علائم زونا چیست؟

علائم زونا عبارتند از:

• سوزش موضعی، سوزن سوزن شدن، خارش، درد تیرکشنده که از چند روز تا چند هفته قبل از ظاهر شدن بثورات شروع می‌شود. درد در افراد مختلف متفاوت است اما می‌تواند ثابت باشد یا بیاید و برود.
• چند روز پس از ظاهر شدن این علائم، گروهی از تاول‌های پر از مایع روی پایه قرمز و ملتهب پوست ظاهر می‌شوند؛ این تاول‌ها معمولاً ظرف یک هفته پوسته پوسته می‌شوند.
• بثورات ممکن است با تب، خستگی یا سردرد همراه باشد.
• بثورات از خط میانی بدن شما عبور نخواهد کرد.
• ممکن است غدد لنفاوی یک طرف بدن شما متورم شده باشد.

عوارض زونا

زونا می‌تواند مشکلات دیگری را هم در زمان ابتلا به بثورات زونا و هم پس از بهبود بثورات ایجاد کند. 

نورالژی پس از هرپس

نورالژی پس از هرپس یا PHN، شایع‌ترین عارضه‌ای است که زونا می‌تواند ایجاد کند.

علائم زونا معمولاً با از بین رفتن بثورات پوستی از بین می‌روند. اما در نورالژی پس از هرپس، ممکن است ماه‌ها پس از بهبود بثورات پوستی، احساس درد، خارش، سوزش و گزگز داشته باشید.

این بیماری در افراد مسن شایع‌تر است. گاهی اوقات، پس از چند ماه شروع به بهبود می‌کند. در موارد دیگر، سال‌ها ادامه می‌یابد و می‌تواند دائمی باشد.

پزشک شما ممکن است داروها یا روش‌های درمانی مختلفی را برای کمک به این نورالژی پیشنهاد کند.

مشکلات چشمی

اگر زونا در چشم‌ها، پیشانی یا بینی شما یا نزدیک آنها ایجاد شده است، فوراً به پزشک مراجعه کنید. بدون درمان، می‌تواند منجر به درد در چشم‌ها و همچنین از دست دادن دائمی بینایی شود.

زونا در چشم شما می‌تواند باعث موارد زیر شود:

• زخم‌ها و جای زخم‌های سطحی
• تورم و قرمزی
• گلوکوم، بیماری که در آن فشار در چشم شما ایجاد می‌شود
• آسیب به اعصاب

سندرم رامسی هانت

اگر زونا روی گوش یا اطراف آن ظاهر شد، در اسرع وقت به پزشک مراجعه کنید. اگر درمان نشود، می‌تواند منجر به سندرم رامسی هانت شود که می‌تواند باعث موارد زیر شود:

• سرگیجه و سایر مشکلات تعادل
• گوش درد
• کاهش شنوایی
• از دست دادن توانایی حرکت دادن قسمت‌هایی از صورت
• زنگ زدن گوش، که وزوز گوش نامیده می‌شود

این بیماری نادر است، اما با درمان زودهنگام، شانس خوبی برای بهبودی کامل دارید.

مشکلات پوستی

بثورات زونا با تاول‌هایی همراه است که می‌شکنند و پوسته پوسته می‌شوند. آنها را تمیز و خشک نگه دارید تا به عفونت باکتریایی مبتلا نشوید. اگر به آن مبتلا شوید، احتمال ایجاد جای زخم بیشتر است.

اگر تب بالایی داشتید، با پزشک خود مشورت کنید. ممکن است عفونت باکتریایی داشته باشید .

تورم

در موارد بسیار نادر، زونا می‌تواند منجر به التهاب یا تورم در ریه‌ها، مغز یا کبد شود و می‌تواند باعث مرگ شود.

شما باید به طور منظم برای زونا تحت مراقبت باشید تا پزشک بتواند این مشکلات غیرمعمول را بررسی کند.

چه زمانی در مورد زونا با پزشک خود تماس بگیرید

• اگر مشکوک به شروع شیوع زونا هستید، اگر در مراحل اولیه داروهای ضد ویروسی مصرف کنید، ممکن است دوره عفونت را کوتاه کنید.
• شما در هر جایی از صورت خود بثورات پوستی دارید. 
• ناحیه آسیب‌دیده توسط باکتری‌ها آلوده می‌شود (علائم شامل قرمزی، تورم، تب بالا و چرک است). آنتی‌بیوتیک‌ها می‌توانند به جلوگیری از گسترش عفونت باکتریایی کمک کنند، اما نمی‌توانند خود زونا را متوقف کنند.
• بثورات پوستی شما بیش از 10 روز بدون بهبود ادامه داشته باشد.
• درد بیش از حد تحمل می‌شود. پزشک ممکن است مسکن‌های قوی‌تر یا دارویی برای جلوگیری از درد عصبی تجویز کند.
• شما زونا دارید و با کسی که سیستم ایمنی ضعیفی دارد در تماس هستید.
• اگر علائم عجیبی همراه با بثورات زونا مانند سرگیجه ، وزوز گوش، ضعف ناگهانی، دوبینی، افتادگی صورت یا گیجی دارید.

نوشته آشنایی با زونا: علائم اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

واضح‌ترین علامت زونا، بثورات دردناک و تاول‌مانند در یک طرف بدن است. ممکن است مشکلات دیگری نیز با آن داشته باشید.

تمام علائم را یاد بگیرید تا بهتر بدانید چه زمانی باید با پزشک خود تماس بگیرید.

ارتباط با آبله مرغان

همان ویروسی که واریسلا زوستر نامیده می‌شود، باعث آبله مرغان و زونا می‌شود. در آبله مرغان، ویروس بثورات خارش‌دار و لکه‌دار در سراسر بدن شما ایجاد می‌کند.

بعد از اینکه بر آن غلبه کردید، ویروس در بدن شما باقی می‌ماند. به حالت خواب می‌رود. سال‌ها بعد، می‌تواند “بیدار” شود و باعث زونا شود.

علائم

اولین علامت زونا که به آن هرپس زوستر نیز گفته می‌شود، دردی است که ممکن است مانند سوزش یا گزگز در یک طرف صورت، سینه، پشت یا کمر احساس شود. این درد می‌تواند شدید باشد. همچنین ممکن است احساس کنید که به آنفولانزا مبتلا شده‌اید، با علائمی مانند:

• تب
• لرز
• خستگی
• سردرد

چند روز بعد، ممکن است در نقطه‌ای که درد را احساس کرده‌اید، بثوراتی مشاهده کنید. این بثورات معمولاً فقط در یک طرف بدن یا صورت شما ایجاد می‌شوند، اما در موارد نادر، می‌توانند روی صورت یا تمام بدن شما ایجاد شوند. این بیماری همچنین:

• باعث درد تیز، خنجری یا سوزشی می‌شود
• گاهی اوقات خارش دارد
• به لمس بسیار حساس است

در ابتدا، بثورات پوستی شبیه برآمدگی‌های کوچک هستند. در عرض ۲ تا ۳ روز، ممکن است تاول‌های پر از مایع را ببینید . آنها بزرگتر شده و سر باز می‌کنند. سپس یک پوسته سفت روی آنها تشکیل می‌شود. پس از چند روز، دلمه‌ها می‌افتند.

بثورات زونا باید بعد از ۲ تا ۴ هفته محو شوند. اما پوست زیر بثورات ممکن است تغییر رنگ دهد و همیشه به همان شکل باقی بماند.

درد می‌تواند ماه‌ها یا سال‌ها طول بکشد. این عارضه نورالژی پس از هرپس نامیده می‌شود . این احساس می‌تواند شدید باشد.

علائم چشمی

بثورات می‌تواند به بینی یا اطراف یک چشم شما گسترش یابد . اگر ویروس وارد چشم شما شود ، می‌تواند بر بینایی شما تأثیر بگذارد . زونا می‌تواند به قرنیه، لایه شفاف جلویی، آسیب برساند.

نشانه‌های وجود آن در چشم می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• درد
• سرخی
• تورم
• حساسیت به نور

علائم دیگر

یکی از راه‌های تشخیص زونا از آلرژی یا سایر انواع بثورات پوستی، توجه به سایر علائم آن است. زونا می‌تواند علائمی شبیه آنفولانزا ایجاد کند ، مانند:

• لرز
• اسهال
• تب
• سردرد
• حالت تهوع
• درد معده

این عوارض می‌توانند از خفیف تا شدید متغیر باشند. افراد ۵۰ سال به بالا بیشتر از افراد جوان‌تر در معرض عوارض شدیدتری قرار دارند.

کمک پزشکی

اگر درد یا بثورات پوستی در یک طرف سر یا بدن خود دارید، با پزشک خود تماس بگیرید.

در صورت وجود موارد زیر باید به چشم پزشک مراجعه کنید:

• بثورات اطراف بینی یا چشم شما باشد
• چشمان شما قرمز یا دردناک است
• هرگونه مشکل 

نوشته علائم زونا چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

پای ورزشکار چیست؟

پای ورزشکار یک عفونت قارچی شایع است که می‌تواند روی پاهای شما ایجاد شود و باعث خارش، سوزش یا گزگز شود. لازم نیست حتماً ورزشکار باشید تا به آن مبتلا شوید.

این بیماری در کودکان و بزرگسالان در هر سنی اتفاق می‌افتد. اغلب، پای ورزشکار بین انگشتان پا ظاهر می‌شود، اما می‌تواند در بالا یا پایین پا نیز تشکیل شود. 

علل پای ورزشکار

اکثر موارد توسط انواع قارچ‌هایی ایجاد می‌شوند که باعث خارش کشاله ران و کچلی نیز می‌شوند . این قارچ‌ها در محیط‌های بسته، گرم و مرطوب رشد می‌کنند و از کراتین، پروتئینی که در مو، ناخن و پوست یافت می‌شود، تغذیه می‌کنند . به ندرت، پای ورزشکار می‌تواند توسط قارچ‌هایی مانند مخمر (کاندیدا ) ایجاد شود.

راه رفتن پابرهنه در مکان‌های عمومی گرم یا مرطوب مانند رختکن، سونا، استخرهای شنا و دوش‌های عمومی ممکن است احتمال ابتلا به پای ورزشکار را افزایش دهد . همچنین اگر اغلب کفش‌های بسته می‌پوشید، زیاد عرق می‌کنید یا از زیرانداز، فرش، ملحفه، لباس یا کفش مشترک با کسی که عفونت قارچی دارد استفاده می‌کنید، ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به پای ورزشکار باشید. همچنین اگر شرایط پزشکی خاصی دارید، مانند اختلال در سیستم ایمنی یا دیابت و وجود بریدگی یا زخم باز روی پاهایتان، می‌توانید در معرض خطر ابتلا به پای ورزشکار باشید.

آیا بیماری پای ورزشکار مسری است؟

پای ورزشکار کمی مسری است. این بیماری می‌تواند از طریق تماس مستقیم با عفونت و ذرات پوستی که روی حوله، کفش یا کف زمین باقی مانده‌اند، منتقل شود.

علائم پای ورزشکار

پاهای شما ممکن است:

• احساس می‌کنند که دارند می‌سوزند
• خارش
• بثورات پوستی داشته باشید
• پوست کندن و ترک خوردن
• بوی بدی داشته باشد

پای ورزشکار روی دست

احتمال ابتلا به قارچ پای ورزشکار روی دست‌ها وجود دارد. اگر پاهای آلوده خود را بخارانید و سپس دستان خود را لمس کنید، یا اگر از یک حوله برای پاها و دست‌های خود استفاده کنید، ممکن است به دست‌هایتان نیز مبتلا شوید.

تشخیص پای ورزشکار

این بیماری توسط پزشک شما از طریق معاینه فیزیکی تشخیص داده می‌شود. آنها در مورد سابقه پزشکی شما سؤال می‌کنند و از پوست شما نمونه‌برداری می‌کنند تا به آزمایشگاه ارسال کنند. گزینه‌های درمانی شما ممکن است شامل داروهای ضد قارچی باشد که به صورت خوراکی مصرف می‌کنید یا کرم‌هایی که روی ناحیه آلوده پوست خود می‌مالید.

بهداشت برای پای ورزشکار

علاوه بر درمان، بهداشت خوب پا نیز مهم است. هر روز صبح و عصر پاهای خود (از جمله بین انگشتان پا) را بشویید و خشک کنید. و مطمئن شوید که پاهایتان به اندازه کافی هوا دریافت می‌کنند. اگر نمی‌توانید پابرهنه راه بروید یا صندل بپوشید، جوراب‌های مصنوعی بپوشید که رطوبت را از بین می‌برند. پنبه رطوبت را به دام می‌اندازد و رشد قارچ را افزایش می‌دهد. 

همچنین:

• کفش‌هایی بپوشید که از مواد متخلخل ساخته شده‌اند.
• جوراب را روزانه عوض کنید.
• هر روز یک کفش را نپوشید؛ قبل از پوشیدن مجدد، اجازه دهید کاملاً خشک شوند. 
• جوراب‌ها و حوله‌هایتان را با داغ‌ترین آب ممکن بشویید.

درمان پای ورزشکار

اگر به درستی و به موقع درمان نشود، عفونت قارچی پا می‌تواند سرسخت باشد. حتی وقتی آن را با داروهای ضد قارچ تجویز شده توسط پزشک درمان می‌کنید، ممکن است چندین هفته طول بکشد تا عفونت از بین برود و پس از درمان دوباره عود کند.

انواع مختلفی از پودرها، کرم‌ها، ژل‌ها، لوسیون‌ها و اسپری‌های ضد قارچ بدون نسخه وجود دارد. ممکن است لازم باشد قبل از پیدا کردن موردی که برای شما مناسب‌تر است، چند مورد را امتحان کنید.

مهم است که دوره کامل دارو را مصرف کنید. اگر این کار را نکنید، ممکن است عفونت قارچی پای ورزشکار دوباره عود کند و خلاص شدن از شر آن حتی دشوارتر شود.

کرم پای ورزشکار

پای ورزشکار اغلب به صورت موضعی درمان می‌شود، به این معنی که چیزی را مستقیماً روی پوست خود قرار می‌دهید. کرم‌های ضد قارچ بدون نسخه، مانند داروخانه‌ها، در دسترس هستند. این کرم ممکن است حاوی کلوتریمازول ، کتوکونازول ، میکونازول یا تربینافین باشد. دستورالعمل‌ها را دقیقاً دنبال کنید. کرم‌های موضعی مانند کرم‌ها معمولاً یک یا دو بار در روز و تا ۴ هفته استفاده می‌شوند. اگر مورد شما شدید است یا پس از استفاده از کرم بدون نسخه به مدت ۲ هفته بهبود نیافته است، پزشک ممکن است داروی قوی‌تری تجویز کند.

اسپری مخصوص پای ورزشکاران

اسپری‌های مخصوص پای ورزشکار را می‌توان بدون نسخه از داروخانه‌ها خریداری کرد و اغلب در درمان عفونت موفق هستند. 

در حالی که داروهای ضد قارچ موضعی عوارض جانبی بسیار کمی دارند، یک واکنش احتمالی اما بسیار نادر می‌تواند سرمازدگی باشد. برخی از اسپری‌ها ممکن است حاوی ایزوبوتان باشند که با ایجاد سرمازدگی مرتبط است.

اگر عفونت قارچی پای ورزشکار پس از ۲ هفته استفاده از اسپری بهبود نیافت، باید به پزشک مراجعه کنید تا داروی قوی‌تری تجویز کند.

پودر پای ورزشکار

پودرهای ضد قارچ پا که روی پاها و در کفش‌ها استفاده می‌شوند، می‌توانند به شما کمک کنند تا راحت‌تر باشید و احتمال ابتلای مجدد به عفونت را کاهش دهند. می‌توانید پودرهای ضد قارچ را از داروخانه‌ها خریداری کنید.

پودر پای دارویی اغلب در درمان پای ورزشکار موفق است. برخی از برندها حاوی نیترات میکونازول هستند که مطالعات بالینی نشان داده است که خارش پوست و ترک خوردگی پا را تسکین می‌دهد. این پودر همچنین برای جذب عرق طراحی شده است.

درمان‌های طبیعی پای ورزشکار

شما می‌توانید با استفاده از یک درمان طبیعی، قارچ پای ورزشکار را در خانه درمان کنید. تحقیقات علمی زیادی در مورد میزان اثربخشی این درمان‌ها وجود ندارد، اما برخی از آنها نویدبخش بوده‌اند، از جمله:

روغن درخت چای. این روغن از برگ‌های درختی که در استرالیا رشد می‌کند، گرفته می‌شود. از آنجا که می‌تواند برخی از انواع باکتری‌ها و قارچ‌ها را از بین ببرد، مردم سال‌هاست که از آن به عنوان درمان خانگی استفاده می‌کنند.

وقتی دو بار در روز روی پوست مالیده شود، روغن درخت چای ممکن است خارش، پوسته پوسته شدن، تورم و سوزش پای ورزشکار را کاهش دهد. اما مشاهده پیشرفت ممکن است تا یک ماه طول بکشد. و برای همه مؤثر نیست.

روغن درخت چای می‌تواند باعث بثورات پوستی یا آلرژی شود. بنابراین قبل از امتحان کردن آن با پزشک خود صحبت کنید. آنها می‌توانند یک محصول درخت چای را برای شما پیشنهاد دهند یا نحوه رقیق کردن روغن را برای جلوگیری از عوارض جانبی توضیح دهند.

هرگز روغن درخت چای را از طریق دهان مصرف نکنید زیرا می‌تواند سمی باشد.

پرتقال تلخ.  این میوه سال‌هاست که در طب چینی و توسط افرادی که در جنگل‌های بارانی آمازون زندگی می‌کنند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

روغن پرتقال تلخ یک ضد قارچ طبیعی است. علاوه بر پای ورزشکار، ممکن است به از بین بردن کچلی و خارش کشاله ران نیز کمک کند.

یک مطالعه نشان داد که وقتی افراد سه بار در روز روغن پرتقال تلخ رقیق شده را روی پاهای خود می‌مالند، قارچ پس از یک یا دو هفته از بین می‌رود.

اگر از پرتقال تلخ به صورت خالص استفاده کنید، می‌تواند پوست شما را ملتهب کند. همچنین می‌تواند احتمال آفتاب سوختگی را افزایش دهد ، بنابراین در صورت استفاده از آن، حتماً از پوست خود در برابر آفتاب محافظت کنید.

آجوئن از سیر. آجوئن یک ماده شیمیایی موجود در سیر است که ممکن است علائم پای ورزشکار را کاهش دهد. می‌توانید آن را به صورت قرص ضد قارچ از طریق دهان مصرف کنید. همچنین می‌توانید آن را به شکل ژل نیز پیدا کنید.

در یک مطالعه، افرادی که روزی یک بار آجوئن را روی پاهای خود استفاده کردند، پس از یک هفته علائمشان از بین رفت. این روش همچنین ممکن است به جلوگیری از بازگشت پای ورزشکار کمک کند.

روغن آفتابگردان. این روغن که از دانه‌های فشرده شده گل آفتابگردان تهیه می‌شود، مدت‌هاست که گفته می‌شود با میکروب‌ها مبارزه می‌کند. اگرچه پای ورزشکار میکروب نیست، اما نشان داده شده است که برندی به نام اولئوزون که حاوی اوزون (یکی دیگر از میکروب‌کش‌ها) است، در صورت استفاده روی پاها، از شر پای ورزشکار خلاص می‌شود. مشخص نیست که آیا سایر برندهای روغن آفتابگردان نیز می‌توانند به همین خوبی عمل کنند یا خیر.

چای سبز.  مواد مغذی موجود در چای سبز به نام پلی فنول‌ها دارای قدرت ضد قارچی هستند. پاهای خود را در چای سبز ولرم خیس کنید و ممکن است متوجه پوسته پوسته شدن و قرمزی کمتری شوید. 

اما این روش به سرعت جواب نمی‌دهد. ممکن است مجبور شوید هر روز به مدت ۳ ماه پاهایتان را در آن خیس کنید. و مطالعات بیشتری لازم است تا ثابت شود که چای سبز می‌تواند قارچ را از بین ببرد، نه اینکه فقط باعث شود پاهایتان احساس و ظاهر بهتری داشته باشند.

سوسا.  مردم مناطق روستایی مکزیک از برگ‌های گیاه Solanum chrysotrichum که به آن انجیر شیطان غول‌پیکر نیز می‌گویند، استفاده می‌کنند . مطالعات نشان می‌دهد که کرمی که از عصاره این گیاه بوته‌ای ساخته شده است، به عنوان یک ضد قارچ برای پای ورزشکاران عمل می‌کند. همچنین می‌تواند از بازگشت آن جلوگیری کند.

اما اگرچه مطالعات نشان می‌دهند که استفاده از سوسا روی پوست بی‌خطر است، اما پیدا کردن آن ممکن است دشوار باشد.

سرکه.  برخی افراد معتقدند که خیساندن پاها در مخلوط آب و سرکه، قارچ پای ورزشکار را از بین می‌برد. اگرچه خیساندن پاها در سرکه هیچ ضرری برای آنها ندارد، اما تحقیقات کافی برای اثبات مفید بودن آن نیز وجود ندارد.

پیشگیری از بیماری پای ورزشکار

از آنجایی که بیماری پای ورزشکار مسری است، در مکان‌های عمومی مانند استخر یا باشگاه که دیگران با پای برهنه در آن راه رفته‌اند، پابرهنه راه نروید. در عوض، در چنین مکان‌هایی کفش‌های ضد آب یا دمپایی لاانگشتی بپوشید. و از آنجایی که رطوبت به رشد قارچ کمک می‌کند، با تمیز و خشک نگه داشتن پاهای خود، خطر ابتلا را کاهش دهید.

اگر مشکوک هستید که در مراحل اولیه‌ی بیماری پای ورزشکار هستید یا فکر می‌کنید که در معرض عفونت قرار گرفته‌اید، می‌توانید بلافاصله درمان را با یک کرم بدون نسخه شروع کنید.

در اینجا چند روش دیگر برای جلوگیری از آن آورده شده است:

• وقتی به خانه می‌روید، کفش‌هایتان را دربیاورید و بگذارید پاهایتان در معرض هوا قرار بگیرند.
• هرگز کفش، جوراب یا حوله را به اشتراک نگذارید.
• دو روز پشت سر هم یک جفت کفش نپوشید.
• اگر برای بیماری دیگری آنتی‌بیوتیک مصرف می‌کنید، دو برابر احتیاط کنید. این دارو می‌تواند باکتری‌های مفیدی را که معمولاً قارچ عامل پای ورزشکار را کنترل می‌کنند، از بین ببرد.

خلاصه مطلب

حتی اگر ورزشکار نباشید، در معرض خطر ابتلا به قارچ پای ورزشکار هستید، به خصوص اگر پابرهنه در رختکن، دوش‌های عمومی یا اطراف استخرهای شنا راه بروید. می‌توانید با استفاده از یکی از کرم‌ها یا اسپری‌های بدون نسخه و تلاش برای خشک و تمیز نگه داشتن پاهایتان (به خصوص انگشتان پا)، خودتان آن را درمان کنید. اگر مشکل برطرف نشد یا بدتر شد، به پزشک مراجعه کنید، که می‌تواند یک درمان موضعی یا قرص‌های ضد قارچ تجویز کند.

سوالات متداول در مورد پای ورزشکار

• چگونه می‌توانم به سرعت از شر قارچ پای ورزشکار خلاص شوم؟ به محض مشاهده اولین نشانه مشکل، شروع به استفاده از کرم ضد قارچ روی پاهای خود و به خصوص بین انگشتان پا کنید. مطالعات نشان داده‌اند که داروهای حاوی تربینافین سریع‌ترین نتیجه را می‌دهند و نیاز به استفاده از آنها یک بار در روز به مدت یک هفته است.
• آیا قارچ پای ورزشکار خود به خود از بین می‌رود؟ بله، می‌تواند خود به خود از بین برود، اما اگر آن را با داروهای بدون نسخه یا تجویزی درمان کنید، احتمال خلاص شدن از شر قارچ پای ورزشکار بسیار بیشتر است.
• عفونت قارچی پای ورزشکار تا چه مدت مسری است؟ اگرچه ممکن است قارچ در طول درمان از بین برود، اما ممکن است هنوز مسری باشید و عفونت را داشته باشید. به همین دلیل مهم است که تمام دوره درمان تجویز شده را، صرف نظر از مدت زمان آن، کامل کنید.
• چه چیزی را می‌توان با پای ورزشکار اشتباه گرفت؟ اگزما و خشکی پوست پا ممکن است با پای ورزشکار اشتباه گرفته شوند، زیرا برخی علائم آنها مشابه است. درماتیت آتوپیک بیماری دیگری است که می‌تواند با آن اشتباه گرفته شود.

نوشته آشنایی با بیماری پای ورزشکار: اصول اولیه اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

مرالژیا پارستتیکا چیست؟

مرالژیا پارستتیکا (Meralgia paresthetica) بیماری است که باعث بی‌حسی، درد یا احساس سوزش در قسمت بیرونی ران می‌شود. همچنین ممکن است آن را با نام سندرم برنهارت-راث (Bernhardt-Roth syndrome) شنیده باشید. این بیماری زمانی اتفاق می‌افتد که فشار بیش از حد یا آسیب به یکی از اعصاب پا، به ویژه عصب پوستی ران خارجی (LFCN)، وارد شود. این عصب، عصبی است که به جلو و کنار ران شما حس می‌دهد.

در بیشتر موارد، روش‌های ساده‌ای برای درمان این بیماری وجود دارد، مانند پوشیدن لباس‌های گشادتر. برخی از افراد مبتلا به مرالژیا پارستتیکا شدیدتر ممکن است به دارو یا جراحی نیاز داشته باشند.

با درمان مناسب و زمان کافی برای بهبودی، می‌توانید علائم خود را تسکین داده و احساس بهتری داشته باشید.

علائم مرالژیا پارستتیکا

معمولاً علائم هشدار دهنده مرالژیا پارستتیکا را فقط در یک طرف بدن خود مشاهده خواهید کرد. ممکن است موارد زیر را احساس کنید:

• درد، گزگز، بی‌حسی یا سوزش در قسمت بیرونی ران
• حساسیت به لمس سبک به جای فشار محکم
• حساسیت بالا به گرما
• درد بدتر پس از مدتی راه رفتن یا ایستادن

علائم شما ممکن است در ابتدا خفیف باشد، اما با بدتر شدن وضعیت، ممکن است درد تیزتر و تیر کشنده‌ای را احساس کنید. این درد ممکن است بدون هیچ دلیل مشخصی از بین برود و دوباره برگردد.

علل و عوامل خطر مرالژیا پارستتیکا

اعصاب در سراسر بدن شما حرکت می‌کنند و پیام‌هایی را به مغز شما منتقل و از آن دریافت می‌کنند. مجموعه‌ای خاص از اعصاب، به نام اعصاب حسی، سیگنال‌هایی را در مورد پوست، عضلات و سایر بافت‌های شما جمع‌آوری و به مغز شما ارسال می‌کنند.

در مرالژیا پارستتیکا، عصب LFCN فضای کافی برای عبور از استخوان لگن یا مفاصل شما را ندارد. این ممکن است به دلیل تورم، ضربه یا افزایش فشار در این ناحیه باشد.

عوامل زیادی می‌توانند به عصب فشار وارد کنند یا به آن آسیب برسانند، از جمله:

• افزایش وزن و چاقی
• لباس‌های تنگ، مانند شلوار، لگ، جوراب ساق بلند، کمربند یا گن
• بارداری
• آسیب دیدگی، مانند ضربه ناشی از کمربند ایمنی در هنگام تصادف رانندگی
• چیزی سنگین که دور کمرتان بسته می‌شود، مانند کمربند ابزار یا کمربند اسلحه
• بیماری که می‌تواند به اعصاب آسیب برساند، مانند دیابت
• حرکات تکراری که می‌توانند عصب را تحریک کنند، مانند حرکات خاص پا
• ایستادن یا راه رفتن به مدت طولانی

اگر موارد زیر را داشته باشید، خطر ابتلا به این بیماری در شما بیشتر است:

• اضافه وزن دارند
• باردار هستید
• داشتن برخی بیماری‌ها، از جمله دیابت، کم‌کاری تیروئید و اعتیاد به الکل
• بین ۳۰ تا ۶۰ سال سن دارند
• در معرض رنگ‌های حاوی سرب قرار گرفته‌اید
• پاهایی با طول متفاوت داشته باشید

مرالژیا پارستتیکا در دوران بارداری

مرالژیا پارستتیکا در دوران بارداری شایع است. این به این دلیل است که کودک در حال رشد به ناحیه کشاله ران شما فشار می‌آورد و LFCN را در ران شما فشرده می‌کند. علائم می‌توانند در هر زمانی در دوران بارداری یا درست پس از زایمان شروع شوند. این علائم می‌توانند برای برخی آزاردهنده باشند، اما معمولاً خود به خود از بین می‌روند. پزشکان می‌توانند این بیماری را با یک معاینه ساده تشخیص دهند و معمولاً نیازی به آزمایش‌های گران‌قیمت ندارند. 

درمان معمولاً شامل پوشیدن لباس‌های گشاد، مصرف مسکن‌ها و اجتناب از ایستادن برای مدت طولانی است.

تشخیص مرالژیا پارستتیکا

پزشک شما را معاینه فیزیکی می‌کند و در مورد علائم و سابقه پزشکی شما – به خصوص در مورد هرگونه آسیب یا جراحی اخیر – سؤال می‌کند. پزشک پای شما را لمس می‌کند تا ناحیه آسیب دیده را پیدا کند. آنها هرگونه ناهنجاری عصبی در ساق پا را بررسی می‌کنند.

آزمایش‌های مرالژیا پارستتیکا

آزمایش‌هایی که برای تشخیص این بیماری انجام می‌شوند عبارتند از:

• آزمایش‌های تصویربرداری. پزشک ممکن است برای بررسی سایر مشکلاتی که می‌توانند باعث علائم شما شوند، از داخل لگن و ران شما عکس‌برداری کند. ممکن است از شما عکس‌برداری با اشعه ایکس، سی‌تی‌اسکن یا ام‌آر‌آی گرفته شود.
• الکترومیوگرافی. این روش فعالیت الکتریکی عضلات شما را از طریق یک الکترود سوزنی نازک اندازه‌گیری می‌کند. اگر مرالژیا پارستتیکا داشته باشید، نتایج طبیعی خواهند بود. اما می‌تواند علت دیگری از درد شما را نشان دهد.
• آزمایش هدایت عصبی. الکترودهایی که روی پوست شما قرار می‌گیرند، یک پالس الکتریکی کوچک ایجاد می‌کنند تا ببینند عصب شما چقدر خوب پیام‌ها را به عضلات ارسال می‌کند.
• انسداد عصب. داروی بی‌حسی در ران شما، در نقطه‌ای که احتمال فشرده شدن عصب LFCN شما وجود دارد، تزریق می‌شود. اگر مرالژیا پارستتیکا داشته باشید، درد به طور موقت از بین می‌رود.
• آزمایش خون. پزشک ممکن است علائم دیابت ، عدم تعادل هورمونی یا ویتامینی، کم‌خونی یا قرار گرفتن در معرض سرب را بررسی کند.

تشخیص تفاوت بین مرالژیا پارستتیکا و سایر بیماری‌های کمر، لگن یا کشاله ران می‌تواند دشوار باشد. در همکاری با پزشک خود برای یافتن تشخیص صحیح صبور باشید.

درمان مرالژیا پارستتیکا

هدف از درمان، کاهش فشار روی عصب شماست. نوع درمانی که دریافت می‌کنید به علت بیماری شما بستگی دارد.

فیزیوتراپی

شما می‌توانید با یک فیزیوتراپیست روی تمرینات کششی و تقویتی عضلات پا یا شکم خود کار کنید. آنها همچنین ممکن است فونوفورز را امتحان کنند، که از اولتراسوند برای کمک به بدن شما در جذب دارو از طریق پوست استفاده می‌کند، یا تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست ( TENS )، که تکانه‌های الکتریکی را از طریق پدهای اعمال شده روی پوست شما برای جلوگیری از درد ارسال می‌کند.

داروها

اگر وضعیت شما شدیدتر باشد، ممکن است به موارد زیر نیاز داشته باشید:

• تزریق کورتیکواستروئید برای کاهش تورم
• داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای، که می‌توانند به تسکین درد عصبی کمک کنند
• داروهای ضد تشنج از جمله گاباپنتین، فنی‌توئین یا پره‌گابالین، که در برابر درد عصبی نیز مؤثر هستند

ممکن است مدتی طول بکشد تا درد ران شما از بین برود. برخی افراد حتی پس از درمان همچنان احساس بی‌حسی خواهند داشت. با این حال، در بیشتر موارد، باید بتوانید ظرف ۴ تا ۶ هفته بهبود یابید.

اگر هیچ درمان دیگری مفید نباشد و درد زیادی داشته باشید، پزشک ممکن است جراحی را برای کاهش فشار روی عصب توصیه کند.

مدیریت مرالژیا پارستتیکا

تغییر سبک زندگی و مراقبت در منزل

برای موارد خفیف، پزشک ممکن است موارد زیر را توصیه کند:

• گرما، یخ یا مصرف مسکن‌های بدون نسخه مانند استامینوفن، آسپرین، ایبوپروفن یا ناپروکسن برای چند روز
• کاهش وزن
• پوشیدن لباس‌های گشاد، به خصوص در ناحیه بالای ران

تمرینات مرالژیا پارستتیکا

این تمرینات و حرکات کششی به شما کمک می‌کند تا درد مرالژیا پارستتیکا را کاهش دهید.

گربه-گاو (گربه-شتر). روی دست‌ها و زانوهایتان قرار بگیرید، دست‌ها به اندازه عرض شانه‌ها باز باشند و زانوها روی باسن قرار گیرند. نفس عمیق بکشید و کمرتان را قوس دهید و سرتان را بالا بیاورید، لگنتان را کمی به سمت بالا متمایل کنید (وضعیت گاو/شتر). نفس را بیرون دهید، شکمتان را به داخل بکشید و ستون فقراتتان را قوس دهید، در حالی که سر و لگنتان به سمت پایین است (وضعیت گربه). این حرکت را 10 بار انجام دهید.

حرکت صدفی (Clamshell). به پهلوی چپ دراز بکشید، باسن و پاهایتان را روی هم قرار دهید و سرتان را روی بازوی چپتان بگذارید. شکمتان را به داخل بکشید. به آرامی زانوی بالایی (راست) خود را تا جایی که می‌توانید بالا بیاورید، بدون اینکه پای چپ یا زانوی چپتان را از زمین بلند کنید. چند ثانیه نگه دارید و زانوی راست خود را به سمت زانوی چپ پایین بیاورید. هنگام انجام این کار، حتماً عضلات باسن خود را درگیر کنید. 10 تکرار را در یک طرف انجام دهید و سپس به سمت دیگر بچرخید. 

لانژ. این حرکت تمام عضلات پا را درگیر می‌کند. با ایستادن در حالی که پاها کنار هم و دست‌ها روی کمر هستند، شروع کنید. با پای راست خود یک قدم بزرگ به جلو بردارید و بدن خود را پایین بیاورید تا زانوی راست شما به زاویه ۹۰ درجه برسد و زانوی چپ شما موازی با زمین باشد. سپس به حالت اولیه خود برگردید. کمر خود را صاف نگه دارید و شکم خود را به داخل بکشید، مطمئن شوید که زانوی شما از انگشتان پا جلوتر نرود.

اگر نمی‌توانید زانوی خود را تا زاویه ۹۰ درجه پایین بیاورید، تا جایی که می‌توانید پایین بروید. ۱۰ تکرار انجام دهید و پهلو را عوض کنید. همچنین می‌توانید بین هر لانژ، پاها را عوض کنید که به آن «لانژ متحرک» می‌گویند.

حالت‌های خواب مرالژیا پارستتیکا

• به پهلویی که در آن احساس ناراحتی می‌کنید، نخوابید.
• به پهلوی مخالف بخوابید و یک بالش بین پاهایتان قرار دهید. لگن و زانوها باید کمی خم باشند تا لگن شما در یک راستا قرار گیرد تا فشار کاهش یابد.
• اگر به پشت می‌خوابید، یک یا دو بالش زیر پاهایتان قرار دهید.

خلاصه مطلب

مرالژیا پارستتیکا می‌تواند باعث بی‌حسی، درد یا احساس سوزش در قسمت بیرونی ران شود. افرادی که اضافه وزن دارند، باردار هستند یا بیماری‌هایی مانند دیابت دارند ، بیشتر در معرض ابتلا به آن هستند. درمان معمولاً شامل انجام حرکات کششی لگن و پا، مصرف مسکن‌های بدون نسخه و پوشیدن لباس‌های گشاد است. به ندرت به جراحی نیاز می‌شود. 

سوالات متداول مرالژیا پارستتیکا

چه چیزی مرالژیا پارستتیکا را تشدید می‌کند؟

ایستادن یا خوابیدن با لگن کشیده می‌تواند علائم را بدتر کند. برخی افراد همچنین نشستن را دردناک می‌دانند. 

آیا باید مرالژیا پارستتیکا را ماساژ داد؟

برخی افراد ماساژ را در تسکین درد مفید دانسته‌اند. یک فیزیوتراپیست یا متخصص کایروپراکتیک می‌تواند روش صحیح ماساژ را به شما نشان دهد.

نوشته مرالژیا پارستتیکا اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اگر چشمان شما اغلب قرمز است، ممکن است از خود بپرسید که آیا قطره‌های سفیدکننده می‌توانند کمک کنند یا خیر. این قطره‌ها بدون نسخه پزشک در دسترس هستند و تهیه آنها آسان است، اما آیا بی‌خطر هستند؟

قطره‌های سفیدکننده چشم حاوی چه ترکیباتی هستند؟

سال‌ها، محصول پیشرو در سفید کردن چشم، تتراهیدروزولین بود که شما آن را با نام بدون نسخه‌اش، ویزین، می‌شناسید. این محصول با باز کردن شریان‌های چشم شما عمل می‌کند.

در سال ۲۰۱۷، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) دوز پایینی از بریمونیدین تارترات را که برای اولین بار برای درمان گلوکوم تجویز شده بود، تأیید کرد. دوز پایین‌تر و بدون نسخه آن، Lumify نام دارد.

این دارو رگ‌های خونی چشم شما را تنگ‌تر می‌کند و میزان خون و اکسیژنی که به آنها می‌رسد را محدود می‌کند. این باعث می‌شود چشمان شما برای مدتی شفاف‌تر شود.

چگونه از قطره‌های سفیدکننده چشم استفاده کنیم؟

ابتدا با چشم پزشک خود صحبت کنید تا مطمئن شوید مشکلی نیست. قطره‌های موجود در بسته‌بندی را بررسی کنید، اما به طور کلی:

• دست‌هایتان را خوب بشویید
• پلک پایین خود را پایین بکشید
• ۱ قطره در هر چشم بریزید
• بیش از ۴ بار در روز (هر ۶ تا ۸ ساعت) استفاده نکنید.

آیا قطره‌های سفیدکننده چشم بی‌خطر هستند؟

قطره‌های سفیدکننده چشم عموماً بی‌خطر تلقی می‌شوند. پزشکان می‌گویند استفاده بیش از حد از آنها ممکن است بیماری‌هایی را که نیاز به درمان دارند، مانند ورم ملتحمه یا زخم قرنیه، پنهان کند. زردی در سفیدی چشم می‌تواند نشانه بیماری کبد باشد.

استفاده روزمره همچنین می‌تواند باعث “اثر بازگشتی” شود. ممکن است چشمان شما پس از از بین رفتن اثر دارو، قرمزتر شود. این امر به ویژه در قطره‌های تتراهیدروزولین رایج است. بنزالکونیوم کلراید، ماده نگهدارنده موجود در این قطره‌های چشمی، ممکن است چشمان شما را تحریک کند.

آیا قطره‌های سفیدکننده چشم عوارض جانبی دارند؟

برخی افراد عوارض جانبی دارند در حالی که برخی دیگر خیر. عوارض جانبی شایع‌تر می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• احساس سوزش در چشمان شما
• تاری دید
• خشکی یا خارش چشم
• ترشح یا اشک‌ریزش بیش از حد
• تورم پلک
• هاله در اطراف چراغ‌ها
• سردرد
• چراغ‌ها روشن‌تر از حد معمول به نظر می‌رسند
• شب کوری
• قرمزی چشم یا پوشش داخلی پلک
• رنگ‌ها را متفاوت دیدن
• دیدن دوگانه
• دید تونلی

اگر قطره‌های سفیدکننده چشم مشکل‌ساز شدند، چه باید بکنم؟

برخی از عوارض جانبی، مانند سوزش یا گزگز، ممکن است به محض اینکه چشمان شما به دارو عادت کرد، از بین بروند. اگر این اتفاق نیفتاد، استفاده از قطره را متوقف کرده و در مورد مراحل بعدی با پزشک خود صحبت کنید.

نوشته قطره‌های سفیدکننده چشم: آیا بی‌خطر هستند؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اگر چشمانتان اشک‌آلود است، دلایل مختلفی می‌تواند داشته باشد. این دلایل از آلرژی گرفته تا عفونت، انسداد مجاری اشک و ظاهر عجیب پلک‌ها متغیر است. بنابراین یک جعبه دستمال کاغذی بردارید، چشمانتان را پاک کنید و بفهمید که چرا اشک‌هایتان سرازیر می‌شود.

آلرژی‌ها

میلیون‌ها نفر آلرژی دارند، اما بسیاری از آنها نادیده می‌گیرند که این آلرژی چگونه بر چشمانشان تأثیر می‌گذارد. قرار گرفتن در معرض گرده، شوره حیوانات خانگی، مایت‌ها و دود می‌تواند باعث قرمزی، خارش و آبریزش چشم شود.

برای تسکین، داروهای بدون نسخه مانند قطره چشم و آنتی‌هیستامین‌ها را امتحان کنید. اگر کمکی نکردند، می‌توانید برای دریافت داروهای قوی‌تر تجویزی یا آمپول‌های آلرژی به پزشک مراجعه کنید.

ورم ملتحمه (التهاب ملتحمه)

اگر چشمان شما همراه با اشک‌های اضافی صورتی یا قرمز به نظر می‌رسند، ممکن است به ورم ملتحمه ، نوعی التهاب، مبتلا شده باشید. علائم دیگر شامل تاری دید، چرک یا مخاط در چشم و قرمزی پلک‌های داخلی است.

اگر فکر می‌کنید ممکن است به آن مبتلا شده باشید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. درمان شما بستگی به این دارد که علت آن باکتری، ویروس یا آلرژی باشد. همچنین، حتماً دستان خود را از چشمان خود دور نگه دارید و قبل و بعد از استفاده از دارو، آنها را با اسکراب پلک یا آب گرم و صابون بشویید. حوله، لیف یا هر چیز دیگری را که با چشمان شما تماس پیدا می‌کند، به اشتراک نگذارید.

مجاری اشک مسدود شده

چشم شما یک سیستم لوله‌کشی مینیاتوری دارد که اشک تولید می‌کند، سپس آنها را در سراسر چشم شما می‌شورد و از طریق مجرایی به بینی شما می‌ریزد. وقتی مجرا تنگ یا مسدود می‌شود، اشک‌ها به عقب برمی‌گردند و چشمان شما آبکی، تحریک‌شده یا عفونی می‌شوند. علائم شامل مخاط، پوسته‌پوسته شدن مژه‌ها، تاری دید و وجود چرک یا خون در اشک‌های شما است.

اگر چشمان شما آبکی، نشتی و همیشه تحریک یا عفونی است، به پزشک مراجعه کنید. پزشک ممکن است مجرا را با محلول نمکی شستشو دهد، سپس بالن‌ها یا لوله‌های کوچکی را برای باز کردن انسداد وارد کند. ممکن است برای ایجاد یک مجرای جدید تخلیه به جراحی نیاز داشته باشید.

خشکی چشم

آنها تحریک می‌شوند. سیستم ایمنی بدن شما می‌تواند با تولید اشک زیاد واکنش نشان دهد. همچنین ممکن است دچار سوزش، گزگز، قرمزی و مشکلات بینایی شوید. اگر علائم از بین نرفت، وقت آن است که با پزشک خود صحبت کنید.

اگر مورد خفیفی دارید، اشک مصنوعی اغلب کمک می‌کند. همچنین می‌توانید از داروهای تجویزی برای تسکین التهاب یا کمک به تولید اشک استفاده کنید. گزینه‌های دیگر شامل درج‌هایی است که مانند غدد اشک مصنوعی عمل می‌کنند یا ترکیبی از نوردرمانی و ماساژ چشم.

مشکلات پلک

پلک‌ها بخشی از سیستم تخلیه چشم شما هستند. اگر یکی از پلک‌های شما افتاده یا به سمت بیرون بچرخد، اشک‌ها آنطور که باید تخلیه نمی‌شوند و چشمان شما می‌توانند آبکی شوند. اگر به سمت داخل رشد کند، به چشم شما ساییده شده و آن را تحریک می‌کند. سایر مشکلات ممکن است شامل قرمزی، مخاط، خشکی و حساسیت به نور باشد.

اگر پلک‌هایتان افتاده یا افتاده است، یا اگر چشمانتان همیشه آبکی یا تحریک‌پذیر است، پزشک می‌تواند کمکتان کند. آنها ممکن است اشک مصنوعی و پماد تجویز کنند، اما اکثر افراد برای رفع مشکل به جراحی نیاز دارند.

پزشکان گزینه‌های غیرجراحی بیشتری برای پلک‌های فرورفته دارند، مانند لنزهای تماسی نرم که از چشم شما محافظت می‌کنند. بوتاکس و نوار چسب پوستی نیز می‌توانند از برگشتن چشم شما به داخل جلوگیری کنند.

برآمدگی روی پلک‌ها

اگر متوجه برآمدگی بزرگی روی پلک خود شدید، ممکن است گل مژه یا شالازیون داشته باشید. گل مژه‌ها معمولاً دردناک و بزرگتر هستند. شالازیون‌ها به ندرت درد دارند.

برای درمان برآمدگی پلک، یک دستمال تمیز را در آب داغ خیس کنید و به مدت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه آن را روی پلک خود نگه دارید. این کار را ۳ تا ۵ بار در روز انجام دهید. همچنین می‌توانید با انگشت تمیز، اطراف شالازیون را به آرامی ماساژ دهید.

اگر این کار کمکی نکرد، پزشک ممکن است آنتی‌بیوتیک یا تزریق استروئید برای کاهش تورم شالازیون تجویز کند. اگر برآمدگی از بین نرود یا اگر بر بینایی شما تأثیر بگذارد، پزشک ممکن است آن را تخلیه کند. هرگز سعی نکنید خودتان آن را بترکانید؛ می‌تواند به عفونت تبدیل شود و احتمالاً اوضاع را بدتر خواهید کرد.

مژه‌های فرورفته

وقتی مژه‌های شما به سمت داخل رشد می‌کنند، به چشم شما ساییده می‌شوند. این باعث تحریک آن و ایجاد اشک اضافی می‌شود. پزشک ممکن است مژه‌های فرورفته را بیرون بکشد یا جراحی را برای برداشتن دائمی مژه پیشنهاد دهد. اگر درمان نشوید، ممکن است دچار مشکلات جدی‌تری مانند خراش و زخم قرنیه شوید.

مشکلات قرنیه شما

این آسیب‌ها می‌توانند از خراش‌های جزئی تا زخم‌های باز به نام اولسر متغیر باشند. قرنیه همچنین می‌تواند ملتهب شود، وضعیتی به نام کراتیت. هر یک از این موارد می‌تواند باعث شود اشک‌های شما بیش از حد کار کنند.

اگر قرنیه شما خراشیده شده باشد، خودتان متوجه خواهید شد. چشم شما آبکی، دردناک و به شدت به نور حساس خواهد بود. وقتی آن را می‌بندید، ممکن است احساس کنید چیزی در آن است. برای درمان آن، چشم خود را با محلول نمکی بشویید، چندین بار پلک بزنید یا پلک بالایی خود را روی پلک پایینی خود بکشید. هر یک از این مراحل ممکن است جسمی را که باعث ایجاد مشکل برای شما شده است، بشوید. اما برای جلوگیری از عفونت به پزشک مراجعه کنید.

برای زخم‌ها و کراتیت، فوراً به پزشک مراجعه کنید. تأخیر ممکن است به بینایی شما آسیب برساند یا باعث نابینایی شود. پزشک شما احتمالاً درمان را با قطره‌های چشمی ضد باکتری، ضد ویروسی یا ضد قارچی شروع می‌کند و به دنبال آن قطره‌های ضد التهابی تجویز می‌کند. اگر درمان چشم شما دشوار باشد، ممکن است برای نجات بینایی خود به پیوند قرنیه نیاز داشته باشید.

اگر از لنزهای تماسی با ماندگاری طولانی استفاده می‌کنید یا شب‌ها آنها را از چشم خارج نمی‌کنید، احتمال ابتلا به کراتیت در شما بیشتر است. بهترین راه برای جلوگیری از این امر، ضدعفونی کردن صحیح لنزها و عدم استفاده طولانی مدت از آنهاست.

علل کمتر شایع آبریزش چشم عبارتند از:

• فلج بل، یک بیماری عصبی که عضلات صورت شما را ضعیف می‌کند
• آسیب‌های چشمی
• قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی و دود
• بیماری‌های التهابی مانند آرتریت روماتوئید
• جراحی صورت
• داروهای خاص

اگرچه دلایل زیادی برای اشک‌ریزش چشم وجود دارد، اما همه آنها علائم مشابهی دارند. به همین دلیل تشخیص صحیح بسیار مهم است. مراجعه به پزشک به شما کمک می‌کند تا بفهمید چه چیزی باعث اشک‌ریزش بیش از حد شما و بهترین راه‌های درمان آن می‌شود.

نوشته چرا چشمانم پر از آب است؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.