کنند

افسردگی برای شما و خانواده‌تان سخت است. اما به یاد داشته باشید، اگر شما به آنها اجازه ندهید، آنها نمی‌توانند کمکی کنند. اگر احساسات خود را با آنها در میان بگذارید، بین شما و عزیزانتان جدایی ایجاد نمی‌شود. بگذارید هر زمان که می‌توانند کمک کنند و مشاوره زوجین یا خانواده را در نظر بگیرید. به خانواده‌تان بگویید که در زندگی شما مهم هستند.

۱۰ / ۱۲

برای داشتن احساس بهتر برنامه‌ریزی کنید

شما همیشه کارهایی را انجام نمی‌دهید که شما را خوشحال کند. اما برنامه‌ریزی فعالیت‌های لذت‌بخش برای هر روز می‌تواند به درمان شما کمک کند. هر بعد از ظهر، فهرستی از کارهایی که می‌خواهید روز بعد برای خودتان انجام دهید، یادداشت کنید. سپس کارهایی را که باید برای دیگران انجام دهید، اضافه کنید. در پایان هر روز برنامه خود را مرور کنید. کارهایی که انجام دادید چه احساسی در شما ایجاد کرد؟

۱۱ / ۱۲

ورزش، یک داروی طبیعی

ممکن است حس ورزش کردن نداشته باشید. اما ورزش در کاهش افسردگی مؤثر است. واکنش فیزیکی بدن شما به ورزش در واقع خلق و خوی شما را بهبود می‌بخشد. به این دلیل است که ورزش باعث آزاد شدن اندورفین می‌شود. این مواد شیمیایی باعث ایجاد احساس مثبت می‌شوند. فرقی نمی‌کند چه نوع ورزشی انجام می‌دهید. فقط چیزی را که از آن لذت می‌برید پیدا کنید و شروع به حرکت کنید.

۱۲ / ۱۲

حمایت از سوی کسانی که درک می‌کنند

یک گروه حمایتی از افرادی تشکیل شده است که می‌دانند افسردگی چه احساسی دارد. این به شما کمک می‌کند تا بدانید دیگران چه احساسی دارید. حتی مهم‌تر از آن، آنها می‌توانند تکنیک‌های مقابله با افسردگی را از تجربیات خودشان به اشتراک بگذارند. به علاوه، شما این فرصت را دارید که موفقیت‌های خود را با آنها به اشتراک بگذارید. از پزشک خود بخواهید که به شما در یافتن یک گروه حمایتی در منطقه‌تان کمک کند.

نوشته یافتن حمایت در افسردگی مقاوم به درمان اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.